Follow by Email

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ Τ’ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ


  Όπως ήταν αναμενόμενο, είχαμε σημαντικές εξελίξεις στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης.  Επιλέχτηκε τελικά το δημοψήφισμα.  Δεν θα μείνω  στο πως και το γιατί αυτής της απόφασης , ούτε θα μ’ απασχολήσει αν θα είναι καλύτερο  ή χειρότερο το ΝΑΙ από το ΟΧΙ. Δυστυχώς η Ελλάδα και οι Έλληνες ιστορικά πλήρωσαν πολύ ακριβά τη φανατική ένταξή τους  σε αντίθετα  «στρατόπεδα»  αδιαφορώντας συνήθως  πού οδηγούνταν  αμφότεροι και μαζί τους η χώρα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά εμφυλίους σπαραγμούς,  όπου το ζητούμενο δεν ήταν η επιλογή των καλύτερων δρόμων για την προκοπή του τόπου, αλλά η ιδεολογική , ακόμα και η φυσική εξόντωση του «αντίπαλου». 
    Δυστυχώς  σε μια κρίσιμη  περίοδο για τον τόπο μας τα τελευταία πέντε χρόνια  διαμορφώνονται ξανά συνθήκες  επικίνδυνης πόλωσης  και προϋποθέσεις  ενός νέου διχασμού. Οι «δοσίλογοι», οι «Γερμανοτσολιάδες», οι «νέοι Τσολάκογλου», οι «υποταγμένοι», η «χούντα», που δεν τελείωσε το 74 , οι « πράκτορες» των ξένων οικονομικών συμφερόντων  κ.λ.π. έδωσαν τη θέση τους στα «τσογλάνια», στους «απατεώνες», «στους οπαδούς της δραχμής»,  στους «πράκτορες»  των Ρώσων ή Αμερικάνων  στους  «φαιογάλαζους  φασίστες» κ.λ.π.  Ο πολιτικός διάλογος  και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης  είναι ανύπαρκτος. Ο καθένας είναι ταμπουρωμένος στο δικό του στρατόπεδο και «πυροβολεί» τους «εχθρούς» σε κάθε ευκαιρία. 
   Κανείς δεν μας εξηγεί, γιατί το ΝΑΙ  στην πρόταση των «εταίρων» θα μας αποτρέψει από έναν αργό  οικονομικό θάνατο εντός ευρώ , καθώς ολοένα θα βαθαίνει η κρίση, θα επέρχεται  συρρίκνωση  του ΑΕΠ  δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο  στην διεύρυνση της φτώχειας και εξαθλίωσης των ανθρώπων. Κανείς δεν μας εξηγεί  πως θα αποφύγουμε τη φυγή  των νέων και μάλιστα του σημαντικότερου επιστημονικού  μας προσωπικού σε άλλες χώρες και πως φαντάζονται την γερασμένη κοινωνία μας,  αποξηραμένη από  τον ενθουσιασμό και την παρουσία της νέας γενιάς. Όσοι αισθάνονται βολεμένοι σήμερα, πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι οι ίδιοι ή τα παιδιά τους δεν θα είναι τα επόμενα θύματα σ’ αυτό τον αργό οικονομικό μας θάνατο;   Περνάει από το μυαλό η σκέψη, αν  αξίζει να ζει κανείς σε  μια Ε.Ε. που «τιμωρεί» με εξοντωτικά μέτρα  τους πολίτες  μιας χώρας - μέλους της  στο βωμό των συμφερόντων  μιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης που κυριαρχεί πολιτικά στην Ευρώπη;  Αξίζει η «πάση θυσία» παραμονή στο Ευρώ , ακόμα κι αν στο θυσιαστήριο είναι οι ίδιοι και τα παιδιά τους;
