Follow by Email

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

2009 ΕΥΧΕΣ



2009 ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ
ΥΓΕΙΑ
ΚΑΙ
ΕΥΤΥΧΙΑ
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

ΧΩΡΟΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΡΑΓΑΤΣΙΑΝΩΝ

Γίνεται πολύ κουβέντα στο Δημοτικό συμβούλιο και γίνονται προσπάθειες εξασφάλισης χώρου μέσα στον πευκώνα για την ανέγερση κτιρίου ως μνημείου των προγόνων και φύλαξης κειμηλίων των Καραγατσιανών, όπως αναφέρεται. Απ’ όσα έχω αντιληφθεί υπάρχει συμφωνία μιας ισχυρής πλειοψηφίας μέσα στο Δημοτικό συμβούλιο για την παραχώρηση του χώρου, αλλά δυσκολεύονται στον τρόπο που θα γίνει η παραχώρηση αυτή.
Σέβομαι και τιμώ τους Καραγατσιανούς , όπως και τους Γκαγκαούζηδες, τους Αρβανίτες, τους Μάρηδες, τους Βλάχους, τους Καρακατσάνους , τους Πόντιους, τους Παραπάγγους , τους Αθίγγανους, τους Πομάκους και οποιαδήποτε άλλη ομάδα ανθρώπων με ιδιαίτερα δικά της φυλετικά ή λαογραφικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν δέχομαι σε καμία περίπτωση , ότι οποιαδήποτε από τις ομάδες αυτές είναι η περιούσια φυλή, που για χάρη της μπορούν να παραμεριστούν περιβαλλοντικά, πολεοδομικά ή οποιαδήποτε άλλα εμπόδια. Αν και είμαι αντίθετος στην ύπαρξη και δραστηριοποίηση τέτοιου είδους συλλόγων, που στόχο έχουν να περιχαρακώνουν και να υψώνουν διαχωριστικά τείχη μεταξύ των ανθρώπων ξεχωρίζοντάς τους σε ομάδες με βάση τα φυλετικά , γλωσσικά, θρησκευτικά, λαογραφικά και εθιμοτυπικά τους χαρακτηριστικά, σέβομαι τον ισχυρισμό από την άλλη πλευρά , ότι η λειτουργία τους αφορά και υπηρετεί την ιστορική μνήμη , καθώς και τη διατήρηση και αναβίωση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κάθε ομάδας, ώστε να διατηρείται η παράδοση. Θα ισχυριζόμουν ότι δεν υπάρχει λόγος να αναβιώνουμε και να τονίζουμε , ότι μας κάνει διαφορετικούς , αλλά σεβόμενοι τη διαφορετικότητα στη γλώσσα , στη θρησκεία, στα ήθη και έθιμα, στο χρώμα και τα λαογραφικά χαρακτηριστικά μας να οργανώνουμε την κοινωνία που ζούμε όλοι με αρχές και κανόνες, που δε θα λαμβάνουν υπόψη αυτές τις διαφορές. Δυστυχώς η ιστορία είναι γεμάτη με αφηγήσεις , που γράφτηκαν με το αίμα της διαμάχης ομάδων, που θέλησαν να είναι οι περιούσιες στον ίδιο χώρο , όταν οι επιτήδειοι ηγέτες και ηγετίσκοι καλλιέργησαν κατάλληλα τις διαφορές. Ίσως μάλιστα να βολεύονται και πολλοί υποψήφιοι Δημοτικοί ή Νομαρχιακοί σύμβουλοι, κομματικοί παράγοντες, βουλευτές και λοιποί, βρίσκοντας εύκολα εκλογική πελατεία , όταν η καταγωγή συμπληρώνει την πολιτική ένδεια.
Δεν πρέπει λοιπόν , κατά τη γνώμη μου, να γίνει καμία ειδική μεταχείριση σε κανένα. Αν οι Δημοτικοί σύμβουλοι είναι διατεθειμένοι να αποφασίσουν με την ίδια ευκολία και να παραχωρήσουν αύριο παραδίπλα χώρο και για τους υπόλοιπους Συλλόγους, τότε η όποια ρύθμιση για τους Καραγατσιανούς πρέπει να προβλέπει το ίδιο και για τους άλλους. Το καλύτερο θα είναι να σεβαστούμε όλοι τους λίγους χώρους για πράσινο που έχουμε και να μη παραχωρηθεί για κανέναν ούτε ένα τετραγωνικό από τον πευκώνα.
Αν το υπάρχον λαογραφικό μουσείο και η υπάρχουσα βιβλιοθήκη δεν καλύπτουν τις ανάγκες των Συλλόγων και του Δήμου , τότε ας αγοράσει ο Δήμος ένα οικοδομήσιμο οικόπεδο και να κατασκευάσει ένα χώρο που θα αποτελεί μνημείο ΟΛΩΝ των προγόνων των κατοίκων της πόλης με μια γωνιά για τον ΚΑΘΕ Σύλλογο , όπου θα εκθέτει τα ιερά και κειμήλια που διαθέτει , καθώς και μια ΕΝΙΑΙΑ βιβλιοθήκη με τις ιστορικές ή όποιες άλλες λαογραφικές αναφορές.
Κάθε άλλη λύση θα αποτελεί μια σκανδαλώδη ρύθμιση , που θα εκθέσει πολλούς.

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

Βρε καλώς τα παιδιά: Διαπλοκή και Σία ζητούν το «δαχτυλίδι»

Με (καθόλου ξαφνική) ομοβροντία δηλώσεων και παρεμβάσεων, άλλοτε συγκεκαλυμμένων και άλλοτε σαφέστατων, μπήκε στην ατζέντα και επισήμως το σενάριο για το οποίο από μήνες ήδη σας προειδοποιούμε ότι αποτελεί διακαή πόθο πολλών και διαφόρων ισχυρών παραγόντων της οικονομικής και πολιτικής ζωής: η συνεργασία Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στο πλαίσιο ενός «μεγάλου συνασπισμού» γερμανικού τύπου: 1 Την αρχή είχε κάνει ο «Κόσμος του Επενδυτή», το προπερασμένο Σάββατο, ζητώντας πρωτοσέλιδα, πάνω από τον κεντρικό τίτλο («Σώστε τη χώρα»), «Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας για εκλογές που θα λύσουν το πολιτικό πρόβλημα». Η εφημερίδα μάλιστα πρότεινε πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια σειρά προσωπικότητες της πολιτικής ζωής: τους Κ. Στεφανόπουλο, Κ. Σημίτη, Ν. Κωνσταντόπουλο. Πρότεινε ακόμη τους Ν. Κακλαμάνη (ΚΕΔΚΕ), Δ. Παξινό (ΔΣΑ), Δ. Δασκαλόπουλο (ΣΕΒ), Ι. Παναγόπουλο (ΓΣΕΕ), Γ. Προβόπουλο (Τράπεζα της Ελλάδος) ως θεσμικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε μια τέτοια κυβέρνηση. 2 Τη συνέχεια στο θέμα έδωσε την περασμένη Τετάρτη ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών, ο οποίος διά του προέδρου του Δ. Δασκαλόπουλου δεν άφησε περιθώριο για παρερμηνείες: «Καλή θα ήταν μια κυβέρνηση συνεργασίας για να δώσει λύσεις. Αν όμως δεν μπορεί να γίνει αυτό, μπορεί να έχουμε συνεργασία των κομμάτων σε συγκεκριμένα θέματα.

…Εξάλλου, άμα βάλουν τα κόμματα τα προγράμματά τους το ένα πάνω στο άλλο, σε πολλά σημεία δεν ξεχωρίζουν. Είναι τα ίδια»!

3 Η εφημερίδα «Ημερησία» του συγκροτήματος του «Πήγασου» (Μπόμπολας) την επομένη μόνο που δεν πανηγυρίζει προβάλλοντας ως κύριο θέμα την πρόταση του ΣΕΒ, χαρακτηρίζοντάς τη μάλιστα «Πολιτική παρέμβαση» στον κύριο τίτλο.

4 Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι ακριβώς συζήτησαν την περασμένη Τετάρτη, δηλαδή ταυτόχρονα με την πρόταση του ΣΕΒ, Μπόμπολας και Ντόρα στο ραντεβού τους. Άραγε η Ντόρα πήγε στη συνάντηση απλώς θορυβημένη από άρθρο Αβραμόπουλου στο «Πρώτο Θέμα» ή η ατζέντα είχε και την εν εξελίξει παρέμβαση των βιομηχάνων;

5 Έπειτα είχαμε τη διπλή παρέμβαση Πάγκαλου και Βερελή, οι οποίοι ζητούσαν υπουργούς κοινής αποδοχής με τη Ν.Δ. σε κρίσιμα υπουργεία: Οικονομίας, Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, με σκοπό να πάει... ομαλά η χώρα στις εκλογές.

6 Αυθημερόν το Mega, στο κεντρικό βραδινό του δελτίο, παίζει πρώτο θέμα την παρέμβαση των δύο πρώην υπουργών του εκσυγχρονισμού, την ώρα που η ατζέντα των άλλων καναλιών είχε Κούγια, επεισόδια, πυροβολισμούς κ.λπ. Η ατζέντα άνοιξε.

