Follow by Email

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ

     Το ότι  ιδανικό  θα ήταν να μας κυβερνούν άνθρωποι  ευφυείς  και  έντιμοι  δεν το αμφισβητεί κανείς. Στην πραγματικότητα όμως μας προκύπτουν συχνά  κάποιοι συνδυασμοί, που ξεφεύγουν από το ιδανικό.  Όταν  οι κυβερνώντες αποδεικνύονται, είτε ευφυείς απατεώνες,  είτε  ηλίθιοι απατεώνες, είτε  ηλίθιοι  έντιμοι, σίγουρα προκύπτουν προβλήματα στην Ελληνική κοινωνία . Πότε αυτά είναι  τα χειρότερα;  Με άλλα λόγια, αν  η  μοναδική επιλογή  ήταν μεταξύ ενός ευφυούς απατεώνα, ενός ηλίθιου απατεώνα  και ενός έντιμου ηλίθιου,  ποιον θα προτιμούσατε;  Ποιος μπορεί να κάνει τη μικρότερη και ποιος τη μεγαλύτερη ζημιά στο κοινωνικό σύνολο;  Προσωπικά πιστεύω ότι τη μικρότερη ζημιά θα την έκανε ένας ευφυής απατεώνας και τη μεγαλύτερη ένας ηλίθιος απατεώνας. 
      Πόση ευθύνη έχουν αυτοί που τοποθετούν τέτοιους ανθρώπους σε καίριες κυβερνητικές θέσεις;  Για τον ευφυή  άνθρωπο  δε μπορεί κανείς εύκολα να  αντιληφθεί, αν είναι έντιμος ή  απατεώνας.  Για τον ηλίθιο όμως;  Εύκολα κανείς τον αντιλαμβάνεται, γιατί απλά η βλακεία είναι σαν το βήχα. Δεν κρύβεται. Επίσης ένας απατεώνας ηλίθιος δε μπορεί να κρυφτεί για πολύ. Αργά ή γρήγορα  αποκαλύπτεται, όταν μάλιστα καλείται να χειριστεί ελαφρά σύνθετες υποθέσεις.
     Αν είσαι πρώην υπουργός  Μεταφορών και επικοινωνιών, γόνος μεγάλης πολιτικής οικογένειας, πρώτος ξάδερφος πρωθυπουργού κ.λ.π. και συλλαμβάνεσαι με πλαστές πινακίδες σε αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού, χωρίς ασφάλεια  και να παραβιάζεις το κόκκινο φανάρι,   έ,  υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη ότι είσαι και απατεώνας και ηλίθιος;  Το τραγικό  είναι  ότι πολλοί τέτοιοι, κατά καιρούς,  στις κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων, καθόριζαν και καθορίζουν το μέλλον της κοινωνίας μας, την προοπτική των παιδιών μας.  Αν όμως για έναν ευφυή απατεώνα η ευθύνη γι’ αυτόν που τον τοποθετεί  σε  θέση που επηρεάζει τις ζωές των άλλων  είναι περιορισμένη,  για έναν ηλίθιο και μάλιστα απατεώνα, η ευθύνη είναι τεράστια. Με ένα μόνο ελαφρυντικό, αν υφίσταται. Να ανήκει και ο ιθύνων νους στην ίδια συνομοταξία ή έστω να πρόκειται για ένα έντιμο ηλίθιο. Οπότε …. να αισθανόμαστε και τυχεροί, αν σκεφτούμε τι άλλο θα μπορούσε να μας συμβεί.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ

  Όπως και αν είναι το στέγαστρο και ο χώρος υποδοχής και προστασίας του αρχαιολογικού χώρου στην Πλωτινούπολη  Διδυμοτείχου (αν ποτέ κατασκευαστεί) είμαι σίγουρος πως  δεν  θα είναι πιο όμορφος απ' αυτό που δείχνω στις φωτογραφίες. Στα δικά μου μάτια θα προβάλουν αυτές οι εικόνες και θα αναδύεται  αυτή η αίσθηση για το χώρο, ακόμα κι αν στην πραγματικότητα η κατασκευή δεν θα έχει καμία σχέση μ' αυτές.
Για έναν πολύ απλό λόγο.
  Η αρχιτέκτονας που το κατασκεύασε για τη διπλωματική της εργασία  είναι η κόρη μου. Τη χαρά και τη συγκίνησή μου, καθώς έβλεπα ζωντανά τα αποτελέσματα των σπουδών της στα σχέδια και τις μακέτες της,  ήταν αδύνατο να μη την περάσω και στην ιστοσελίδα μου.
  Ένας ακόμα λόγος που δημοσιεύω τις φωτογραφίες είναι για να φανεί ο σπουδαίος αυτός αρχαιολογικός χώρος, όπως τον οραματίζεται ένα νέο παιδί που ανοίγει τώρα τα φτερά του για δημιουργία  και θέλει να αναδείξει με τη δική του φαντασία τον τόπο του, τη στιγμή που η επίσημη πολιτεία εγκαταλείπει στη μοίρα της την κληρονομιά της και διώχνει για άλλες χώρες τα παιδιά της.
  Ο μελλοντικός επισκέπτης, που μπροστά του ίσως θα αντικρύσει  μια εγκαταλειμμένη λοφοπλαγιά και κάποιες σκουριασμένες  λαμαρίνες που θα πασχίζουν να προστατέψουν  έναν ανεκτίμητο θησαυρό, ας έχει τουλάχιστον τη δυνατότητα να δει το χώρο  σε μια εικονική πραγματικότητα. Όπως θα έπρεπε να  είναι σε μια χώρα που θα έδειχνε το στοιχειώδη σεβασμό στον αρχαιολογικό της πλούτο


.

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Η τύχη τους χαμογέλασε....

Αξίζει να δει κανείς την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη για τα "Ελληνάκια της Αλβανίας" . Πέρα απο την επιβεβαίωση των λεγόμενων  του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου ότι  "Έλληνες είναι όλοι όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας" , χωρίς να ψάχνει κανείς το DNA τους, ούτε το χρώμα τους, ούτε την καταγωγή τους, προκύπτουν και μερικά ακόμα συμπεράσματα για όποιον μπορεί (ή θέλει;) να δει.
  Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η χρήση της Ελληνικής γλώσσας απο δωδεκάχρονα και δεκαπεντάχρονα παιδιά, που η μητρική τους γλώσσα δεν είναι τα Ελληνικά, καθώς και η ωριμότητα στη σκέψη τους. Κανένα γραμματικό ή συντακτικό λάθος.  Είναι το απόλυτο δείγμα των καρπών της δουλειάς του Έλληνα δασκάλου και καθηγητή στο Ελληνικό Σχολείο, όταν ο σπόρος πέφτει σε έδαφος που είναι έτοιμο να τον δεχθεί και να τον γονιμοποιήσει, χωρίς τις παρεμβολές φροντιστηρίων  και   γονέων που απαξιώνουν καθημερινά το ρόλο και τη δουλειά του Έλληνα Εκπαιδευτικού. Τα παιδιά αυτά στη συντριπτική τους πλειοψηφία δέχτηκαν με μεγάλη ευλάβεια την Ελληνική παιδεία χωρίς βοήθεια απο φροντιστήρια και γονείς, στο περιθώριο της Σχολικής ζωής τις περισσότερες φορές, εκτιμώντας όμως αγαθά και αξίες βιώνοντας καθημερινά  τη χρησιμότητα των αξιών στην αντιμετώπιση της ανεπάρκειας των αγαθών.
   Στη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε και στη γενική απαγοήτευση όλων μας για το μέλλον των παιδιών μας αξίζει να δώσουμε τη δέουσα προσοχή στην αφήγηση ενός παιδιού: "Ο πατέρας μου με πολλούς ακόμη μετά απο πορεία πολλών ημερών στο κρύο και στα χιόνια κοιμόντουσαν πολλά βράδια σκεπασμένοι με μουσαμάδες. Κάποια μέρα βρήκαν μεροκάματο και κοιμήθηκαν για πρώτη φορά σε ένα σταύλο. Τότε σκέφτηκαν ότι "Η τύχη τους χαμογέλασε....."  Τα παιδιά που μιλούν έχουν γονείς αυτούς που θεώρησαν χαμόγελο της τύχης τη μέρα που κοιμήθηκαν σε σταύλο! Τα δικά μας παιδιά έχουν γονείς εμάς που θεωρούμε καταστροφή το  ότι αναγκαζόμαστε να πουλήσουμε το δεύτερο αυτοκίνητο ή το εξοχικό για να τα βγάλουμε πέρα στις ανάγκες που δημιουργήσαμε.
   Η σχετικότητα της ευτυχίας  και ο ρόλος της παιδείας στη διαχείριση των κρίσεων σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια.....

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΗΜΑΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ



      28η Οκτωβρίου, 25η Μαρτίου. Ημερομηνίες ορόσημα για την Ελληνική ιστορία. Σημαίες, παρελάσεις, γιορτές,  «Εθνική Ανάταση». Ακούγεται συχνά η λέξη πατριωτισμός. Σαν φυτό που ανθεί μόνο στην Ελλάδα  και υπάρχει  άφθονο στον τόπο μας όπως η θάλασσα, τα βουνά, ο γαλάζιος ουρανός, οι πέτρες. Ο πατριωτισμός έχει και επίσημο ένδυμα. Τυλιγμένος στη γαλανόλευκη περιφέρεται σα στοιχειό στους δρόμους με τη συνοδεία μαθητών, προσκόπων, αδελφών νοσοκόμων, στρατιωτών, αρμάτων μάχης και αεροπλάνων,  αποδίδοντας τιμές στους κυβερνητικούς εκπροσώπους, στους τοπικούς άρχοντες και τη στρατιωτική ηγεσία, λες και τους τις χρωστάει. Ανθεί, καρποφορεί και ωριμάζει σε μια μέρα δυο φορές το χρόνο. Εμφανίζεται στις πλατείες κάθε Οκτώβρη και Μάρτη, σαν τους καλικάντζαρους  και κρύβεται όλες τις άλλες μέρες του χρόνου στη μυστική του κρυψώνα.
  Τι είναι όμως ο πατριωτισμός; Ο Καλικάντζαρος που εμφανίζεται κάθε Εθνική επέτειο και βουτάει όλους τους Έλληνες στην «πατριωτική σαλαμούρα» για να συντηρηθεί μέχρι την επόμενη φορά  η «ανωτερότητα» της φυλής μας; Δεν πιστεύω αυτή την εκδοχή. Θα έλεγα ότι είναι η αγάπη που έχει ο καθένας για την πατρίδα του και είναι συνεχής στο χρόνο. Και τι είναι η πατρίδα; Ο τόπος που γεννήθηκε κανείς, εκεί που μεγάλωσε και ζουν οι γονείς του, τα αδέρφια του, οι φίλοι του. Ο χώρος όπου μπορεί να αισθάνεται ασφαλής από απρόβλεπτες καταστάσεις και υπάρχουν άνθρωποι και δομές που θα φροντίσουν για την παιδεία , την υγεία  και την επικοινωνία του ίδιου και των αγαπημένων του προσώπων. Είναι η αγκαλιά που υπάρχει για το κάθε μέλος της ίδιας πατρίδας για κάθε αναποδιά. Αυτή είναι η πατρίδα που τα όριά της ξεκινούν από την οικογένεια και φτάνουν , ως εκεί  που για τον καθένα υπάρχει η αίσθηση ότι υπολογίζεται σαν πολίτης και σαν άνθρωπος. Τα όρια δεν είναι ίδια για όλους.
  Επομένως πατριώτης είναι αυτός που υπηρετεί με συνέπεια την πατρίδα. Δηλαδή όποιος φροντίζει, ώστε ο τόπος που ζει να είναι μια ασφαλής αγκαλιά για κάθε συμπατριώτη του, χωρίς να τον ξεχωρίζει ούτε από το χρώμα, ούτε από την καταγωγή, ούτε από την κοινωνική του θέση . Ο πολιτικός, που θεωρεί υποχρέωσή του τη δημιουργία θεσμών και δομών, ώστε οι πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς με την δουλειά τους, την υγεία τους, το μέλλον των παιδιών τους, ο γιατρός που ενδιαφέρεται πρώτιστα για την υγεία του συμπολίτη του, ο Εκπαιδευτικός που φροντίζει συνειδητά για την παιδεία όλων των νέων, ο Δημόσιος υπάλληλος που αισθάνεται υπηρέτης και όχι δυνάστης  στον κάθε πολίτη, ο επιχειρηματίας που είναι συνεπής με τις φορολογικές του υποχρεώσεις απέναντι στην πατρίδα, ο βιομήχανος που αισθάνεται υποχρέωσή του να εξασφαλίζει εργασία και δίκαια αμοιβή στους συμπολίτες του,  ο αστυνόμος που θεωρεί υποχρέωσή του να υπηρετεί την ασφάλεια των συμπολιτών του.
   Ο πατριωτισμός  δεν εκδηλώνεται με  τις σημαίες στα μπαλκόνια, με τις  παρελάσεις στους δρόμους, με υπερφίαλα  λογύδρια  και εθνικιστικές κορώνες σε γιορτές και πανηγύρια. Είναι ένας καθημερινός τρόπος ζωής και συνέπειας απέναντι στην κοινωνία και τους συμπατριώτες μας. Γιαυτό  δεν έχει καμία σχέση με τους πατριδοκάπηλους,  που στο όνομα της σημαίας, της πατρίδας και της θρησκείας ασχημονούν και περιφέρουν το μίσος και το διχασμό  ξεφτιλίζοντας έννοιες, αξίες και ιστορικές μνήμες. 

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

H θεωρία των δύο άκρων και των δύο (!!!) μέσων!


ή και  Η τοπολογια της βίας (ένα ακόμα πόνημα σχετικό με το θέμα απο την CYNICAL)




Δεν μπορεί να υπάρξει μέσον χωρίς άκρα. Στη γεωμετρία, ευθύγραμμο τμήμα είναι το σχήμα που περιέχεται ανάμεσα σε δυο σημεία Α και Β μιας ευθείας ε. Η ευθεία λέγεται φορέας του τμήματος, τα σημεία Α και Β είναι τα άκρα του, η απόσταση ανάμεσα στα δύο άκρα είναι το μήκος του και μέσον του είναι το σημείο Μ που ισαπέχει από τα άκρα του. Απ’ αυτό προκύπτει το αξίωμα ότι κάθε ευθύγραμμο τμήμα έχει ένα μόνο μέσο. Όταν τα άκρα ενός ευθύγραμμου τμήματος συμπίπτουν τότε το τμήμα ονομάζεται μηδενικό. Αλλά, στην περίπτωση αυτή, με τα άκρα του ταυτίζεται και το μέσον του. Κρατήστε την παρατήρηση για τη συνέχεια.

