Follow by Email

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ



Διαβάζουμε και ακούμε πολλά τελευταία με αφορμή τις κινητοποιήσεις των αγροτών και τις χρονικές περιόδους που εκδηλώνονται. Θα διαβάσει κανείς απόψεις που εκφράζονται με χαρακτηρισμούς του είδους " Αξεστοι ημιχωρικοί με κρυφά εισοδήματα" κλπ κλπ , που κατάφαγαν τις επιδοτήσεις τόσα χρόνια σε τζιπάρες 4χ4, σε ξενυχτάδικα , σε πολυτέλειες και κάθε λίγο και λιγάκι μας αναστατώνουν και εκβιάζουν την κοινωνία μας κλείνοντας τους δρόμους και διεκδικώντας κάθε φορά περισσότερα «λύτρα». Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς με επιχειρήματα του ίδιου τύπου και απόψεις του είδους «Κωλοαθηναίοι με όλα τα μέσα, νοσοκομεία, γκόμενες κλπ» , που για χάρη σας επιτρέπονται οι εισαγωγές από τρίτες χώρες σε πολύ χαμηλές τιμές αναγκάζοντας τους Έλληνες αγρότες να πωλούν κάτω από το κόστος παραγωγής τα προϊόντα τους. «Κωλοέλληνες που θεωρείται το κάθε είδους δικό σας επίδομα ιερό , αλλά απαράδεκτο, όταν καταβάλλεται στους άλλους και τους αγρότες πολίτες δεύτερης κατηγορίας –κάτι μεταξύ Αλβανών και Πακιστανών- που τους ταιριάζει να βρίσκονται συνεχώς μέσα στα χώματα και τις λάσπες έτοιμους να σας εφοδιάζουν με πάμφθηνα, υγιεινά σιτηρά και λαχανικά σε κάθε ζήτηση. Σας βολεύει να δουλεύει ο Κινέζος , ο Αιγύπτιος, ο Μεξικανός, ο Ινδός και οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος στον κόσμο για 2 δολάρια την ημέρα σε χωράφια που τα λυμαίνεται η μαφία του διεθνούς κεφαλαίου και λέτε ότι οι επιδοτήσεις των Ελλήνων αγροτών καταδικάζουν σε πείνα όλους αυτούς, καθώς επίσης λέτε με περισσό θράσος στον Έλληνα αγρότη να αμείβεται κι ‘ αυτός με τον ίδιο τρόπο ή να ψάξει για άλλη δουλειά. Με τη λογική σας κάθε Φθινόπωρο θα απολύεται το 90% των πυροσβεστών μέχρι τον Ιούνιο (δε μας χρειάζονται τόσοι το χειμώνα), θα σταματούμε να συντηρούμε τη στρατιωτική μας μηχανή , όταν διανύουμε περιόδους ειρηνικής συνύπαρξης με τους γείτονες και θα ωθούμε τους στρατιωτικούς να βρουν αλλού δουλειά ή θα σταματούμε την πληρωμή τους. Θα απολύονται το καλοκαίρι όλοι οι Εκπαιδευτικοί –αφού είναι κλειστά τα σχολεία- Να σταματήσουν να επιδοτούνται τα φτηνά εισιτήρια στα μετρό, τους προαστιακούς και τα αστικά λεωφορεία σας κ.λ.π, κ.λ.π.


