Follow by Email

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

27 Φεβρουαρίου 1943 : Εκπνέει ο εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς.


27 Φεβρουαρίου 1943 : Εκπνέει ο εθνικός ποιητής Κωστής Παλαμάς.

Η κηδεία του έγινε την επομένη και με την συμμετοχή χιλιάδων Αθηναίων μετατράπηκε σε μεγαλειώδες αντικατοχικό συλλαλητήριο της εθνικής αντίστασης, παρά την ισχυρή παρουσία των κατοχικών δυνάμεων.

Ο Άγγελος Σικελιανός απαγγέλλει ,

«Ηχήστε οι σάλπιγγες»

και ο λαός ψάλλει με ενθουσιασμό τον Εθνικό Ύμνο.


απο:Δελτίο των 11
Πηγή: anarxas zante

ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ "ΠΡΑΣΙΝΗΣ" ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Μία ανάρτηση στο blog του Λευτέρη Χαμαλίδη , που μ' εντυπωσίασε και την αντιγράφω.
Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο πράσινης ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομού Μαγνησίας.
Στις δυτικές πλαγιές της Όθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία.
Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του. Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια. Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων. Η κοινωνική μέριμνα κατέχει πρώτιστη θέση: νηπιαγωγείο και δημοτικό του «κουτιού», αγροτικό ιατρείο (πάντοτε στελεχωμένο), δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι», σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα!
Πoιο είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας;
Πώς μια μειονεκτική περιοχή κατάφερε το «θαύμα»;
Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Με ένα διάλειμμα 4 χρόνων, είναι από τότε κοινοτάρχης της Ανάβρας. Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό. Στους χωματόδρομους. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη, το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε. «Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για την ξεχωριστή γεύση του. Η κτηνοτροφία είναι η πηγή των εισοδημάτων στην Ανάβρα», λέει στο ΕΤ.Κ ο πρόεδρος της κοινότητας. «Ίσως εγώ είμαι ο πιο φτωχός του χωριού, αφού η σύνταξη που παίρνω από τη ΔΕΗ, όπου έφυγα με το βαθμό του επιθεωρητή, κυμαίνεται στα 2.500 ευρώ».
Βάσεις ανάπτυξης
Η πρόοδος συνεχίστηκε με την κατασκευή του σφαγείου βιολογικής γραμμής, το μοναδικό δημόσιο στην Ελλάδα, με πιστοποίηση από τη ΔΗΩ. Ετσι μπήκε τάξη και δημιουργήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της βιοκτηνοτροφίας, με συνέπεια οι παραγωγοί να κερδίζουν σημαντικά ποσά από τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με χρήματα της οποίας έγιναν οι παραπάνω υποδομές. Ξύπνιος, σχολαστικός και με όραμα ο πρόεδρος παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε κοινοτικό πρόγραμμα και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των συγχωριανών του. Στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις στα σχέδιά του, αλλά με επιμονή και υπομονή τούς έπεισε. Τώρα τους καλεί να δημιουργήσουν τυποποιητήρια για τα προϊόντα τους, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα της βιολογικής παραγωγής. Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ήθελε έσοδα δικά της. Έτσι, πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa.
Έσοδα
Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο. Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και η ανάπτυξη υδροηλεκτρικού εργοστασίου, από το νερό των πηγών της Ανάβρας. Από εκεί θα εισπράττονται άλλες 100.000 ευρώ. Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια σταθερή πολιτική για τον κ. Τσουκαλά. Για να ενισχυθεί κι άλλο ο πληθυσμός, έκανε επέκταση του οικισμού και δίνει οικόπεδα σε άστεγους δημότες στο ποσό της αντικειμενικής τους αξίας και με αποπληρωμή σε 5 δόσεις.
Μετανάστες σε... ορεινό παράδεισο
«Δεν μας λείπει τίποτα. Εγώ, παρόλο που γεννήθηκα στην Αθήνα, ήρθα στο χωριό των γονιών μου, μόλις γνώρισα εδώ, κατά τη διάρκεια των διακοπών, το σύζυγό μου τον Παναγιώτη. Κάναμε τρία παιδιά. Δουλεύουμε με τον άνδρα μου φροντίζοντας τα 100 γελάδια που έχουμε. Πηγαίνουμε γυμναστήριο, πίνουμε τα τσιπουράκια μας στις 5 ταβέρνες του χωριού και αν θέλουμε νυχτερινή ζωή πεταγόμαστε μέχρι τον Δομοκό ή τον Αλμυρό», λέει στον ΕΤ.Κ η Νίκη Μηλιώνη. Οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ασφάλεια με τη μόνιμη παρουσία της αγροτικής γιατρού. Η Ελένη Τριανταφύλλου δέχεται 8 με 9 άτομα καθημερινά στο ιατρείο. Πήγε στην Ανάβρα στις 5 Αυγούστου και για τους επόμενους 9 μήνες που θα μείνει εκεί νιώθει τυχερή που βρέθηκε σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον. Μάλιστα, δεν επιβαρύνεται από την τσέπη της, γιατί μένει σε διαμέρισμα που της παραχώρησε η κοινότητα (όπως και οι τρεις δάσκαλοι). Ο Αποστόλης Καπέλος και ο Πολύζος Κανατούλης είναι δυο νέοι κτηνοτρόφοι. Παίκτες στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού (Α.Ο. ΟΘΡΥΣ), κάθονται στο καφενείο και συζητούν πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΔΟΜΟΚΟ, την ισχυρότερη ομάδα της περιοχής. Περηφανεύονται για την προαγωγή στην Α’ Ερασιτεχνική, αλλά και για τα επιτεύγματα του χωριού τους. «Να πάτε να δείτε το περιβαλλοντικό πάρκο», μας λένε. Συναντάμε έναν παράδεισο. Αιωνόβια πλατάνια, σε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, με γεφύρια, παιδικές χαρές, πετρόκτιστη διακόσμηση και με τους λαγούς και τα ελάφια να ξεπετάγονται μέσα από τα ξέφωτα, με φόντο τον υδάτινο κόσμο του Ενιππέα (παραπόταμου του Πηνειού). Εδώ κρατάει ακόμα το έθιμο της δρυστέλας , όπου οι νοικοκυραίοι πλένουν ρούχα και χαλιά με τα ορμητικά νερά των πηγών. Μια περιφραγμένη έκταση, συνολικού εμβαδού 240 στρεμμάτων, που αποτελεί ταυτόχρονα και μουσείο παράδοσης. Άλλη μια ευκαιρία για να εισπράττει η κοινότητα έσοδα, καθώς πολλά σχολεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για επίσκεψη και αναμένεται να μπει συμβολικό εισιτήριο για τα έξοδα συντήρησής του.Το πλέον μεγαλόπνοο σχέδιο, αυτή την περίοδο, είναι η επικείμενη εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης. Με προϋπολογισμό 1.700.000 ευρώ (από ευρωπαϊκά κονδύλια) και με μελέτη από το ΤΕΙ Κοζάνης η Περιφέρεια έχει πει ήδη το «ναι».Ένας κεντρικός λέβητας θα τοποθετηθεί στο πάνω μέρος του χωριού και από εκεί θα διοχετεύονται υπόγειοι αγωγοί από τους δρόμους της Ανάβρας με καυτό νερό. Το κάθε σπίτι θα συνδέεται με το σύστημα και θα έχει ολόκληρο το χειμώνα ζεστό νερό και θέρμανση, με μια ελάχιστη επιβάρυνση. Θα λειτουργεί με την καύση βιομάζας (κοπριές των ζώων, ξερά φύλλα, άχυρο κ.ά).

ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (28/9/2008)
ΜΠΟΓΑΤΣΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

''Μυστικό οπλο του Βλάκα'' στον Αποσπερίτη

το μυστικό όπλο του βλάκα (και άλλες ιστοριες του κ Κόινερ ) ή Ολα(σχεδόν) οσα θα θελατε να μαθετε περι βλακείας και Δεν τολμουσατε να τα ρωτήσετε ΕΔΩ

Η μηδενική κοινωνία ως αφετηρία ανατροπής

Ένα ενδιαφέρον άρθρο απο τον GREEK RIDER
Ξεκινώντας από την γνωστή ρήση της Μάργκαρετ Θάτσερ (Margaret Thatcher): "There is no such thing as society" φτάσαμε σε μια προχωρημένη φάση νεοφιλελεύθερης αποικιοκρατίας με το όνομα "Washington Consensus" η οποία στηρίζεται στην επέκταση των πολιτικών της νεοφιλελεύθερης (neoliberalism) διαχείρισης μέσω διεθνών οργανισμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δηλαδή των πολιτικών της απορρύθμισης των αγορών και ιδιωτικοποίησης των δημοσίων υπηρεσιών.

Η λογική της μη ύπαρξης κοινωνίας υπονοεί ότι η κοινωνία είναι μια απλή συγκέντρωση ατόμων. Το κράτος το πολύ, πολύ να έχει ένα μίνιμουμ μέγεθος που θα συντονίζει στοιχειωδώς κάποια πράγματα. Όταν βέβαια μιλάνε για άτομα συμπεριλαμβάνουν και τις εταιρείες στα άτομα αφού οι εταιρείες απολαμβάνουν ανάλογο ή και ευνοϊκότερο καθεστώς με τα φυσικά πρόσωπα.