7 Ο Δασκαλόπουλος επιμένει: τη Δευτέρα από την Πάτρα ζήτησε «νέα προσέγγιση της οικονομίας και της κοινωνίας» από έναν «μεγάλο συναγερμό ανανεωτικών δυνάμεων από όλα τα κόμματα», ο οποίος θα προχωρήσει σε «υλοποίηση θεσμικών μεταρρυθμίσεων, που θα αλλάξουν τις βάσεις που στηρίζουν την οικονομική πολιτική». Για όποιον έχει αμφιβολίες, η προεδράρα περιέγραψε πλήρως την ατζέντα...

Στο βάθος ο κορβανάς

Αυτές οι παραινέσεις των επιχειρηματιών περιγράφουν πλήρως τις επιδιώξεις τους. Άλλωστε, αν δούμε τα επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν πέσει στην ανάγκη του κράτους αυτή την περίοδο, θα καταλάβουμε ακόμη καλύτερα το παιχνιδάκι που επιχειρείται να στηθεί.

* Οι εργολάβοι ανησυχούν σφόδρα για την ομαλή εξέλιξη των έργων – και η μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ακόμη και σε απόλυτους αριθμούς πλέον, είναι το χειρότερο μαντάτο γι’ αυτούς.

* Οι τράπεζες αγωνιούν για την αποπληρωμή των δανείων τους και περιμένουν πώς και πώς όχι μόνο το πακέτο των 28 δισ., αλλά και γενικότερες κινήσεις που θα τους επιτρέψουν τη μείωση του κόστους εργασίας και την τόνωση της κατανάλωσης σε βάθος χρόνου.

* Οι εφοπλιστές δένουν τα πλοία τους, ενώ πολλοί έχουν πάθει μεγάλες ζημιές από χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Μερίδα τους μάλιστα τα τελευταία χρόνια εξαρτάται όλο και περισσότερο από τις κρατικές ρυθμίσεις για να καταφέρει να επιβιώσει στις εσωτερικές ακτοπλοϊκές γραμμές μετά την... απελευθέρωση. Οι εφοπλιστές, που θεωρούνταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια το λιγότερο εξαρτημένο από το κράτος τμήμα του επιχειρηματικού κόσμου, προσβλέπει όλο και περισσότερο στον κρατικό κορβανά.

* Πολλοί βιομήχανοι ήταν πάντα σε απόσταση... «χεριάς» από το Δημόσιο και οι εσωτερικές ρυθμίσεις της αγοράς και του εργατικού δικαίου, αλλά και η ευθεία διασύνδεση με το κρατικό ταμείο, εξασφάλιζαν τη μακροημέρευσή τους.

* Όσο για τα ΜΜΕ, ή τουλάχιστον πολλά απ’ αυτά, χρόνια τώρα αποτελούν την έκφραση των επιχειρηματικών επιδιώξεων όλων των παραπάνω.

Αν σε όλα αυτά προσθέσετε και την επιδίωξη ατυχησάντων – από άποψη φιλοδοξιών – πολιτικών, οι οποίοι δεν βλέπουν «φυσιολογική» δυνατότητα επανάκαμψης και επιχειρούν να εντείνουν το κλίμα κινδυνολογίας προκειμένου να αποκτήσουν πάλι ρόλο παρακάμπτοντας τα κόμματα στα οποία ανήκουν, τότε είναι ευκρινές ότι το παιχνίδι θα είναι σκληρό την επόμενη περίοδο.

Απορρίπτουν χωρίς συζήτηση

Βεβαίως τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου, όπως έδειξαν και στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό, απορρίπτουν το ενδεχόμενο μιας συγκυβέρνησης διότι αντιστρατεύεται τους γενικότερους στόχους τους, του ενός τη διατήρηση στο παιχνίδι και ύστερα από τη διαφαινόμενη εκλογική ήττα και του άλλου την κατάκτηση της εξουσίας. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι θα αντέξουν στην πίεση, η οποία κάποια στιγμή θα γίνει ασφυκτική.

Αν τώρα ο Γιώργος βλέπει Πάγκαλο και Βερελή να βγαίνουν μπροστά και τον Σημίτη να καραδοκεί αναζητώντας ρόλο, ο Καραμανλής ξέρει ότι αν συνεχιστεί η κατάρρευση – και ειδικά μετά τον ανασχηματισμό, που θα αφήσει πάρα πολλούς δυσαρεστημένους – θα δει οσονούπω και υπουργούς και κορυφαία στελέχη να βγαίνουν μπροστά και, στο όνομα της «εθνικής υπευθυνότητας», να παίζουν το σενάριο της συγκυβέρνησης.

Πάντως, παρ’ ότι τα πυρά θα πέσουν συγκεντρωμένα, δεν είναι βέβαιο ότι τέτοιοι σχεδιασμοί θα τελεσφορήσουν. Άλλωστε η (πολιτική) ζωή ενίοτε κρύβει εκπλήξεις:

* Οι «νταβατζήδες» είχαν στηρίξει με νύχια και με δόντια τον Σημίτη, αλλά αυτός έγινε λαγός μπροστά στην αναπόφευκτη συντριβή.

* Ο Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός πολεμώντας τη διαπλοκή, αλλά κατέληξε είτε να την αναπαράγει είτε να είναι αιχμάλωτός της.

* Τα διαπλεκόμενα είχαν στηρίξει αναφανδόν Βενιζέλο, αλλά τους προέκυψε Γιώργος.

Το παιχνίδι λοιπόν παραμένει ανοιχτό και η επόμενη περίοδος θα είναι ενδιαφέρουσα, αφού τα σχετικά δημοσιεύματα και οι πιεστικές παρεμβάσεις θα πληθύνουν. Άλλωστε τελικός κριτής παραμένει, ευτυχώς, ακόμη και σε εποχές σύγχυσης, ο λαός, ο οποίος με την ψήφο του θα επιλέξει ποιος θέλει να τον κυβερνήσει, ανεξάρτητα από τις συνταγές που θα σερβίρουν τα διάφορα πολιτικά «μαγειρεία».

«Ξεχάστε τη συγκυβέρνηση»

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως... φάρσα! Είκοσι χρόνια μετά την περίφημη συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ενιαίου Συνασπισμού το 1989 με στόχο την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, το πολιτικό σύστημα και το προσωπικό του κινούνται στην ίδια τροχιά. Διαφορετικές συνθήκες και άλλα πολιτικά παιχνίδια.

Οι επιδιώξεις όμως των συστημάτων που προωθούν τα σενάρια είναι οι ίδιες και δεν έχουν αλλάξει. Κοινός στόχος είναι η νομή της εξουσίας και ο διαμοιρασμός των υπολοίπων λαφύρων. «Έντιμη ανταλλαγή απόψεων» ζήτησε χθες ο Μητσοτάκης μετά τη συνάντηση που είχε με τον Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου. Σας λέει κάτι αυτό; Εμάς μας θυμίζει την παλαιότερη πρότασή του για συγκυβέρνηση για να λυθούν τα μεγάλα προβλήματα του τόπου. Δουλειά δεν είχε ο διάβολος, που λέει κι ο λαός.

Από αυτές τις σελίδες σας είχαμε πονηρέψει πολύ καιρό πριν και δείξαμε τον δρόμο για να κατανοήσετε πώς τα διάφορα συστήματα θέλουν να ελέγξουν το πολιτικό παιχνίδι.

* Το είδαμε τις προηγούμενες ημέρες με τις προτάσεις για συνεργασία από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Βερελή και Πάγκαλο.

* Το είχαμε ξαναδεί το έργο και παλαιότερα, πάλι από τον Πάγκαλο, με τη συγχορδία του Μιλτ. Βαρβιτσιώτη της Ν.Δ.

Νερό στον μύλο της συγκυβέρνησης ρίχνουν κατά καιρούς πολλοί στη Ν.Δ. οι οποίοι τη βλέπουν ως διέξοδο για να βγουν από τον λαβύρινθο στον οποίο βρίσκονται. Η κρίση τούς γονατίζει και ξέρουν πολλοί από τους νεοδημοκράτες ότι μόνο αυτή η λύση μπορεί να τους δώσει πολιτικές ανάσες και να τους κρατήσει ζωντανούς στο παιχνίδι της εξουσίας.

Εκνευρισμός στο Μαξίμου

Στο Μαξίμου δεν τους αρέσει που ακούνε από ορισμένα στελέχη τα περί συνεργασίας και επιμένουν ότι ο στόχος τους είναι η αυτοδυναμία. Πόσο εφικτή είναι αυτή; Όνειρα θερινής νυκτός, η απάντηση. Και, παρά τον πάγο που βάζουν διάφοροι στα περί συνεργασιών, ο δρόμος στρώνεται από πολλούς και διαφόρους με άλλους στόχους. «Δεν υπάρχει περίπτωση για συγκυβέρνηση. Είναι μύχιοι πόθοι και επιθυμίες ορισμένων κύκλων» λένε από το πρωθυπουργικό σύστημα εξουσίας.