 Κανείς δεν μας εξηγεί γιατί το ΟΧΙ θα δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες ζωής για τους Έλληνες ή καλύτερες συνθήκες διαπραγμάτευσης  με τους  «δανειστές» . Με ποιο τρόπο θα μπορούμε να συνεχίσουμε την  οικονομική  μας ζωή εντός ευρώ, χωρίς οικονομική βοήθεια  από τους «δανειστές», με το χρηματοοικονομικό σύστημα , μέσα στο οποίο κινούμαστε, που έχει  τους  δικούς του κανόνες  και αξίες;  Ή, αν υπάρχει καλύτερη  ζωή  χωρίς ευρώ, ας μας το πουν καθαρά κι ας μας εξηγήσουν πως θα οργανώσουν, από το μηδέν έστω, την Ελληνική κοινωνία για να πορευτεί  ακόμα και με πολύ  κόπο  και  πόνο σε ένα συγκεκριμένο και καθαρό όραμα για τα παιδιά μας.
   Δεν γίνεται συζήτηση για όλα αυτά. Ο «διάλογος» περιορίζεται σε  αναθέματα και αφορισμούς στην αντίθετη άποψη  δηλητηριάζοντας επικίνδυνα την πολιτική ζωή και την ανάπηρη δημοκρατία μας, μα προπάντων τις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, καταστρέφοντας τον κοινωνικό ιστό για μια χούφτα ευρώ ή δραχμές . Οι μεν τρομοκρατούν, χλευάζουν, λοιδορούν και επιχαίρουν με τις αποτυχίες των «εχθρών» περιμένοντας την κατάρρευσή τους , οι δε  ταυτίζουν , όσους εκφράζουν διαφωνίες για τις επιλογές τους,  με τους εχθρούς της πατρίδας  και τους κατατάσσουν  στους «πράκτορες» και συμμάχους των «εξωτερικών» αντιπάλων τους.
 Κανείς δεν αναγνωρίζει στους πολιτικούς του αντιπάλους  αγαθές προθέσεις  και λαθεμένες επιλογές, που θα  ήταν  σημαντικοί καταλύτες  να  οδηγήσουν   σε  δημιουργικές συγκλίσεις. Οι συνεργασίες για την προκοπή του τόπου προϋποθέτουν παραδοχές  των πολιτικών  αστοχιών όλων των πλευρών . Δυστυχώς ιστορικά αυτό γίνονταν  πάνω στα ερείπια των εθνικών καταστροφών, όταν  καταλάγιαζαν  πάνω τους , πολλά χρόνια μετά,  οι σκόνες  από τους  εμφύλιους  σπαραγμούς. 
  Θέλω να ενώσω και τη δική μου φωνή με όλους εκείνους , που βλέπουν αυτόν το διχασμό να  έρχεται  και να δίνει τροφή σε κάθε είδους φασισμό,  ν΄ ανοίγει  κερκόπορτες  σε κάθε εχθρό της δημοκρατίας.
   Η λαϊκή  συμμετοχή σε κάθε  πολιτική απόφαση  είναι πάντοτε χρήσιμη,  ειδικά όταν  μπαίνουν τα πραγματικά διλήμματα  και οι σωστές ερωτήσεις. Παραπλανητικά διλήμματα  ή κάλπικες ερωτήσεις οδηγούν σε λάθος αποφάσεις και ενίοτε σε τραγωδίες… Οι πολιτικές δυνάμεις  που θέτουν ή ερμηνεύουν τα  διλήμματα και τις ερωτήσεις έχουν  ευθύνη  απέναντι στο λαό και την ιστορία. Εμείς οι ψηφοφόροι έχουμε χρέος να φιλτράρουμε, ότι ακούμε και διαβάζουμε  και ν’ αποφασίσουμε χωρίς μίσος για την αντίθετη άποψη.  Αυτό επιβάλει  η δημοκρατία, ακόμα κι αν οι αποφάσεις των πολλών  αλλάζουν δραματικά τη ζωή μας .