Ομως, ο υπαρκτός παγκόσμιος καπιταλισμός......ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Επειδή η Στατιστική είναι κλάδος των Μαθηματικών , ως «καθ’ ύλην αρμόδιος» θεωρώ υποχρέωσή μου να αναφέρω μερικά στοιχεία , καθώς κάθε βδομάδα βγαίνουν στον αέρα Δημοσκοπήσεις και «Δημοσκοπήσεις» , που είναι είτε προϊόντα καθαρής επιστημονικής έρευνας, οπότε δεν επιδέχονται αμφισβήτηση για την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων τους, είτε είναι «επιστημονικές» έρευνες πασπαλισμένες με μικρή ή μεγάλη δόση πολιτικής σκοπιμότητας ενταγμένες στα επικοινωνιακά παιχνίδια των κομμάτων. Το παιχνίδι και η «νοθεία» της επιστήμης γίνεται στη μορφή των ερωτήσεων και τον τρόπο που τίθενται από τους εντολοδόχους των μετρήσεων, όταν μάλιστα αφορά την εκλογική πελατεία , που δεν είναι ενταγμένη σε κόμματα.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Στατιστική είναι ο κλάδος των Μαθηματικών που ασχολείται με την εξαγωγή συμπερασμάτων για κάποια χαρακτηριστικά ενός ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ μελετώντας ένα μέρος μόνο του πληθυσμού, ως προς τα χαρακτηριστικά αυτά. Λαμβάνεται λοιπόν ένα ΔΕΙΓΜΑ του πληθυσμού και από τη μελέτη του βγαίνουν συμπεράσματα για ολόκληρο τον πληθυσμό. Απαραίτητη προϋπόθεση για σωστά συμπεράσματα είναι το δείγμα που λαμβάνεται να είναι ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟ του πληθυσμού. Π.χ. αν μελετώ τους ψηφοφόρους , ως προς την προτίμησή τους στα κόμματα και ρωτήσω 1000 ανθρώπους από πληθυσμό 10000000 κανονικών ψηφοφόρων θα πρέπει η αναλογία των ερωτώμενων ως προς το φύλλο, την ηλικία, τη μόρφωση, την οικονομική κατάσταση, την κοινωνική διαστρωμάτωση, τη γεωγραφική προέλευση κ.λ.π. να είναι ίδια μ’ αυτή που υπάρχει στην πραγματικότητα , κάτι που γίνεται γνωστό στην απογραφή του πληθυσμού και διατίθεται από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία σε όλες τις εταιρίες Δημοσκοπήσεων. Όλες οι σοβαρές εταιρίες Δημοσκοπήσεων ακολουθούν τους βασικούς κανόνες και τεχνικές στην επιλογή του δείγματος και τη συλλογή των δεδομένων , κάτι που αναφέρεται άλλωστε , όταν ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Όταν όμως ένας φορέας (π.χ. τηλεοπτικό κανάλι ) ζητήσει μια δημοσκόπηση για «πονηρή» χρήση δίνει ταυτόχρονα στην εταιρία δημοσκοπήσεων και μερικά «κατάλληλα» ερωτήματα , που θα έχουν τις αναμενόμενες απαντήσεις και με κατάλληλη χρήση δημιουργούν τα κατάλληλα επικοινωνιακά αποτελέσματα που ωφελούν τους κατάλληλους «πελάτες». Ένα τέτοιο ερώτημα για παράδειγμα είναι το «ποιον θεωρείται καταλληλότερο για πρωθυπουργό;» Για να γίνει κατανοητό , ας θεωρήσουμε το ερώτημα:
«ποιον θεωρείται καταλληλότερο για μπασκετμπολίστα;»
Α. τον Τσαλδάρη ( επαγγελματίας μπασκετμπολίστας στην Α1 )
Β. τον Ροναλτνίνιο ( επαγγελματίας αστέρας του ποδοσφαίρου )
Αν ο Ροναλντίνιο ασχοληθεί με το μπάσκετ πιθανόν να αποδειχθεί καλύτερος από τον Tσαλδάρη, αλλά ο μέσος φίλαθλος θα απαντούσε μάλλον υπέρ του μπασκετμπολίστα από την ιδιότητά του και μόνο. Θα είχε νόημα η ερώτηση «ποιον θεωρείται καταλληλότερο για πρωθυπουργό;» αν αναφέρονταν ονόματα πολιτικών , που διετέλεσαν πρωθυπουργοί , όπως φυσιολογικά μπορεί να αξιολογήσει κανείς τους αθλητές , που αγωνίζονται στο ίδιο άθλημα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι και όταν ακόμα το ΠΑΣΟΚ βρίσκονταν 10 μονάδες πίσω από τη Ν.Δ. λίγους μήνες πριν τις εκλογές του 2004 , ο κ. Σημίτης εμφανίζονταν συντριπτικά «καταλληλότερος» για την πρωθυπουργία από τον κ. Καραμανλή.
Πρόσφατα στην εκπομπή «Ανατροπή» του κ. Γ. Πρετεντέρη , τέθηκε από το MEGA (μολονότι ο ίδιος ο πρόεδρος της εταιρίας , που έκανε τη δημοσκόπηση ομολόγησε δημόσια ότι εξέφρασε τον προβληματισμό του) το ερώτημα: Τι προτιμάτε;
Α. Συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων για έξοδο από την κρίση, που προτείνει ο κ. Καραμανλής
ή Β. Εκλογές , που προτείνει ο κ. Παπανδρέου
Για έναν πολίτη, που δεν του καίγεται καρφί , αν στην εξουσία είναι ο Καραμανλής ή ο Παπανδρέου ( αυτός με την αδιευκρίνιστη ψήφο , αν θέλετε) ποια θα είναι η φυσιολογική απάντηση; Γιατί όπως τίθεται το ερώτημα εμφανίζεται έντεχνα καμουφλαρισμένη η παραδοχή ότι έχουμε έναν Καραμανλή που αγωνιά για την αντιμετώπιση της κρίσης και ζητά τη συναίνεση όλων απέναντι από έναν ανεύθυνο Παπανδρέου , που βιάζεται να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη.
Τι θα απαντούσε ο αδιευκρίνιστης ψήφου πολίτης , αν το ερώτημα ήταν:
Α. Συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής, που προτείνει ο κ. Καραμανλής
Β. Εκλογές για αλλαγή πορείας στην κατεύθυνση μιας φιλολαϊκής πολιτικής, για την αντιμετώπιση της κρίσης, που προτείνει ο κ. Παπανδρέου. Το ερώτημα πάλι κινείται στο δίπολο συναίνεσης-εκλογών , αλλά διαφέρει το περιεχόμενο.
Ο κ. Πρετεντέρης επέμεινε να τεθεί το ερώτημα στην πρώτη του μορφή και παρουσίασε το αποτέλεσμα σαν έγκριση της πλειοψηφίας των πολιτών στην πολιτική Καραμανλή, γιατί αυτό ήθελε να προβάλει. Η «επιστήμη» στην υπηρεσία της επικοινωνιακής πολιτικής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα επίσης η έρευνα για τον τρόπο που βλέπουν οι πολίτες τη μονιμότητα στην εργασία των Δημόσιων υπαλλήλων. Το ερώτημα τίθεται ως εξής:
Πρέπει οι Δημόσιοι υπάλληλοι να είναι μόνιμοι στη δουλειά τους;
Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν επισφαλείς εργασιακές σχέσεις με τους εργοδότες φυσιολογικά δεν αποδέχονται κάποιους με προνομιακή σχέση εκτός από το γεγονός ότι η άρση της νομιμότητας θα διεύρυνε τη δυνατότητά τους στην αναζήτηση καλύτερης εργασίας.
Βγαίνει επομένως με συντριπτικό ποσοστό ΟΧΙ στη μονιμότητα.
Αν όμως το ερώτημα ήταν:
Πρέπει να θεσπιστεί νόμος , ώστε να μη μπορεί κανείς να σας απολύσει από τη δουλειά σας;
Τότε ποια νομίζετε ότι θα ήταν η απάντηση; Που θα πήγαινε το προηγούμενο ΟΧΙ της κοινής γνώμης σε ότι αφορά τη μονιμότητα της εργασίας;
Γι’ αυτό λοιπόν ας είμαστε υποψιασμένοι και ας ζυγίζουμε με μεγαλύτερη προσοχή τα ερωτήματα που τίθενται στις κάθε είδους μετρήσεις της κοινής γνώμης για να μπορούμε να διακρίνουμε τις πονηριές των εντολοδόχων και να αξιολογούμε κατάλληλα τα αποτελέσματα των ερευνών.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Το βάρος του ανθρώπου.

Χτες έπεσα πάνω σε ένα ποστ στo "my name is Mixer... Rodia Mixer!" μέ θέμα: "Το βάρος του ανθρώπου", που μου άρεσε ιδιαίτερα και το επισημαίνω, με την προτροπή να διαβαστεί ειδικά απο γονείς μικρών παιδιών.
Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

Θυμάστε το τέλος της Ιστορίας;

Ακολουθεί η μετάφραση του κειμένου "Θυμάστε το τέλος της Ιστορίας;" που υπογράφεται από το Αγγλικό περιοδικό Turbulence και το οποίο εμφανίσθηκε επίσης στο Mute no. 5.
Για να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο κάντε κλίκ ΕΔΩ

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Ο ΜΠΑΚΑΛΗΣ, Ο ΤΣΙΦΟΥΤΗΣ , ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ... ΚΟΡΟΪΔΟ

Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε -Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο φάση. Έχεις τώρα σ´αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο -το αφεντικό του μαγαζιού, κωλόχοντρος αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα -διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός -βάλτους κι αυτούς στην ιστορία. Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός;
Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι -κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα -κονομάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς.
Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο χοντρός -σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο -να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος.
Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει; αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν. Τι γίνεται μετά;
Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα -οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού. Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα -τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ´ απογίνει; Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ -το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.
Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ;
Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το κανναβούρι τους -που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ -άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο πούστης ο χοντρός; Πάει στον γερο-τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαμερό που δανείζει με τόκους δέκα φορές πάνω από το νόμιμο. «Γερο-Λαδά αδερφέ μου, σώσε με!» παρακαλάει ο χοντρός.
«Ξανοίχτηκα με τα βερεσέδια -κάνε κάτι να έρθω στα ίσα μου γιατί οι προμηθευτές πιέζουν κι εγώ μόνο το μπλοκάκι έχω!» Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη, καθότι παλιά πουτάνα στην οικονομική ανάλυση. Αγοράζει λοιπόν το μπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα μέλι-γάλα.
Τώρα, αυτό το μπλοκάκι με τα βερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει -αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαμωμένο άτομο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούμε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, με πτυχία και περγαμηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύματα της χώρας και τους ξηγιέται. «Φέρτε μου τα φράγκα κι από ότι μαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαμολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν, σπάνε -κάτι μαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη μπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόμα παθητικός. Το μπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο παραμένει.
Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνομίες. «Βοηθήστε με καλοί μου άνθρωποι, φτωχός είμαι, το κομπόδεμά μου δάνεισα και τώρα δε με πληρώνουν επειδής είμαι γέρος κι ανήμπορος!» Φιλότιμοι οι σταυρωτήδες κάνουνε μια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσμο, αφού οι έρημοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν.
Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναμετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και μπόλικα χαμόσπιτα. Ούτε καν τα χρήματα που έδωσε στον χοντρό μπακάλη δεν έπιασε, τραβάει τις αραιές τρίχες που του έχουν απομείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα με τον κανάγια! Που, ακόμα και σκλάβους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ μέσα στο μπλοκάκι -τα λεφτά μου δεν θα τα βγάλω!»
Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» -έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης -την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.
Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια. «Το νου σας τυριά, θα σας φαν´οι βλάχοι!» που λέει κι ο φιλόσοφος.
Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη.
Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα -με νιώθεις;
Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε την βάσην ας πούμε, με ολίγη από μπούτι εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το 'χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.
Απαντήσεις που δόθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:

1) Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε..... Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Αρχική ανάρτηση στο http://themotorcycleboy.blogspot.com/2008/10/blog-post_29.html

ΕΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ EUROVISION


Βγήκε ο νέος υπουργός Τουρισμού κ Μαρκόπουλος στο ΜEGA και είπε ότι σχεδιάζει την τουριστική ανάπτυξη χρίζοντας τον Σάκη Ρουβά Πρέσβη Τουρισμού...
Η κωμωδία με το πανηγύρι της Eurovision ξεκίνησε . Στη χώρα του Δημόκριτου, του Αριστοτέλη , του Πλάτωνα , του Σωκράτη , του Αρχιμήδη, του Περικλή, του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Αλέξανδρου, του Καραθεοδωρή, του Τσαρούχη , του Σεφέρη, του Καζαντζάκη, του Ελύτη, του Χατζηδάκι , του Θεοδωράκη, του Χαλεπά , του Ροΐδη, του Εγγονόπουλου , του Καστοριάδη, του Αγγελόπουλου, του Παπαϊωάννου, του Χριστοδούλου (του μεγάλου σύγχρονου Μαθηματικού) και τόσων άλλων ακόμα μεγάλων του πνεύματος, των τεχνών και των επιστημών , που θα γέμιζαν βιβλίο ολόκληρο, η πολιτική μας ηγεσία χρίζει (με απευθείας ανάθεση παρακαλώ) «πρέσβη» της Ελλάδας στο εξωτερικό το Σάκη Ρουβά και τον καλλιτεχνικό του θίασο και εμπιστεύεται τη δόξα και το κλέος της σύγχρονης Ελλάδας στα επιδέξια λικνίσματα και το λαρύγγι του συμπαθούς κατά τα άλλα καλλιτέχνη, όπως νωρίτερα στα τσαλιμάκια της Καλομοίρας και στα θέλγητρα της Βίσση και της Παπαρίζου, στις επιτυχημένες κλωτσιές του Χαριστέα και στα τρίποντα του Διαμαντίδη. Όταν μάλιστα η πιθανότητα της «πρωτιάς» ή της διάκρισης είναι μεγάλη, τα πανηγυράκια ή τα παιχνίδια μετατρέπονται σε «εθνικές» υποθέσεις για να χρεωθούν και οι πολικοί προϊστάμενοί τους τη δόξα και το κλέος του «εθνικού» θριάμβου. Μια γιορτή νέων καλλιτεχνών που συμμετέχουν σε ένα Ευρωπαϊκό πανηγύρι και που θα έπρεπε να απασχολεί ένα ελάχιστο αριθμό ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν την τύχη τους στον κόσμο του θεάματος , απασχολεί υπουργούς , Πατριάρχες , ΜΜΕ και -με την κατάλληλη προβολή- ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας , επειδή προβάλλεται έντεχνα απ’ όλους αυτούς σαν «εθνική» υπόθεση.
Πρόκειται για έσχατο σκαλοπάτι ξεφτίλας για την πολιτική μας ηγεσία να αναζητά απελπισμένα «εθνικές επιτυχίες» άλλοτε στα πανηγυράκια της Eurovision και άλλοτε στα Ευρωπαϊκά γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, όταν με τα διεθνή μέτρα μας κατατάσσουν πρώτους στη διαφθορά και τελευταίους στις επενδύσεις για την παιδεία, τον πολιτισμό, την έρευνα, την υγεία και την αξιοπιστία. Όταν αφήσαμε αναξιοποίητη την τεράστια επιτυχία της διοργάνωσης των Ολυμπιακών αγώνων. Όταν βρισκόμαστε μεταξύ των χωρών που απειλούνται άμεσα με οικονομική κατάρρευση. Όταν ζούμε ακόμα με την κληρονομιά των προγόνων μας και αφήνουμε στην αφάνεια τους σύγχρονους πραγματικά μεγάλους Έλληνες , που καταφέρνουν και αναδεικνύονται σε οποιαδήποτε άλλη χώρα εκτός από τον τόπο τους. Όταν ξοδεύονται άφθονα χρήματα για τις σκατόμυγες του τηλεθεάματος και αφήνονται απλήρωτοι οι σοβαροί καλλιτέχνες που υπηρετούν σε Εθνικά θέατρα, Ωδεία και ουσιαστικά πολιτιστικά εργαστήρια της χώρας.
Δεν τάχω φυσικά με τα παιδιά που θέλουν να κάνουν την τύχη τους στο τραγούδι, ούτε με τους αθλητές που θέλουν ν’ ανεβάσουν τις μετοχές τους στο χρηματιστήριο του διεθνούς επιχειρηματικού κόσμου του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ , του βόλεϊ ή του μπάμπινκτον. Ούτε «ήρωες» τους θεωρώ , όταν έρχονται τροπαιούχοι, ούτε «προδότες» του έθνους , όταν έρχονται τελευταίοι. Μ’ αυτούς που κατασκευάζουν το κλίμα και ποντάρουν στις ρηχές «εθνικές επιτυχίες» τους τάχω , που εξίσου εύκολα σφυρίζουν αδιάφορα , όταν τα άλογα που ποντάρουν τερματίζουν τελευταία…

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Αφιέρωμα : "Nίκος Kαζαντζάκης: Eνας ελεύθερος άνθρωπος"


Αφιέρωμα : "Nίκος Kαζαντζάκης: Eνας ελεύθερος άνθρωπος"

Σαν σήμερα 18 Φεβρουαρίου του 1883 γεννήθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης...
Aπό τη νεότητά του, η θεμελιακή αγωνία του, απ’ όπου πήγαζαν όλες του οι χαρές και όλες του οι λύπες, ήταν εκείνη η ακατάπαυστη, ανήλεη, εντός του, πάλη, ανάμεσα στη σάρκα και στο πνεύμα.

Eτούτη η αφιονισμένη πάλη στάθηκε το καύσιμο του ταξιδιού του και του άνοιξε τους δρόμους μέσα από την ακάματη εργασία και το τάξιμο σε ένα ιδανικό, το ιδανικό της αλήθειας. «Πήρα πολλούς δρόμους για να φτάσω στη λύτρωσή μου», έλεγε λίγο πριν από το τέλος. «Πήρα το δρόμο του έρωτα, το δρόμο της επιστημονικής περιέργειας, της φιλοσοφικής έρευνας, της κοινωνικής αναγέννησης και, τέλος, το δύσκολο, γοητευτικό μονοπάτι της ποίησης».

Tους πήρε όλους, πράγματι. Aλλά με μια λεπτομέρεια: μέσα από αυτούς τους δρόμους, δεν ολοκληρώθηκε απλώς ως ένας από τους πιο σπουδαίους συγγραφείς του εικοστού αιώνα. Aναδύθηκε ως η επιτομή του Λογοτέχνη. Eνας γίγαντας του πνεύματος και της γραφής. Mια περίπτωση μοναδική.
ΠΗΓΗ: apneagr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΔΩ

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ


Ο καθηγητής στάθηκε μπροστά στους φοιτητές της τάξης του, της φιλοσοφικής σχολής, έχοντας μπροστά του κάποια αντικείμενα.

Όταν η τάξη ησύχασε, χωρίς να πει τίποτα, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις. Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλο, κοίταξε τους μαθητές του και τους ρώτησε αν το βάζο γέμισε και εκείνοι συμφώνησαν.

Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κουνώντας το και αυτά πήγαν στα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν πια δεν χωρούσαν άλλα χαλίκια ρώτησε τους μαθητές αν το βάζο ήταν γεμάτο και αυτοί κάπως σαστισμένοι είπαν πως είναι.

Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο,γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια και αφού ρώτησε τους μαθητές πάλι αν το βάζο ήταν γεμάτο αυτοί ανταπάντησαν με ένα ομόφωνο ΝΑΙ.

Τότε ο καθηγητής έσκυψε και πήρε... κάτω από το γραφείο δυο κούπες καφέ και τις έριξε στο βάζο ενώ οι μαθητές πλέον γελούσαν απορημένοι.
«Τώρα», λέει ο καθηγητής. «Θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στη ζωή σας, όπως η πατρίδα, η οικογένεια, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας και οι αγαπημένες σας ασχολίες, πράγματα που ακόμα και όλα τα άλλα να χαθούν, αυτά είναι ικανά να γεμίσουν την ζωή σας. Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως τη δουλειά σας, το αυτοκίνητό σας, ένα σπίτι. Η άμμος είναι άλλα μικρότερα πράγματα. Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Αν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα για σας πράγματα. Φροντίστε τα μπαλάκια του τένις πρώτα και μετά τα χαλίκια . Τα υπόλοιπα είναι άμμος»

Ένας μαθητής σήκωσε το χέρι και ρώτησε, τι αντιπροσώπευε ο καφές. Ο καθηγητής χαμογέλασε και είπε: «Ο καφές είναι για να σας δείξει πως όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας, πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα καφέ με κάποιο φίλο.

ΠΗΓΗ: http://apneagr.blogspot.com/

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ



Άκουσα πολλές φορές τον πρωθυπουργό και διάφορα στελέχη της Ν.Δ. να εγκαλούν την αντιπολίτευση και μάλιστα το ΠΑΣΟΚ , γιατί είναι λένε αρνητικό σε όλα και δεν συναινεί στα «μεταρρυθμιστικά» σχέδια της κυβέρνησης, με τα οποία τάχα μου και με σοβαρότητα περισσή θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα, που η ίδια δημιούργησε , αλλά και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που σύντομα θα χτυπήσει την πόρτα της Ελλάδας.
Δεν έχω ακούσει όμως και δεν έχω διαβάσει πουθενά (όποιος γνωρίζει ή έχει καταλάβει κάτι παραπάνω, ας βοηθήσει παρακαλώ), ποιο είναι το περιεχόμενο της πολιτικής , για την οποία ζητά η κυβέρνηση τη συναίνεση της αντιπολίτευσης σε θέματα οικονομίας , παιδείας , υγείας, κοινωνικής αλληλεγγύης, φτώχειας, ανεργίας, ασφάλισης , ασφάλειας, κ.λ.π. . Ακόμα και το περίφημο επικαιροποιημένο πρόγραμμα σύγκλισης γράφτηκε, ότι πρώτα το έμαθαν στις Βρυξέλλες και μετά το διάβασαν στο Διαδίκτυο και στα αγγλικά τα επιτελεία των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Κι όμως ο κ. Καραμανλής τους κατηγορεί επειδή δεν συμφωνούν με τις αποφάσεις του. Αυτή η απροσδιορίστου στόχου πολιτική και κοινωνική συναίνεση χρησιμοποιείται συχνά τελευταία για την αγορά πολιτικού χρόνου από την κυβέρνηση και η επίκλησή της λειτουργεί σαν κρυψώνας της πολιτικής της γύμνιας στην προσπάθειά τους να γαντζωθούν στην εξουσία μέρα με τη μέρα , βδομάδα με τη βδομάδα περιμένοντας κάποιο θαύμα που θα αποτρέψει την προδιαγεγραμμένη πορεία της Ν.Δ. προς το εκλογικό ναυάγιο.
Μια σοβαρή κυβέρνηση διατυπώνει πρώτα τις δικές της προτάσεις προς τις άλλες πολιτικές δυνάμεις , εξηγεί στον Ελληνικό λαό ποιους στόχους θέτει και με ποια εργαλεία θα τους πετύχει και ζητά απ’ αυτές να καταθέσουν τις δικές τους προτάσεις . Όπου υπάρχει συμφωνία προχωρά άμεσα στην εφαρμογή τους , όπου υπάρχουν διαφορές την ευθύνη των αποφάσεων για τα πρακτέα αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου η κυβέρνηση γιατί αυτή είναι η δουλειά της και γι αυτές κρίνεται αργότερα από τον Ελληνικό λαό. Η αντιπολίτευση επίσης κρίνεται και γι’ αυτά που συμφώνησε και γι’ αυτά στα οποία δεν έδωσε τη συναίνεσή της. Είναι κωμικό η κυβέρνηση να επικαλείται την απροθυμία της αντιπολίτευσης να συναινέσει σε αποφάσεις που πρόκειται να πάρει και δεν τις ξέρει ακόμα ούτε η ίδια και να τη χρησιμοποιεί σαν άλλοθι και αιτία για το κυβερνητικό «κενό» που παρατηρείται !!!
Επειδή αποκλείεται να είναι βλάκες οι ίδιοι , το πιθανότερο είναι να έχουν αυτή τη γνώμη για όλους εμάς, που τους ακούμε και στην απελπισία τους μας αραδιάζουν με θρασύτητα τέτοια παραμύθια. Ο κ. Καραμανλής βρίσκεται σε δεινή θέση.
Το διαπιστώνει, άλλωστε, κάθε βράδυ, στα δελτία των 8, όπου και τα πιστά ακόμη «δεκανίκια» του αδυνατούν να στηρίξουν τη γραμμή του. Προσπαθούν να τον βοηθήσουν όσο μπορούν (βάστα Πρετεντέρη!) , αλλά θα πρέπει να διασώσουν και τα προσχήματα.. Δεν τους παίρνει πλέον να εκτεθούν περισσότερο. Όταν μάλιστα οσμίζονται ότι απομακρύνεται από την εξουσία…