Σε αυτή τη λογική επιμένουν ότι ο Καραμανλής δεν πιστεύει τις κυβερνήσεις συνεργασίας και δεν θέλει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Λένε ότι είναι άλλο πράγμα η διακομματική συνεννόηση σε μεγάλα θεσμικά ζητήματα και άλλο η συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Και ως εκ τούτου κρίνουν άκαιρη τη συζήτηση που λειτουργεί αποπροσανατολιστικά. «Δεν μπορεί να υπάρξει βάση συζήτησης» λένε χαρακτηριστικά.

Ο Μητσοτάκης πάντως τα έχει πει πολλές φορές. Χαρακτηριστική είναι η φράση του «η ακυβερνησία είναι το μόνο πράγμα, το οποίο δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να υποστεί η Ελλάδα». Και ο νοών νοείτω.

Η πιθανότητα μη αυτοδυναμίας ενισχύει τα διάφορα σενάρια και οδηγεί κύκλους να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Μόνη λύση είναι να αναγκαστεί η Ν.Δ. να προσφύγει στη βοήθεια του ΛΑΟΣ και του Καρατζαφέρη για να σωθεί πολιτικά. Ο Ψωμιάδης το πέταξε προχθές και άνοιξε τον δρόμο προς την επανένωση της Ν.Δ. με τον ΛΑΟΣ. Και δεν είναι ο μόνος, αφού οι συζητήσεις έχουν προχωρήσει στο εσωτερικό των δύο κομμάτων από ορισμένα στελέχη χωρίς κεντρική καθοδήγηση.

Κανείς όμως δεν μπορεί να προεξοφλήσει τίποτα. Όλα παίζονται και θα φανεί το επόμενο διάστημα πιο έντονα. Ήδη οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν (τυχαία άραγε;) ότι οι πολίτες πλέον θέλουν κυβερνήσεις συνεργασίας σε ποσοστό περίπου 30%. Όπως καταλαβαίνετε, το κλίμα φτιάχνεται και το χαλί στρώνεται.

Και πού είστε ακόμα. Μάλιστα παρά τα όσα λέει η Ρηγίλλης, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν προγραμματικές συμπτώσεις που να μπορούν να στηρίξουν συνεργασίες σε μακροπρόθεσμη βάση, ότι δεν υπάρχει «κουλτούρα συνεργασιών» στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και ότι δεν υπάρχει όμως και πραγματική διάθεση εκ μέρους των ηγεσιών για μια τέτοια εξέλιξη.

Ξαναπαιγμένο έργο

Στη Ν.Δ. δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία η πρόταση για συγκυβέρνηση. Το έργο το είχαν δει και παλαιότερα. Μόνο που αυτή τη στιγμή χρειάστηκε να παρέμβει και ο ίδιος ο Καραμανλής για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Στην ομιλία του στον προϋπολογισμό το είπε καθαρά και ξάστερα ότι δεν επιθυμεί συγκυβερνήσεις. Το έλεγε και το εννοούσε, όπως έκανε νωρίτερα και ο Παπανδρέου.

Και οι δυο είχαν έναν κοινό στόχο, παρ’ ότι δεν ήταν συνεννοημένοι. Ήθελαν να στείλουν μήνυμα στα διάφορα συμφέροντα, αυτό που λέμε διαπλοκή, ότι δεν μασάνε και δεν πρόκειται να υποκύψουν, διότι πιστεύουν ότι πίσω από τις αθώες δηλώσεις, που ανασκευάζονται, υποκρύπτονται τα σχέδια για τον μεγάλο συνασπισμό.

Ο Ζαγορίτης βγήκε και μίλησε για ισχυρό Καραμανλή και ισχυρή κυβέρνηση της Ν.Δ., αλλά δεν ρώτησε κάποιους στο κόμμα του που πιστεύουν άλλα, αφού επικαλούνται την κρίση αξιοπιστίας που καταγράφουν σταθερά όλες οι δημοσκοπήσεις και την απαξίωση του μοντέλου διακυβέρνησης που υπάρχει σήμερα.

Ο Πάγκαλος το είχε ξαναπεί και παλαιότερα, για όσους δεν θυμάστε: «Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δύο είναι τα ενδεχόμενα: ή κυβέρνηση Αριστεράς ή συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. Δεν υπάρχει άλλη λύση».

Ορισμένοι νεοδημοκράτες δεν το απέρριψαν, αλλά αντίθετα το ενισχύουν συνεχώς, βάζοντας φωτιά στη Ρηγίλλης που τρέχει και δεν φτάνει. Θυμηθείτε επίσης τους Αλογοσκούφη και Άρη Σπηλιωτόπουλο, που έθεσαν και αυτοί το θέμα των κυβερνητικών συνεργασιών. Καμία κίνηση στην πολιτική δεν είναι αθώα, αν δεν έχει συγκεκριμένη αφετηρία και σαφή στόχευση.

Τι λένε οι στελεχάρες

Σουφλιάς: Ο Σουφλιάς δεν θέλει ούτε να συζητάει για κυβερνήσεις συνεργασίας και επιμένει ότι υπάρχει αρνητική εμπειρία. «Δεν μπορεί να κυβερνηθεί αποτελεσματικά η Ελλάδα λόγω της νοοτροπίας που επικρατεί, καθώς από την πρώτη ημέρα που γίνεται η συνεργασία δεν σκέφτονται όλοι πώς θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας, αλλά όλοι σκέφτονται πώς θα κερδίσει το κόμμα τους τις εκλογές που θα γίνουν αργότερα» είχε πει παλαιότερα. Τα έχει πει και στον Καραμανλή και συμφωνούν ότι η Ν.Δ. πρέπει να παλέψει για την αυτοδυναμία.

Μεϊμαράκης: Ο Μεϊμαράκης επιμένει και δεν έχει αλλάξει άποψη ότι με τα δεδομένα που υπάρχουν δεν μπορεί να υπάρξει αυτοδυναμία. «Δεν μπορεί να υπάρξει μια προγραμματική σύγκλιση για συγκυβέρνηση μακράς διαρκείας με την απαιτούμενη αποτελεσματικότητα. Η Ελλάδα χρειάζεται αυτοδύναμες κυβερνήσεις».

Ντόρα: Η Μπακογιάννη τάσσεται και αυτή υπέρ της αυτοδυναμίας, αν και ο πατέρας της στηρίζει το σενάριο της συγκυβέρνησης, παρά τα όσα λέει δημόσια. Σταθερή γραμμή της είναι ότι συνεργασία μπορεί να γίνει μόνο σε προγραμματική και πολιτική βάση και με συγκεκριμένο πλαίσιο. Η ίδια θέτει προϋποθέσεις για συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο και θεωρεί ότι δεν αφορά το επίπεδο των προσώπων. Κινείται στη γραμμή ότι ζητούμενο είναι η αυτοδυναμία, αν και λέει ότι ο λαός είναι αυτός που αποφασίζει.

Mε αυτή ακριβώς την άποψη συντάχθηκε χθες στη NET και ο αδελφούλης της, ο Kυριάκος, με την ίδια φρασεολογία.

Αβραμόπουλος: Ο Αβραμόπουλος, τον οποίο τσαλάκωσαν αρκετά το τελευταίο διάστημα στην υπόθεση διαδοχής στη Ν.Δ., πιστεύει ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για τη διαμόρφωση στην Ελλάδα μιας νέας εθνικής ατζέντας σε βασικές πολιτικές. «Περάσαμε τις περιόδους της σύγκρουσης, της βαθιάς αντιπαράθεσης, των εύκολων κομματικών αφορισμών και εξοργισμών. Τώρα ήλθε η ώρα της συνεργασίας» είχε πει παλαιότερα. Ο ίδιος έχει πει ότι η μόνη ρεαλιστική κυβερνητική σύμπραξη είναι μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ...

Αλογοσκούφης: Ο Αλογοσκούφης, προ πολλού καιρού, προφανώς γνωρίζοντας τα αδιέξοδα της οικονομικής του πολιτικής, είχε πει ότι, εάν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, πρέπει να αναζητηθούν συνεργασίες μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων. Τότε έθεσε θέμα συμφωνίας για την προώθηση δύσκολων μεταρρυθμίσεων που κανένα κόμμα δεν μπορεί να αναλάβει το κόστος να προωθήσει από μόνο του.

Σπηλιωτόπουλος: Ο Άρης ήταν από τους πρώτους υπέρμαχους της συγκυβέρνησης και το είπε και δημοσίως. «Χρειάζονται νέα πολιτικά μοντέλα, τα οποία θα στηρίζονται στην ανάγκη συνάντησης μεταρρυθμιστικών και εκσυγχρονιστικών φωνών» και «οι πολιτικές προτάσεις όταν απαντούν πειστικά στις ανάγκες της εποχής μπορούν να βρουν υποστηρικτές σε όλα τα κόμματα» είχε πει, προκαλώντας αίσθηση.

Λιάπης: Ο Λιάπης ήταν από αυτούς που είχαν εκφραστεί εξαρχής κατά του μεγάλου συνασπισμού. Επέμενε στην αυτοδυναμία, αλλά είχε πει ότι, εάν δεν καταστεί δυνατή, τότε υπό τον φόβο της ακυβερνησίας μπορεί να υπάρξει «εξ ανάγκης» συγκυβέρνηση.