   Δεν βιάζομαι να διατυπώσω την άποψή μου αν πρέπει να υποστηριχτεί το  ΝΑΙ ή το ΟΧΙ, καθώς έχω μια μικρή υποψία, ότι σύντομα τα διλήμματα θα έχουν  στην ουσία τους  απαλειφθεί  και  τσάμπα θα χαλάμε τις καρδιές με καλούς φίλους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.  Υπομονή και ψυχραιμία…

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΣΤΟ ΧΥΛΟ ΠΟΥ ΜΑΓΕΙΡΕΨΕ

     Δυστυχώς, όπως ήρθαν τα πράγματα,   δεν βλέπω  φως στο τούνελ  της  διαπραγμάτευσης κυβέρνησης και «θεσμών», αν πρώτα δεν υπάρξουν κοσμογονικές εξελίξεις  στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.  Η πολυφωνία και οι πολλές συνιστώσες  σε μια πολιτική  ομάδα μπορούν  να συμβιώνουν, όταν αντιπολιτεύεται , όχι όμως όταν είναι στην κυβέρνηση. Στη διαμαρτυρία χωράνε πολλοί, ακόμα και με αντικρουόμενες απόψεις.   Όταν όμως πρέπει να παρθούν  σημαντικές πολιτικές αποφάσεις  μοιραία επέρχονται και ρήξεις, χωρίς τις οποίες  δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει η πολιτική ζωή.
      Αν δούμε την ιστορία των κομμάτων που κυβέρνησαν κατά καιρούς την Ελλάδα, αυτές οι ρήξεις και το ξεκαθάρισμα  των ιδεολογικών λογαριασμών συνέβαιναν, όταν ήταν στην αντιπολίτευση.  Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία  χωρίς πρώτα να καταφέρει να  βρει τη συνισταμένη  εκείνη που θα του έδινε μια σαφή  οριοθετημένη πολιτική πορεία.  Το ψευτοδίλημμα  μνημόνιο-αντιμνημόνιο,  στο οποίο έχουν πλέον εγκλωβιστεί και οι ίδιοι,  έφερε στην εξουσία ένα κράμα ετερόκλητων πολιτικών δυνάμεων, που είναι αδύνατο να πάρει οποιαδήποτε πολιτική απόφαση με συγκεκριμένους  πολιτικούς όρους και  στόχους. Η άσκηση της εξουσίας  γίνεται   από διάφορα πρόσωπα και ομάδες  προερχόμενες  απ’  όλο το πολιτικό μωσαϊκό της χώρας, που κινούνται ανεξάρτητα  ο ένας από τον άλλο από ακραίες  αριστερές  πρακτικές έως  κραυγαλέα συντηρητικές  και ακροδεξιές  κορώνες.  Αγκαλιάζονται  οι  αυλικοί του Καραμανλή στοχεύοντας σε μερίδα οπαδών  της Ν.Δ. , υιοθετήθηκε  η φρασεολογία του Ανδρέα Παπανδρέου  και λεηλατήθηκε  η  εκλογική πελατεία του ΠΑΣΟΚ,  παίζει υπερβολικά  η «εθνική υπερηφάνεια»  που συγκινεί  τους «Ελληναράδες», που αλληθώριζαν  προς τη  Χρυσή Αυγή, αυτοαποκαλούνται  αριστεροί  επαναστάτες , ποντάροντας στους ανθρώπους της παραδοσιακής αριστεράς. Μέχρι και τα λείψανα των Αγίων περιφέρουν στα Νοσοκομεία κλείνοντας το μάτι και σε όσους ανησύχησαν για τον περιβόητο διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας.
   Έχουμε εν τέλει μια κυβέρνηση  της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε συνεργασία με την «ψεκασμένη»   δεξιά του Καμένου  και υποστηρικτή ένα  κομμάτι του εκλογικού  σώματος  που βρέθηκε να την ψηφίζει χωρίς  στην  συντριπτική του πλειοψηφία  να καταλάβει  τι ακριβώς  περίμενε μετά τις εκλογές.  Ο συνδετικός κρίκος ήταν η ΕΛΠΙΔΑ για σκίσιμο των μνημονίων,  που θα έφερνε τάχα τους Έλληνες στη πρότερη «κανονική» κατάσταση.  Το επίπλαστο, λαθεμένο, δηλητηριώδες  και καταστροφικό για την Ελλάδα  δίλημμα μνημονιακών – αντιμνημονιακών,   έχει εγκλωβίσει την κυβέρνηση  σε μια αδιέξοδη δίνη.  Το κατασκευασμένο δίλημμα των εκλογών έδωσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, αλλά η πραγματικότητα αποζητά απαντήσεις στο πραγματικό δίλημμα, που είναι είτε η συμμόρφωση στους κανόνες και τον τρόπο λειτουργίας των Ευρωπαϊκών κρατών με αλλαγές που επιφέρουν βαρύτατο πολιτικό κόστος, καθώς απαιτείται η διάλυση του πελατειακού κράτους, είτε διατήρηση της ίδιας κατάστασης στις δομές και τον τρόπο λειτουργίας του χωρίς τη στήριξη των θεσμών της Ε.Ε.
   Οι επιλογές είναι δύο: Είτε αποφασίζει την οριστική ρήξη  με τους «θεσμούς» και φυτοζωούμε  χρεοκοπημένοι μέσα στο ευρώ  μέχρι να αποφασίσουμε μόνοι μας να αποχωρήσουμε  και  αποχωρούν οι  φιλοευρωπαϊκές  του συνιστώσες, είτε αποφασίζει  έναν «έντιμο συμβιβασμό» με τους εταίρους , που θα οδηγήσει  πολλές συνιστώσες στην αποχώρηση από την κυβέρνηση μαζί με τη σκυτάλη του "αντιμνημονιακού" αγώνα.
Ο «πολιτικός χυλός»  που την ψήφισε  και στις δυο επιλογές  θα βρεθεί σε σύγχυση προσπαθώντας να ξαναβρεί την πολιτική του ταυτότητα. Τότε ελπίζω ότι θα αναζητηθούν απαντήσεις  στο πραγματικό δίλημμα, όταν θα έχουν απομυθοποιηθεί  και οι «αριστερές» μαγικές  "αντιμνημονιακές" λύσεις, όπως  απομυθοποιήθηκαν οι «δεξιές» του κ. Σαμαρά. Το πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας θα μπει στη σωστή του διάσταση  και θα αποτιμηθούν όπως πρέπει  οι πολιτικές συμπεριφορές των πολιτικών,  που διαχειρίστηκαν την κρίση από τη στιγμή που εκδηλώθηκε και θα επιδοθούν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι»
  Ελπίζω όχι πάνω στα ερείπια τα Ελληνικής Οικονομίας μα, το σημαντικότερο, της Ελληνικής κοινωνίας.