Κάνοντας το άλμα από τη γεωμετρία στην πολιτική και στην ιδεολογία, μπορούμε να φανταστούμε τον συμβατικό άξονα Δεξιάς - Αριστεράς ως μια ευθεία-φορέα του ευθύγραμμου τμήματος, του οποίου τα άκρα ορίζονται από υπαρκτές δυνάμεις του πολιτικού φάσματος. Ως γνωστόν, οι ευθείες εκτείνονται στο άπειρον, όπως αντίστοιχα οι ουτοπίες και δυστοπίες της ιδεολογίας μπορεί ξεπερνούν κατά πολύ τα προγράμματα, τις υποσχέσεις και τις πράξεις πολιτικών κομμάτων και δυνάμεων. Οι ιδεολογίες μπορεί να υπόσχονται τον παράδεισο ή την κόλαση, η πολιτική όμως προσφέρει πολύ λιγότερα απ’ αυτά. Αυτή είναι η «γεωμετρική» διαφορά τους. Άρα, η πολιτική μπορεί να ορίζεται ως ευθύγραμμο τμήμα, με συγκεκριμένα άκρα και ορισμένο μέσον κάθε φορά. Όλα, όμως, είναι σχετικά. Το μήκος του τμήματος μπορεί να μεγαλώσει ή να μικρύνει, τα άκρα του να μετατεθούν δεξιότερα ή αριστερότερα κι επομένως να προκαλέσουν μιαν αντίστοιχη μετατόπιση του μέσου.


Η θεωρία των δύο άκρων, που τόσο πληθωρικά εισέβαλε μέσω της Χ.Α. στην πολιτική μας καθημερινότητα, δεν υπακούει στους κανόνες της γεωμετρίας. Αντιμετωπίζει το πολιτικό και ιδεολογικό φάσμα σαν ένα ευθύγραμμο τμήμα από το οποίο θέλει να κρατήσει μόνο το μέσον του και να απαλλαγεί από τα άκρα του. Άρα, να γίνει ένα μηδενικό ευθύγραμμο τμήμα. Σήμερα, η ακροφοβική θεωρία ορίζει ως δεξιότερο άκρο του πολιτικού φάσματος τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, παρ’ ότι για δεκαετίες ιδέες συγγενικές με τις δικές της κυκλοφορούσαν στο γενετικό υλικό της καθ’ ημάς Δεξιάς -εμφυλιοπολεμικής, φιλοχουντικής, ακροδεξιάς, εθνικιστικής, ριζοσπαστικής, φιλελεύθερης- που τώρα θέλει να μονοπωλήσει το μέσον του τμήματος. Κι αντιμετωπίζει ως αριστερό άκρο όλο το φάσμα των απόψεων που αμφισβητούν τη γεωπολιτική ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ (το παλαιότερο «ανήκομεν εις την Δύσιν»), τον καπιταλιστικό, κλεπτοκρατικό χαρακτήρα της οικονομίας της, την ταξική πυραμίδα της, παρ’ ότι αυτά τα στοιχεία αντιμετωπίζονται πλέον και από τον κοινό νου ως βασικές αιτίες της σημερινής κρίσης.


Στην πραγματικότητα, η θεωρία των δύο άκρων θα μπορούσε να αναδιατυπωθεί ως θεωρία των δύο μέσων. Αν και ασύμβατη με τη γεωμετρία, η θεωρία αποτυπώνει την κίνηση των πολιτικών κομμάτων εξουσίας εδώ και δύο δεκαετίες γύρω από δύο μέσα ή κέντρα: το λεγόμενο πολιτικό Κέντρο και το κοινωνικό Κέντρο ή μεσαίο χώρο. Ως γνωστόν, οι «μεσοχωρίτες» μεσουράνησαν στη διακυβέρνηση μέσω των δύο κομματικών πόλων, της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας την κοινωνία στο άκρο που βρίσκεται σήμερα. Οδηγήθηκαν κι οι ίδιοι στην ακρότητα να αποτελούν σκιές των εαυτών τους: από το δικομματικό άθροισμα επιρροής άνω του 80%, σήμερα είναι ζήτημα αν υπερβαίνουν το 35%. Το επίτευγμα αυτό οφείλεται στην ακραία αποτυχία τους να προστατεύουν το άλλο μέσον, το κοινωνικό. Η πολιτική των μνημονίων -επισήμως χαρακτηρισμένη ως ακραία ακόμη και από το 1/3 των χωρών μελών του ΔΝΤ, όπως αποκάλυψε η «Wall Street Journal»- κατέστρεψε και συνεχίζει να καταστρέφει την κατά συνθήκην μεσαία τάξη, αυτήν που τα κόμματα του «μέσου» διαγκωνίζονταν να εκφράσουν απλώς και μόνο γιατί τη θεωρούσαν πλειοψηφική. Ωστόσο, η κοινωνική μηχανική των μνημονίων οδηγεί σε μια ακραία δομή: πολλαπλασιάζει τα στρώματα που εξωθούνται προς το όριο της φτώχειας, συρρικνώνει δραστικά τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, περιθωριοποιεί ακόμη και τμήματα της αλαζονικής αστικής ελίτ, ένα μέρος της οποίας έχει την πολυτέλεια να αποδράσει στο εξωτερικό, κι αφήνει περιθώρια επιβίωσης μόνο σε μια ολιγάριθμη ομάδα που έχει την ευκαιρία να πλουτίσει πάνω στα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια της χώρας: το χρηματοπιστωτικό λόμπι, τους πολύφερνους ξένους επενδυτές, τα «γεράκια» που πλιατσικολογούν σε δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Το αποτέλεσμα θα είναι μια κοινωνία των άκρων: ακραίας ανισότητας, ακραίας πρόκλησης, χωρίς διακριτό μέσο για να το εκφράσουν οι εξ επαγγέλματος «μεσοχωρίτες».


Αφού από τα δύο μέσα του φαντασιακού κόσμου των «μεσοχωριτών» το ένα είναι καταδικασμένο να καταστραφεί, τι απομένει για να διεκδικήσουν το προνόμιο της μεσότητάς τους; Να συμπυκνωθεί όλο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα σε ένα ιδεατό μέσο, τελικά σ’ ένα μηδενικό ευθύγραμμο τμήμα χωρίς άκρα, ή με άκρα που συμπίπτουν στο μέσον του. Και ως μέσον ορίζονται όλοι οι μονόδρομοι της εθνικής μας αποτυχίας: δεν υπάρχει ζωή εκτός Ε.Ε., ευρώ και ΝΑΤΟ, δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από τον συμβιβασμό με την τρόικα, δεν υπάρχει εναλλακτική εκτός μνημονίου, δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από το τσεκούρωμα των μισθών και των συντάξεων, την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, την ιδιωτικοποίηση κάθε δημόσιου αγαθού, τη συρρίκνωση του κράτους, δεν υπάρχει τίποτε άλλο να κάνουμε ως χώρα από το να περιμένουμε ν’ αποφασίσουν οι δανειστές πόσο γενναιόδωροι ή κυνικοί θα είναι με τη διαχείριση του χρέους. Κάθε άλλη σκέψη ή αντίδραση χαρακτηρίζεται ακρότητα. Όπως ακρότητα χαρακτηριζόταν το 2010 η πρόταση για κούρεμα του χρέους (κι ας έγινε αργότερα θρίαμβος της μεσότητας από τους ίδιους τους δανειστές), ακρότητα ήταν και τα πύρινα αντιμνημονιακά μανιφέστα της σαμαρικής Ν.Δ. (που μετά ανακάλυψε την αρετή της μνημονιακής μεσότητας, μαζί με την εξουσία).


Η θεωρία των δύο άκρων, που καταλήγει θεωρία των δύο μέσων και τελικά του ενός μέσου, ουδεμία σχέση έχει φυσικά με την αριστοτελική μεσότητα (βλέπε παραπλεύρως απόσπασμα), αν υποθέσουμε ότι θέλει να αντλήσει λίγο από το φιλοσοφικό κύρος της. Και φιλοδοξεί, τελικά, να καταργήσει τον πολιτικό και κοινωνικό ανταγωνισμό ή να τον καταστήσει άνευ περιεχομένου. Αν ό,τι εξέχει και περισσεύει από το ζοφερό μέσον της μνημονιακής μας πραγματικότητας ακρωτηριάζεται, στιγματίζεται, απονομιμοποιείται, η κοινοβουλευτική διαδικασία καταντά πουκάμισο αδειανό, ένα αυταρχικό πρόσχημα. Η ακρότητα της ενιαίας σκέψης, της ενιαίας πολιτικής, της ενιαίας κοσμοθεωρίας είναι τελικά ένας ολοκληρωτισμός όχι και τόσο μακρινός από τον ολοκληρωτισμό της Χ.Α. Ίσως και πιο επικίνδυνος, καθώς αυτή φοράει τον μανδύα της θεσμικής νομιμότητας, την ώρα που νεοναζί καραγκιόζηδες χάνουν και το φύλλο συκής τους.


ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ


…Από την άποψη λοιπόν της ουσίας της, και όσο μας ενδιαφέρει ο ορισμός της φύσης της, η αρετή είναι μεσότητα, από την άποψη όμως του σωστού και του άριστου είναι, ασφαλώς, κάτι που βρίσκεται στο ψηλότερο σκαλί.


Εν πάση περιπτώσει η θεωρία αυτή της μεσότητας δεν βρίσκει εφαρμογή σε κάθε πράξη και σε κάθε πάθος· υπάρχουν, πράγματι, πάθη που ήδη η λέξη που τα δηλώνει φέρνει στο μυαλό μας κάτι αρνητικό και τιποτένιο, π.χ. χαιρεκακία, αδιαντροπιά, φθόνος, και στην περίπτωση πράξεων: μοιχεία, κλεψιά, φόνος (…) Δεν υπάρχει λοιπόν περίπτωση να κάνει ποτέ κανείς το σωστό εν σχέσει με αυτά· αυτά είναι πάντοτε λάθος (…) Παρόμοιο επομένως είναι και το να περιμένουμε να υπάρχει μεσότητα, υπερβολή και έλλειψη στην αδικία, τη δειλία και την ακολασία, αφού τότε θα υπάρχει μεσότητα στην υπερβολή και στην έλλειψη, υπερβολή στην υπερβολή, έλλειψη στην έλλειψη. Όπως όμως δεν υπάρχει υπερβολή και έλλειψη στις περιπτώσεις της σωφροσύνης και της ανδρείας επειδή το μέσον στις περιπτώσεις αυτές είναι κατά κάποιον τρόπο άκρον, έτσι ακριβώς δεν υπάρχει μέσον, ούτε υπερβολή ή έλλειψη, και στις περιπτώσεις που αναφέραμε πρωτύτερα: με όποιον τρόπο κι αν ενεργήσει κανείς στις περιπτώσεις αυτές, πρόκειται πάντοτε για λανθασμένη και όχι σωστή συμπεριφορά. Γενικά δεν υπάρχει μέσον στην υπερβολή και στην έλλειψη, ούτε υπερβολή και έλλειψη στο μέσον.


Αριστοτέλη, «Ηθικά Νικομάχεια»


(Επενδυτής, 12/10/2013)


Πηγή: ΚΙΜΠΙ






http://aristeroblog.gr/node/2014



Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! MIA XΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Αναμφίβολα η αυγή του Σαββάτου μπορεί να αποδειχθεί χρυσή για τη Δημοκρατία μας.  Το πολιτικό φασιστικό μόρφωμα με την επωνυμία της "Χρυσής Αυγής" είχε πλέον αποθρασυνθεί. Οι πολιτικοί σκελετοί του Μεταξά και του Παπαδόπουλου βγήκαν αντάμα στους δρόμους και παρήλαυναν συντεταγμένοι, κουρεμένοι, με τις μαύρες στολές και τα χρυσά τους γράμματα. Τα φαντάσματα του φασισμού ξεπέρασαν κι αυτά τα όρια  που επιτρέπονταν να κυκλοφορούν τα στοιχειά της νύχτας. Τρομοκρατούσαν πλέον ανοιχτά την ισχνή Δημοκρατία μας. Άρχισαν να δολοφονούν εν ψυχρώ τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Να υποκαθιστούν τα σώματα ασφαλείας, τα θεσμικά όργανα της πολιτείας, το στρατό. Να εκπαιδεύουν ανοιχτά τον παραστρατό τους, την παρααστυνομία τους, την παραθρησκεία τους, μέσα στα στρατόπεδα μέσα στην αστυνομία μέσα στις εκκλησίες με την ανοχή (ή το φόβο;) της παραζαλισμένης απο τις εξελίξεις πολιτικής, στρατιωτικής και θρησκευτικής  ηγεσίας. Χρησιμοποιούσε την κοινοβουλευτική Δημοκρατία και τη βουλή μια ομάδα που τη μισεί και δεν διστάζει να διακηρύττει ότι επιδιώκει την κατάργησή της,
   Γιαυτό η αυγή του Σαββάτου της 28ης Σεπτεμβρίου ίσως σηματοδοτεί την αφύπνιση της Ελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου απέναντι στην απειλή του φασισμού. Ίσως να είναι η απαρχή της αποκάλυψης του πραγματικού προσώπου της Χρυσής Αυγής ακόμα και σ' εκείνους που ελαφρά τη καρδία δήλωνα Χρυσαυγίτες, επειδή και μόνο ήταν "αγανακτισμένοι"  με τους χρεοκοπημένους  πολιτικούς και το πολιτικό τους σύστημα. 

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

ΡΩΜΑΛΕΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Ρωμαλέα η κυβέρνηση,πράγμα που φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού και στη φωτογραφία, συνεχίζει την πορεία της υλοποιώντας το "επιτυχές σενάριο" για την έξοδο της Ελλάδας απο την κρίση.


Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Κάψτε το σπίτι του διπλανού!


                 Φαίνεται ότι η αρρώστια έγινε πια πολύ βαριά. Κάτι σα χολέρα. Επικίνδυνη επιδημία. Η Ελληνική κοινωνία ποτίστηκε για τα καλά με το φονικό, παραλυτικό δηλητήριο. Οι συζητήσεις στις παρέες έχουν σαν θέμα ποιοι «πρέπει» να απολυθούν για να «εξυγειανθεί» ο δημόσιος τομέας. Έχουν οι περισσότεροι δεχθεί την «αναγκαιότητα» των απολύσεων. Ελάχιστοι θέτουν το ερώτημα αν πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν απολύσεις. Η μία κοινωνική ομάδα αρχίζει και δείχνει την άλλη σαν «προβληματική» και αχρείαστη, απ’ όπου « πρέπει»  να διαλέξουν τους μέλλοντες να απολυθούν. Κανείς δεν ασχολείται πια με το επίπεδο των μισθών, με τις συνθήκες εργασίας, με τα ωράρια, με τα δικαιώματα των εργαζομένων. Όσοι ακόμη έχουν δουλειά αρχίζουν και αισθάνονται προνομιούχοι γι’ αυτό τους το πλεονέκτημα και ένοχοι απέναντι σ’ εκείνους που μπαίνουν καθημερινά στην ανεργία. Έτοιμοι να «δώσουν» τον απέναντι, αρκει να τη γλυτώσουν οι ίδιοι.  Αδυνατούμε να αντιληφθούμε, ότι κι’ αν ακόμα τη «γλυτώσουμε» , θα ζούμε ατιμασμένοι σε συνθήκες δουλείας και εξαθλίωσης. Δυστυχώς, όσοι απεργάζονται την κατάργηση των κεκτημένων της εργατικής τάξης τον τελευταίο αιώνα και βολεύονται με την επιστροφή στις εργασιακές συνθήκες του μεσαίωνα, ελπίζοντας οι άθλιοι, ότι με τα σημερινά μέσα θα μπορούν να ελέγχουν πιο αποτελεσματικά τις τυχόν εξεγέρσεις, φαίνεται προς στιγμήν να πετυχαίνουν τους στόχους τους.
  Οι απολύσεις δεν λύνουν κανένα δημοσιονομικό πρόβλημα, ούτε κάνουν λιγότερο «σπάταλο» τον δημόσιο τομέα. Με έναν εξορθολογισμό των μισθών και δικαιότερη κατανομή τους στους δημόσιους λειτουργούς, καθώς και τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, ώστε να απαλλαγεί από τον πελατειακό της χαρακτήρα, θα μπορούσαν να επιτευχθούν πολύ πιο αποτελεσματικά οι υποτιθέμενοι στόχοι.
 Οι απολύσεις γίνονται στα πλαίσια μια ιδιότυπης και πρωτοφανούς  « εργασιακής τρομοκρατίας» με στόχο τη δημιουργία της κατάλληλης ψυχολογίας στο σώμα των εργαζομένων, που θέτουν πλέον  πρώτο θέμα την ύπαρξη αυτής της ίδιας της εργασίας, παρά τις συνθήκες και τους όρους με τους οποίους αυτή γίνεται. Βάζουν φωτιά σε επιλεγμένα σπίτια και τρέχουν τάχα μου να σώσουν τα τιμαλφή και τα έπιπλα από τα διπλανά παριστάνοντας τους πυροσβέστες! Οι «σωσμένοι» αισθάνονται και ευτυχείς που δεν κάηκαν  τα σπίτια τους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα  το γεγονός ότι είναι πια γυμνά και λεηλατημένα!   
     Ο παραλογισμός είναι, ότι αντί να συλλάβουμε και να δέσουμε χειροπόδαρα αυτούς που βάζουν τις φωτιές, εμείς μπαίνουμε στη διαδικασία να υποδεικνύουμε ποιανού το σπίτι «πρέπει» να καεί , γιατί τάχα μου δεν ήταν καλός «νοικοκύρης»! Έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα σώσουμε το δικό μας… Όταν όμως πέσει ο κουρνιαχτός τελικά θα διαπιστώσουμε ότι θα βρισκόμαστε όλοι στην ίδια μοίρα. Κάποιοι καμμένοι και οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι, λεηλατημένοι. Με μια πολύ μεγαλύτερη  απώλεια όμως απ’ όλους , που δεν θα μπορεί εύκολα να αναπληρωθεί. Την εμπιστοσύνη στον απέναντι, στο γείτονα, στο συνάθρωπο. Σε ότι κρατάει στη ζωή τις κοινωνίες, όταν τις χτυπάνε οι κρίσεις.
   Η σημερινή κυβέρνηση συνειδητά  εξυπηρετεί τις κοινωνικές τάξεις που στοχεύουν στο πλιάτσικο των κοινωνικών κεκτημένων αυγατίζοντας τον πλούτο τους εις βάρος μιας εξαθλιωμένης εργατικής τάξης, που θα πουλάει πολύ φτηνά την εργασία της στα σκλαβοπάζαρα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, κυνηγώντας αδιάκοπα το δόλωμα της «ανάπτυξης», που θα μετατίθεται διαρκώς στο μέλλον.
           Είναι ανάγκη πλέον να διακηρυχθεί ανοιχτά και το ενδεχόμενο μιας «συντεταγμένης και έντιμης φτώχειας», που θα αγγίζει όμως δίκαια όλους τους Έλληνες, στα πλαίσια μιας κοινωνίας αρχών, που θα κτίσει ή θα αναβιώσει αξίες ικανές να αντικαταστήσουν τα καταναλωτικά πρότυπα της κοινωνίας που ζούμε. Μιας κοινωνίας που δεν θα συνδέει το δείκτη ευμάρειας με τα προϊόντα που είναι σε θέση να καταναλώνει, αλλά  με την κοινωνική αλληλεγγύη που θα είναι σε θέση να επιδεικνύει. Μιας κοινωνίας που θα καταναλώνει με δίκαια μοιρασιά, ότι παράγει.

      Οι ανθρωποθυσίες στο βωμό της πλασματικής ευημερίας μιας κρίσιμης μάζας του πληθυσμού, που είναι ικανή να δίνει κυβερνητικές «πλειοψηφίες»  δυναστεύοντας  τις εξαθλιωμένες και ανοργάνωτες πραγματικές πλειοψηφίες, πρέπει να σταματήσουν. Όπως υποχρέωση της πολιτείας είναι η με κάθε θυσία προάσπιση κάθε σπιθαμής εδάφους της χώρας μας, έτσι έχει υποχρέωση με κάθε θυσία να διασφαλίζει το δικαίωμα του κάθε πολίτη στην εργασία.
  Δυστυχώς με την ασκούμενη πολιτική σήμερα  δίνεται η αίσθηση ότι  δημιουργείται έντεχνα σκηνικό οικονομικού πολέμου, όπου στέλνονται επιλεκτικά για εκτέλεση οι συνήθεις «ήρωες», την ώρα που άλλοι γλεντοκοπούν στα μετόπισθεν στη μνήμη των «κορόϊδων».

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Yπάρχουν ακόμα άνθρωποι που υπηρετούν αξίες, υπάρχει ελπίδα…

 Πολλές φορές από το ιστολόγιό μου έκανα κριτική στα κακώς κείμενα σε διάφορους τομείς της δημόσιας ζωής, καθώς και στους δημόσιους φορείς και οργανισμούς, που κατά καιρούς προκάλεσαν με την ανεπάρκειά τους.
     Να όμως, που με μεγάλη μου χαρά, μου δίνεται η ευκαιρία να εκφράσω και δημόσια  ένα μεγάλο ΕΥΓΕ σε ένα Δημόσιο Νοσοκομείο και ειδικά  στην Πανεπιστημιακή Ουρολογική κλινική του Σισμανόγλειου  Νοσοκομείου Αττικής, όπου βρέθηκα, για την αφαίρεση μιας πέτρας  από το νεφρό.
  Καθώς δεν έγινε εφικτό να γίνει αυτή η επέμβαση από το Σεπτέμβρη του 2012, που απευθύνθηκα στο Ουρολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης, είτε επειδή η επίταξη έργου ματαίωνε για πολλές εβδομάδες την ομαλή εκτέλεση των χειρουργείων, είτε επειδή ήταν χαλασμένο το ενδοσκόπιο του Νοσοκομείου και αναμένονταν για μήνες η αποκατάσταση της λειτουργίας του και τελικά επειδή διαπιστώθηκε ότι ο ειδικός επιστήμων, δεν ξέρω για ποιους λόγους, δεν χειρουργούσε πια στο Νοσοκομείο και αφού περίμενα-γραμμένος στη λίστα- για οκτώ (8) μήνες την πολυπόθητη κλήση-που δεν ήρθε ποτέ- απευθύνθηκα στην Πανεπιστημιακή Ουρολογική κλινική του Σισμανόγλειου Νοσοκομείου Αττικής.
 Σε εύλογο χρονικό διάστημα έγινε με απόλυτη επιτυχία η επέμβαση. Αυτό όμως που μ’ εντυπωσίασε δεν ήταν μόνο η υψηλού επιπέδου  επάρκεια  του επιστημονικού προσωπικού, που φάνηκε στο αποτέλεσμα. Το θαυμάσιο ήταν, ότι το προσωπικό του τμήματος-χωρίς ούτε μία εξαίρεση- από τις καθαρίστριες, τις νοσηλεύτριες και τους νοσηλευτές μέχρι τους κορυφαίους γιατρούς απέπνεε μια σπάνια ανθρωπιά, ώστε να αισθάνεται κανείς ότι βρίσκεται στο σπίτι του, στα χέρια δικών του ανθρώπων.
   Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και ένα τεράστιο ΕΥΓΕ σε όλους, όσους υπηρετούν σ’ αυτή τη μονάδα. Στις ηρωίδες και ήρωες νοσηλεύτριες και νοσηλευτές, που με ελάχιστα μέσα παλεύουν καθημερινά με τον πόνο των άλλων, στους εξαιρετικούς γιατρούς, που σέβονται τους ασθενείς, μα  προ πάντων, τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη.


  Στη γκρίζα πραγματικότητα που ζούμε, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που υπηρετούν αξίες, υπάρχει τελικά ελπίδα…

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ;



                  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΝΕΟ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ


Κάποια από τα σημαντικά σημεία των όσων είπε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μετά την ορκωμοσία της νέας δικομματικής πλέον κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στα πλαίσια του πρώτου υπουργικού συμβουλίου , που θα μπορούσε να είναι το κεντρικό διακύβευμα του νέου κόμματος  ΠΑ.Ν.ΔΗ.Κ. (Πανελλήνιο Νεο-Δημοκρατικό κίνημα)
  • Στόχος μας η εξάντληση της τετραετίας για να υπάρξει σταθερότητα στη χώρα.
  • Χρειάζεται καλύτερος συντονισμός στα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση.
  • Θα φέρουμε εις πέρας όλες τις θεσμικές αλλαγές.
  • Σταθερότητα σημαίνει σταθερά βήματα για όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.
  • Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει λεπτό να χάσει.
  • Θα αποφύγουμε νέα μέτρα, στόχος μας η μείωση της ανεργίας.
  • Επόμενη προτεραιότητα να διορθώσουμε τις αδικίες των τελευταίων ετών.
  • Μας ενώνει το μέλλον της χώρας και αυτό είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε.
  • Είμαστε αποφασισμένοι να πετύχουμε.
  • Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή από το να πετύχουμε.
Επειδή όμως οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους και ο καθένας τις καταλαβαίνει όπως  θέλει, ας επαναδιατυπώσουμε τις δηλώσεις του πρωθυπουργού  δίνοντας μια ενδεικτική (φανταστική)  ερμηνεία σε κάποιες λέξεις.

εξάντληση της τετραετίας= Κρατάμε τις καρέκλες μας για  3 ακόμα ολόκληρα χρόνια, εγώ σαν πρωθυπουργός και  άλλοι σαν υπουργοί, βουλευτές, γραμματείς κ.λ.π..

Σταθερότητα= όσοι πλήρωναν τη νύφη , συνεχίζουν να την πληρώνουν και στα δύσκολα, όσοι πλούτιζαν χωρίς καμία συνεισφορά στην κοινωνία συνεχίζουν σταθερά την ίδια δουλειά.

Θεσμικές αλλαγές=  διαδικασίες νομιμοποίησης όλων όσα γίνονταν στο παρασκήνιο και μας εξέθεταν στα μάτια του κόσμου και τα ονόμαζε διαφθορά.

Μεταρρυθμίσεις = αλλαγές που περιορίζουν τα δικαιώματα των πολιτών και απαλλάσσουν την εργοδοσία από υποχρεώσεις απέναντι στους εργαζόμενους για δίκαιη αμοιβή της εργασίας, ασφάλιση, ωράριο εργασίας, άδειες,  κ.λ.π.

Μείωση  της ανεργίας= Αποστολή  του 90% των νέων μας επιστημόνων σε Γερμανία, Αμερική, Καναδά , Ολλανδία κ.λ.π. και οι υπόλοιποι  απασχολούνται από ξένους επενδυτές με 300 ευρώ το μήνα, χωρίς ασφάλιση.

Αδικίες των τελευταίων ετών= Δικαίωμα των Ελλήνων στην δωρεάν παιδεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αξιοπρεπή σύνταξη.

Μέλλον της χώρας= Μακροημέρευση της εξουσίας μας και εξασφάλιση των δικών μας παιδιών και των κέντρων που μας στηρίζουν  για τρεις γενεές τουλάχιστον.

Πετυχαίνω = Γίνονται αυτά που θέλω πείθοντας τους άλλους ότι τους σώζω.