Στυλιανίδης: Αρνητικός στις κυβερνήσεις συνεργασίας, είναι και το πουλέν του καραμανλισμού που πιστεύει ότι η Ν.Δ. θα ανακάμψει και μπορεί υπό προϋποθέσεις να αλλάξει το κλίμα.

Παυλόπουλος: Ο υπερυπουργός του Καραμανλή είναι αρνητικός στη συγκυβέρνηση και επιμένει στην αυτοδυναμία της Ν.Δ. Ξέρει ότι έρχονται δύσκολες μέρες για τη Ν.Δ., αλλά δεν πιστεύει ότι η λύση μπορεί να δοθεί μέσα από τις κυβερνήσεις συνεργασίας.

Σιούφας: Ο καθημερινός συνομιλητής του Καραμανλή, ο πρόεδρος της Βουλής, έχει την ίδια άποψη με τον Παυλόπουλο. Σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας θεωρεί ότι η λύση είναι η εκ νέου προσφυγή στην κάλπη.

«Έφτυσαν» την Ολυμπιακή Qatar - Iberia

Eνώ η διεθνής οικονομική κρίση απειλεί τη μικρή μας Ψωροκώσταινα με πλήρη κατάρρευση, η κυβέρνηση ψάχνει εναγωνίως σανίδα σωτηρίας, οτιδήποτε αυτή την ώρα που η κοινωνία είναι διαλυμένη και βουτηγμένη στην οικονομική αβεβαιότητα μπορεί να παρουσιαστεί ως κυβερνητικό έργο ώστε να μπορεί να περισώσει κάτι από την ποδοπατημένη αξιοπιστία της, ακόμα και του ίδιου του πρωθυπουργού.

Όταν όμως το κλήμα είναι στραβό και η ψυχολογία κακή, οι ήττες διαδέχονται η μία την άλλη σαν ντόμινο και η κατρακύλα δεν έχει σταματημό. Η πώληση της Ολυμπιακής έδινε μια κάποια ελπίδα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, τουλάχιστον να ανεβάσει τη συσπείρωση των γαλάζιων ψηφοφόρων.

Όλοι θα θυμούνται άλλωστε την προβεβλημένη όσο και μεγαλόσχημη συμμετοχή της Qatar Airways στο γκρουπ των μνηστήρων της Ολυμπιακής, για την οποία ο Καραμανλής κόπιασε προσωπικώς: μέχρι που καταδέχτηκε να εγκαταλείψει τη θαλπωρή της Ραφήνας για να ταξιδέψει στο μακρινό Κατάρ προκειμένου να πείσει πως ψήνεται η συνεργασία με τη διεθνούς κύρους αεροπορική εταιρεία.

Όμως η συνεδρίαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων, στο πλαίσιο της οποίας ανακοινώθηκαν τα σχήματα που κατέθεσαν μη δεσμευτική προσφορά και συνεχίζουν στην επόμενη φάση του διαγωνισμού, έφερε στο φως ακόμα μια «ήττα»: η Qatar Airways αλλά και η Iberia απέσυραν το ενδιαφέρον τους για την Ολυμπιακή.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας για το αν το μέλλον επιφυλάσσει και νέο στραπάτσο σ’ αυτή την ιστορία, η Διυπουργική ενέκρινε τη συνέχιση της διαδικασίας έχοντας στα χέρια τις προσφορές από επτά υποψήφιους επενδυτές στον διαγωνισμό για την εταιρεία που θα αναλάβει το πτητικό έργο, άλλους επτά για την επίγεια εξυπηρέτηση και τρεις για τη συντήρηση και επισκευή των αεροσκαφών.

Η διαδικασία πλέον εισέρχεται στη φάση της κατάθεσης δεσμευτικών προσφορών από τους υποψήφιους επενδυτές έως τις 30 Ιανουαρίου του 2009. Ο Χατδηδάκης εξερχόμενος του Μαξίμου μίλησε για καλή επενδυτική βάση μέσα σε μια τέτοια αρνητική διεθνή συγκυρία, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι έπεισε…

Τα επενδυτικά σχήματα που κατέθεσαν μη δεσμευτικές προσφορές και καλούνται ως το τέλος του επόμενου χρόνου να καταθέσουν και τις δεσμευτικές προσφορές τους είναι τα εξής:

Για την «Πάνθεον» (Επίγεια Εξυπηρέτηση): Athens Airways - SkyOne, Eurocorp JV (Air Mediterranean - Vernicos Group - International Investors), Chrysler Aviation, Fouad Al Ghanim Group Gainjet, Klesch & Co., PCP Capital Partners - Etihad Airways, Sky Europe.

Για την εταιρεία επίγειας εξυπηρέτησης: Eurocorp JV (Air Mediterranean - Vernicos Group - International Investors), Fouad Al Ghanim Group, Goldair, Hellenic Cargo Group, P&P Private Bank, PCP Capital Partners, Swissport.

Για την εταιρεία τεχνικής βάσης: Eurocorp JV (Air Mediterranean - Vernicos Group - International Investors), Fouad Al Ghanim Group, PCP Capital Partners.

«Συνωμοσία υπ’ αριθμόν δύο»

Σε ανύποπτο χρόνο ο Γιώργος Παπανδρέου είχε εμπιστευτεί σε συνεργάτες του την πρόβλεψή του ότι κάποια στιγμή η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στα γκάλοπ θα αρχίσει να ενοχλεί διάφορα «συστήματα» εξουσίας.

Από την πρόβλεψή του δεν εξαιρούσε πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, που από το 2004 και μετά αντιμετωπίζουν το ΠΑΣΟΚ και τον ίδιο σαν ένα όχημα του οποίου δεν μπορούν να ελέγξουν ούτε την κατεύθυνση ούτε τον οδηγό φυσικά. Οι... μαντικές ικανότητες του Παπανδρέου είχαν τότε μουδιάσει το έτσι κι αλλιώς μουδιασμένο ηθικό κάποιων συνεργατών του. Κάποιοι όμως τον πήραν στα σοβαρά (τον αρχηγό) και άρχισαν την προετοιμασία για την... υποδοχή των «συστημικών» αντιδράσεων.

Γραμμή για εξουσία

Οι τρεις μήνες που προηγήθηκαν αποτέλεσαν για παπανδρεϊκούς και τους εχθρούς του την καλύτερη αφορμή για να ξυπνήσουν από τον λήθαργο στον οποίο οι μισοί είχαν μπει συνειδητά, περιμένοντας το… θαύμα. Ο Καραμανλής έπαιξε και έχασε – αυγά και... πασχάλια – στη ΔΕΘ και ο Παπανδρέου εμφανίστηκε έτοιμος να αλλάξει πλεύση και να διεκδικήσει και πάλι την εξουσία.

Το υπόβαθρο για την αλλαγή της διάθεσης του κόσμου υπήρχε, αλλά ήταν και ανοιχτή παγίδα για τον οποιονδήποτε υποτιμούσε την κατάσταση: για το Βατοπέδι ο λόγος...

Με τούτα και με κείνα το ΠΑΣΟΚ έφτασε λοιπόν μέσα σε λίγους μήνες – και χριστουγεννιάτικα – να μετράει αν είναι πέντε ή έξι μονάδες η διαφορά με τη Νέα Δημοκρατία στα γκάλοπ! Τέτοια χριστουγεννιάτικη... χλίδα σε χαλεπούς καιρούς!!!

Λογικά η ανατροπή αυτή θα άρεσε και θα ευχαριστούσε. Η πραγματικότητα όμως ήταν όπως την είχε προβλέψει ο Γιώργος: ξεκίνησε η προσπάθεια υπονόμευσης.

Δηλώσεις στελεχών και άλλων παραγόντων άρχισαν να αμφισβητούν άμεσα ή έμμεσα τη δυνατότητα του Γ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ να κυβερνήσει εν μέσω κρίσης. Ενώ, αντίθετα, οι ίδιοι «τύποι» έδειχναν να τους… πέφτουν τα σάλια με το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τη – μετά Βατοπέδι – Νέα Δημοκρατία.

Βήμα προς βήμα

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας προσπαθήσουμε να ξεχωρίσουμε τα βήματα και τις κινήσεις που σωστά ή λάθος συνδέθηκαν και ταυτίστηκαν με το θέμα της υπονόμευσης. Παρασκευή πρωί, λοιπόν, οι «γιώργηδες» ανοίγουν τα μάτια τους και τι να δουν;

* Δηλώσεις του Χρήστου Βερελή, που ζητεί από τον Καραμανλή να ορίσει υπουργό Οικονομίας κοινής αποδοχής.

* Βγαίνει ο Πάγκαλος από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο της Γιάννας να ζητήσει όχι έναν, αλλά τρεις υπουργούς κοινής αποδοχής (Οικονομίας, Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης).

* Ξαναβγαίνει ο Πάγκαλος με συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (εκεί πρωτοχτύπησε και ο Βερελής) για να την πέσει χοντρά στην «αλητεία» του ΣΥΡΙΖΑ.

Υπήρχε βέβαια και το φόντο... Πριν και μετά από όλα αυτά, διάφοροι και διάφορες «λαλούσαν» υπέρ ή ολίγον υπέρ του Μεγάλου Συνασπισμού (το ’89 κυβέρνησαν Ν.Δ. - Συνασπισμός, τώρα θέλουν Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ)!!!