Η συζήτηση του Αγροτικού προβλήματος με οικονομικούς όρους μόνο και τέτοιου είδους επιχειρήματα αδικεί την πλειοψηφία των αφανών Ελλήνων αγροτών και κτηνοτρόφων, που δε μπορεί η πολιτεία να τούς αντιμετωπίζει , όπως οποιονδήποτε Έλληνα επιχειρηματία. Είναι ανάγκη οποιαδήποτε κοινωνία να διατηρεί τη δυνατότητα παραγωγής των απαραίτητων προϊόντων διατροφής της ανά πάσα στιγμή. Τα απαραίτητα εργαλεία παραγωγής, ο τρόπος χειρισμού τους , η τεχνογνωσία και οι άνθρωποι που ξέρουν να καλλιεργούν δε μπορούν να δημιουργηθούν εύκολα από το μηδέν, αγαπητοί μου αστοί. Ούτε μπορούμε να στηριχθούμε μόνο σε ότι εισάγουμε , όσο φτηνά κι’ αν μας κοστίζει σ’ αυτή τη συγκυρία. Εξίσου σημαντική με την εθνική και την πολιτική είναι κατά τη γνώμη μου και η διατροφική μας ανεξαρτησία.
Θα μου πει κάποιος : Τι ξέρεις εσύ φιλαράκο, καθηγητή , από αγροτιά;
Λοιπόν γεννήθηκα και μεγάλωσα σε αγροτική οικογένεια, δουλέψαμε όλα τα μέλη της σ’ αυτή τη γη από μικρά παιδιά , βοσκήσαμε γελάδια και γουρούνια , μαζέψαμε με τα χέρια καλαμπόκια και σουσάμια μέσα στο λιοπύρι του Αύγουστου , όργωσα και έσπειρα τα πρωινά και τις κρύες νύχτες του Νοέμβρη. Έζησα την αγωνία των γονιών μου να ξεπληρώσουν τα γραμμάτια του τρακτέρ , της σπαρτικής μηχανής για στάρια, για βαμβάκια, κ.λ.π. , των σωλήνων και των πυραύλων για τα ποτιστικά , καθώς και το ρίξιμό τους από τον έμπορο και την παντελή έλλειψη υποστήριξης από την πολιτεία. Όσες οικογένειες είχαν την ατυχία να τους πάει κάτι στραβά , τα μάζεψαν και έφυγαν μετανάστες για τη Γερμανία και την Αθήνα. Κανείς τους δε γύρισε πια να ασχοληθεί με τη γεωργία. Κανείς. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι δεν είναι, φίλοι μου αστοί, οι καλοκάγαθοι άνθρωποι που περιστοιχίζονται από προβατάκια και κοτούλες, μέσα σε καταπράσινα λιβάδια και φυτείες από σπαρτά (λες και μεγαλώνουν όλα μόνα τους και προσφέρουν χωρίς κόπο τους καρπούς τους), ανέμελοι και αργόσχολοι , που σκοτώνουν τις ώρες τους στα καφενεία και τα ξενυχτάδικα όπως τους φαντάζεστε επηρεασμένοι ίσως από την εικόνα της τηλεόρασης . Η καθημερινότητα του αγρότη είναι πολύ σκληρή, φίλοι μου. Είναι δύσκολο να παλεύεις καθημερινά με τα στοιχειά της φύσης , συνήθως μέσα στη ζέστη και στο κρύο.
Τις επιδοτήσεις τους οι Ευρωπαίοι δεν τις έδωσαν επειδή τους περίσσευε η φιλανθρωπία, ούτε με το αζημίωτο. Όλα αυτά τα τεράστια τρακτέρ που βλέπετε, τα κάθε είδους μηχανήματα συγκομιδής πατάτας , σιταριών, καλαμποκιών, ηλιόσπορων, βαμβακιών κ.λ.π. , οι σωλήνες ποτίσματος, οι πύραυλοι, τα 4χ4 αγροτικά τζιπ, τα φάρμακα, τα λιπάσματα κ.λ.π., κ.λ.