Ξαναδιαβάστε λοιπόν τις κυβερνητικές δηλώσεις:

Κάποια από τα σημαντικά σημεία των όσων είπε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μετά την ορκωμοσία της νέας πλέον κυβέρνησης  του ΠΑΝΔΗΚ  στα πλαίσια του πρώτου υπουργικού συμβουλίου  : ...
  • Στόχος μας να κρατήσουμε τις καρέκλες μας για  3 ακόμα ολόκληρα χρόνια, εγώ σαν πρωθυπουργός και άλλοι σαν υπουργοί και βουλευτές, γραμματείς κ.λ.π., .για να συνεχίσουν  και στα δύσκολα να πληρώνουν τη νύφη, όσοι την πλήρωναν,  και όσοι πλούτιζαν χωρίς καμία συνεισφορά στην κοινωνία να συνεχίζουν σταθερά την ίδια δουλειά στη χώρα.
  • Χρειάζεται καλύτερος συντονισμός στα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση.
  • Θα φέρουμε εις πέρας όλες τις  διαδικασίες νομιμοποίησης όλων, όσα γίνονταν στο παρασκήνιο και μας εξέθεταν στα μάτια του κόσμου και τα ονόμαζε διαφθορά.
  • Όσοι πλήρωναν τη νύφη , συνεχίζουν να την πληρώνουν και στα δύσκολα, όσοι πλούτιζαν χωρίς καμία συνεισφορά στην κοινωνία συνεχίζουν σταθερά την ίδια δουλειά. σημαίνει σταθερά βήματα για όλες τις απαραίτητες αλλαγές που περιορίζουν τα δικαιώματα των πολιτών και απαλλάσσουν την εργοδοσία από υποχρεώσεις απέναντι στους εργαζόμενους για δίκαιη αμοιβή της εργασίας, ασφάλιση, ωράριο εργασίας, άδειες,  κ.λ.π..
  • Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει λεπτό να χάσει.
  • Θα αποφύγουμε νέα μέτρα, στόχος μας η αποστολή  του 90% των νέων μας επιστημόνων σε Γερμανία, Αμερική, Καναδά , Ολλανδία κ.λ.π. και οι υπόλοιποι  να απασχολούνται από ξένους επενδυτές με 300 ευρώ το μήνα, χωρίς ασφάλιση.
  • Επόμενη προτεραιότητα να διορθώσουμε το δικαίωμα των Ελλήνων στην δωρεάν παιδεία, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αξιοπρεπή σύνταξη.
  • Μας ενώνει η μακροημέρευση της εξουσίας μας και η εξασφάλιση των δικών μας παιδιών και των κέντρων που μας στηρίζουν  για τρεις γενεές τουλάχιστον και αυτό είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε.
  • Είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε αυτά που θέλουμε  πείθοντας τους άλλους ότι τους σώζουμε.
  • Δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή από το να κάνουμε αυτά που θέλουμε  πείθοντας τους άλλους ότι τους σώζουμε.

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Η Ν.Δ. θα καταπιει τη Χ.Α. ή θα συμβεί το αντίθετο;



Η τελευταία απόφαση της Ν.Δ. και του πρωθυπουργού για το κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά προπάντων ο τρόπος με τον οποίο έγινε, έχουν, κατά τη γνώμη μου, έναν βαθύ συμβολικό χαρακτήρα, που δεν ξέρω αν μετρήθηκε σωστά από τους άλλους δύο κυβερνητικούς εταίρους.
   Όπως πολιτεύθηκε σαν αξιωματική αντιπολίτευση, έτσι συνεχίζει να πολιτεύεται και σαν κυβέρνηση η ηγετική ομάδα  της Ν.Δ. και ο πρωθυπουργός. Το βλέμμα είναι στραμμένο στη διατήρηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, όπως ήταν στραμμένο στην κατάκτησή της πριν τρία χρόνια, μετατρέποντας σε επιστήμη τον πολιτικό καιροσκοπισμό, χωρίς να τους καίγεται καρφί για την Ελλάδα και τους Έλληνες.  Την τελευταία δεκαετία παρατηρήθηκαν μεταμορφώσεις που δεν έχουν προηγούμενο. Υπενθυμίζω τη μάσκα του «μεσαίου χώρου» στις αρχές του 2000, όταν προσπαθούσε να εμβολίσει το ΠΑΣΟΚ από  δεξιά και το  " αντιμνημονιακό" κοστούμι , που το πέταξε στα σκουπίδια  μόλις έφτασε η στιγμή της αλήθειας. Στις τελευταίες εκλογές φόρεσε τη στολή της παραδοσιακής συντηρητικής παράταξης διαμορφώνοντας τον πόλο της «Ευρωπαϊκής προοπτικής» συσπειρώνοντας  τις υποτίθεται φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις απέναντι στους  υπαρκτούς ή κατασκευασμένους εχθρούς της.
    Παίζοντας το χαρτί της ανάγκης σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας εξασφάλισε τη στήριξη του Βενιζέλου και του Κουβέλη ελπίζοντας να εισπράξει τα όποια πολιτικά οφέλη από την  ενδεχόμενη πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα και τις όποιες θετικές εξελίξεις, καθώς θα είχε ουσιαστικά αντιπολιτευόμενο μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, που μάλλον βολεύεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
  Όμως, όπως φάνηκε με τις τελευταίες εξελίξεις  με την αποτυχία πώλησης της ΔΕΠΑ, που αποτέλεσε προσωπικό στοίχημα και τραγική αποτυχία του κ. Σαμαρά,  τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά, καθώς απειλείται με κατάρρευση ολόκληρος ο κυβερνητικός σχεδιασμός για έξοδο από την κρίση. Καθώς δεν υπάρχει πλέον έδαφος για νέα εισπρακτικά μέτρα και η περαιτέρω στήριξη της κυβέρνησης από ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ εκτιμούν ότι δεν θα είναι πλέον δυνατή, καθώς θα τους οδηγήσει εκ των πραγμάτων σε εκφυλισμό ενισχύοντας τα άκρα των πολιτικών σχηματισμών,  επιχειρείται, κατά τη γνώμη μου, είτε μια ηρωική έξοδος, που θα εξασφαλίσει  πλεονέκτημα στη Ν.Δ. σε περίπτωση πρόωρων εκλογών, είτε η υποβάθμιση έως τα όρια του εξευτελισμού και της πολιτικής ακύρωσης των κυβερνητικών εταίρων με απώτερο στόχο την πολιτική τους ενσωμάτωση στο Νεοδημοκρατικό στρατόπεδο με δέλεαρ τη νομή της εξουσίας και πρόσχημα τον Ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας.  Είμαστε θεατές της προσπάθειας της Ν.Δ. να ενσωματώσει τη Χ.Α. πριν τα γεγονότα την οδηγήσουν στη θέση του σημερινού ΠΑΣΟΚ.
   Στην πρώτη εκδοχή η επίδειξη πολιτικού «τσαμπουκά» με κινήσεις τύπου κλεισίματος της ΕΡΤ, επιστράτευσης των Εκπαιδευτικών πριν ψηφιστεί η απεργία τους, αλλά και της στάσης στο θέμα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου πριν λίγες μέρες  δεν αφήνουν ασυγκίνητους, όσους ψηφοφόρους της Ν.Δ.  αλληθωρίζουν προς τη Χ.Α., καθώς βλέπουν ότι υιοθετούνται φιλοσοφίες και πρακτικές του τύπου «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Ο επαναπατρισμός ακροδεξιών ψηφοφόρων στο φυσικό τους φορέα σε συνάρτηση με την ανυπαρξία ενός σοβαρού κεντροαριστερού χώρου, που θα έπαιζε σαν χώρος συσπείρωσης αντιδεξιών  και σοβαρών υποστηρικτών της Ευρωζώνης , ελπίζουν ότι σε περίπτωση πρόωρων εκλογών θα προσδώσουν στη Ν.Δ. μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που θα της επιτρέψει να συνεχίσει να έχει  το πάνω χέρι στη νομή της εξουσίας. Διαβλέπουν μάλλον ότι θα έχουν και οι ίδιοι την τύχη του ΠΑΣΟΚ με τη Χ.Α. στο ρόλο του "ΣΥΡΙΖΑ της δεξιάς". Επιπλέον θεωρούν ότι επικοινωνιακά θα είναι σε πλεονεκτική θέση, καθώς θα φορτώσουν την ευθύνη της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες στους κυβερνητικούς τους εταίρους προβάλλοντάς τους, στο ακροδεξιό κυρίως ακροατήριο, σαν τροχοπέδη στην επιχείρηση «γ@@@@ε και δέρνουμε» που υποτίθεται  ότι υιοθετήθηκε απέναντι στη διαφθορά.
  Στη δεύτερη εκδοχή, σε περίπτωση που οι κυβερνητικοί εταίροι δεν τραβήξουν το σκοινί και στο όνομα του εθνικού συμφέροντος καταπιούν και τον νέο εξευτελισμό , υπολογίζουν-όχι αβάσιμα- ότι τους οδηγούν  σε εκφυλισμό και τελική ενσωμάτωση στον Νεοδημοκρατισμό, οπότε έως το σχηματισμό και την ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου θα μπορούν να παίζουν μόνοι τους στο «φιλοευρωπαϊκό» γήπεδο.
  Κατά την άποψή μου, μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα η στάση ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ είναι μονόδρομος.
  Άμεση απαίτηση για παραίτηση του κ. Σαμαρά και αδιαπραγμάτευτης προϋπόθεσης για συνέχιση της στήριξής τους στην κυβέρνηση η αντικατάστασή  του από κοινά αποδεκτό πρόσωπο με πρόταση διεύρυνσης  της συμμετοχής και άλλων πολιτικών δυνάμεων- πλην Χ.Α.- στον νέο κυβερνητικό σχηματισμό και στόχο την πολιτική σταθερότητα με μεταρρυθμίσεις, που θα εξασφαλίζουν τη συμμετοχή όλων των κοινωνικών τάξεων στο κόστος της κρίσης. Ας μην έχουν ψευδαισθήσεις και οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. (και είναι πάρα πολλοί), που πιστεύουν στη Δημοκρατία, ότι θα είναι προς το συμφέρον της πολιτικής τους παράταξης η συνέχιση της σημερινής κατάστασης. Το πιο πιθανό είναι πολύ σύντομα, αντί η Ν.Δ. να απορροφήσει τη Χ.Α, όπως οι επιτελείς τους ελπίζουν, να υποσκελιστεί η ίδια απ' αυτήν. και το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα να μετατραπεί σε μια τυφλή πολιτική σύγκρουση των άκρων, όπου το κυρίαρχο ζήτημα σε μια κατεστραμένη οικονομία και κοινωνία δεν θα είναι ο τρόπος επίλυσης των προβλημάτων, αλλά ποιοί θα οδηγηθούν στις κρεμάλες.
  Δεν μπορεί μια τέτοια πρόκληση να περάσει χωρίς συνέπειες για τους πρωτεργάτες της και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περάσει το μήνυμα στους Έλληνες ότι η ακροδεξιά αντίληψη κυριαρχεί χωρίς αντιστάσεις στην πολιτική σκηνή της χώρας.
 Αν η Ν.Δ. προτιμά να θυσιάσει την Ελλάδα, σε περίπτωση πρόωρων εκλογών και είσοδο σε περίοδο πολιτικής αστάθειας, αντί του κ. Σαμαρά, η επιλογή και η ευθύνη θα είναι δική της. Επιτέλους, αρκετά ο κ. Σαμαράς έπαιξε με την υπευθυνότητα και τη σύνεση  των πολιτικών του αντιπάλων. Καιρός για τον άμοιρο αυτό τόπο να αναλάβουν ευθύνες κι αυτοί που βολεύονταν τόσον καιρό πίσω από μύθους, φορτώνοντας το βάρος της δυστυχίας των Ελλήνων μόνιμα στις πλάτες των άλλων!
    Αλλιώς είναι επιβεβλημένη πλέον η επιτάχυνση στην  ανάληψη πρωτοβουλιών, που θα ήθελαν ίσως περισσότερο χρόνο ωρίμανσης, αλλά μερικές φορές τα γεγονότα τρέχουν τόσο  γρήγορα, που κινδυνεύουν να τις ακυρώσουν.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Ο Γόρδιος δεσμός και ο σύγχρονος "Μέγας Αλέξανδρος"