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟ- ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ


Ακολουθεί η μετάφραση του Μωυσή Μπουντουρίδη της ομιλίας του Ντέϊβιντ Χάρβεϊ στο πρόσφατο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Μπελέμ της Βραζιλίας. Μ' έναν διαυγέστατο Μαρξιστικό τρόπο, ο Ντέϊβιντ εξηγεί κι αναλύει την παρούσα χρηματικο-οικονομική κρίση του καπιταλισμού κι επιμένει ότι η έξοδος απ' αυτήν είναι συνυφασμένη με τους αγώνες για τη διεκδίκηση του δικαιώματος στην πόλη.
Η ανάρτηση έγινε στο blog Κοινωνικά κινήματα και δίκτυα . Διαβάστε την ομιλία κάνοντας κλίκ ΕΔΩ

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2009

Παιδείας παραλειπόμενα… ή μικρές – πικρές αλήθειες



ή μικρές – πικρές αλήθειες

Γράφει ο Ευθύλογος


Η αλλαγή σκυτάλης στο Υπουργείο Παιδείας επανέφερε στο προσκήνιο το τέλμα στο οποίο έχει βαλτώσει για δεκαετίες η Παιδεία (και η εκπαίδευση) στον τόπο μας. Έχω τη γνώμη ότι για να το αντιληφθούμε το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις, θα πρέπει να κατανοήσουμε κάποιες μικρές, αν και ενίοτε πικρές αλήθειες, χωρίς την παραδοχή των οποίων είναι μοιραίο να οδηγούμαστε σε εκτιμήσεις και ενέργειες που δεν συμβάλλουν στη λύση αλλά περιπλέκουν το πρόβλημα. Η πάνω από τριάντα χρόνια ταλαιπωρία μαθητών, εκπαιδευτικών, γονέων – τελικά ολόκληρης της Ελληνικής κοινωνίας- αυτό αποδεικνύει.

Η πρώτη αλήθεια που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι το Σχολείο είναι από τη φύση του ένας καταπιεστικός θεσμός - μηχανισμός, αφού έχει υποχρεωτικό ωράριο, υποχρεωτική μελέτη, υποχρεωτική συμπεριφορά, υποχρεωτικά μαθήματα κ.λ..π. Θα ήταν παράλογο να απαιτούμε από τους μαθητές να βρίσκουν «ελκυστικό» ένα θεσμό που τους δημιουργεί υποχρεώσεις. Δεν υπονοώ ότι πρέπει να καταργηθούν οι υποχρεώσεις –τότε δεν θα έχουμε Σχολείο αλλά παιδική χαρά-, απλά επισημαίνω πως η ανθρώπινη φύση δεν βρίσκει ελκυστικό τίποτε το υποχρεωτικό. Το αντίθετο θα αποτελούσε στρέβλωση και διαστροφή του ανθρώπινου χαρακτήρα. Τα παιδιά πείθονται ή πειθαναγκάζονται αρχικά και καταλαβαίνουν (ενδεχομένως) αργότερα ότι πρέπει να πάνε στο Σχολείο. Όπως οι ενήλικες καταλαβαίνουν ότι πρέπει να εργαστούν. Πόσοι ενήλικες όμως βρίσκουν ελκυστική την εργασία τους; Η όποια ελκυστικότητα συνήθως, δεν έγκειται στην εργασία αλλά στο αποτέλεσμα ή στο όφελος που απορρέει από την εργασία. (Κοινωνική αναγνώριση, οικονομικό κέρδος, γόητρο, επιρροή κ.λ.π.). [1]
Άλλωστε με τέτοιου είδους επιχειρήματα προσπαθούμε συνήθως να πείσουμε και τα παιδιά ότι πρέπει να πάνε στο Σχολείο και να «μάθουν γράμματα».

Η δεύτερη αλήθεια έχει να κάνει με τα αντικείμενα που διδάσκονται οι μαθητές και τα πραγματικά τους ενδιαφέροντα. Τον έφηβο δεν τον ενδιαφέρει τι έγινε στο Βυζάντιο ή στη Ρώμη. Τον ενδιαφέρει τι θα γίνει το απόγευμα και το βράδυ. Πρέπει όμως να μάθει Ιστορία, γιατί η γνώση του παρελθόντος αποτελεί πυξίδα για το μέλλον, για λόγους ευρύτερης Παιδείας και κυρίως γιατί η συνείδηση και η πορεία ενός λαού εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ιστορική γνώση που έχουν τα άτομα που τον απαρτίζουν. Έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να διδάξουμε τον έφηβο Ιστορία [2] πριν ο ίδιος εκδηλώσει ενδιαφέρον γι’ αυτή – ίσως και να μην το εκδηλώσει ποτέ.
Οι θεωρητικολογούντες ισχυρίζονται ότι πρέπει να «κινήσουμε το ενδιαφέρον» των μαθητών. Αυτό στην πράξη σπάνια είναι δυνατόν να επιτευχθεί. Συνήθως όταν παρέχουμε τη γνώση δεν κινούμε αλλά εκβιάζουμε το ενδιαφέρον των μαθητών, τουλάχιστον των περισσοτέρων.
Άλλος ένας λόγος για τον οποίο το Σχολείο δεν μπορεί να γίνει ελκυστικό. Ποιος είναι δυνατόν να εκβιάζεται και να χαίρεται;

Η τρίτη πικρή αλήθεια αφορά την λεγόμενη «αναβάθμιση» του δημόσιου Σχολείου. Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι το Σχολείο είναι μαζικός χώρος. Ποιο μαζικό μέσον και ποιος μαζικός χώρος είναι αναβαθμισμένος στην Ελλάδα; Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης; Τα μέσα μαζικής μεταφοράς; [3] Οι χώροι παροχής μαζικών υπηρεσιών υγείας; (νοσοκομεία) Οι χώροι μαζικής κατοικίας;
Η πράξη δείχνει ότι η μαζικότητα περιέχει το σπέρμα της υποβάθμισης. Κατά κανόνα η αύξηση της ποσότητας γίνεται εις βάρος της ποιότητας.[4]
Γιατί το Σχολείο να αποτελεί εξαίρεση; Ας θυμηθούμε ότι πριν μερικές δεκαετίες οι υποψήφιοι για τα Α.Ε.Ι. ήταν 30.000 – 32.000 περίπου και το 2009 θα φθάσουν αισίως τους 120000-130000. Έχουμε δηλαδή τουλάχιστον τετραπλασιασμό των υποψηφίων ενώ ο πληθυσμός αυτής της ηλικίας έχει μειωθεί. Αν είναι όλοι αυτοί κατάλληλοι για υποψήφιοι, πώς πήραν απολυτήριο, τι έμαθαν απ’ αυτά που θα ’πρεπε να μάθουν στα 12 χρόνια που πάνε στο Σχολείο προφανώς δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Μελέτες που έχουν γίνει κατά καιρούς κατέληξαν σε δυο συμπεράσματα.
Πρώτον: Ότι πολλοί μαθητές αδυνατούν να παρακολουθήσουν την ύλη της τάξης τους και θα έπρεπε να βρίσκονται μια ή και δυο τάξεις πιο κάτω και
Δεύτερον: Ότι αρκετοί μαθητές θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα της επόμενης τάξης. Έτσι ο καθηγητής είναι υποχρεωμένος να κάνει μάθημα ταυτόχρονα για τρεις κατηγορίες μαθητών.
Ας φανταστούμε έναν προπονητή που έχει μπροστά του 10 πρωταθλητές, 10 μέτριους αθλητές και 10 αγύμναστους μεσήλικες και να προσπαθεί να τους προπονήσει με τον ίδιο τρόπο την ίδια ώρα. Ή θα καταστρέψει τους πρωταθλητές ή θα πεθάνει τους μεσήλικες. Τηρουμένων των αναλογιών κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην τάξη , σε ορισμένα μαθήματα τουλάχιστον που η άγνοια λειτουργεί σωρευτικά και κάνει αδύνατη την κατανόηση της επόμενης ενότητας χωρίς την επαρκή γνώση της προηγούμενης .
Πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι αντιπαιδαγωγικό να χωρίζουμε τους μαθητές σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Στην πραγματικότητα είναι απάνθρωπο να τους συσσωρεύουμε σε μια αίθουσα και να τους υποχρεώνουμε επί ώρες να ακούνε πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Θα πρέπει κάποτε να αποφασίσουμε αν θέλουμε Σχολείο ή απλά ένα χώρο που να λειτουργεί σαν πάρκιγκ μαθητών, κάτι σαν μαντρί δηλαδή.

Η τέταρτη αλήθεια σχετίζεται με την παραπαιδεία και τον όγκο της ύλης που καλούνται οι μαθητές να αντιμετωπίσουν.
Γνωρίζει κανένας ‘’αρμόδιος’’ ότι οι μαθητές του Γυμνασίου στην αρχή της σχολικής χρονιάς παίρνουν βιβλία τα οποία συνολικά αριθμούν πάνω από 4000 (τέσσαρες χιλιάδες) σελίδες;
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο κάθε μαθητής πρέπει να μελετά και να αφομοιώνει κάθε εργάσιμη μέρα περισσότερες από 20 σελίδες ύλης από διαφορετικά βιβλία. Πολλές φορές αυτή η ύλη είναι στρυφνή, δυσνόητη και αδιάφορη για τον μαθητή. Ενδέχεται και μια σελίδα μόνον, να απαιτεί ώρες επίπονης προσπάθειας. (Αν π.χ. είναι μια σελίδα με ασκήσεις Μαθηματικών ή Φυσικής). Επόμενο είναι να καταφεύγει ο μαθητής σε «συνταγές» και σε «περιλήψεις γνώσης» που προσφέρονται αφειδώς.
Το Ελληνικό δαιμόνιο έκανε κι’ εδώ το θαύμα του. Είναι αμφίβολο αν σε άλλο κράτος του πολιτισμένου κόσμου γίνονται τόσα ιδιαίτερα μαθήματα, υπάρχουν τόσα φροντιστήρια ή αν κυκλοφορούν τόσα «βοηθήματα». Προφανώς αυτό αποδεικνύει την ανεπάρκεια των σχολικών βιβλίων αλλά και τον πανικό των γονέων που τρέχουν αλλόφρονες να προμηθευτούν οτιδήποτε κυκλοφορεί στην πιάτσα [5] με την ελπίδα ότι θα προσφέρουν στα παιδιά τους αυτό που το δημόσιο Ελληνικό σχολείο αδυνατεί να τους προσφέρει. Έτσι το κύκλωμα «παιδεία-παραπαιδεία – εκδόσεις βοηθημάτων» αναδεικνύεται ως μια από τις καλύτερες μεθόδους μετατροπής, της ελπίδας σε νόμισμα.
Τι συμβαίνει στην πράξη; Απλούστατα η ύλη δεν ολοκληρώνεται στο τέλος της σχολικής χρονιάς, οι μαθητές δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο να εμβαθύνουν και να μετατρέψουν τις σκόρπιες πληροφορίες σε γόνιμη γνώση και δημιουργούνται γνωστικά κενά που εμποδίζουν την κατανόηση της ύλης της επόμενης χρονιάς. Φυσικό επακόλουθο είναι ο μαθητής που δεν καταλαβαίνει, να απογοητεύεται και να αδιαφορεί.
Γιατί δίνονται τόσο ογκώδη βιβλία αφού είναι βέβαιο ότι δεν θα διδαχθούν; Μπορούμε να δώσουμε τουλάχιστον τρεις πιθανές απαντήσεις.
Α) Γιατί κανένας «αρμόδιος» δεν κατάλαβε ποτέ, με τι όγκο ύλης φορτώνουμε αυτά τα δύστυχα παιδάκια [6].
Β) Γιατί κάποιοι «αρμόδιοι» θέλουν να παρουσιάσουν «έργο» αλλά δεν κατάλαβαν ότι η παιδεία και η γνώση είναι κυρίως ποιοτικές και όχι ποσοτικές έννοιες.
Γ) Γιατί κάποιοι που πληρώνονται με τη σελίδα κατορθώνουν να καλλιεργήσουν στους αδαείς «αρμόδιους» την αντίληψη ότι τα γραπτά τους αποτελούν αναγκαία γνώση για τα νεανικά μυαλά.