π. δικά τους προϊόντα είναι. Κάθε παλιοσίδερο της βιομηχανίας τους, κάθε σωλήνας άρδευσης, κάθε φάρμακο , κάθε λίπασμα ανταλλάχθηκε με πολλούς τόνους αγροτικών προϊόντων, που οι επιτήδειοι έμποροι τα πωλούσαν σε σας 10 φορές ακριβότερα και φαρμακωμένα. Τα μόνιμα κορόιδα έμεναν πάντα με το μουτζούρη (βλέπε χρέη στην Αγροτική τράπεζα και μηχανήματα) στο χέρι και μόλις κατάφερναν να ξεχρεώσουν τα μηχανήματα για την παραγωγή του Α προϊόντος, που επιδοτούνταν, επειδή το ζητούσε τάχατες η αγορά , αίφνης έρχονταν πάμφθηνο από κάποια άλλη χώρα και έμεναν πάλι με τα άχρηστα πλέον μηχανήματα στην αυλή. Φτου κι’ απ’ την αρχή και πάλι να χρεώνονται για την αγορά καινούργιων μηχανημάτων που χρειάζονταν για την παραγωγή ενός Β προϊόντος με την ίδια πάντα κατάληξη. Μέσα στα μπλόκα λοιπόν βρίσκονται και αυτοί που είναι μέσα στο κόλπο της εμπορίας , είτε των προϊόντων , είτε των μηχανημάτων παραγωγής, είτε της καλλιεργήσιμης γης παριστάνοντας παράλληλα και τους αγρότες και όντως τα παίρνουν από πολλές μεριές και έχουν τη δυνατότητα να δρουν οργανωμένα και μεθοδικά, αλλά και οι άλλοι , που από την παιδική τους ηλικία μέχρι τα βαθειά γεράματα πληρώνουν χρέη με υποτιμημένο μόνιμα το προϊόν της σκληρής τους εργασίας γεμίζοντας τις αυλές με άχρηστα παλιοσίδερα. Είναι αυτοί που δε καταλαβαίνουν ποτέ, πως το στάρι που πωλούν 10 λεπτά το κιλό , το αγοράζουν σαν ψωμί στα 1,60 ευρώ το κιλό, το γάλα που πουλούν 30 λεπτά το βρίσκουν σαν γιαούρτι στα 2 ευρώ τα 250 γραμμάρια , πως γίνεται να παράγουν προϊόντα για να χορτάσουν χίλιους ανθρώπους και τελικά , όταν τα πωλούν να μη μπορούν να θρέψουν ούτε καν τις δικές τους οικογένειες!!!
Είναι ανάγκη η πολιτεία να διαχωρίσει τους έμπορους αγροτικών προϊόντων –ιδιοκτήτες αγροτικής γης από τους αγρότες – παραγωγούς προϊόντων, που είναι απαραίτητα για την υγιεινή διατροφή των Ελλήνων . Οφείλει να στηρίξει τους αγρότες-παραγωγούς υγιεινών προϊόντων διατροφής με όλα τα μέσα , ώστε να διατηρούμε τη διατροφική μας αυτονομία, σε οποιεσδήποτε συνθήκες διαμορφωθούν στην παγκόσμια αγορά. Να ξέρουμε όλοι οι καταναλωτές ότι το τάδε προϊόν παράγεται από τους τάδε παραγωγούς με τα τάδε μέσα και κοστίζει τόσα ευρώ το κιλό, ενώ το άλλο είναι αγνώστου παραγωγού , παράγεται εκεί με άγνωστα μέσα και κοστίζει τόσο. Να γίνει συνείδηση όλων των καταναλωτών ότι ό, τι πωλείται σαν «πατάτα» δεν είναι πάντοτε πατάτα , ό, τι πωλείται σαν «μήλο» δεν είναι πάντοτε μήλο. Αυτή η ενιαία αντιμετώπιση όλων των ομοειδών προϊόντων με μοναδικό κριτήριο προσφοράς και ζήτησης την τιμή είναι ηλίου φαεινότερο ποιους ευνοεί και ποιους βλάπτει
Η επιβίωση των αγροτών και η δυνατότητά τους να συνεχίσουν να παράγουν θα πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι υπόθεση εθνικής επιβίωσης και διατροφικής ανεξαρτησίας , που θα επηρεάσει καθοριστικά την υγεία των παιδιών μας. Η οικονομική τους στήριξη συνεπώς δεν πρέπει να παρομοιάζεται με κανενός είδους επιδότηση οιασδήποτε άλλης επιχειρηματικής δραστηριότητας. .