Παρακολούθησα μια συζήτηση, μεταξύ εκπροσώπων των κομμάτων, για την ΕΡΤ.
Μεταξύ τους η εκπρόσωπος τύπου της Ν.Δ. κ. Ασημακοπούλου. Μου προξένησε κατάπληξη το ύφος της κυρίας. Η ίδια ίσως να φαντάζονταν τον εαυτό της σαν μια σύγχρονη «Μεγάλη Αλεξάνδρα», που παίρνει σβάρνα τους γόρδιους δεσμούς της εποχής μας και τους κόβει αδίστακτα.
   Η ΕΡΤ, είπε η κυρία, ήταν ένα φαύλο, αμαρτωλό, διεφθαρμένο κρατικό κανάλι, ένας σύγχρονος γόρδιος δεσμός,  και, εφόσον δε μπορέσαμε να βρούμε άκρη στον κόμπο για να τον λύσουμε, χρησιμοποιήσαμε το σπαθί μας.  Πολύ ωραία λογική! Φυσικά της διέφυγε η λεπτομέρεια των συμβολισμών στο μύθο του γόρδιου δεσμού. Αυτός ο μύθος  απέδιδε μάλλον νομιμότητα έναντι των θεών σ’ αυτόν που θα τον έλυνε σε οποιαδήποτε αλλαγή της εξουσίας,  στο βασίλειο της κεντρικής Ανατολίας . Τους θεούς λοιπόν  ήθελε αρωγούς του και νομιμοποιητική αρχή ο Αλέξανδρος για την εκπλήρωση της υπόσχεσης της κυριαρχίας επί της Ασίας. Ο Αριστόβουλος , ως αυτόπτης μάρτυρας, έγραψε ότι ο Αλέξανδρος το δεσμό τον έλυσε με έναν έξυπνο, απλό και μυστικό τρόπο, που είχε σχέση με τον πύρο στο τιμόνι του άρματος. Έτσι οι θεϊκές δυνάμεις που κρατούσε δέσμιες ο κόμπος, ελευθερώθηκαν ευνοϊκά για τον Αλέξανδρο, όπως προέβλεπαν οι χρησμοί. Η άποψη ότι τον έκοψε με το σπαθί του διαδόθηκε για να συμβολίσει στα μάτια των υπηκόων τη θεϊκή διάσταση του Αλέξανδρου, που σαν ισότιμός τους είχε τη δύναμη να τους αγνοήσει.
    Δεν ξέρω, αν η κυρία εννοεί ότι ο κ. Σαμαράς απέκτησε το δικαίωμα να κόβει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, όποιο δεσμό αδυνατεί να λύσει. Όταν αρχίσεις να κόβεις αδιάκριτα όποιο δύσκολο δεσμό συναντάς μπροστά σου κινδυνεύεις να κόψεις και εκείνους, που κρατούν τη στοιχειώδη κοινωνική συνοχή, το στοιχειώδη σεβασμό στη Δημοκρατία, το στοιχειώδη σεβασμό στον άνθρωπο. Φαντάζομαι ότι αυτό προκάλεσε τρόμο στον κόσμο και τον έφερε στους δρόμους, είτε συμμερίζεται, είτε όχι την άποψη για το κλείσιμο της ΕΡΤ.  Το 1967 είχαμε κάποιον που εμφανίστηκε με χειρουργικό λεπίδι νομίζοντας ότι ήταν χειρούργος  γιατρός , έβαλε την Ελλάδα με το ζόρι στο κρεβάτι του  χειρουργείου και χωρίς αναισθητικό έκοβε και έραβε αδίστακτα στο σώμα της. Δυστυχώς στο τέλος απεδείχθη ότι ήταν ένας αδέξιος χασάπης, που προκάλεσε θανάσιμα πλήγματα στην Ελλάδα. Δεν χρειαζόμαστε και κατά φαντασία «Μεγάλους Αλέξανδρους», που με τα  μάτια τους η Ελλάδα είναι ένας  γόρδιος δεσμός.
   Η λογική ότι,  οτιδήποτε είναι δύσκολο να το διορθώσουμε και να βελτιώσουμε τη λειτουργία του πρέπει πρώτα να το σκοτώσουμε, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Κάποιοι ίσως σκεφτούν το ίδιο και για τη Δημοκρατία μας. Αφού έτσι κι’ αλλιώς είναι προβληματική, καχεκτική, στρεβλή γιατί να μη τη σκοτώσουμε πρώτα για να τη φτιάξουμε από την αρχή; Μόνο που για να σκοτώσεις κάτι αρκεί μόνο μια σφαίρα στην καρδιά. Για να το ξαναφτιάξεις όμως χρειάζονται πολλά χρόνια με κόπους, θυσίες, αίμα…
  Τους πολιτικούς μας δεν τους θέλουμε αποτελεσματικούς στις εκτελέσεις. Τους θέλουμε ικανούς στο κτίσιμο, στη δημιουργία. Μαστόρους στο λύσιμο και στο δέσιμο. Να μη μπερδεύουν το ιατρικό λεπίδι με το χασαπομάχαιρο, ούτε τα προβλήματα της Ελλάδας με τους Γόρδιους δεσμούς…

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΙΓΗ...



Αυτή τη στιγμή χιλιάδες πολίτες είναι συγκεντρωμένοι έξω από την ΕΡΤ διαμαρτυρόμενοι για το κλείσιμο και των τριών κρατικών Ραδιοτηλεοπτικών σταθμών.
  Δύο από τους τρεις κυβερνητικούς εταίρους διαφοροποιούνται δημόσια από την απόφαση της πλειοψηφούσας πολιτικής παράταξης.
   Το προεδρικό διάταγμα φέρει την υπογραφή μόνο των υπουργών της Ν.Δ. και καταγγέλλεται ανοιχτά από την αντιπολίτευση, αλλά και τους κυβερνητικούς εταίρους, ότι στερείται νομιμότητας. Με λίγα λόγια εξελίσσεται μια μείζονα πολιτική κρίση.
  Όλα τα ξένα ΜΜΕ έχουν εκτενή αναφορά στα τεκταινόμενα και  υπάρχουν παρεμβάσεις ξένων θεσμικών οργάνων.
  Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά ΟΛΑ τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια Πανελλήνιας εμβέλειας τηρούν σιγή ιχθύος. Πολύ περίεργο, καθώς διακόπτουν τα προγράμματά τους  πολλές φορές  άνευ λόγου και αιτίας!  Εκτιμούν ότι δεν υπάρχει ειδησεογραφικό ενδιαφέρον; Χλωμό μου φαίνεται.
  Πιο πολύ μοιάζει με σκόπιμη, ένοχη σιωπή.
Αυτό και μόνο με τρομάζει. Γιατί, αν  οι ειδήσεις καλύπτονται στο εξής μ' αυτό τον τρόπο, όταν μάλιστα θα έχουν το μονοπώλιο της ενημέρωσης, θα σημάνει και τον οριστικό ενταφιασμό της ήδη νεκρής Δημοκρατίας μας.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

OI ΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ "ΙΕΡΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ"

 

Πριν 20 μέρες περίπου έκανα αναφορά στο "Ιερόν τέρας" των Πανελλαδικών Εξετάσεων με αφορμή το μεγάλο θόρυβο που προκλήθηκε και την πολιτική επιστράτευση των καθηγητών που ακολούθησε, μετά την προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων από τους Εκπαιδευτικούς.
   Λοιπόν γι'  αυτό το τέρας υπάρχουν και οι τροφοί του. Κάποτε, κατά την Ελληνική μυθολογία, δώδεκα νέες και δώδεκα  νέοι δίνονταν βορά στο τέρας της Κρήτης, τον Μινώταυρο, σαν φόρος αίματος. Σήμερα εκατό χιλιάδες νέοι και νέες οδηγούνται στο σύγχρονο τέρας, που αν δεν τους παίρνει τη ζωή, τους στερεί την παιδικότητα, σκοτώνει την εφηβεία τους, δηλητηριάζει την ζωή τους.
    Η Κεντρική επιτροπή εξετάσεων, στα Μαθηματικά τουλάχιστον, όπου μπορώ να έχω άποψη, παίζει το ρόλο του τροφού του τέρατος. Τα θέματα που προτείνονται είναι έξω από κάθε Εκπαιδευτική δεοντολογία. Δεν έχουν σχέση με τις οδηγίες σχετικά με τους διδακτικούς στόχους της διδακτέας ύλης στα δημόσια Σχολεία, ούτε επαφή με τη Σχολική πραγματικότητα, όπου ο ρόλος του Σχολείου δεν αφορά  μόνο την προετοιμασία των μαθητών για την αντιμετώπιση του τέρατος, αλλά πρωτίστως γίνεται αγώνας για να μάθουν τα παιδιά μας να ζουν σε μια κοινωνία χωρίς Μινώταυρους.
    Δεν γίνεται, με τις οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου,  να εκπαιδεύουμε τρία χρόνια τα παιδιά μας να μαζεύουν σαλιγκάρια και στο τέλος να τους ζητούμε να πιάσουν λαγούς. Ο χρόνος που διατίθεται από τα Αναλυτικά προγράμματα των Σχολείων μας και η διδακτέα ύλη που ορίζεται από το Υπουργείο Παιδείας, καθώς και το επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων που προτείνονται από τα Σχολικά βιβλία-βασικά εργαλεία των Εκπαιδευτικών των Δημόσιων Σχολείων- δεν δίνουν τη δυνατότητα σε κανένα Μαθηματικό, σε κανένα Λύκειο της Ελλάδας, να εκπαιδεύσει τους μαθητές του, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν θέματα του επιπέδου που ζητούνται στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Εκτός κι αν αγνοήσει κανείς τις οδηγίες του Υπουργείου για τους διδακτικούς στόχους, καταργήσει  τα Σχολικά εγχειρίδια, αγνοήσει τους μέσους μαθητές και ασχοληθεί μόνο μ΄αυτούς που θέλουν και μπορούν...
  Είναι εμφανές ότι το σημείο αναφοράς των κυρίων της ΚΕΕ δεν είναι το Δημόσιο Σχολείο. Δίνεται έτσι η ψευδαίσθηση στους μελλοντικούς υποψήφιους ,ότι για να προετοιμαστούν κατάλληλα για τις εξετάσεις δε φτάνει μόνο το Σχολείο τους. Χρειάζονται και άλλη βοήθεια έξω απ' αυτό, χρειάζονται άλλα βιβλία έξω από τα Σχολικά. Καταργείται έτσι-ελπίζω όχι συνειδητά- το Δημόσιο Σχολείο. Απαξιώνεται ο ρόλος του, απαξιώνονται οι λειτουργοί του, καταρρακώνεται το κύρος του, δολοφονείται η Δημόσια δωρεάν Εκπαίδευση, αργοπεθαίνει η Παιδεία, οδηγείται στον κανιβαλισμό των Εκπαιδευτικών η κοινωνία, καθώς θεωρεί περιττή την ύπαρξή τους.
  Δημιουργήθηκε μια βιομηχανία, που εμπορεύεται με διάφορους τρόπους την αγωνία και τα όνειρα των παιδιών και των γονιών τους, πουλώντας ελπίδες. Αυτή τη βιομηχανία μάλλον εξυπηρετούν κάποιοι ηθελημένα ή αθέλητα.
  Είπα για ψευδαίσθηση, γιατί στην πραγματικότητα κανένα φροντιστήριο και κανένα εξωσχολικό βιβλίο δεν θα λύσει το πραγματικό πρόβλημα των υποψηφίων μαθητών, που δεν είναι ο τρόπος εισαγωγής στα Πανεπιστήμια-υπάρχουν πολλοί τρόποι πλέον να μπει κανείς στο Πανεπιστήμιο, όχι απαραίτητα στην Ελλάδα-αλλά η εύρεση εργασίας και η ποιότητα της ζωής του μετά την αποφοίτηση.  Είναι λύση να σπρώξει κανείς το παιδί του στη χρήση αναβολικών για να πετύχει υψηλές επιδόσεις σε ένα άθλημα και να γίνει ανταγωνιστικός σε Πανελλήνιο επίπεδο; Ακόμη κι αν το πετύχει μπορεί να υπολογίσει τις συνέπειες στην ποιότητα της ζωής του μετά την "επιτυχία";
   Υπάρχει ανάγκη για έναν σύγχρονο Θησέα. Αυτή η κατάσταση δεν πρέπει  να συνεχιστεί. Ας καταλάβουν όλοι οι γονείς, ότι θα είναι τα μελλοντικά θύματα αυτού του τέρατος. Να αρνηθούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σύγχρονο Μινώταυρο. Ας ασχοληθούν επιτέλους οι Ενώσεις γονέων με το θέμα. Είναι τραγικό να βλέπουμε τα παιδιά μας να εγκαταλείπουν την Ελλάδα μετά το Πανεπιστήμιο για να βρουν δουλειά. Θα είναι ακόμη πιο τραγικό να ξενιτεύονται από τα δεκαοκτώ τους  για να σπουδάσουν, χωρίς να επιστρέφουν ποτέ... 

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Ο ...υποψήφιος Γιώργος Γραμματικάκης