Την ίδια επίσης στιγμή έφτανε στα αυτιά των «γιώργηδων» το μαντάτο ότι ψάχνουν κάποιοι γαλάζιοι και εξωκοινοβουλευτικό υπουργό που κάπου, κάποτε είχε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ.

«Ροκάνισμα» του Γιώργου

Ποιος είδε τον Παπανδρέου από κοντά και δεν τον φοβήθηκε. Ετοιμαζόταν για τον προϋπολογισμό, αλλά το μυαλό του πήρε τέτοιες στροφές, που «έφυγε» από το θεωρητικά κυρίαρχο θέμα. Σε συζητήσεις που είχε με συνεργάτες του, έλεγε ότι ίσως έχει μπει μπρος το «Σχέδιο Υπονόμευσης, αριθμός 2»! Υπονόμευσης του ιδίου φυσικά. Και εξηγούμαστε.

Οι «γιώργηδες» αναστατώθηκαν από τα καινούργια χτυπήματα, αλλά δεν βιάστηκαν να χρεώσουν δόλο και άλλα τέτοια στους δικούς τους. Αλλά τους φάνηκε περίεργο το γεγονός ότι, για παράδειγμα, ο Βερελής, που είχε πρωτοστατήσει υπέρ του Βαγγέλη, είχε αφήσει ανενημέρωτο τον Βενιζέλο, ενώ μιλάνε κάθε μέρα.

Όμως, τελικά, ο Βερελής έκανε του κεφαλιού του και αυτό είναι σίγουρο. Ο Βαγγέλης έσπευσε να ξεκαθαρίσει στη Χαριλάου Τρικούπη ότι δεν έχει καμία σχέση με την πρόταση Βερελή κι ότι μάλιστα αυτός ήταν ο πρώτος που είχε ζητήσει δημοσίως να βάλει το ΠΑΣΟΚ καθαρό στόχο την αυτοδυναμία στις προσεχείς εκλογές και στη λογική ότι όλα τα άλλα είναι μπούρδες.

Είχε βάλει ψηλά τον πήχη ο Βαγγέλης και, όπως αποδείχτηκε, καλά έκανε γιατί το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος δεν πέρασαν από κάτω – αλλά σε λίγους μήνες έφτασαν και πέρασαν με... ταχύτητα τη Ν.Δ.

«Σημιτικοί» και άλλοι

Βέβαια είναι πασιφανές ότι, αν κάπου και με όποιον τρόπο σκοντάψει ο Παπανδρέου, ο Βαγγέλης θα έχει στο χέρι του – ίσως – ακόμη μία ευκαιρία, αν δεν του έχει βγει μπροστά και με τις ευλογίες του Σημίτη ο Ανδρέας Λοβέρδος.

Και μια που λέμε για Σημίτη, ας δούμε το διά ταύτα: Βερελής και διάφορα σημιτόπαιδα γουστάρουν σαν τρελοί οποιοδήποτε σενάριο που θα τους συμπεριλαμβάνει, ενώ μέχρι τώρα ο Γιώργος τους έχει σε απόσταση – και καλά κάνει, λένε δικοί του.

Οι πληροφορίες, δε, λένε ότι τα σχήματα που θυμίζουν ή βασίζονται στα «άλλοθι» ενός Μεγάλου Συνασπισμού είναι (για κάποιους λίγους είναι η αλήθεια) αρκετά ευρύχωρα. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ακόμη και τον Οικουμενικό Συνασπισμό μπορεί να συζητήσουν

Μια ματιά στον Πάγκαλο επιβάλλεται. Τα όσα είπε περί «αλητείας» του Συνασπισμού σίγουρα δεν κάνουν καλό στο ΠΑΣΟΚ ενώ αντίθετα δίνουν ευκαιρίες στον γονατισμένο από την υπόθεση των κουκουλοφόρων ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί στα πόδια του για να απαντήσει στον αυτόκλητο… εχθρό, στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί τα είπε ο Πάγκαλος; Και σε ποιους έστειλε μηνύματα;

* Στον Παπανδρέου θύμισε ότι η θέση του (του Πάγκαλου) είναι ισχυρή με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

* Προσπάθησε να δημιουργήσει άλλοθι για την εκκόλαψη ενός γαλαζοπράσινου σχηματισμού, φτύνοντας προηγουμένως τον ΣΥΡΙΖΑ.

* Απλώς (ισχυρίζονται... αφελώς στην ΠΑΣΟΚική πιάτσα) ο Πάγκαλος είναι απρόβλεπτος, αλλά οι δηλώσεις του αξιοποιούνται από προβοκάτορες...

Ξεθάβουν σενάρια από το παρελθόν

Οι πράσινοι έκαναν φιλότιμες προσπάθειες να βρουν την άκρη του νήματος και να αναλύσουν την κατάσταση. Πώς δηλαδή, ενώ το ΠΑΣΟΚ πάει σφαίρα στα γκάλοπ, κάποιοι ψάχνουν άλλοθι για να το εγκαλέσουν ότι… δεν φοράει κράνος!

Οι «γιώργηδες» υποστηρίζουν πάντως ότι εδώ και καιρό εκδότες και επιχειρηματίες κάθε λογής προσπαθούν να καταλάβουν τις αλλαγές που συντελούνται, που τους αφορούν και που θα υπάρξουν εν μέσω κρίσης με τον Γιώργο πρωθυπουργό. Έτσι κάνουν δεξιά και αριστερά τα γλυκά μάτια, ώσπου να ξεθάψουν τις συνταγές από το παρελθόν. Ταυτόχρονα φρεσκάρουν τις επαφές τους με πολιτικούς και πολιτικούς παράγοντες – από όλα τα κόμματα παρακαλώ – που είναι πρόθυμοι να ακούσουν και να καταλάβουν τον προβληματισμό τους.

Βλέπουν ότι ο Καραμανλής είναι στα τάρταρα – όμως με τον Γιώργο δεν έχουν βρει την άκρη. Ένα απλό παράδειγμα. Γνωστοί εκδότες επί μήνες στήριζαν με κραγμένο τρόπο τον Τσίπρα και τον Αλαβάνο με αποτέλεσμα οι δύο πρώην κουκουέδες να φτάσουν το ποσοστό στο επίπεδο του κουκουέδικου συνθήματος παλιά: «17%, δεύτερη κατανομή».

Οι... καιροί βέβαια άλλαξαν και άρχισαν να αποκτούν πιο ρεαλιστικά χαρακτηριστικά. Όχι ότι τα διάφορα μαγαζιά γύρισαν ψυχή τε και σώματι στον Γιώργο. Οι παλιές καραβάνες το τονίζουν. Οι επιχειρηματίες κάνουν… πάρτι με τη συγκυβέρνηση δυο ή και τριών κομμάτων γιατί φτάνουν πιο γρήγορα στον στόχο τους. Και σε αυτήν την περίπτωση ο πρώτος και βασικός τους στόχος για να το πετύχουν (αφού κι ο Καραμανλής γονάτισε από την ανικανότητά του) είναι ο Γιώργος…

Χοντροκομμένες κινήσεις

Στο «μαγαζί» του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ μιλούν σχεδόν ευθέως τις τελευταίες ημέρες για προσπάθεια υπονόμευσης του Παπανδρέου. Σχέδιο υπονόμευσης του Γ. Παπανδρέου υπ’ αριθμόν δύο το ονομάζουν, όπως είπαμε.

Υποστηρίζουν ότι διάφορα συμφέροντα έχουν πάλι βαλθεί να στραπατσάρουν τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ και να αρχίσουν να ζυμώνουν στον κόσμο το σενάριο που τους πάει. Σιγά σιγά ξεκίνησαν, αλλά στον δρόμο ξεχάστηκαν και το έκαναν χοντροκομμένα. Ακόμη και συγκεκριμένη δημοσκόπηση έβαλαν στο στόχαστρο και ετοιμάζονται να αντιδράσουν στις αρχές Γενάρη, πρώτα ο θεός...

Ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου πάντως είναι μες στην ψυχραιμία – μάλιστα συνιστά ψυχραιμία και στους δικούς του λέγοντας ότι ούτε η γκαντεμιά του Μητσοτάκη δεν μπορεί να τους πιάσει. Κρύβει βέβαια πολλά. Αφού ξέρει ότι τα διάφορα «συστήματα» δεν το βάζουν κάτω. Νιώθει ωστόσο μια απερίγραπτη σιγουριά για τον εαυτό του.

Γιατί είναι τόσο σίγουρος; Πολύ απλά γιατί έχει μνήμη που τουλάχιστον του επιτρέπει να θυμάται σημαντικές λεπτομέρειες έναν χρόνο πριν. Έναν χρόνο πριν λοιπόν, ο Βαγγέλης Βενιζέλος έτρωγε τη σκόνη του Γιώργου σε έναν αγώνα, το αποτέλεσμα του οποίου είχε προδικάσει αυτοαποκαλούμενος «μελλοντικός ηγέτης».