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

ΑΝΟΙΓΕΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ



Πλησιάζουν οι εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον , καθώς θα γίνουν σε ένα ριζικά διαφορετικό πολιτικό τοπίο και νέο αυτοδιοικητικό χάρτη. Αλλάζουν τα όρια των Δήμων , καταργούνται οι Νομαρχίες και για πρώτη φορά εκλέγονται οι Περιφερειάρχες με σημαντικές εξουσίες.
Οι Δήμοι διευρύνονται γι’ αυτό υπάρχει πλέον χρεία εκλογής ικανών δημοτικών συμβούλων, που δεν θα αρκεί μόνο να θέλουν μα και να μπορούν. Τα Δημοτικά συμβούλια θα αποκτήσουν σημαντικό ρόλο, που δεν θα είναι μόνο διαχειριστικός, αλλά θα πρέπει να μπορούν να αναλάβουν και αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.
Επομένως οι Δημοτικές εκλογές γίνονται πλέον μια πολύ σοβαρή υπόθεση για τις προοπτικές του Δήμου μας . Είναι ανάγκη οι όποιες πολιτικές ζυμώσεις γίνουν στο διάστημα από τώρα μέχρι τις εκλογές να ξεφύγουν οπωσδήποτε από τις λογικές του παρελθόντος , που εξυπηρετούσαν , είτε τις κομματικές συγκρούσεις και την καταμέτρηση των δυνάμεων των κομμάτων , είτε συγκρούσεις «μεσσιών» και ποικιλόχρωμων πολιτικών βαρόνων , που σηκώνοντας ο καθένας τη δική του σημαία , φιλοδοξούσαν να γίνουν οι «σωτήρες» του τόπου. Δυστυχώς «μεσσίες» δεν υπάρχουν. Οι λύσεις στα προβλήματα των κοινωνιών και τα αναπτυξιακά σχέδια είναι συνήθως αποτελέσματα της δουλειάς και συμμετοχής πολλών ανθρώπων, που εξ αρχής έχουν συμφωνήσει σε ορισμένες βασικές αρχές και έχουν θέσει συγκεκριμένους στόχους , για τους οποίους εργάζονται όλοι, ο καθένας με τις δυνάμεις του. Σ΄αυτό το στάδιο είναι θεμιτές οι διαφορετικές προσεγγίσεις-ανάλογα με τις πολιτικές και κομματικές μας καταβολές- και σ’ αυτή τη βάση έχουν λόγο ύπαρξης οι διαφορετικές παρατάξεις , που θα διεκδικήσουν την ψήφο μας στις εκλογές. Οι επικεφαλής των παρατάξεων , είτε είναι υποψήφιοι Δήμαρχοι, είτε υποψήφιοι Περιφερειάρχες, είναι οι συντονιστές της κοινής προσπάθειας και γι’ αυτή τους την ικανότητα θα πρέπει να αξιολογούνται και να επιλέγονται.
Πληρώσαμε πολύ ακριβά στο Δήμο μας και τις πρωτοβουλίες «ανεξάρτητων» πολιτικών σχηματισμών με συμμαχίες ετερόκλητων τοπικών πολιτικών προσώπων , που διεκδίκησαν και κατέλαβαν τη Δημοτική εξουσία. Η απουσία πολιτικού έρματος και σαφών πολιτικών στόχων οδήγησε τα πράγματα στην κατάσταση που γνωρίζουμε και δεν έχουν να κάνουν καθόλου με την ικανότητα των προσώπων που πρωταγωνιστούν. Είναι τα αναπόφευκτα συμπτώματα μιας «συμμαχίας πολιτών», που ο μοναδικός στόχος και συνεκτική δύναμη ήταν απλά η κατάκτηση της εξουσίας. Σας παραπέμπω εδώ σε παλαιότερη ανάρτησή μου, όπου επιχειρώ να εξηγήσω παραβολικά τα αίτια της σημερινής Δημοτικής μας «κρίσης».
Γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι αναγκαίες και καλοδεχούμενες οι πρωτοβουλίες όλων όσοι ενδιαφέρονται για τα κοινά -ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους καταβολές- ώστε να οργανωθούν και να προκληθούν συζητήσεις με τους πολίτες. Εκεί, αφού καταγραφούν και ιεραρχηθούν τα προβλήματα του Δήμου σε όλους τους τομείς , να τεθούν στο τραπέζι προτάσεις για τη λύση τους, καθώς και ιδέες για αναπτυξιακά εφικτά προγράμματα. Αυτοί που θα εργαστούν και θα πείσουν με τις προτάσεις , τις γνώσεις και τις ικανότητές τους να συνθέτουν να διεκδικήσουν , αν επιθυμούν, όταν ανοίξουν οι διαδικασίες στα θεσμικά όργανα των πολιτικών τους φορέων , την τιμή να ηγηθούν.
Οι υποψήφιοι των παρατάξεων για το αξίωμα του Δημάρχου να αναδειχθούν , ως οι καταλληλότεροι να προωθήσουν και να συντονίσουν ομάδες εργασίας με σαφείς πολιτικούς στόχους και όχι με την εξασφάλιση της υποστήριξης ισχυρών πολιτικών «τζακιών», που προωθούν τον «εκλεκτό» τους σαν το «μεσσία» που διεκδικεί την ψήφο μας ως λευκή επιταγή για την επίδειξη των υπαρκτών ή (συνήθως) ανύπαρκτων πολιτικών του ικανοτήτων.
Το μπλόγκ μου είναι ανοιχτό σε συζητήσεις που μπορούν να γίνουν και τα θέματα του Δήμου που μπορούν να αναδειχτούν, ώστε να αποτελέσει ένα μέσο καταγραφής προβλημάτων και ιδεών, καθώς και δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών. Απαραίτητη προϋπόθεση ο σεβασμός της αντίθετης άποψης και η αποφυγή ύβρεων και προσβλητικών αναφορών ή υπονοούμενων για πρόσωπα , που ασχολούνται ήδη ή πρόκειται να ασχοληθούν με τα κοινά. Θα ήταν μάλιστα χρήσιμο να γράφουμε με τα ονόματά μας , ώστε να αναλαμβάνουμε και το κόστος –θετικό ή αρνητικό-της γνώμης μας, αν για την ορθότητα ή το λάθος τους και μόνο θέλουμε να μας μετράνε οι πολίτες.