του Γιώργου Γραμματικάκη
Την Παρασκευή το πρωί, έδωσα κι εγώ εξετάσεις στην Εκθεση. Πανελλαδικές, εννοώ. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στοιχεία της τρόικας, που καταγράφει τους μελλοντικούς ανέργους, ήμουνα ο τελευταίος από τους 109.313 υποψηφίους.
Είχα αριθμό 109.314. Καθώς έτσι, ήμουνα ο τελευταίος υποψήφιος, και έφτασα με καθυστέρηση, θεωρήθηκα εκτός συναγωνισμού.
Οι καλοί καθηγητές μας, επιστρατευμένοι και με τις στολές τους, μας έδωσαν τα θέματα της Νεοελληνικής γλώσσας στις 9 το πρωί. Ιστορική στιγμή για μένα, τους άλλους υποψηφίους, για το έθνος. Εν γνώσει της αποστολής μου, άρχισα να τα μελετώ αμέσως. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το κείμενο, που συνόδευε τις ερωτήσεις. Συνέδεε με πρωτότυπο τρόπο το περιβάλλον, την ανάπτυξη του διαδικτύου, την αποξένωση του ανθρώπου. Μου άρεσε. Καθώς όμως περνούσε η ώρα και τα πυκνά του νοήματα χόρευαν στο μυαλό μου, μου φαινόταν ολοένα και πιο οικείο.
Γρήγορα κατάλαβα τον λόγο: Το κείμενο βασιζόταν στο τελευταίο μου βιβλίο “Ενας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής”.
Ο Αστρολάβος, πανέμορφο όργανο που έδειχνε παλιά τις κατευθύνσεις, είχε κληθεί να δείξει κατευθύνσεις και στην Παιδεία.
Την αρχική μου έκπληξη διαδέχθηκε η αυτοεκτίμηση, και σε λίγο η αγωνία. Θυμήθηκα πάλι, ότι ήμουνα κι εγώ υποψήφιος. Μόνο που εμένα, θα με βαθμολογούσαν 109.313 υποψήφιοι, οι γονείς και οι συγγενείς τους, οι καθηγητές και οι φροντιστές, οι ειδικοί της γλώσσας και οι ειδικοί της Παιδείας, οι αρμόδιοι του Υπουργείου, οι δημοσιογράφοι και οι παρουσιαστές.
Το τηλέφωνο κτυπούσε από το πρωί, ο υπολογιστής είχε γεμίσει μηνύματα, εφημερίδες και τηλεοράσεις έψαχναν τον συγγραφέα του κειμένου. Κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι ήταν κι αυτός υποψήφιος, χαμένος σε μια αίθουσα εξετάσεων, μετρώντας τα δευτερόλεπτα και τις ώρες.
Επιβίωσα. Όπως επιβίωσαν και οι άλλοι 109.313 υποψήφιοι, όπως επιβιώνουν χρόνια τώρα οι εκατοντάδες χιλιάδες υποψήφιοι όλων των βαθμίδων, όλων των ηλικιών. Επιβίωσα, επειδή τα χαμόγελα των παιδιών έδειχναν ότι το θέμα τους άγγιξε, ότι ανήκεστα ενδιαφέροντα και τις αναζητήσεις τους. Καθώς έφευγα σιωπηλός από την αίθουσα των εξετάσεων, ακούγονταν οι έπαινοι των επαϊόντων, ενώ οι γονείς είχαν αναστείλει την αγωνία τους. Μέχρι την επόμενη μέρα των εξετάσεων, το επόμενο μάθημα.
Ένα ερώτημα όμως παραμένει πάντα, μετέωρο και αναπάντητο:
Πώς φτάσαμε εκεί; Πώς έφτασαν τα παιδιά, στα πιο ξέγνοιαστα ίσως χρόνια τους, να τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο, να απομνημονεύουν αντί να σκέφτονται, πώς φτάσαμε στην εθνική υστερία που συνοδεύει τις εισαγωγικές εξετάσεις;
Πώς δεν επαναστατεί η ψυχή μας όταν η Παιδεία, είτε σαν άνοιγμα των οριζόντων είτε σαν εφόδια για την ζωή, αναιρεί ουσιαστικά τον ίδιο της τον ορισμό;
Πώς φτάσαμε, λοιπόν, εκεί; Yπήρξαν μεταρρυθμίσεις και νόμοι, βελτιώσεις και μέτρα, συλλαλητήρια και συζητήσεις. Ακόμα, δεν έλειψαν οι ευσυνείδητοι καθηγητές, που κάνουν θαύματα στην τάξη, κι ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι δεν κτίσθηκαν σχολεία και πανεπιστημιακές αίθουσες.
Πέραν όμως και πάνω από αυτά, το ερώτημα παραμένει: Πώς φτάσαμε εκεί;
Πώς γίνεται, ενώ όλοι ομνύουν στον ρόλο και τη σημασία της Παιδείας, τώρα, τόσα χρόνια μετά, οι βασικοί της άξονες, η λειτουργία και το κύρος της, να παραμένουν πληγωμένοι και διάτρητοι;
Είναι αλήθεια ότι ακόμα κι ένας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής, δύσκολα μπορεί να συνθέσει μια απάντηση. Yπάρχουν απαντήσεις επί μέρους, οι περισσότεροι μιλούν για τις ευθύνες των πολιτικών, ότι η δημαγωγία υπερίσχυε, και ο κομματισμός επίσης, συχνά αναφέρεται και ο στείρος συνδικαλισμός. Κάπου ίσως φταίνε και οι ίδιοι οι γονείς, μερικοί γενικεύουν σε μια κοινωνία χωρίς έρμα.
Ενώ άλλωστε ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός στηρίχθηκε στην ουσία της Παιδείας, σήμερα μήτε αυτήν δεν σέβεται η ευρωπαϊκή πολιτική, τις προσδοκίες των νέων πρώτιστα ισοπεδώνουν.
Έτσι το ερώτημα «πώς φτάσαμε εκεί;» παραμένει πάντοτε μετέωρο και αιχμηρό. Υπάρχει η ελπίδα, η ευχή ίσως, ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα θα ξεφύγει από τα σημερινά δεινά της• και ότι θα αποκτήσει πραγματική συνείδηση για τις ανάγκες του μέλλοντος - και αξίες άλλες από τις σημερινές. Tότε το ερώτημα «πώς έφτασαν εκείνοι εκεί;», θα κυριαρχεί. Kαι αν έχω μια βεβαιότητα, είναι ότι το αναπάντητο ερώτημα θα αφορά κυρίως δύο όψεις οδυνηρές της σημερινής Eλλάδας:
Mια παιδεία που παραπαίει, και κάθε χρόνο μετρά τις διαψεύσεις της• και ένα περιβάλλον, μοναδικό και ανεκτίμητο, των νησιών και της ελληνικής γης, που όσο περνά ο καιρός κακοποιείται και αλλοιώνεται.
Tα τελευταία μάλιστα χρόνια με κατατρύχει η σκέψη -σκέψη βασανιστική, αλλά επίμονη- ότι αυτά τα δύο συνδέονται. Ίσως, λοιπόν, οδηγήσουν σε μια απάντηση που εμείς οι σημερινοί δεν βρίσκουμε εύκολα τα λόγια ή την τόλμη να εκφράσουμε. Αιώνες τώρα, ο Αστρολάβος έδειχνε κατευθύνσεις και καθοδηγούσε τους ανθρώπους στα ταξίδια τους. Αν υπάρχει μια βεβαιότητα, είναι ότι οι κατευθύνσεις που έδειχνε πρέπει να αλλάξουν, και ότι οι θάλασσες είναι τώρα πια φουρτουνιασμένες και επικίνδυνες.

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

   Όπως φαίνεται η Ελλάδα θα είναι η μοναδική περίπτωση κράτους που για 7 χρόνια 50 Στρατιωτικοί κυβερνούσαν 10000000 πολίτες και δεν ξέρουμε για πόσα χρόνια 50 πολιτικοί θα κυβερνούν... 10000000 στρατιώτες!!!

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟ "ΙΕΡΟΝ ΤΕΡΑΣ"

  Τι κι αν τους τελευταίους δύο μήνες δεν υπάρχει τρίτη τάξη στα Λύκεια της χώρας,
Τι κι αν τα φροντιστήρια έχουν κανονικά πρωϊνά τμήματα με μαθητές που δηλώνουν ¨άρρωστοι¨ στο Σχολείο με τη συγκατάθεση των γονέων,
Τι κι αν τα θέματα  των εξετάσεων ράβονται στα μέτρα αυτών που "προτείνονται" από τα μικρά και μεγάλα φροντιστήρια της χώρας, μακριά από τη διδακτέα ύλη του Σχολείου,
Τι κι αν το Λύκειο έχει χάσει προ πολλού τον Εκπαιδευτικό του χαρακτήρα και κινείται στους ρυθμούς του πιο επαίσχυντου ανταγωνισμού, όπου οι μαθητές σαν ντοπαρισμένοι αθλητές παίρνουν θέση για έναν ανελέητο αγώνα δρόμου για το ποιος θα ξεπεράσει στο μόριο τον άλλο,
Τι κι αν οι Εκπαιδευτικοί (που ακόμα και στην εποχή των παχέων αγελάδων, ήταν οι πλέον κακοπληρωμένοι) οδηγούνται στην οικονομική εξαθλίωση.
    Κανείς δεν ασχολήθηκε μ' αυτά. Η φασαρία και ο μεγάλος πόνος για τους μαθητές από τις τηλεπερσόνες των ΜΜΕ ξεκίνησε μόλις απειλήθηκε το "ιερό τέρας" της Ελληνικής Εκπαίδευσης. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις. 
   Οι καθηγητές απειλούν να απεργήσουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις!!! Παίζουν με την αγωνία των μαθητών!!!
  Κι όμως η Εκπαιδευτική διαδικασία, η ουσιαστική δουλειά των Σχολείων τελειώνει λίγο πριν αρχίσουν οι εξετάσεις. 
   Οι εξετάσεις δεν προσφέρουν το παραμικρό στην Εκπαιδευτική διαδικασία. Είναι όμως η μεγάλη αρένα όπου καλούνται να κονταροχτυπηθούν οι μονομάχοι. Εκεί αρχίζει το μεγάλο θέαμα που προκαλεί το ενδιαφέρον, όσων έχουν αναλάβει εργολαβικά την εμπορία οποιασδήποτε ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμη και των ονείρων των  μαθητών. Παίζοντας με τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα όνειρα γονέων, δασκάλων και μαθητών οι επαγγελματίες έμποροι δημιουργούν το κατάλληλο σκηνικό.
 Οι ίδιες οι Πανελλαδικές εξετάσεις προβάλλονται σαν το κορυφαίο Εκπαιδευτικό γεγονός! Φορτίζονται χωρίς λόγο γονείς, μαθητές, Εκπαιδευτικοί. Δίνεται η αίσθηση ότι πρόκειται για το κορυφαίο γεγονός της ζωής ενός νέου. Ότι σ' αυτές παίζεται το μέλλον του, ότι όσοι πετύχουν να μπουν στα Πανεπιστήμια- οι "επιτυχόντες" - θα λύσουν το πρόβλημα της ζωής τους. Οι υπόλοιποι -οι "αποτυχόντες"- θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσουν. 
  Ευτυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η "επιτυχία" στις Πανελλαδικές εξετάσεις δεν είναι προαπετούμενο για την επιτυχία στη ζωή, ούτε η "αποτυχία" σ΄αυτές οδηγεί οπωσδήποτε στη δυστυχία. Υπάρχουν πολλοί δυστυχείς και άνεργοι με πτυχία και διδακτορικά, καθώς και άλλοι τόσοι ευτυχείς με τη δουλειά που επέλεξαν από μεράκι, χωρίς ποτέ να διαβούν τις πύλες κανενός Πανεπιστημίου.
  Λίγο πριν τις εξετάσεις συνηθίζω να λέω στους τελειόφοιτους:

"Τελειώνοντας το σχολείο πιθανόν να πιστεύετε ότι ξεμπερδέψατε με τις εξετάσεις!

Λάθος!

Θα συνεχίσετε να δίνετε εξετάσεις στη ζωή σας και να κρίνεστε καθημερινά απο τους γύρω σας. Συχνά μάλιστα οι εξετάσεις αυτές θα είναι πιο σημαντικές για την ποιότητα της ζωής σας. Θα δίνονται στους φίλους, τους συνεργάτες, τους πελάτες, τους προϊσταμένους, , τους υφισταμένους, σε κοινωνικές ομάδες, πολλές φορές στον ίδιο σας τον εαυτό. Η εξεταστέα ύλη θα είναι ο καρπός της πραγματικής σας παιδείας. Αυτά που μάθατε από εμπνευσμένους δασκάλους, αυτά που ψάξατε και βρήκατε μόνοι σας μέσα στο σχολείο, αυτά που μάθατε στις εκδρομές σας, στις αναζητήσεις σας, από τις αγωνίες σας, τα εύγε, αλλά και τις τιμωρίες σας."


  Δυστυχώς κανείς-ούτε η πολιτεία- δεν ασχολείται με το Σχολείο,  που θα επιτρέπει στους σημερινούς απόφοιτους να δίνουν με επιτυχία τις καθημερινές τους εξετάσεις ανεβάζοντας συνάμα  την ποιότητα της κοινωνίας μας. 
  Οι προβολείς στήθηκαν, το σκηνικό της αρένας με τους υποψήφιους μονομάχους είναι έτοιμο, οι παρουσιαστές του θεάματος κάνουν τις τελευταίες τους πρόβες, η αγωνία οδηγείται στο κόκκινο. Η παράσταση αρχίζει!
Και έρχονται αυτοί οι καθηγητές να τη χαλάσουν, επειδή λέει τους πρόσθεσαν δυο ώρες δουλειάς την εβδομάδα; 
Ρίξτε τους  στην αρένα με τα θηρία!
Μπορεί το έργο να γίνει πιο ενδιαφέρον!
Είναι σίγουρο ότι θα κοπούν και περισσότερα εισιτήρια!
  Δεν έχω καμία αμφιβολία για τη συμπεριφορά της πλειοψηφίας των θεατών της αρένας. Σ' αυτό το θέαμα έχουν εθιστεί. Τους Εκπαιδευτικούς τους θέλουν καλούς τροφούς και γυμναστές των μονομάχων.
 Φύλακές τους, όταν χαμηλώσουν οι προβολείς με αμοιβές χαμηλότερες και από αυτές που πληρώνουν για την ασφάλεια των αυτοκινήτων τους... 

Δευτέρα, 1 Απριλίου 2013

ΑΝΑΚΑΜΠΤΕΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ!

      Αρχίζουν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης της Ελληνικής Οικονομίας. Όπως διαπιστώθηκε στους λογαριασμούς, όπου κατατίθενται οι μισθοί των Εκπαιδευτικών , αυτοί επανήλθαν στα προ του 2009 επίπεδα, αυξημένοι για τις περισσότερες κατηγορίες Εκπαιδευτικών κατά 10% σε σχέση με  αυτούς του 2009 και 50% σε σχέση με τους μισθούς στις 29/02/2013.
   Σύμφωνα με πληροφορίες το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ θα εκδώσει ανακοίνωση διαμαρτυρίας για το μικρό ποσοστό αύξησης και θα καλέσει τους καθηγητές σε απεργία διαρκείας μέσα στις εξετάσεις επαναφέροντας στο τραπέζι τα πάγια  αιτήματα του κλάδου.
   Η κυβέρνηση προσανατολίζεται στην επαναφορά των μισθών όλων των Δημόσιων Υπαλλήλων στα επίπεδα του 2009, καθώς, όπως αναφέρουν έγκυροι κυβερνητικοί κύκλοι, άρχισε να αποδίδει με εντυπωσιακά αποτελέσματα το νέο μίγμα οικονομικής πολιτικής που ακολούθησε η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, βασισμένη στη φιλοσοφία των δηλώσεων του Ζαπείου Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. 
  Η τρόϊκα φαίνεται αιφνιδιασμένη απο τα ανέλπιστα αποτελέσματα και αρχίζουν οι συζητήσεις για απεμπλοκή της Ελλάδας απο τα μνημόνια.