Τέλος πρώτου μέρους

[1] Εξαιρούνται όσοι κατέχουν θέσεις εξουσίας και γενικότερα θέσεις που κολακεύουν την ανθρώπινη ματαιοδοξία
[2] Προφανώς τα ίδια ισχύουν και για τα άλλα μαθήματα.
[3] Εξαιρείται το Μετρό που στοίχισε 37 δισεκατομμύρια δραχμές (περίπου 100000000 € ) το χιλιόμετρο.(εφημ. Εστία 15/3/01). Κατ’ άλλους 75000000 € /km.
Ποιος αμφιβάλλει πως αν διατεθούν και για την Παιδεία ανάλογα ποσά, με σωστή διαχείρηση θα έχουμε θεαματικά αποτελέσματα;
[4] Η μοναδική περίπτωση που έχω υπόψη μου, που η μεγάλη ποσότητα συνδυάζεται με επαρκή ποιότητα, είναι η φασολάδα στο στρατιωτικό καζάνι. Παρά την ποσότητά της ήταν νοστιμότατη. Εκτός αν τα άλλα φαγητά ήταν τόσο άνοστα …
[5] Υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι που διαφημίζουν υπερήφανα ότι έχουν πάνω από 200 τίτλους «βοηθημάτων». Εκεί που θα έπρεπε τα σχολικά βιβλία να είναι υπεραρκετά.
[6] Στην πραγματικότητα οι μόνοι άνθρωποι που γνωρίζουν –σε κάποιο βαθμό – τι είδους πνευματική τροφή προσφέρουμε στα παιδικά μυαλά είναι οι μητέρες των μαθητών, που αγανακτούν κάθε απόγευμα προσπαθώντας να κατανοήσουν κι’ ύστερα να εξηγήσουν στα παιδιά τους, αυτά που κάποιοι θεωρούν γνώση ή παιδεία.

Παιδείας παραλειπόμενα…

Ευθύλογος


Αναρτήθηκε από kafeneio στις 8:01:00 μμ

Mορφωμένοι ανειδίκευτοι, ή εξειδικευμένοι αμόρφωτοι;

Mορφωμένοι ανειδίκευτοι, ή εξειδικευμένοι αμόρφωτοι;
Γράφει ο Ευγένιος Ανδρικόπουλος

Με την περιφορά του επιταφίου της παιδείας στην περίμετρο ενός ακόμη αποπροσανατολιστικού και κυρίως προεκλογικού διαλόγου επιχειρεί η κυβέρνηση την ανάστασή της.. Αμετανόητη ωστόσο επιμένει στην συνήθη νεοφιλελεύθερη μαγγανεία, που χρόνια τώρα την καρφώνει στον σταυρό του μαρτυρίου της. Αδιάφορο. Τους αρκεί. Γιατί το υπερπολύτιμο αίμα της ρέει στο αυλάκι της ιδιωτικής αισχροκέρδειας.. Το χρόνιο κώμα της παιδείας βρίσκεται στην υποχρηματοδότησή της και εκ του γεγονότος πως κάποιοι τσίμπησαν στην νέα «διαλεκτική άβρακαδάβρα» δείχνει πως οι κυβερνώντες πέτυχαν του επικοινωνιακού τους στόχου. Επειδή δεν άκουσα ούτε έναν (αριθμός ένας) εκπαιδευτικό να εγείρει ως σύγχρονος Παπανούτσος το ανάστημα του αλεξίσφαιρο προ της εξόφθαλμα και δια του «διαλόγου» επιδιωκόμενης χαριστικής βολής. Αν το εκάστοτε κυβερνητικό δίκτυο φαύλων πολιτικών δεν πυροβολούσε συστηματικά την δημόσια παιδεία, κρατώντας σε αναξιοπρεπή επίπεδα την μισθοδοσία των καθηγητών και εξευτελιστικά την εκπαιδευτική υποστήριξη της σπουδάζουσας νεολαίας, η πηγή των δακρύων τους δεν θα χαρακτηριζόταν από θράσος απύθμενο. Απολύτως αηδιαστική ωστόσο είναι και η θετική ανταπόκριση στους παράλληλους κυβερνητικούς μονολόγους οσφυοκαμπτών εκπαιδευτικών, επειδή επιτρέπει στους εξουσιαστές να έχουν ενδυθεί προ των αποκριών μεσσίες που θα της χαρίσουν ξανά την ζωή. Διά μέσου της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης βεβαίως. Η μαγική σκούπα πίσω από τις κυβερνητικές καρικατούρες του πολυθρύλητου διαλόγου. Το σάρωμα της δημόσιας παιδείας. Τίποτα άλλο.

Επιστράτευσε έτσι η κυβέρνηση κάποιους εξωνημένους πανεπιστημιακούς και τους φρενοβλαβείς διακόνους των «Καθημερινών Επιφυλλάδων» για να προετοιμάσουν «διαλεκτικά» την κατά κυριολεξία «κοινή» γνώμη. Και να πέσει η κυβέρνηση στα μαλακά. Μην εξαπατάστε. Το κυβερνητικό και φυσικά νεοφιλελεύθερο ζήτημα και ζητούμενο ποτέ δεν ήταν η μαζική άνοδος του μορφωτικού επιπέδου του όποιου λαού. Απόδειξη πως σήμερα δύο στους τρεις πτυχιούχους είναι γόνοι οικογενειών εύπορων περιοχών Ο μόνιμος πονοκέφαλος των εξουσιαστών στην ύπαρξη αυτού του «λούμπεν» τρίτου εντοπίζεται.. Επειδή η μόρφωσή του είναι μια εν δυνάμει πυρηνική βόμβα στα θεμέλια του συστήματος και πάση θυσία πρέπει να αναχαιτιστεί.. Ο λόγος που η κυβερνητική συμμορία επιχειρεί απροκάλυπτα να θέσει μεταξύ του άπορου νέου και των φιλοδοξιών του, ένα φίλτρο θεϊκό. Τον καθηγητή που με τις εξουσίες ενός ανώτερου θεού, μόνος αυτός θα κρίνει αν το παιδί ενός κατώτερου είναι ικανό να εξακολουθήσει και πού, τις μεταλυκειακές σπουδές του.. Ένα ακόμη πεδίο διαφθοράς δηλαδή αφού όπως καλά θα γνωρίζετε το καντήλι των θεών χρήζει λαδιού για ν’ ανάψει…

Η επίσημη πολιτεία έτσι συναινεί ανήθικα στις πιέσεις των νεοφιλελεύθερων αρπακτικών για ένα ακόμη (μετά την υγεία, την ασφάλιση τις μεταφορές την ενέργεια τις τηλεπικοινωνίες και άλλα) πεδίο δόξης λαμπρό των κερδών τους περιφρονώντας προκλητικά το ηθικό όραμα των λαϊκών στρωμάτων, για την κοινωνική και όχι αποκλειστικά εμπορική αξία των πανεπιστημιακών πτυχίων. Και το κάνει στην λογική της απρόσκοπτης εξασφάλισης των ιδιωτικών κερδών που προϋποθέτουν αναντίρρητα την προετοιμασία ενός επιστήμονα γρανάζι στην παραγωγική τους μηχανή. Τον εξειδικευμένο αμόρφωτο που σύγκριση με τον μορφωμένο ανειδίκευτο περιορίζεται πειθήνια στο ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό σφυρίζοντας αδιάφορα απέναντι στους ανατροπείς του δόγματος αυτού.

Ευγένιος Ανδρικόπουλος
eandrik@otenet.gr
Αναρτήθηκε από kafeneio στις 10:30:00 μμ

ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Tαξιδεύοντας στον Πάγο


του Αλέξη Μυρτάλη
Η αποκάλυψη (;) της εφημερίδας «ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ» ότι ο Καραμανλής φέρεται ειπών: «Εάν χάσω θα φύγω» καταδεικνύει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο τα αδιέξοδα αυτής της Κυβέρνησης αλλά και προσωπικά του πρωθυπουργού που από καιρό εμφανίζεται δύσθυμος, απογοητευμένος και εν τέλει ανίκανος να αντιμετωπίσει την τρομακτική και διαρκώς εντεινόμενη κρίση στην οποία στροβιλίζεται η ελληνική κοινωνία.
Κρίση πρωτίστως οικονομική μα και κοινωνική, ηθική και τελικά συστημική! Όχι ότι ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με τη διακυβέρνηση της χώρας ο κ. Καραμανλής, αλλά μέχρι πρόσφατα όλα του πήγαιναν πρίμα ακόμη και σε περιπτώσεις ανεπαρκειών, λαθών έως και καραμπινάτων σκανδάλων.
Τι και αν η Κυβέρνησή του κλυδωνίζονταν. Ο ίδιος διέρχονταν αλώβητος των Ηρακλείων Στηλών και ενίοτε έβγαινε και ενισχυμένος. Πολιτικό παράδοξο που όμως έχει την εξήγησή του!
Το «σύστημα Ρουσόπουλου» αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό αλλά και ανθεκτικό στο χρόνο…
Τι και αν υπήρξε ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που έγινε πρωθυπουργός για να ξεκουραστεί! Η εγγενής ραθυμία του, πλασαρίστηκε ως αποχή από τα εγκόσμια. Ως επιλογή σεμνότητας και ταπεινότητας. Ως στάση ζωής.
Ο θυμόσοφος λαός λέει το εξής: μπορείς να ξεγελάς για πολύ καιρό λίγους ανθρώπους η πολλούς ανθρώπους για λίγο καιρό. Ποτέ όμως πολύ κόσμο για μεγάλο διάστημα!
Και στην περίπτωση Καραμανλή- η κοροϊδία έστω και αν είχε παρατεταμένη διάρκεια- η θυμοσοφία αποδείχθηκε ακριβής.
Η «αποκάλυψη» έγινε στη Θεσσαλονίκη όπου ο κ. Καραμανλής είτε από έπαρση, είτε εγκλωβισμένος ή ακόμα και για πολυποίκιλους λόγους μη δυνάμενος να κάνει αλλιώς έδωσε συχωροχάρτι στους «ευσεβείς» υπουργούς του.
Πέρασε έτσι τη λεπτή κόκκινη γραμμή και η… θύελλα ξέσπασε. Και από τότε καθημερινά σχεδόν έρχεται αντιμέτωπος με την ωμή πραγματικότητα.
Ο λογαριασμός για τη φτώχεια, την ανεργία, την υγεία, την παιδεία και τα τεράστια σκάνδαλα πάει κατευθείαν στο Μαξίμου!
Δυστυχώς γι` αυτόν η Θεσσαλονίκη υπήρξε η θρυαλλίδα για την πλήρη αναδιάταξη και ανατροπή της κατάστασης.
Έκτοτε η καχυποψία ελλοχεύει και όλα τα υποτιθέμενα μέτρα ή και οι πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης γίνονται ανέκδοτα.
Αλλά και πάλι δεν φαίνεται να έχει κατανοηθεί το μέγεθος του προβλήματος και οι εν δυνάμει παρενέργειες αυτής της κατάστασης.
Παρενέργειες που δεν περιορίζονται απλά και μόνο στο χώρο της Ν.Δ. και της Κυβέρνησής της αλλά πλήττουν συλλήβδην το πολιτικό μας σύστημα. Η έσχατη γραμμή άμυνας των «παραγόντων» είναι η διάδοση του συνθήματος: «όλοι ίδιοι είναι».
Ο στόχος των «παραγόντων» είναι προφανής. Αφού δεν μπορούν να ελέγξουν τις εξελίξεις, βάλθηκαν να αποδομήσουν το πολιτικό μας σύστημα απαξιώνοντας κόμματα και ηγεσίες!
Ο Μπερλουσκόνι και ο «μπερλουσκονισμός» εγκαθιδρύθηκε και εδραιώθηκε ως απότοκος της σήψης και της διαφθοράς στην ιταλική πολιτική ζωή. Ο Σίλβιο, χαρισματικός και άμεσος, κατόρθωσε να αναδείξει και να αποενοχοποιήσει τα πλέον αρρωστημένα βίτσια των Ιταλών επιβάλλοντας ένα καθεστώς που υπακούει στους νόμους της τηλεδημοκρατίας και αποσυντίθεται σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση.
Κάτι αντίστοιχο φαίνεται να επιχειρείται και στη χώρα μας με την «τηλεοπτική μας ηγεσία» να υπαγορεύει πολιτικές και να παράγει…εξουσία
Μια τηλεοπτική ηγεσία που προσδιορίζει το χρόνο, τον τρόπο και το περιεχόμενο του πολιτικού διαλόγου.
Και δυστυχώς η διογκούμενη απέχθεια που εκδηλώνουν οι πολίτες προς την πολιτική και τους πολιτικούς σε μεγάλο μέρος της τροφοδοτείται από αυτή την τηλεοπτική overdose. Από την επιδειξιμανία, τη φανφαρονική ρητορική και τη διανοητική τρικυμία που παρουσιάζουν οι παραθυράτοι αναλυτές και πολιτικοί σε απευθείας μετάδοση. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τα επαναλαμβανόμενα επί ώρες διαφημιστικά σποτ των τηλεπωλήσεων.
Κατά συνέπεια, η γρήγορη απομάκρυνση της σημερινής κυβέρνησης αποτελεί- πέραν όλων των άλλων- αναγκαιότητα αντίστασης στα ερεβώδη σχέδια των «παραγόντων».
Μήνες τώρα η Κυβέρνηση ταξιδεύει στον πάγο. Γλιστράει, πέφτει ξανασηκώνεται μα κάθε φορά η πτώση προκαλεί και ένα ρήγμα. Μέχρι που το ρήγμα θα είναι μεγάλο και θα την καταπιεί. Όπως ακριβώς συμβαίνει στην σειρά που προβάλλει το κανάλι History Channel.
Η πτώση της είναι πλέον νομοτελειακή. Και ο πάγος την άνοιξη λειώνει.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ



Για ένα σχολείο που δεν κλείνει ...ποτέ




Το κείμενο αυτό το μεταφέρω απο το blog του συναδέλφου FLOYF FLIS

Εννοώ ένα σχολείο το οποίο θα είναι ανοικτό και τις απογευματινές ώρες, τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες και αξιοποιείται από τους πολίτες όλων των ηλικιών. Έτσι, οι σχολικοί χώροι θα μετατραπούν σε χώρους προαγωγής πολιτισμού, ενεργοποίησης των μελών της κοινότητας, βελτίωσης της ποιότητας ζωής και σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των κατοίκων της περιοχής. Αν σκεφτούμε πως για τη δημιουργία των σχολικών χώρων απαιτούνται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ…. Αν σκεφτούμε πως δεκάδες κτηριακές εγκαταστάσεις, με υποδομές, αίθουσες ηλεκτρονικών υπολογιστών, βιβλιοθήκες, αθλητικές εγκαταστάσεις κλείνουν με το τελευταίο κουδούνισμα…. Αν σκεφτούμε πως παρά το τεράστιο κόστος τους παραμένουν αδρανείς για μεγάλα χρονικά διαστήματα…. Τότε θα δούμε πως αξίζει, ίσως, μια προσπάθεια για αξιοποίηση των σχολικών χώρων τις απογευματινές ώρες και γενικά τις περιόδους που είναι κλειστά τα σχολεία. Οι σχολικές αυλές, έτσι κι αλλιώς, τα απογεύματα είναι γεμάτες με μαθητές και νέους κάθε ηλικίας που απλά αθλούνται σ’ αυτές, μιας και οι ελεύθεροι χώροι στις πόλεις είναι λιγοστοί. Ήδη, σε κάποιες σχολικές μονάδες, λειτουργούν και τα απογεύματα αίθουσες είτε ως Κέντρα Εκπαίδευσης Ενηλίκων, είτε ως Εργαστήρια Πληροφορικής και εκπαίδευσης -κυρίως εκπαιδευτικών- στις Νέες Τεχνολογίες. Γιατί να μην έχουν τη δυνατότητα και όλοι οι υπόλοιποι πολίτες, να τα χρησιμοποιούν;


Οι σκοποί και επιδιώξεις του …Σχολείου αυτού θα πρέπει να είναι: α) Η αξιοποίηση των σχολικών εγκαταστάσεων ως κέντρων πολιτισμού, αθλητισμού και δημιουργίας κατά τα απογεύματα και γενικά όταν δεν χρησιμοποιούνται μέσα στα πλαίσια του σχολικού προγράμματος. β) Η ενεργοποίηση των μελών της κοινωνίας για συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι και για βελτίωση της ποιότητας ζωής. γ) Η ανάπτυξη του πολιτιστικού, πνευματικού και αθλητικού επιπέδου της κοινωνίας.

Θα προσπαθήσω να καταγράψω κάποια προγράμματα που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν:

*
Διαλέξεις από ειδικούς επιστήμονες μέσα από τις οποίες οι γονείς θα έχουν τη δυνατότητα να ενημερωθούν σωστά σε θέματα αγωγής των παιδιών, ψυχολογίας των παιδιών, υγιεινής, ανάπτυξης και εξέλιξης του παιδιού, πρόληψης προβλημάτων, εκπαίδευσης κ.ά.
*
Βιωματικά εργαστήρια γονέων με περιοδικές συναντήσεις γονιών σε μικρές ομάδες, οι οποίες θα συντονίζονται από επαγγελματία ψυχολόγο, με σκοπό τη σε βάθος επίλυση των καθημερινών προβλημάτων και δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι γονείς με τα παιδιά τους.
*
Πρόγραμμα ενημέρωσης των γονιών και εκπαίδευσής τους σε θέματα υγείας, από διατροφολόγο, γιατρό, ψυχολόγο κλπ, με σκοπό τη βελτίωση της υγείας των παιδιών τους για τις ηλικίες 3-10 χρ. (ενώ παράλληλα τα παιδιά τους θα μπορούν να γυμνάζονται σε διπλανό χώρο του σχολείου με τις οδηγίες εξειδικευμένου προσωπικού).
*
Διαλέξεις, ενημέρωση και βιωματικά εργαστήρια σε γενικότερα θέματα όπως αυτό του περιβάλλοντος, της κυκλοφοριακής αγωγής και άλλων τοπικών θεμάτων και προβλημάτων.
*
Θεατρικά εργαστήρια παιδιών και εφήβων για τη δραστηριοποίησή τους σε θέματα σχετικά με το θέατρο όπως υποκριτική, ορθοφωνία, αυτοσχεδιασμός, θεατρικά παιχνίδια.
*
Τμήματα χορού, φωτογραφίας, σχεδίου, καλλιτεχνικών ειδικά για εφήβους.
* Επιτραπέζια παιχνίδια για νέους-εφήβους, όπως εκμάθηση σκακιού, ταβλιού, επιτραπέζιας αντισφαίρισης (πινγκ-πονγκ), μπιλιάρδου.
*
Γνωριμία με τη μουσική για να αποκτήσουν βασικές γνώσεις μουσικής προπαίδειας και μια πρώτη επαφή με διάφορα μουσικά όργανα.
*
Ποδηλασία: Η ομάδα θα κάνει εβδομαδιαίες συναντήσεις με στόχο την άσκηση με ποδήλατο, τη γνωριμία με διάφορες περιοχές της πόλης, την ανάπτυξη τεχνικών, αλλά και γενικότερα την ασφαλή οδήγηση με το ποδήλατο.
*
Μαθήματα τοξοβολίας, πάλης, πυγμαχίας για παιδιά και εφήβους.
*
Ηλεκτρονικοί υπολογιστές για ενήλικες και άτομα τρίτης ηλικίας για την εξοικείωση τους με αυτούς.
*
Τμήματα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας ειδικά για ξενόγλωσσα άτομα, παιδιά και ενήλικες.
*
Αξιοποίηση και χρήση των σχολικών βιβλιοθηκών από τους δημότες για μελέτη και δανεισμό βιβλίων.


Κατά τη διάρκεια αυτών των προγραμμάτων, είτε με την ολοκλήρωση τους, θα μπορούν να διοργανώνονται αθλητικές, θεατρικές, χορευτικές, μουσικές και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες, εκθέσεις, προκηρύξεις διαφόρων διαγωνισμών, έκδοση, εκτύπωση και κυκλοφορία οποιουδήποτε δελτίου, φυλλαδίου, περιοδικού ή βιβλίου. Ακόμη, θα μπορούν να αξιοποιούνται ανάλογα ευρωπαϊκά προγράμματα, να αναπτύσσονται συνεργασίες με δημόσιες αρχές, ημικρατικούς ή ιδιωτικούς οργανισμούς. Με τον τρόπο αυτό, οι δραστηριότητες αυτές θα κοινοποιούνται και στην ευρύτερη κοινωνία και θα παροτρύνουν και άλλους.