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΛΙΓΑΠΟΛΑ


Σήμερα συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την έναρξη της λειτουργίας του ιστολογίου μου, οπόταν ξεκίνησα να μετρώ τους επισκέπτες μου. 20000 περίπου επισκέψεις σε ένα χρόνο για 316 αναρτήσεις. Αν και δεν έχω κανένα άγχος για το πλήθος των αναγνωστών μου, εν τούτοις δεν ξεφεύγει κανένας από τον πειρασμό να γνωρίζει σε πόσους προκαλούν ενδιαφέρον οι απόψεις του, σε πόσους εμφανίζεται να είναι χρήσιμο το blog του.
Στον έναν περίπου χρόνο της παρουσίας μου στη bloggόσφαιρα, είχα την τύχη να γνωρίσω αξιόλογους internetανθρώπους, μερικοί εκ των οποίων ήταν ή έγιναν καλοί φίλοι. "Πληκτρομάχησα" με αρκετούς Επώνυμους και Ανώνυμους σχολιαστές, καλοπροαίρετους και κακοπροαίρετους, προσπαθώντας πάντα να σέβομαι την αντίθετη άποψη και να κρατώ τη συζήτηση, ώστε να μην εκχυδαΐζεται ο διάλογος και να μη εκφυλίζεται σε αναγραφή ύβρεων των μεν εναντίον των δε.
Δεν υποστήριξα ποτέ ότι είμαι "αντικειμενικός" στις απόψεις μου. Ό,τι γράφω είναι υποκειμενικό , η "δική" μου αλήθεια, όπως τη βλέπω από τη δική μου οπτική γωνία, πρόθυμος να διαβάσω τις περιγραφές των άλλων, όπως βλέπουν τα πράγματα από τη "δική" τους μεριά.
Ευχαριστώ όλους τους φίλους ,που περνούν καθημερινά και ρίχνουν μια ματιά στις αναρτήσεις μου, καθώς και όλους, όσους έκαναν τον κόπο να αφήσουν τα σχόλιά τους , είτε θετικά , είτε αρνητικά.
Θεώρησα χρήσιμο να δώσω στους φίλους τη δυνατότητα να αξιολογήσουν το blog μου στον ένα χρόνο ύπαρξής του και παρακαλώ να τσεκάρετε την άποψή σας με ειλικρίνεια και τη δέουσα αυστηρότητα.
Στα ερωτήματα "Γιατί επισκέπτεσθε το ΛΙΓΑΠΟΛΑ" και "Ποιά θέματα παρουσιάζουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον" μπορείτε να επιλέξετε περισότερες απο μία απαντήσεις.