....και μετά ξύπνησα, χωρίς να προλάβω να δω τη συνέχεια.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΕΘΑIΝΕI. ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ;


                    Η κρίση και η εκλογική συρρίκνωση των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στην πλειοψηφία των Ευρωπαϊκών χωρών.
Οι όποιες εξαιρέσεις αφορούν χώρες, όπου για πολλά χρόνια είχαμε κυριαρχία της δεξιάς και ήταν αποτέλεσμα της φθοράς, που αυτή υπέστη, παρά μια συνειδητή ιδεολογική στροφή των κοινωνιών. Η εξήγηση του φαινομένου μπορεί να είναι αποκαλυπτική και για το μέλλον που μπορεί να έχει η αποκαλούμενη «κεντροαριστερά» στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα.Ταυτόχρονα παρατηρείται μετάγγιση των πολιτικών δυνάμεών τους σε «επαναστατικά» σχήματα, που δεν έχουν σχέση με την παραδοσιακή κομουνιστική αριστερά. Το κινηματικό στυλ και ο λόγος της αντιπαγκοσμιοποίησης που υιοθετούν δεν είναι συγκυριακός. Τα πολύμορφα antiglobal κινήματα αποτελούν εδώ και πάνω από μία δεκαετία τον νέο πόλο στην Αριστερά, καθώς το κομμουνιστικό κίνημα στις περισσότερες χώρες του κόσμου φαίνεται να έχει χάσει την παλιά του δύναμη. Διαθέτουν ένα «κινηματικό» φαντασιακό που δηλώνει αντίθεση συνολικά με την παγκόσμια τάξη πραγμάτων και το πολιτικό σύστημα που τη διαχειρίζεται. Εκφράζουν την αποξένωση από την πορεία των πολιτικών πραγμάτων που αισθάνονται ιδιαίτερα οι νεότερες γενιές.
    Επιγραμματικά, δεν ξέρουν τι θέλουν, αλλά ξέρουν τι δεν θέλουν. 
Ένα τέτοιο κίνημα είναι στην Ελλάδα και ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατάφερε συγκυριακά (;) να εγκλωβίσει πολιτικές δυνάμεις από το ΠΑΣΟΚ.
Είτε συμμαχία είτε ανταγωνισμό επιδιώξουν τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα με το φαντασιακό αυτό, είναι χαμένα από χέρι, στον βαθμό που δεν μπορούν να συγκροτήσουν ένα όραμα που να περιέχει όχι την αρνητική αλλά τη θετική προοπτική. Δηλαδή το τι είναι και τι μπορεί να είναι μια ουσιαστικά προοδευτική και ταυτόχρονα υπεύθυνη διακυβέρνηση, πώς θα επιδιωχθεί και με ποιους. Ένα όραμα που να υπερβαίνει τον συγκυριακά αντιπολιτευτικό χαρακτήρα και μπορεί να δώσει έκφραση στις προσδοκίες των πολιτών. Αν δεν συγκροτήσουν οι σοσιαλιστές και ο αριστερός-προοδευτικός χώρος γενικότερα ένα καινούργιο όραμα ικανό να επηρεάσει το φαντασιακό της κοινωνίας, τότε δεν τίθεται σε κίνδυνο μόνο ο σοσιαλιστικός χώρος, αλλά συνολικά η πορεία της Ε.Ε. με τις όποιες συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών, μεταξύ των οποίων και των Ελλήνων.
Τα Σοσιαλδημοκρατικά και σοσιαλιστικά κόμματα γεννήθηκαν ως κόμματα του κόσμου της εργασίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Προσπαθούσαν να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων και στόχων για το εργατικό κίνημα ενώ συγχρόνως ο τελικός τους σκοπός ήταν αυτός της ανατροπής του παρόντος συστήματος.
Ήταν ιστορικά ο «άλλος δρόμος» προς την άρση των κοινωνικών αδικιών , που σε άλλες χώρες έγινε με επαναστάσεις και πολύ αίμα. Ή αλλιώς ο ειρηνικός συμβιβασμός των καπιταλιστών με την εργατική τάξη μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν μαζί με τα προνόμια και τη νομή της εξουσίας κι αυτά τα ίδια τα κεφάλια τους, όσο το φάντασμα του Στάλιν πλανιόταν στα πολιτικά δρώμενα της Ευρώπης. Η συνεχής πάλη μεταξύ τελικού σκοπού και καθημερινών στόχων, τα οδήγησε σε τρεις μεγάλες αναθεωρήσεις.
     Με την πρώτη εγκατέλειψαν ουσιαστικά τον στόχο της επανάστασης και υιοθέτησαν την πορεία προς τον σοσιαλισμό μέσα από μεταρρυθμίσεις, εντός του καπιταλιστικού συστήματος και όχι εναντίον του.  
      Με τη δεύτερη αναθεώρηση εγκατέλειψαν κάθε σχεδιασμό υπέρβασης του καπιταλισμού, επιδιώκοντας κυρίως να του δώσουν ένα περισσότερο κοινωνικό και δίκαιο πρόσωπο. Η αναθεώρηση αυτή οδήγησε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε "συμφιλίωση με τον καπιταλισμό" σύμφωνα όμως με σοσιαλδημοκρατικούς όρους . Κλασικό παράδειγμα αποτελεί το πρόγραμμα του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας που εγκατέλειψε επισήμως το μαρξισμό, ακόμα και σαν εργαλείο πολιτικής ανάλυσης..
     Σήμερα, βρίσκονται σε μια διαδικασία τρίτης αναθεώρησης, η οποία οδήγησε τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στη συμφιλίωση με τον καπιταλισμό αυτή τη φορά με όρους νεοφιλελευθερισμού (στην εποχή της παγκοσμιοποίησης). Οι σοσιαλδημοκράτες επιδιώκουν να εμφανιστούν ως οι εκσυγχρονιστές και οι πιο αποτελεσματικοί διαχειριστές του καπιταλιστικού συστήματος.
   Αυτός ο νέος αναθεωρητισμός, τείνει, μετά την εγκατάλειψη των θέσεων της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, να εγκαταλείψει και τα σύμβολα, τις ιστορικές παραστάσεις και εικόνες που την συνόδευαν από την ημέρα της εμφάνισής της στο ιστορικό προσκήνιο. Η αλλαγή των συμβόλων σηματοδοτεί την συνειδητή απόφαση εγκατάλειψης του παρελθόντος . Σήμερα τα ιστορικά εργατικά κόμματα της Δύσης βιώνουν μία ακόμα κρίση, που τώρα όμως αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής τους ταυτότητας.
    Αυτές οι μεταλλάξεις δεν ήταν βέβαια άσχετες με τη σταδιακή εξασθένιση και τελική διάλυση του «αντίπαλου δέους» του καπιταλισμού, καθώς είχε πλέον τη δυνατότητα να αφαιρεί σταδιακά από θέση ισχύος τα δικαιώματα που αναγκάστηκε να παραχωρήσει στην εργατική τάξη. Οι καπιταλιστές αισθανόμενοι πλέον ασφαλή τα κεφάλια τους στους ώμους, επιχειρούν μια βίαιη επαναφορά στην πρότερη κατάσταση με κυνισμό και περίσσεια αγριότητα.
     Συνολικά, ο νέος αναθεωρητισμός δείχνει να γνωρίζει τι θέλει να εγκαταλείψει αποδεχόμενος πλήρως την οικονομική λογική του συστήματος , αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει πού θέλει να πάει, δεδομένου ότι έχει εγκλωβιστεί στις σημερινές δυνατότητες του καπιταλισμού, καθώς και στην αστικοποίηση των παραδοσιακών του δυνάμεων και δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι διαφορετικό. Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε τον αργό θάνατο του σοσιαλδημοκρατικού / σοσιαλιστικού προτάγματος από την προοδευτική ευρωπαϊκή πολιτική. Η εμμονή στο αποτυχημένο μοντέλο της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε αδιέξοδα και το ΠΑΣΟΚ .Όχι μόνο γιατί αυτό το μοντέλο ωραιοποιεί τον καπιταλισμό, παρακάμπτοντας το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο του Σοσιαλισμού, αλλά γιατί έχει πλήρως υποστεί οριστική μετάλλαξη. Η αποδοχή του νεοφιλελευθερισμού από σοσιαλδημοκρατικές ηγεσίες, σημαίνει ότι πλέον η σοσιαλδημοκρατία έχει γίνει ένα καθαρά αστικό κόμμα και δεν έχει σχέση με την «παλιά» σοσιαλδημοκρατία, ούτε στο πρόγραμμα, ούτε στις ιδέες ούτε ακόμα και στην κοινωνική της βάση, τον κόσμο που εκφράζει δηλαδή. Αυτή η άποψη φαίνεται να ταιριάζει με τις εμπειρίες εκατομμυρίων εργαζόμενων και νεολαίας που έχουν υποστεί τις πιο σκληρές επιθέσεις από «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις και βλέπουν τα κόμματα που ίσως παλιότερα πίστευαν, τώρα να βρίσκονται συχνά στην απέναντι πλευρά, όταν παλεύουν.
    «Απορρίπτουμε το μοντέλο της Σοσιαλδημοκρατίας γιατί ωραιοποιεί τον καπιταλισμό , παρακάμπτοντας το πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο του Σοσιαλισμού» επέμεινε ο Ανδρέας Παπανδρέου!
 Συμπερασματικά τα Ευρωπαϊκά Σοσιαλιστικά κόμματα είναι καιρός να επαναπροσδιορίσουν το πολιτικό τους πρόταγμα και να αποφασίσουν τη σύγκρουση με τον καπιταλισμό εγκαταλείποντας τα ιδεολογήματα περί ευρείας «κεντροαριστεράς», που αποτελούν μια ακόμα μετάλλαξη της Σοσιαλδημοκρατίας μέσα στην ίδια λογική της συμφιλίωσης και συμπόρευσης με το πολιτικοοικονομικό σύστημα του καπιταλισμού, που δεν καταλαβαίνει από τέτοιες αβρότητες. Στην πολιτική τους ατζέντα πρέπει να μπουν επιτακτικά οι ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών μετατοπίζοντας –στην ανάγκη βίαια-την κυριαρχία των τραπεζιτών και των αγορών, ακόμα και αν χρειαστεί να ανατραπούν πολλές από τις διεθνείς συμφωνίες και πρωτόκολλα που ήταν κομμένα και ραμμένα στα δικά τους μέτρα. Άλλωστε η μορφή και η πολιτικοοικονομική δομή της σημερινής Ε.Ε. ήταν δημιούργημα των δεξιών συντηρητικών κυβερνήσεων με «πινελιές» από τα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, που επηρέασαν την πολιτική της διαδρομή στα μέσα και τα τέλη του 20ου αιώνα. Πρέπει να προσδιορίσουν το «κινηματικό» του φαντασιακό στην κατεύθυνση μιας νέας «Σοσιαλιστικής τάξης πραγμάτων». Η δικτύωση και η εμβέλεια ενός τέτοιου κινήματος δεν πρέπει να περιοριστεί και να παραμείνει κατακερματισμένο στα όρια των κρατών –μελών της Ε.Ε., αλλά να πάρει Πανευρωπαϊκό χαρακτήρα στην προοπτική της δημιουργίας ενός Πανευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού κινήματος, που θα αλλάξει ριζικά τη φιλοσοφία και την πολιτικοοικονομική δομή της Ευρώπης. Ένα τέτοιο κίνημα μπορεί να γεννηθεί στην Ελλάδα. Η Ευρώπη έχει ανάγκη από ένα καινούργιο κύμα «Αναγέννησης». Μιας αναγέννησης για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση , χωρίς αλλοτρίωση. Μια κοινωνία ανοιχτή και σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη, ελεύθερη και αυτοδιαχειριστική, μια κοινωνία πολιτών με ελευθερίες και δικαιώματα, με αυτονομία. Για να βρει το πραγματικό της περιεχόμενο η λέξη ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Ένταξη της Ελλάδας στα ΚΜΕΑ εδώ και τώρα!



Στις προηγμένες κοινωνίες, για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες υπάρχει πρόνοια, καθώς εντάσσονται στα ΑΜΕΑ και διευκολύνεται η διαβίωσή τους. Για τα κράτη που δε μπορούν να προσαρμοστούν και να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη δικαιώματα στους πολίτες τους δεν έπρεπε να δημιουργηθεί ένας αντίστοιχος φορέας; Κάτι σαν ΚΜΕΑ (Κράτη με ειδικές ανάγκες) ας πούμε;
Η Ελλάδα θα εντάσσονταν σίγουρα σ’ αυτή την κατηγορία. Η αναπηρία της θα εντοπίζονταν μάλλον στο πολιτικό της προσωπικό και στους πολιτισμικούς ακρωτηριασμούς που υπέστη σε διάφορες φάσεις της ιστορίας της (βλέπε Τουρκοκρατία, Βαλκανικούς και παγκόσμιους πολέμους, εμφυλίους, δικτατορίες κ.λ.π.) . Γιατί κατά τα άλλα δεν φαίνεται να της λείπει τίποτα. Ευνοήθηκε σκανδαλωδώς από τη φύση, έχει ορυκτό πλούτο, εργατικούς πολίτες (πως εξηγείται αλλιώς το ότι προκόβουν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα εκτός της Ελλάδας;), επιστήμονες αναλογικά περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. (Ένα από τα ελάχιστα προϊόντα που εξάγουμε)
Ας μας κόψουν λοιπόν οι Ευρωπαίοι μια σύνταξη για ΚΜΕΑ (κράτη με ειδικές ανάγκες) και ας μας αφήσουν να κάνουμε ότι μας καπνίσει. 11000000 Έλληνες από 10000 ευρώ το χρόνο έκαστος=110000000000 (110 δις το χρόνο) και να τελειώνουν με μας! Το πολύ-πολύ να υποχρεώσουν τον κάθε Έλληνα να φιλοξενεί δωρεάν για κανένα μήνα στο σπίτι του ζευγάρια Ευρωπαίων συνταξιούχων για τις διακοπές τους, να τους αφήνουμε να κολυμπούν δωρεάν στις παραλίες μας, να τρυγούν δωρεάν τα αμπέλια και τα οπωροφόρα δέντρα μας, να πίνουν όσο κρασί και τσίπουρο τραβάει η ψυχή τους, να χρησιμοποιούν ατιμωρητί τους Έλληνες εραστές οι γυναίκες τους. Να τους τραγουδάμε δωρεάν μέρα νύχτα τραγούδια των μεγάλων Ελλήνων μουσικών, να τους παίζουμε σε κάθε αρχαίο θέατρο έργα Αρχαίων Ελλήνων, να κάνουν δωρεάν τα επιστημονικά τους συνέδρια εκεί όπου μεγαλούργησε ο Ιπποκράτης, ο Θαλής, ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας, ο Σόλωνας και οι λοιποί σπουδαίοι πρόγονοί μας.
Έχουμε στην Ελλάδα πλειάδα επιστημόνων σε όλα τα πεδία, που λόγω της αναπηρίας που ανέφερα, δεν μπορεί το Ελληνικό κράτος να τους αξιοποιήσει. Να δώσουμε στους Ευρωπαίους τη δυνατότητα να τους αξιοποιήσουν στην πατρίδα μας κατά το δοκούν, αφού θα παίρνουν και αυτοί το δεκαχίλιαρο που λέγαμε. Όλο και θα βρουν κάποιο πόστο να τους κάνουν χρήσιμους για τους ίδιους. Μπορεί και να κερδίζουν από όλη αυτή την υπόθεση πολύ περισσότερα από 110 δις το χρόνο, που θα τους κοστίζουμε! Μόνο που το κέρδος δεν θα πηγαίνει στις Ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά κατευθείαν, σαν κοινωνικός μισθός, στους Ευρωπαίους πολίτες. Και τα δεκαχίλιαρα κατευθείαν στην τσέπη του κάθε Έλληνα χωρίς ενδιάμεσους (Ελληνικές Τράπεζες, επιτροπές, ΕΣΠΑ κ.λ.π.)
Ίσως γι’ αυτό να μη τους πέρασε καθόλου από το νου αυτή η ιδέα και μας έμπλεξαν τσάμπα και βερεσέ με τα διάφορα μνημόνια.