Όλοι θυμούνται ότι η πεντάρα είχε ζαλίσει τον Γιώργο και ότι την ίδια μέρα των εκλογών ο Βαγγέλης από το Ζάππειο του είπε να τα... μαζεύει σιγά σιγά. Τότε έλεγαν με νόημα κάποιοι ότι Λαμπράκης και Μπόμπολας δεν άκουγαν άλλη κουβέντα πέρα από ανθρώπους που γιορτάζουν τον... Ευαγγελισμό.

Για αρκετά μπορείς να κατηγορήσεις τον Γιώργο, εκτός από ένα. Ότι δεν έχει αντανακλαστικά να αντιμετωπίσει σχέδια υπονόμευσής του, όπως ο ίδιος διέκρινε τότε. Τι σημαίνει αυτό;

Ότι δεν θέλει και πολύ να ξεμπροστιάσει όσους στηρίζουν την υπονόμευσή του. Έχει ήδη αρχίσει να... γράφει το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα – με πολλούς αποδέκτες. Οι «γιώργηδες» λένε ότι δεν θα κωλώσει κι ότι αυτό το οφείλει στον εαυτό του. Φωνάζουν ότι ο στόχος είναι ολοφάνερος. Σ’ αυτήν τη φάση – επισημαίνουν – όσοι μιλούν για συγκυβέρνηση δεν χτυπάνε τον Καραμανλή, που δεν βλέπουν πώς μπορεί να σταθεί, αλλά τον ανερχόμενο Γιώργο που διήνυσε μεγάλη απόσταση και έφτασε στην ουσία στην πόρτα της αυτοδυναμίας.

Όπως στη Bουλή, έτσι κι αργότερα με τον νέο χρόνο θα ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να παρακολουθήσει το πριόνισμά του. Θέλει να τονίσει ότι βασικός συνομιλητής είναι ο κόσμος, ότι του αρέσει ο διάλογος με όλους, αλλά ότι το κόβει μαχαίρι με όποιον είναι πολέμιός του. Και επειδή θεωρεί ότι βρίσκεται ένα… βήμα πριν από τον στόχο του κι ότι κάποιοι θέλουν να τον αντικαταστήσουν με άλλον… νικητή, θα αντιδράσει χωρίς… κουκούλες. Και μάλλον δεν θα χρησιμοποιήσει την… πεπατημένη των ακτιβιστών.

Θα κάνει ανασχηματισμό; Τα τελευταία με τους μεγάλους ή μικρότερους συνασπισμούς έβαλαν σκίαστρο στην κινητικότητα που υπήρξε στη Χαριλάου Τρικούπη για αλλαγές στους αποτυχημένους «σκιώδεις» υπουργούς και στην ηγετική ομάδα. Μάλλον πάντως θέλει να δει τι θα κάνει και ο Καραμανλής. Ποιους θα βάλει πού.

Πρώτες και καλύτερες αλλαγές θα γίνουν στον Οικονομικό Τομέα. Η Λούκα Κατσέλη λένε ότι είναι περισσότερο τεχνοκράτισσα και ότι δεν πιάνει πουλιά στον αέρα όταν η συζήτηση γυρνάει στην πολιτική. Ποιοι περιμένουν σαν τα κοράκια;

* Η Αννούλα κάνει πώς και πώς μαζί με τον κολλητό της τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να αλλάξουν πόστο και να αναλάβουν τα ηνία της Οικονομίας.

* Ο Χρυσοχοΐδης πάλι είναι του… κλαμπ που ακούγεται για «τσάρος».

Ο... ξενοδόχος βέβαια δεν έχει βγάλει κιχ. Και γιατί δεν θέλει να προσθέσει αφορμές εσωστρέφειας στο κόμμα και γιατί δεν έχει ακόμη αποφασίσει ποιον θα προωθήσει για τσάρο. Κάποιοι στοιχηματίζουν ότι, επειδή απεχθάνεται τους... εκβιασμούς, η αγορά θα το μάθει μετά τις εκλογές…

(Ποντίκι, 25.12.2008)

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Γνώμη: Άσυλο ανιάτων

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 27 Δεκεμβρίου 2008
Για κάθε συμφορά υπάρχει ένα άλλοθι. Για κάθε αποτυχία υπάρχει ένας φταίχτηςάλλος από εκείνον που μας κυβερνά. Αν τα σχολεία βράζουν, φταίει το ΚΚΕ που καθοδηγεί καταλήψεις. Αν οι δρόμοι παραδίδονται ανυπεράσπιστοι στους βανδάλους, φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που χαϊδεύει αυτιά κουκουλοφόρων. Αν η διεθνής εικόνα της χώρας καταρρέει κι αν μας περιγράφει ο διεθνής Τύπος ως έναν παράδεισο της διαφθοράς, της δημοσιονομικής ασωτίας και (εσχάτως) της ανεξέλεγκτης βίας, φταίει ο Παπανδρέου που δίνει συνεντεύξεις σε μοχθηρούς ξένους δημοσιογράφους. Αν η Ηλεία κάηκε, πέρυσι, έφταιγαν σκοτεινές δυνάμεις που θέλουν το κακό του Καραμανλή, επειδή είναι φίλος του Πούτιν. Κι αν η Αστυνομία γλιστρά προς επίπεδα αναποτελεσματικότητας, ανάλογα με της Πυροσβεστικής (με το επιπλέον ελάττωμα να αναπληρώνει, πότε πότε, με αχρείαστη και εκ του ασφαλούς βία ψευτο-νταή, το επιχειρησιακό της έλλειμμα), φταίει το πανεπιστημιακό άσυλο που την εμποδίζει να κάνει τη δουλειά της και προσφέρει καταφύγιο στους εγκληματίες.

Το θρυλικό άσυλο επανέρχεται, λοιπόν, στη δημόσια συζήτηση ως το τέλειο άλλοθι: και για της Αστυνομίας την αδυναμία να τηρήσει τον νόμο και την τάξη και για του ίδιου του Πανεπιστημίου τον ακαδημαϊκό μαρασμό.

Να καταργηθεί, λοιπόν- ως ένας περιττός αναχρονισμός, κατάλοιπο μιας εποχής κατά την οποία πιστεύαμε ότι το Πανεπιστήμιο πρέπει να προσφέρει εκτός από χρήσιμες γνώσεις και μια αχρείαστη μύηση στη διεκδίκηση της ελευθερίας, κι ότι η φοιτητική ζωή πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πειθαρχημένη διάβαση μιας γέφυρας προς τον «υπεύθυνο» επαγγελματικό βίο. Να καταργηθεί- για να μπορέσει επιτέλους και η δημόσια δύναμη να κάνει τη δουλειά της, δίχως να της δένει το άσυλο τα προκομμένα χέρια της!

Μοιάζει περιττό να επαναλάβει κανείς- ως τελευταία, έστω, προσευχή στον θεό της κοινής λογικής- ότι δεν είναι το άσυλο που εμποδίζει της Αστυνομίας το νόμιμο έργο. Αλλά δεν είναι, ίσως, περιττό να θυμηθούμε ότι για τη σημερινή εικόνα του Πανεπιστημίου, για τη διάβρωση της εσωτερικής του ζωής από την κουλτούρα της βίας, για την αδυναμία της πανεπιστημιακής κοινότητας να αυτοδιοικηθεί αποτελεσματικά και (παρεμπιπτόντως) να διαχειριστεί και την εφαρμογή ή την άρση του ασύλου, δεν φταίει ο ίδιος ο κατασυκοφαντημένος θεσμός. Φταίνε προπάντων εκείνοι που πρώτοι παίρνουν τα όπλα εναντίον του και ζητούν την κατάργησή του. Φταίει η από ετών, στην πράξη επιβληθείσα κατάλυση της δημοκρατίας στον χώρο που, κατ΄ εξοχήν, τη διεκδίκησε.

Πάνε χρόνια τώρα που τα φοιτητικά υποκαταστήματα των μεγάλων κομματικών αλυσίδων που κυριαρχούν στην εξω-πανεπιστημιακή αγορά έχουν καταλύσει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία στο Πανεπιστήμιο. Πάνε χρόνια που οι κομματικές νεολαίες έχουν επιτύχει να ψηφίζουν οι φοιτητές κάθε χρόνο, αλλά ούτε αποτελέσματα να εκδίδονται ούτε όργανα δημοκρατικής εκπροσώπησης των φοιτητών κατά τμήμα, σχολή, και ίδρυμα να συγκροτούνται ούτε ο εθνικός φορέας, η ξεχασμένη ΕΦΕΕ, να αναγεννάται.

Το κενό αναπληρώνεται διπλά. Από τη μια οι μεγάλες, κυβερνητικές φοιτητικές παρατάξεις, απελευθερωμένες από τα δεσμά των δημοκρατικών κανόνων, ασκούνται στην πελατειακή πολιτική και εκπαιδεύονται στην τέχνη της πολιτικής διαφθοράς, συμμετέχοντας επ΄ ανταλλάγματι σε πρυτανικές εκλογές και στη διαχείριση κοινοτικών και άλλων προγραμμάτων. Και από την άλλη, οι μικρές μειοψηφίες που ενσωματώνουν τη βία στους κώδικες επικοινωνίας τους, απελευθερωμένες επίσης από τους κανόνες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, απαλλοτριώνουν ανεμπόδιστα, κατά τακτά διαστήματα, την εσωτερική ζωή των ιδρυμάτων. Το Πανεπιστήμιο, λοιπόν, δεν χρειάζεται περισσότερη Αστυνομία. Χρειάζεται, μάλλον, περισσότερη δημοκρατία. Ας δοκιμάσουμε, σαν πείραμα, να την αποκαταστήσουμε (αρχίζοντας από τις φοιτητικές εκλογές της ερχόμενης άνοιξης) πριν να ενταφιάσουμε τον θεσμό του ασύλου και παραδώσουμε τα ρημαγμένα πανεπιστημιακά κτίρια σε σιδηρόφρακτες διμοιρίες αστυνομικών.