Η λειτουργία του ...αλλιώτικου σχολείου μπορεί να είναι αυτόνομη υπό τη μορφή Σωματείου (όπως οι διάφορες Λέσχες ή ακόμη ακόμη τα ΚΑΠΗ). Το κόστος δε το θεωρώ τεράστιο·θα μπορεί να υπάρχει και κάποια μικρή συμμετοχή των συμμετεχόντων. Άλλωστε, το Δημοτικό ή το Κοινοτικό Συμβούλιο, το οποίο μπορεί, σε πρώτη φάση να αναλάβει την πρωτοβουλία …ίδρυσής τους, μπορεί να βρει τρόπους χρηματοδότησής του. Αυτό θα πρέπει να αναλαμβάνει την αποστολή πρόσκλησης και ενημέρωσης των δημοτών και των φορέων.

ΥΓ.1. Και μία πρόταση που θα φέρει όοοοολους τους συναδέλφους μου αντιμέτωπο με αυτήν (δλδ. με μένα): να χρησιμοποιηθούν ως ειδικό προσωπικό, εφόσον έχουν τις απαραίτητες γνώσεις και προσόντα, οι ανάλογοι εκπαιδευτικοί, ως επιμορφωτές ή σε άλλα καθήκοντα.
ΥΓ.2. Τέτοια Ανοιχτά Σχολεία, λειτουργούν σε κάποιους Δήμους της Κύπρου, με εξαιρετικά αποτελέσματα.
Αναρτήθηκε από phlou...flis στις 6:10 μμ

Η πρετεντέρειος «επιστροφή στην πολιτική»…


Τετάρτη, 11 Φεβρουάριος 2009
Η πρετεντέρειος «επιστροφή στην πολιτική»…

Ενδιαφέρουσα αναφορά του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Πέτρου Τατούλη στη Δημοσιογραφική "πένα" του Γ. Πρετεντέρη.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Στις εκλογές του 2004 ο λαός αποφάσισε να εμπιστευτεί στη Ν.Δ. τη διακυβέρνηση της χώρας με τη ρητή εντολή να προχωρήσει σε τομές και μεταρρυθμίσεις , που στη συντριπτική του πλειοψηφία ήταν έτοιμος να αποδεχθεί, γιατί είχε πλέον έρθει το πλήρωμα του χρόνου και απογοητεύτηκε να περιμένει από το ΠΑΣΟΚ του Κ. Σημίτη , πατώντας πάνω στον εκσυγχρονισμό του κράτους, που εκείνος ξεκίνησε, συνεχίζοντας τις όποιες θετικές αλλαγές έγιναν στο διάστημα αυτό. Για να μην παρεξηγούμαι oi τομές και οι μεταρρυθμίσεις, που περίμενε, αφορούσαν ένα σύγχρονο κράτος , που θα υπηρετεί και δεν θα καταδυναστεύει τους πολίτες του, μια διοίκηση που δεν θα είναι το δέλεαρ για την ενεργοποίηση των κομματικών στρατών, αλλά θα λειτουργεί αξιοκρατικά και ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των εκλογικών αγώνων. Περίμενε την επιβολή κανόνων για έναν υγιή επιχειρηματικό και εμπορικό ανταγωνισμό , ώστε να λειτουργεί το σύστημα που η ίδια ιδεολογικά υιοθετεί. Θα μπορούσε να είναι κανείς καχύποπτος για όλες τις άλλες εξαγγελίες της για Παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια, πολιτική μισθών και αμοιβών κ.ά. , αλλά στην επανίδρυση του κράτους και την επιβολή κανόνων για υγιή ανταγωνισμό πιστέψαμε ακόμα κι εμείς που δεν την ψηφίσαμε, γιατί θεωρήσαμε ότι ήταν πλέον νομοτελειακή υπόθεση. Αλλοίμονο, ακόμα κ’ εκεί διαψευστήκαμε όλοι μας! Αντίθετα παρακολουθήσαμε επιστροφή σε εποχές που πιστέψαμε ότι πέρασαν ανεπιστρεπτί για τον 21ο αιώνα και μια επανίδρυση ενός αμιγούς κομματικού κράτους που σφιχταγγαλιασμένο με την κυβέρνηση της Ν.Δ. οδηγούνταν από σκάνδαλο σε σκάνδαλο με μια ανεπανάληπτη αλαζονεία και απύθμενο θράσος. Οι κανόνες κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα των «ημετέρων» της ηγετικής ομάδας κόντρα ακόμα και στους «ημέτερους» της συντηρητικής παράταξης γενικότερα. Η μεγαλύτερη ζημιά που επέφερε η κυβέρνηση της Ν.Δ. στον τόπο , πέρα από την οικονομική καθίζηση όλων , πέρα από την υποβάθμιση των όποιων κοινωνικών παροχών, πέρα από την υποχώρηση όλων των δεικτών ευημερίας , ήταν η καταρράκωση της αξιοπιστίας των πολιτικών και της πολιτικής δίνοντας τη χαριστική βολή με την παραγραφή των ευθυνών των πολιτικών προσώπων για τα σκάνδαλα , που συγκλόνισαν τελευταία τη χώρα μας χωρίς να αφήσει αλώβητη και την αξιοπιστία της δικαιοσύνης.

Τα πράγματα δείχνουν ότι το πείραμα της Ν.Δ. για τον Ελληνικό λαό σύντομα φτάνει στο τέλος του και θα κληθεί πάλι το ΠΑΣΟΚ να αντιμετωπίσει τη δύσκολη κατάσταση που διαμορφώνεται για τη χώρα. Είναι άραγε τυχαίο ότι , όποτε καταλαμβάνουν την εξουσία οι συντηρητικές κυβερνήσεις φεύγουν αφήνοντας πίσω τους σοβαρές κρίσεις στην Ελληνική κοινωνία;

Το ΠΑΣΟΚ καλείται να κερδίσει ένα ακόμα στοίχημα στην αναμέτρηση της πολιτικής με τα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών και θα κριθεί απ’ αυτούς χωρίς καμία περίοδο χάριτος, χωρίς καμία ανοχή σε οποιουδήποτε είδους ατοπήματα.

Παρότι η οικονομική κατάσταση των πολιτών καθορίζει εν πολλοίς και τη στάση τους απέναντι στα κόμματα , αυτή τη φορά πιστεύω ότι κυρίαρχο ρόλο για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους πολιτικούς και την πολιτική, που είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αντιμετωπιστεί οποιαδήποτε κοινωνική, πολιτική και οικονομική κρίση, θα διαδραματίσει η ταχύτητα λήψης των αποφάσεων και εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων , που είναι έτοιμη να δεχθεί η Ελληνική κοινωνία και έχουν να κάνουν:

1ον με τη δόμηση ενός σύγχρονου, αντιγραφειοκρατικού, αξιοκρατικού και ευέλικτου κράτους, που θα υπηρετεί και δεν θα καταδυναστεύει τον πολίτη, με την κατάργηση της ατιμωρησίας και επιβολής πραγματικού ελέγχου στα πεπραγμένα των πολιτικών προσώπων και την επιβολή τίμιων κανόνων στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες των ομάδων και ατόμων της κοινωνίας μας,

2ον με την απαλλαγή οποιασδήποτε πολιτικής επιλογής από κάθε είδους εκδοτικά, συντεχνιακά και οικονομικά συμφέροντα, που αντιστρατεύονται το Δημόσιο συμφέρον και

3ον με την προτεραιότητα που θα δοθεί σε θεμελιώδεις θεσμούς της Ελληνικής κοινωνίας , όπως η Παιδεία , η υγεία, η κοινωνική πρόνοια για τις ασθενείς τάξεις, η ομοιόμορφη απονομή της δικαιοσύνης και η μέριμνα για την προστασία του περιβάλλοντος.

Ένα Σοσιαλιστικό κίνημα έχει χρέος να εξασφαλίσει το κατάλληλο περιβάλλον για να μπορούν οι μη προνομιούχες τάξεις των πολιτών να παλεύουν τα προβλήματα που γεννιούνται στο εσωτερικό της χώρας, αλλά κι’ αυτά που θα έρθουν σαν απόνερα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Έχει χρέος να δώσει στη νέα γενιά τη χαμένη ελπίδα και την πεποίθηση ότι μπορεί να ξαναβρεί το νήμα της ανάπτυξης και έχει γι’ αυτό τη στήριξη της πολιτείας. Σ’ αυτό το πεδίο θα δώσει το ΠΑΣΟΚ τις πρώτες του, αλλά καθοριστικές για το μέλλον –το δικό του και της χώρας- εξετάσεις.

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

59 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ Κ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ


Στή Ν. Βύσσα την Κυριακή 8/02/2009 έγινε μνημόσυνο και εκδήλωση για τα 59 χρόνια απο το θάνατο του μεγάλου Έλληνα Μαθηματικού Κ. Καραθεοδωρή. Εκφράστηκε η ανάγκη δημιουργίας μουσείου για την ανάδειξη της ζωής και του έργου του Κ. Καραθεοδωρή στη Ν. Βύσσα, γενέτειρα του πατριάρχη της οικογένειας Καραθεοδωρή, που για οποιαδήποτε χώρα που σέβεται την ιστορία της και τους μεγάλους της επιστήμονες με κορυφαία θέση στο πάνθεον της παγκόσμιας διανόησης, θα ήταν αυτονόητη πράξη.



ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΕ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ ΤΟΠΙΟ



ΑΝAΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΕΤΣΟΒΟ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΕΒΕΝΑ (Μεταξύ Μηλιάς - Κρανιάς) ΣΤΙΣ 6/01/2009
H ΜΟΥΣΙΚΗ ENAI ΤΟΥ ΣΤ. ΚΟΡΚΟΛΗ (Sensitivities)