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΜΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ;


Για όσους βιάζονται να φορτώσουν τις αμαρτίες των όποιων πολιτικών προσώπων στις πολιτικές παρατάξεις και τα μέλη που τυχαίνει να  ανήκουν στον ίδιο μ' αυτούς πολιτικό χώρο.  Να έχουμε όλοι στο μυαλό μας ότι σε κανέναν πολιτικό χώρο δεν είναι μαζεμένοι, ούτε όλοι οι άγγελοι, ούτε όλοι οι διάβολοι.  


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Περί χωρητικότητας…!


Αγαπητοί αναγνώστες,

Είμαι δάσκαλος και έχω τη θέση διευθυντή σχολείου. Παράλληλα έχω την τύχη να βρίσκομαι στα θρανία για 40 περίπου χρόνια. Πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευόμενου και πότε και με τις δυο παράλληλα.

Έχω διδάξει και διδαχθεί σε όλων των ειδών τα σχολικά κτήρια. Και σε αυτά τα υπέροχα νεοκλασικά που κατασκευάστηκαν ενάμιση αιώνες πριν, και σε κτήρια της δεκαετίας του 60, και σε άλλα της δεκαετίας του 90, 
που μάλιστα λόγω κακοτεχνιών των εργολάβων δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με το σεισμό, αλλά και στου τελευταίου τύπου εκπαιδευτικά διδακτήρια, τις περίφημες  προκατασκευασμένες, μεταλλικές κατασκευές που ονομάζουμε “προκάτ” και που αποδείχτηκαν ως το πιο «διαδεδομένο», «σύγχρονο», «επίτευγμα» της σημερινής ελληνικής εκπαίδευσης.

Μετά από τόσο χρόνια δάσκαλος η πολιτεία αποφάσισε να με ρωτήσει για το χώρο του διδακτηρίου. Όχι για την παλαιότητά του, όχι για την ακουστική του, όχι για το αν λειτουργεί σωστά η ηλεκτρική εγκατάσταση ή αν έχουν καταφέρει να επιβιώσουν τα σώματα θέρμανσης. Αν βουλώνουν οι απαράδεκτες υδρορροές, αν κλείνουν οι πόρτες, αν διαλύονται τα πόμολα και τα μεταλλικά στόρια (παρεμπιπτόντως δεν έχουν προβλεφθεί κουρτίνες για την καλύτερη ακουστική ή για να αναβαθμιστεί αισθητικά αλλά και παιδαγωγικά ο χώρος) και φυσικά όχι για την υγιεινή του η οποία δεν είναι κατάλληλη ούτε για άλλου είδους θηλαστικά, μια και τα κτήρια δεν ανασαίνουν και δεν μπορούν να καθαριστούν επαρκώς.

Φυσικά δεν ρωτήθηκα ούτε για τον εξωτερικό τους χώρο, ούτε για το που είναι χτισμένα ούτε για το θέμα της λάσπης και του νερού αλλά ούτε και της αποχέτευσης των όμβριων.

Με ρώτησαν όμως για τη χωρητικότητα τους. Προσέξτε με αγαπητοί μου, όχι για τα τετραγωνικά τους, αλλά για το πόσους μαθητές μπορούμε να στοιβάξουμε (συγγνώμη) να τοποθετήσουμε για να διδαχθούν σε αυτές.

Και με ρώτησαν επίσημα, μέσω της βάσης δεδομένων του προγράμματος Survey όπου γίνεται η επίσημη καταγραφή της κατάστασης στην εκπαίδευση σε πανελλήνιο επίπεδο.

Επειδή όμως στις οδηγίες συμπλήρωσης αναφέρεται ότι για κάθε μαθητή προβλέπεται από τον κανονισμό 1,5 τ.μ., θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.

Οι αίθουσες προκάτ είναι περίπου 22 τ.μ. Άρα 22:1,5 = 16 μαθητές περίπου. Κάτι που έχουν ήδη συμπληρώσει οι περισσότεροι διευθυντές. Έτσι είμαστε «σύννομοι» και δεν έχουμε ξεφύγει από τον προβλεπόμενο κανονισμό. Μπράβο μας!

 Βέβαια το 1,5 τμ είναι βάσει ερευνών και δεν μπορώ να αμφισβητήσω την αγγλοσαξονική μεθοδικότητα, ακρίβεια και οργάνωση. Διερευνώντας μάλιστα προηγούμενα επιτεύγματα στο λίγο παλαιότερο παρελθόν αυτών των ερευνητών για την κατανομή ατόμων στο χώρο (μπορείτε μάλιστα να το κάνετε κι εσείς διερευνώντας στο διαδίκτυο με λέξεις κλειδιά όπως χωρητικότητα, χώρος ανά άτομο κλπ) βρέθηκα μπροστά και σε άλλους παρόμοιους κανονισμούς κατανομής ατόμων όπως για παράδειγμα στο πώς ήταν σχεδιασμένα τα βρετανικά δουλεμπορικά πλοία  σύμφωνα με τους κανονισμούς (βλέπε εικόνες 1 & 2).


Εικόνα 1. Βρετανικό δουλεμπορικό πλοίο «Σύμφωνα με τους Κανονισμούς» – British slave ship “According to Regulations” – Navire Négrier britannique “Conformément à la Réglementation”


Εικόνα 2. Αναπαράσταση καταστρώματος δουλεμπορικού πλοίου.
(Πηγή: http://walk2geographies.wordpress.com/2013/01/10)

Βέβαια τα πράγματα στις ελληνικές αίθουσες είναι καλύτερα από ένα δουλεμπορικό σε ό,τι αφορά την κατανομή των μαθητών. Ο χώρος που προβλέπεται ότι αναλογεί σε κάθε μαθητή (1,5 τμ) είναι σαφώς μεγαλύτερος. Δεν φτάνει όμως τις προδιαγραφές που έχουν αποφασίσει βάσει κανονισμού άλλοι πρόγονοι, Βαυαρών αυτή τη φορά, ερευνητών για άλλου είδους άτομα σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Πολωνία (βλέπε εικόνα 3).


Εικόνα 3. Ολοκαύτωμα (Πηγή: http://www.exitnews.gr/germania-nazi-imera-mnimis-olokaftoma/)

Ούτε βέβαια τολμάμε να κάνουμε σύγκριση με την προβλεπόμενη από τους κανονισμούς αναλογία «αμνοεριφίων» ανά τ.μ στους στάβλους της ελληνικής επικράτειας. Καθαρά για λόγους ενημέρωσης να σας πληροφορήσω ότι για κάθε αρσενικό πρόβατο ή γίδι  σε σύγχρονες εγκαταστάσεις προβλέπονται μόνο για την ανάπαυσή του 1,4 – 1,7 τμ. Χωρίς να υπολογίζεται ο χώρος που καταλαμβάνουν οι διάδρομοι οι ταΐστρες κλπ, κάτι που ανεβάζει την αναλογία σε πάνω από 2τ.μ ανά ζώο.  (βλέπε πίνακα 1)







Πίνακας 1 Εθνικές Προδιαγραφές λειτουργικότητας
(Πηγή: http://www.aua.gr/~panagak/Provatostasio-Final.pdf)

Και συγκεκριμένα 661τ.μ. στάβλου : 240 προβατίνες = 2. 75 τμ ανά προβατίνα ή 661τ.μ.: 200  = 3.31 ανά γίδι  (βλέπε πίνακα 2)



Και φυσικά δε γράφω αυτό το άρθρο για σας βάλω να κάνετε τέτοιου είδους συγκρίσεις. Δεν πιστεύω ότι η «Ελληνική Πολιτεία» βλέπει τις σχολικές αίθουσες ως δουλεμπορικά, στρατόπεδα συγκεντρώσεως ή στάβλους. Απλά κάπου πρέπει να «μαζέψουμε» τους μαθητές και ζητάει από τους διευθυντές των σχολείων την σύμφωνη γνώμη.

Το πρόβλημα είναι ότι η Πολιτεία δεν συνυπολογίζει πως μέσα στην αίθουσα δεν υπάρχουν μόνο μαθητές.

Στην κάθε αίθουσα, εκτός από μαθητές, υπάρχουν πρώτ’ απ’ όλα βιβλιοθήκες. Βέβαια είναι φυσικό η πολιτεία να μην το γνωρίζει γιατί, στο δικό μας σχολείο για παράδειγμα, οι βιβλιοθήκες και τα βιβλία είναι κατά κύριο λόγο δωρεά των απλών  γονέων και χωριανών και όχι του κράτους. Αυτό σημαίνει 22 τ.μ εμβαδό – 1.5 τ.μ (για μια τουλάχιστον βιβλιοθήκη) = 20,5 τ.μ. ελεύθερος χώρος.

Απ’ αυτό το χώρο θα πρέπει να αφαιρέσουμε και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που πάλι δεν μας τον έχει προμηθεύσει η πολιτεία και δυστυχώς πρέπει να βρίσκεται πάνω σε γραφείο. Άρα: 20,5 τ.μ – 1 τμ = 19,5 τ.μ.

Φυσικά δεν μπορούμε να συνυπολογίζουμε ξεχωριστό χώρο με μοκέτα που τα παιδιά θα δουλεύουν σε κύκλο ή θα τη χρησιμοποιούν ως γωνιά βιβλίου ή ξεκούρασης. Αυτές είναι «παιδαγωγικές υπερβολές και πολυτέλειες» για το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Ούτε φυσικά για χώρο του ψυγείου ολοήμερου σχολείου ή φούρνου μικροκυμάτων. Ας πούμε ότι για ένα σύντομο χρονικό διάστημα 6 χρόνων που τα παιδιά φοιτούν στο δημοτικό σχολείο δε χρειάζονται να φάνε κάτι. Άλλωστε θα προκαλέσουν τη ζήλεια των συμμαθητών τους που οι γονείς τους είναι άνεργοι και πραγματικά πεινάνε.

Πάλι όμως κάτι λείπει…Κάτι άλλο πιάνει χώρο στην αίθουσα…!

Α, ναι! Μα πώς και της διέφυγε της Πολιτείας;

Σε κάθε αίθουσα υπάρχει και η έρμος ο δάσκαλος ή η δασκάλα που αγνοήσαμε την ύπαρξή τους. Καλό θα ήταν να τον ή την  συνυπολογίσουμε δίνοντάς τους τουλάχιστον 1.5 τμ (όσο χώρο δίνουμε και σε κάθε μαθητή) για να βάλει και την έδρα αλλά και μια καρέκλα.  Άρα 19 τμ – 1,5 = 17,5 τμ. ελεύθερος χώρος. Αν το διαιρέσουμε λοιπόν με το 1,5 αναλογούν 11,66 μαθητές. Ας πούμε 12 για να μη χρειαστεί να «διαμελιστεί» κανένας.

Τουλάχιστο με τη δική μου λογική αυτό το νούμερο πρέπει να  γράψουμε στην ηλεκτρονική φόρμα για την μέγιστη χωρητικότητα μαθητών σε αίθουσες προκάτ.

Αγαπητοί αναγνώστες.

Όπως ανέφερα παραπάνω, είμαι δάσκαλος και έχω τη θέση διευθυντή σχολείου. Παράλληλα έχω την τύχη να βρίσκομαι στα θρανία για 40 περίπου χρόνια. Πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πότε με την ιδιότητα του εκπαιδευόμενου και πότε και με τις δυο παράλληλα.

Δε με διόρισε κανένας, δε με μετέθεσε κανένας αλλά ούτε και με σπούδασε ποτέ, πριν ή μετά το διορισμό μου. Δεν πέρασα ποτέ την πόρτα πολιτικού γραφείου κι αν έχω κάτι που να θυμάμαι από τη δουλειά μου αυτό είναι μόνο μια συνάντηση με μια παλιά μου μαθήτρια που μου είπε ένα απλό: «Ευχαριστώ δάσκαλε» μέσα από την ψυχή της…!

Και σήμερα για πρώτη φορά έχω κλειστεί στο καβούκι μου, χωρίς καμία υποστήριξη από το συνδικαλιστικό μου φορέα. Για πρώτη φορά δεν τολμάω να κάνω απεργία γιατί θα χάσω το σπίτι μου, δεν τολμώ να διαμαρτυρηθώ γιατί θα χάσω τη δουλειά μου, δεν τολμώ να πληρώσω τις φορολογικές μου υποχρεώσεις γιατί θα πεινάσουν τα παιδιά μου.

Πρώτη φορά ντρέπομαι για τον εαυτό μου και γι’ αυτό που η ανοχή μου και, γιατί όχι, οι πολιτικές μου επιλογές έφεραν στον τόπο.

Είμαι, όπως κι εσείς, ένας άνθρωπος που βλέπει να τα χάνει όλα. Το μισθό μου, το αυτοκίνητό μου, την υγειονομική μου περίθαλψη, όλα. Εκτός από δυο πράγματα. Το ένα είναι η παιδεία μου, που τη χρωστάω στους δικούς μου δασκάλους και το άλλο είναι κάποιο ίχνος από την αξιοπρέπειά μου, που απορρέει από το λόγια μου, τα έργα μου και τις παραλείψεις μου. Και με αυτές τις λέξεις θέλω να χτυπήσω δυνατά την καμπάνα στην πολιτεία και να επαναλάβω το να μην ξεχνάει ότι υπάρχει και ο δάσκαλος και η δασκάλα.

Κι αν έγραψα αυτές τις γραμμές είναι για έναν απλό λόγο. Για να μπω αύριο στην τάξη και να διδάξω στους μαθητές μου πόσα άτομα πρέπει να χωράει η κάθε αίθουσα και να μπορέσω, χωρίς πια να ντρέπομαι, να τους κοιτάξω για μια ακόμα φορά στα μάτια.

Το πήρα από το ιστολόγιο του Γιάννη Ντούρου