Θα κερδίζαμε, ίσως, από το πείραμα και οι εκτός πανεπιστημιακού ασύλου εγκαταβιούντες. Γιατί δεν είναι τα πανεπιστήμια μόνον που δυναστεύονται από την υπαγωγή των κανόνων της δημοκρατίας στον πελατειακό κομματισμό και την άτυπη κατάλυση του δημοκρατικού ελέγχου από τον «καπιταλισμό της κομματικής πατρωνίας». Οι ίδιες αιτίες είναι που μετατρέπουν τον εκτός πανεπιστημιακού ασύλου δημόσιο βίο σε ένα άσυλο ανιάτων ασθενειών της δημοκρατίας, που μοιάζει- αυτό τουλάχιστον- ακατάλυτο.

Δεν είναι τα πανεπιστήμια μόνον που δυναστεύονται από την υπαγωγή των κανόνων της δημοκρατίας στον πελατειακό κομματισμό και την άτυπη κατάλυση του δημοκρατικού ελέγχου από τον «καπιταλισμό της κομματικής πατρωνίας». Οι ίδιες αιτίες είναι που μετατρέπουν τον εκτός πανεπιστημιακού ασύλου δημόσιο βίο σε ένα άσυλο ανιάτων ασθενειών της δημοκρατίας, που μοιάζειαυτό τουλάχιστον- ακατάλυτο

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΑΓΚΑΛΟ

Αγαπητέ σύντροφε, κ. Πάγκαλε

Γράψατε στο άρθρο σας στον Ε.Τ. μεταξύ άλλων:

"Η χρεοκοπία του εκπαιδευτικού συστήματος.

Ζητάμε τα δημόσια σχολεία να παραμείνουν ανοιχτά, αλλά παραβλέπουμε ότι αρκεί να μιλήσουμε με κάποιους νέους από αυτούς που διαδηλώνουν για να καταλάβουμε ότι μέσα στις τάξεις δεν γίνεται τίποτα. Καθηγητές και μαθητές έχουν παραιτηθεί από τους ρόλους τους, έχουν παραιτηθεί από το δημόσιο σχολείο. Έχει καταργηθεί η δωρεάν παιδεία. Όλη η δουλειά γίνεται στα φροντιστήρια. Στις σχολικές αίθουσες, απλώς, οι καθηγητές προσποιούνται ότι διδάσκουν και οι μαθητές ότι μαθαίνουν. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα και όλοι όσοι αρνούνται να την αντιμετωπίσουν, ειδικά οι εκπαιδευτικοί, είναι απλώς συνεργοί στις ακρότητες που βλέπουμε αυτές τις μέρες."

Φαντάζομαι ότι έπαιξε το ρόλο της για τις τοποθετήσεις σας η εφημερίδα που φιλοξενεί τη συνέντευξή σας, δεδομένου ότι η άγρα εκλογικής πελατείας σ' αυτό το χώρο αφορά συντηρητικούς πολίτες , που τους αρέσει και παράλληλα τους βολεύει να διαβάζουν , ότι για όλα φταίνε οι άνθρωποι του πνεύματος, που δεν δουλεύουν, "παρά τη φιλοτιμία των εκάστοτε υπουργών και τις προσπάθειές τους" όπως με πολύ ευκολία αναγνωρίζετε. Αφορά "καθωσπρέπει" , "νοικοκυραίους" και "φιλήσυχους πολίτες" , που τους χαλούν την ησυχία στα καλά καθούμενα οι "αλήτες" των Εξαρχείων, με την αρωγή των "πολιτικών αλητών".

Κατανοητή η στόχευσή σας , αλλά παράλληλα ανέντιμη και συκοφαντική για ένα σύνολο ανθρώπων, που - το υποστηρίζω και το πιστεύω- αποτελεί την τελευταία νησίδα , όπου μπορεί να βρει κανείς ανθρώπους με ιδέες και οράματα , αντιπαλεύοντας ακόμη τον κυνισμό και την κατάπτωση των αξιών , που χαρακτηρίζουν την πλειοψηφία των πολιτικών στελεχών , που ασκούν εδώ και πολλά χρόνια την εξουσία και ακυρώνουν στην πράξη τους κόπους και τους αγώνες τους. Η βία εύκολα νομιμοποιείται , όταν προέρχεται από το επίσημο , το οργανωμένο και «μυαλωμένο» κράτος , χωρίς μάλιστα να ενοχλεί τους «αγανακτισμένους» πολίτες αλλά είναι απαράδεκτη όταν προέρχεται από οργισμένους νέους , που από τη φύση τους είναι αυθόρμητοι, ανυποψίαστοι, αν θέλετε μερικές φορές «καθοδηγούμενοι» σε αλόγιστες δράσεις . Μήπως γιατί η επίσημη «κρατική» βία εξυπηρετεί και προστατεύει τα συμφέροντα των βολεμένων «φιλήσυχων πολιτών», που «αγανακτούν», όταν βλέπουν αυτή να εκδηλώνεται από ανθρώπους, που αγωνιούν για τη δική τους ζωή, που τους εξοργίζει η χλιδή γύρω τους από ανθρώπους που δεν εργάστηκαν ποτέ, που τους αηδιάζει η διαφθορά και η κατάπτωση αξιών από τους πολιτικούς , που βλέπουν να κυβερνώνται από μια στυγνή ολιγαρχία του πλούτου με την επίκληση της Δημοκρατίας; Πως αλήθεια περιμένουμε να αντιδράσει ένας εξοργισμένος νέος; Ποιος τον ακούει , όταν δεν κάψει , δε ρημάξει, δε δείξει «παραβατική» συμπεριφορά;

Είναι λοιπόν υπεύθυνοι οι Εκπαιδευτικοί για τις ακρότητες , που παρατηρούνται τις τελευταίες ημέρες γιατί προσποιούνται ότι διδάσκουν , ενώ το γεγονός ότι ο νέος βλέπει και ακούει γύρω του για μίζες , «κουμπάρους» που πιάνονται στα «πράσα» να χρηματίζονται , αλλά κυκλοφορούν ελεύθεροι, Γραμματείς και γενικοί διευθυντές υπουργείων, που ανεξέλεγκτοι μοιράζουν το δημόσιο χρήμα με «ειδικούς λογαριασμούς», όπου κάνουν κουμάντο οι ερωμένες, «αυλικούς» της εξουσίας, που διαχειρίζονται τη Δημόσια περιουσία σαν κληρονομιά τους, που τη χαρίζουν σε ημετέρους χωρίς να αναλαμβάνεται καμία ευθύνη, παράγοντες της πολιτικής να εκτοξεύουν, ένθεν- κακείθεν, κατηγορίες για «κλέφτες», «λαμόγια» και «απατεώνες» χωρίς να μπαίνει κανείς ποτέ στη φυλακή, για ταγούς του δημοσίου που κερδοσκοπούν ασύστολα σε βάρος του, που πρέπει να καταταγεί στους εκάστοτε «ημετέρους» για να βρει δουλειά , που του τάζουν 5% για την Παιδεία αλλά τελικά το μειώνουν στο 2,90% του ΑΕΠ, που έχει πτυχίο ΑΕΙ , μεταπτυχιακό, διδακτορικό και μιλάει τουλάχιστον τρείς γλώσσες , αλλά ζει με το φάσμα της ανεργίας ή, αν είναι στους τυχερούς , με μισθό 700 ευρώ δεν παίζει κανένα ρόλο στα γεγονότα.

Λοιπόν , αξιότιμε σύντροφε, έχω ευθύνη εγώ , που αγωνίζομαι με μισθό κατώτερο απ' αυτόν ενός ΕΠΟΠ ή ενός αγροφύλακα , που διορίστηκε "κατόπιν ενεργειών σας", εξυπηρετώντας την πελατεία σας, αλλά δεν ευθύνεστε εσείς , που επί σειρά ετών είχατε κυβερνητικές ευθύνες και είχατε τη δυνατότητα με καίριες αποφάσεις να αλλάξετε τα πράγματα.

Τόσες και τόσες μετρήσεις της κοινής γνώμης γίνονται , ας προκαλέσετε τις εταιρίες των δημοσκοπήσεων να μετρήσουν κάποτε πως βλέπουν οι νέοι το κάθε θεσμικό κρατικό "οικοσύστημα" σε σχέση με την αξιοπιστία του απέναντί τους . Να δούμε τότε , πόσο μετρούν γι' αυτούς οι Εκπαιδευτικοί, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι δικαστές , η αστυνόμοι , οι γιατροί, οι άλλες Δημόσιες υπηρεσίες.