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

Η ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΤΖΕΜΗΛ



Βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες στην Ξάνθη. Το μεσημέρι του Σαββάτου στο δρόμο για φαγητό σε κάποια από τις πολλές καλές ταβέρνες στα περίχωρα της πόλης ο «γνώστης» και κυνηγός των εκλεκτών εδεσμάτων μας αποκάλυψε ότι θα χρειαζόμασταν μια – μιάμιση ώρα για να φτάσουμε στον προορισμό μας, αφού έπρεπε να διανύσουμε περίπου 53 χιλιόμετρα δρόμο, τα τελευταία 5,5 μάλιστα χωματόδρομο, στα Πομακοχώρια του Νομού Ξάνθης . Θα φτάναμε στην Κοττάνη , το τελευταίο χωριό στα σύνορα με τη Βουλγαρία στην ταβέρνα του Τζεμήλ Χαλήλογλου .

Πριν αρχίσω να γκρινιάζω και να ρωτώ, αν άξιζε αυτή η ταλαιπωρία για ένα φαγητό, είχαμε ήδη βγει από την Ξάνθη και ανηφορίζαμε για τον Εχίνο λίγο μετά το σταυροδρόμι πριν από τη Σμίνθη. Το τοπίο που άρχισε να αποκαλύπτεται στην πορεία μας δίπλα από όμορφα ποταμάκια και τα μικρά καταπράσινα λιβάδια έπνιγε σιγά-σιγά τη διάθεση για γκρίνια και γεννούσε την περιέργεια για τις καινούργιες εικόνες που ξετυλίγονταν μπροστά μας. Περάσαμε χωρίς να καταλάβουμε τη Σμίνθη, τον Εχίνο , τις Άνω Θέρμες, τις Μέσες Θέρμες και τις Θέρμες με τις Ιαματικές πηγές , ώσπου φτάσαμε στη Μέδουσα και πιάσαμε το χωματόδρομο για την Κοττάνη.


Με το που μπήκαμε στην ταβέρνα του Τζεμήλ , αισθανθήκαμε αμέσως τη ζεστασιά της φιλοξενίας τους. Με την πρώτη ματιά είναι αδύνατον να μη συμπαθήσεις τον Τζεμήλ και τη σύζυγό του. Άνθρωποι ευγενέστατοι , χαμογελαστοί, γλυκομίλητοι , που σου δίνουν την αίσθηση του φιλοξενούμενου μάλλον παρά του πελάτη.



Η ταβέρνα ένα ζωντανό μουσείο λαϊκής τέχνης. Θα άξιζε τον κόπο να κάνει κανείς αυτή τη διαδρομή και μόνο για να δει όλα τα εργαλεία , τα σκεύη , τα ενδύματα και παντός είδους αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι σ’ αυτή τη γωνιά της Θρακικής γης στην καθημερινή πάλη τους με τα στοιχειά της φύσης για ζωή μέσα σε ένα πανέμορφο , πλην όμως δύσκολο περιβάλλον. Αναδύεται έντονα ένας αξιόλογος πολιτισμός , που διαμορφώθηκε διαχρονικά από έναν εργατικό, περήφανο, φιλήσυχο Θρακιώτικο λαό και προσαρμόστηκε άριστα στον περιβάλλοντα χώρο.

Ίσως να συνέβαλε και το περιβάλλον, που τα ψητά του Τζεμήλ και τα εδέσματα που μας έφερε, καθώς και το μπρούσκο κρασί του, μου φάνηκαν ιδιαίτερα νόστιμα!
Μου θύμισαν τις μυρωδιές και τα αρώματα των παιδικών μου χρόνων, όταν τρώγαμε, ότι παράγανε οι γονείς και οι παππούδες στο σπίτι μας. Το γουρούνι που μεγαλώναμε όλο το χρόνο μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων, το κατσίκι από το κοπάδι , που εκτρέφαμε, το μοσχάρι , που μεγάλωνε από το γάλα της αγελάδας πρώτα και τα καλαμπόκια και το στάρι που θερίζανε, σα μεγάλωνε.

Φεύγοντας , ούτε που σκεφτόμουν το δρόμο της επιστροφής. Ήμουν βέβαιος , ότι θα ξαναπήγαινα στην ταβέρνα του Τζεμήλ, όχι τόσο για τα εξαίσια εδέσματα και τα αξιοθέατα της περιοχής. Είχα ήδη την αίσθηση ότι πριν από λίγο απέκτήσαμε δύο πολύ καλούς φίλους…