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2009

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ


Στη μαθηματική επιστήμη οι θεωρίες και τα Μαθηματικά μοντέλα κτίζονται πάνω σε μερικά βασικά αξιώματα, που είναι προτάσεις αποδεκτές , αλλά αναπόδεικτες συμβατές με τη διαίσθηση και την αντίληψη που έχουμε για τον κόσμο. Αν τα αξιώματά μας αποδειχθούν απατηλά και λαθεμένα τότε πάει στράφι και το οικοδόμημά μας. Το συμπεράσματά μου λοιπόν για την πολιτική επικαιρότητα και η πρόβλεψη για τις εξελίξεις στηρίζονται στα εξής αξιώματα:
1ον : Ο κ. Καραμανλής και η ηγετική ομάδα της Ν.Δ. διαθέτει τα στοιχειώδη ένστικτα πολιτικής αυτοσυντήρησης και δεν ταυτίζει τη δική της πολιτική επιβίωση με αυτή της συντηρητικής παράταξης, καθώς επίσης έχει στόχο την άσκηση της εξουσίας, όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο διαχρονικά.
2ον : Η ευθύνη των κυβερνώντων απέναντι στην ιστορία και την εξυπηρέτηση του Εθνικού και του Δημόσιου συμφέροντος υπερβαίνει τη θέληση για παραμονή στην εξουσία.
3ον : Όσα λέγονται για την επερχόμενη εξωγενή οικονομική κρίση είναι αληθή και δεν εντάσσονται σε ένα κλίμα «οικονομικής» τρομοκρατίας των λαών , ώστε να είναι έτοιμοι να δεχθούν οποιαδήποτε αναθεώρηση των κοινωνικών και εργασιακών τους δικαιωμάτων χωρίς αντίσταση σε μια προσπάθεια του διεθνούς καπιταλιστικού κατεστημένου να καθυποτάξει πλήρως τις όποιες δυνάμεις αντιπαλεύουν ακόμη τα συμφέροντά τους και να αποφύγουν τις βίαιες αντιδράσεις , που θα μπορούσαν να προσλάβουν εκρηκτικές και ανεξέλεγκτες διαστάσεις (Δύσκολα –με βάση τη λογική- μπορούν να ερμηνευτούν ορισμένα γεγονότα στη διεθνή πολιτική σκηνή με την απότομη άνοδο και στη συνέχεια ραγδαία πτώση της τιμής του πετρελαίου, καθώς και η εμφάνιση της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης τόσο ξαφνικά και «απρόβλεπτα» , παρά τα αμέτρητα «τζιμάνια» παγκοσμίως στη μελέτη και πρόγνωση των οικονομικών εξελίξεων. Εδώ προβλέπουν για ένα χρόνο και βάλε τον καιρό, πώς ατύχησαν στην οικονομία;) .
Ακόμη είναι λογικές οι παραδοχές ότι:
Α. Οι οικονομικές εξελίξεις, που οφείλονται στις ενέργειες και δράσεις της Ελληνικής κυβέρνησης είναι εκτός ελέγχου με δεδομένο ότι η ίδια κυβέρνηση που προέβλεπε στον προϋπολογισμό της 2,5 % ανάπτυξη για την οικονομία της Ελλάδας , σε λιγότερο από ένα μήνα τον αναθεωρεί στο 0,5%
Β. Ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης ήταν καθαρά επικοινωνιακού χαρακτήρα, γιατί τα πρόσωπα που επελέγησαν για τους τομείς , όπου υποτίθεται η κυβέρνηση θα έδινε το κύριο βάρος για την παραγωγή ορατού έργου σε χρονικό ορίζοντα τουλάχιστον ενάμισι χρόνου δεν είχαν το κατάλληλο «πολιτικό βάρος» για να επιχειρήσουν τομές και συγκρούσεις.
Γ : Οι εντυπώσεις των όποιων φιλολαϊκών εξαγγελιών εξανεμίζονται και «ξεχνιούνται» δύο μήνες περίπου μετά τη δημοσιοποίησή τους.
Έχοντας υπόψη αυτά τα αξιώματα και υιοθετώντας τις παραδοχές παρατηρούμε ακόμη ότι ο κ. Καραμανλής και η κυβέρνησή του, αφού εξοστράκισαν τον υπουργό επί των οικονομικών τους της τελευταίας πενταετίας τις δύο τελευταίες εβδομάδες επιχειρούν όπως – όπως να κλείσουν ανοιχτά θέματα που δεν αντέχονται σε προεκλογική περίοδο (κινητοποιήσεις αγροτών, ανάκληση της «μεταρρύθμισης» για την Παιδεία , που ένα μόλις χρόνο πριν πραγματοποίησε, ξεκινώντας από «μηδενική βάση» , επαναφορά άρον-άρον του αφορολόγητου για τους επιχειρηματίες σε μια δύσκολη για τα Δημόσια έσοδα περίοδο ), καθώς επίσης και μια «επίθεση φιλίας» σε κοινωνικά στρώματα που υπέστησαν τα πάνδεινα επί διακυβέρνησής τους για να εμφανίσουν ένα νέο πρόσωπο που τάχα μου δεν έχει σχέση μ’ αυτό που γνώρισε ο Ελληνικός λαός την τελευταία πενταετία
Επίσης τα δημοσκοπικά ευρήματα δείχνουν ότι παρότι χρησιμοποιήθηκε και το τελευταίο όπλο που είχε ο κ. Καραμανλής στη φαρέτρα του για την ανατροπή τους δε φάνηκε να αποδίδει. Συνεπώς κάθε εβδομάδα που θα περνά από δω και πέρα η διαφορά από το ΠΑΣΟΚ θα διευρύνεται μάλλον παρά θα περιορίζεται φέρνοντας το ΠΑΣΟΚ πιο κοντά στην αυτοδυναμία.
Η λογική λέει ότι εφόσον τα δεδομένα , που καθορίζουν τη στάση των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση δεν πρόκειται να αλλάξουν στο χρόνο που απομένει μέχρι την εκλογή προέδρου τουλάχιστον, οπότε δεν μπορεί να αποφύγει τις εκλογές, η παράταση του χρόνου παραμονής της στην εξουσία ενέχει τον κίνδυνο συντριπτικής ήττας της σε ένα χρόνο και τον εξοστρακισμό της Ν.Δ. από τη διεκδίκηση της εξουσίας για πολλά χρόνια, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη συνοχή της Ν.Δ. στο μέλλον και την πολιτική επιβίωση της σημερινής της ηγετικής ομάδας. Στην υπάρχουσα φθορά, που οφείλεται στη δική της πολιτική συμπεριφορά θα προστεθεί και η εξωγενής. Η στρατηγική της «επωφελούς» ήττας, που δε βγάζει τη Ν.Δ. εκτός πολιτικού παιχνιδιού για πολλά χρόνια και η παράδοση της διαχείρισης της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ σε μια εξαιρετικά δύσκολη καμπή της διεθνούς πολιτικής και οικονομικής κρίσης θα της έδινε τη δυνατότητα να μπει ξανά στο πολιτικό παιχνίδι μετά ένα χρόνο με την ευκαιρία της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας, «φορτώνοντας» στο ΠΑΣΟΚ την όποια ταλαιπωρία του Ελληνικού λαού από το «τσουνάμι» της οικονομικής κρίσης, το οποίο θα μπορούσε βέβαια να χρησιμοποιήσει για να ξεπλύνει και τις δικές της ευθύνες στα πέντε χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα. Γι’ αυτό και η σιγή ιχθύος στην πρόταση του Γ. Παπανδρέου για συμφωνία από τώρα στην επανεκλογή του σημερινού προέδρου της Δημοκρατίας.
Εφόσον λοιπόν είναι σωστά τα αξιώματα και λειτουργούν τα αντανακλαστικά της αυτοσυντήρησης στην ηγετική ομάδα της Ν.Δ. οι κάλπες θα στηθούν πολύ σύντομα, ακόμα και μέσα στο Μάρτιο. Παραμένει φυσικά ζητούμενο κατά πόσο αυτή η κυβέρνηση λειτουργεί με τους κανόνες της λογικής, δεδομένου ότι πολλές από τις αποφάσεις της δεν το επαληθεύουν.

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Είναι καιρός, η χώρα να πετάξει από πάνω της τους μικρούς και ασήμαντους, και να χαράξει νέα πορεία.


Παρασκευή, 6 Φεβρουάριος 2009

www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artId=253852

απο τον Αντώνη Καρακούση

Η πόρτα του φρενοκομείου φαίνεται πια πως είναι ορθάνοιχτη. Την άνοιξε η απαράσκευη και αμέριμνη νεοδημοκρατική διακυβέρνηση, που είχε την ψευδαίσθηση ότι η χώρα κυβερνάται με αυτόματο πιλότο. Μέσα σε πέντε χρόνια ο κ. Καραμανλής και η παρέα του κατάφεραν να γκρεμίσουν τα όποια πεδία προόδου οικοδομήθηκαν με κόπο τα προηγούμενα χρόνια.
Ορίστηκαν από την επικοινωνία, έχτισαν μια πολιτική δημοσίων σχέσεων και άφησαν τα πράγματα στην τύχη τους, χωρίς σχέδιο και πρόνοιες για τις κακές μέρες.
Και τώρα που οι κακές μέρες ήλθαν, οι δημόσιες σχέσεις κατέρρευσαν, η επικοινωνία δεν μπορεί να υπερασπίσει τα ανυπεράσπιστα και το έλλειμμα διακυβέρνησης αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ζώνη αλώβητη. Τα πάντα υποχωρούν χωρίς αντίσταση και μαζί τους πέφτουν τα πρόσωπα, όλος εκείνος ο περισπούδαστος κύκλος της ευκολίας, που μιλούσε ακατάπαυστα και τώρα δεν έχει τι να πει και τι να ομολογήσει. Πρώτο θύμα της αμεριμνησίας η οικονομία.
Αφρόντιστη όπως έμεινε, έχασε τις σταθερές της, ξόδεψε τη δύναμή της και τώρα παραπαίει στη θύελλα της διεθνούς κρίσης, παρασύρεται μαζί με τις τράπεζες και τον πλούτο που χάνεται, δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της εποχής. Θα χάνει και θα χάνεται όσο μένει στα παλαιά, στα στερεότυπα των καλών ημερών, που δεν έχουν θέση στον καιρό της κρίσης.
Το δυστύχημα είναι ότι μαζί με την οικονομία κλονίζεται και η κοινωνία. Με τον καιρό έχασε την πίστη και τις βεβαιότητές της. Ξοδεύτηκε και ξόδεψε, και τώρα κατακερματισμένη, διχασμένη, απαιτητική και επιθετική όπως είναι, δεν βρίσκει δρόμο. Εσπασαν οι αρμοί, τα σημεία επαφής και συνεννόησης κόπηκαν, οι ζώνες συναίνεσης και διαλόγου εξαφανίστηκαν.
Κάπως έτσι το αίσθημα ασφάλειας τείνει να χαθεί, η ηττημένη τρομοκρατία αναγεννήθηκε και ανασυγκροτήθηκε σε αρχέγονη και ακόμη πιο επιθετική βάση, η βία και η έξαψη επέστρεψαν, η τρέλα περισσεύει, όπως η χρήση των όπλων βεβαιώνει, ο κόσμος φοβάται, ανησυχεί.
Ολα τα σημάδια δηλώνουν ότι από εδώ και πέρα οι συνθήκες θα χειροτερεύουν συνεχώς. Τα γεγονότα θα είναι καταιγιστικά, η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να τα παρακολουθήσει, οι παράφρονες μεταβλητές του συστήματος θα ενεργοποιηθούν και λογικώς τα απρόοπτα θα είναι πολλά και καταστροφικά.
Προφανέστατα η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Είναι καιρός να πετάξει από πάνω της τους μικρούς και ασήμαντους, και να χαράξει νέα πορεία.

akarakousis@dolnet.gr

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΤΗΣ Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ




Η Τοπική Οργάνωση ΠΑΣΟΚ Ορεστιάδας καλεί τα μέλη και τους φίλους της στην πολιτική εκδήλωση - ετήσια συνεστίαση , που θα γίνει την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 8:30 μ.μ. στην αίθουσα ALEXANDER στό Ν. Χειμώνιο , με επίσημο προσκεκλημένο το Μιχάλη Χρυσοχοίδη.



(Θα προηγηθούν τα εγκαίνια των νέων γραφείων της Τ.Ο. απέναντι απο το ΚΤΕΛ , στις 07:30)

Δακρυγόνα στον Παπανδρέου και τον Μίχα ! | Παραπολιτική

Δακρυγόνα στον Παπανδρέου και τον Μίχα ! | Παραπολιτική