Συγκρίνετε , αξιότιμε σύντροφε το Δημόσιο Σχολείο με το φροντιστήριο και κάνετε πως αγνοείτε μια ουσιώδη διαφορά. Οι μαθητές απαξιώνουν το Δημόσιο Σχολείο και παρακολουθούν το Σχολείο-Φροντιστήριο, γιατί απλά τους μυεί καλύτερα στο μηχανισμό «επιτυχών» εξετάσεων. Ο καθένας δίνει τον προσωπικό του υπέρ πάντων αγώνα για να ξεπεράσει στο μόριο
τον άλλο. Η τριτοβάθμια Εκπαίδευση αποτελεί κατά κανόνα χώρο ξεκούρασης των νικητών σ΄ αυτό το σκληρό και ανελέητο αγώνα δρόμου. Αν καταλογίζετε στους Εκπαιδευτικούς του Δημόσιου Σχολείου ανικανότητα να παίξουν σημαντικό ρόλο σ' αυτό το ιδιότυπο "ντοπάρισμα" των νέων να τρέξουν πιο γρήγορα, τότε έχετε δίκιο στην κατηγορία σας , αλλά οικτρή αστοχία, φοβούμαι, στον ορισμό της Παιδείας και θα πρέπει να αρχίσετε να σκέπτεστε , μήπως αυτή η αστοχία , αν αφορά πολλούς ακόμα από τους συναδέλφους σας , αποτελεί εν τέλει την απάντηση σ'
αυτά που παρατηρούμε γύρω μας.


Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ - ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !
ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΟΠΟ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΧΤΕΙΤΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ


Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Εγώ δεν φταίω!

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 20 Δεκεμβρίου 2008
... ΚΙ ΑΦΟΥ ο Αλέξανδρος έφυγε για το ταξίδι που δεν διάλεξε, πάνω στα αποκαΐδια της χώρας, ένοχοι και συνένοχοι, κατήγοροι και υπερασπιστές, θύτες και θύματα αναζητούν το «γιατί» και κάνουν γαργάρα το «διότι». Όλοι οι «ευαίσθητοι» και οι «συνειδητοποιημένοι». Όλοι! Βολεψάκηδες, παρτάκηδες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, σχετικοί, άσχετοι... «Συγκλονισμένοι» άπαντες, πανευτυχείς κατά βάθος που γι΄ άλλη μια φορά έχουν βήμα, έχουν φωνή, έχουν πλάνο στο παράθυρο του δελτίου των 8. Σιχάθηκε η ψυχή μου, μα την Παναγία! Χορτάσαμε υποκρισία, φαρισαϊσμό, ψευτιά, κροκοδείλια δάκρυα. Μπλα μπλα μπλα... Να περάσει ο επόμενος... Μπλα μπλα μπλα... ποιος κύριος έχει σειρά;
Και καλά αυτοί που, ούτε λίγο ούτε λίγο, υποστηρίζανε πως τα ΄θελε και τα ΄παθε. Πως δεν ήταν καλός μαθητής. (Κι ως γνωστόν, όποιος φέρνει στον έλεγχο μέσο όρο κάτω από 15, τον πυροβολούμε επί τόπου). Ότι είχε ξαναπάει στα Εξάρχεια. (Κι ως γνωστόν, όποιος περνάει από ΄κεί, τον εκτελούμε στην ψύχρα).
Ότι ήταν παιδί από εύπορη οικογένεια. (Κι ως γνωστόν, όποιον μένει στα βόρεια προάστια του φυτεύουμε μία σφαίρα στο στήθος). Και μπήκανε τώρα στο τριπάκι οι υπόλοιποι να λένε πως ο Αλέξανδρος, όταν πήγαινε στου Μωραΐτη, είχε διαγωγή κοσμιωτάτη και όχι κοσμία. Λες κι όποιος έχει κοσμία τον δολοφονούμε.
ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ γι΄ αυτούς που δεν χαραμίζεις ούτε το σάλιο σου για να τους φτύσεις. Δεν μιλάω για φασιστόμουτρα, τα- επί της ουσίας- αποκαΐδια της χαμένης πατρίδας. Αποβράσματα πάντα υπήρχαν, πάντα υπάρχουν, πάντα θα υπάρχουν. Πάντα ζουν και θα βασιλεύουν- γιατί είναι κι εφτάψυχοι αυτοί, δεν τους πιάνει Χάρος. Μιλάω για τους ευαίσθητους. Μιλάω για τους ψιλο-αριστερούς. Μιλάω για τους ψιλο-σκεπτόμενους. Που βγήκανε να τραγουδήσουνε το δημοφιλές σουξεδάκι της εποχής «εμείς φταίμε».
Εμείς φταίμε που αυτή η γενιά βγήκε στους δρόμους. Εμείς φταίμε που τους παραδώσαμε μια κοινωνία για τα μπάζα. Εμείς φταίμε που ήμασταν η γενιά του Πολυτεχνείου και γίναμε η γενιά του καναπέ. Εμείς φταίμε!
Κι όταν το λένε- με πόσο στόμφο, με πόση αυταρέσκεια- όταν πλασάρουν όλο αυτό το πολιτικώς ορθόν, ειλικρινά που σου ΄ρχεται να ξεράσεις! Γιατί το κόβεις το βλέμμα που ελλοχεύει έτοιμο να σκάσει μύτη. Την εντοπίζεις σε χρόνο ντετέ, τη δεύτερη ανάγνωση. Διαβάζεις πίσω απ΄ τις γραμμές.
Το «εμείς φταίμε» σημαίνει «αυτοί φταίνε». Οι άλλοι.

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

ΧΙΟΥΜΟΡ

Το άκουσα στο Ραδιόφωνο και μ' άρεσε.
Ο Στυλιανίδης και ο Αβραμόπουλος συναντιούνται στη βουλή και πειράζονται μεταξύ τους.
- Δημήτρη, λέει ο Στυλιανίδης, έχω τη γνώμη ότι έχουμε περισσότερες γάζες και φάρμακα στα φαρμακεία των Σχολείων μας απ' αυτά που έχεις εσύ στα Νοσοκομεία!
- Ναι, αλλά εμείς έχουμε περισσότερους μαθητές στα Νοσοκομεία, απ' όσους εσύ στα Σχολεία, απαντά ο Αβραμόπουλος!

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

ΕΝΑ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ!

Καραμανλής:
• Υποτίμησα το θέμα του Βατοπεδίου
• Δεν είδα έγκαιρα την διάσταση του θέματος
• Δεν είχα εικόνα του θέματος στην αρχή
• Δεν είχαμε αντανακλαστικά
• Δεν είμαστε Υποψιασμένοι.

Οι βουλευτές της Ν.Δ. χειροκροτούν όρθιοι!!! Γιατί;
( Κάποτε μια ομάδα πόλο με το σφύριγμα της λήξης του αγώνα βρίσκεται να χάνει με 20-0!!!! Προς γενική κατάπληξη οι παίκτες της ηττημένης ομάδας πανηγυρίζουν έξαλλα. Στη συνέντευξη τύπου, που ακολουθεί, ο δημοσιογράφος ρωτά τον αρχηγό της ομάδας γιατί έγινε αυτό το ασυνήθιστο πανηγύρι.
- Ήταν η πρώτη φορά που δεν πνίγηκε κανείς από την ομάδα μας και το πανηγυρίσαμε , απάντησε με φυσικότητα ο αρχηγός….)

Όλοι νομίζαμε, ότι με το χειροκρότημα επευφημείται ο πολιτικός ηγέτης, για τον οποίο αποδεικνύεται ότι:

• Αντιλαμβάνεται γρήγορα τι συμβαίνει γύρω του.
• Είναι διορατικός και βλέπει έγκαιρα αυτά που δε βλέπουμε εμείς οι απλοί πολίτες
• Έχει πλήρη εικόνα των θεμάτων , γιατί εμείς οι πολίτες πληρώνουμε γι’ αυτό μια ντουζίνα συμβούλους , παρασυμβούλους , ειδικούς κ.λ.π.
• Έχει γρήγορα αντανακλαστικά , γιατί η ολιγωρία μερικές φορές μπορεί να είναι καταστροφική για τη χώρα
• Είναι υποψιασμένος για οτιδήποτε και έχει επεξεργασμένους τρόπους αντίδρασης για κάθε ενδεχόμενο.

Υποψιάζομαι ότι το θερμό χειροκρότημα οφείλονταν στη εικασία ότι κανείς δεν πνίγηκε στους βάλτους του Βα(λ)τοπεδίου

Διαδικτυακές πρωτοβουλίες: ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ !!!

Μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση-πρόταση απο ένα νέο παιδί, που είχα την τύχη να συναντήσω στο διαδίκτυο.

Κυριακή, 14 Δεκέμβριος 2008
Εδώ και αρκετούς μήνες, είχα την ευκαιρία να συμμετέχω σε διαδικτυακές δράσεις άλλοτε με καθαρά πολιτικό χαρακτήρα όπως e-pasok.forumotion.com ,wikipolitics.gr , dialogos.pasok.gr κλπ. και άλλοτε σε πολιτικά ουδέτερες προσπάθειες όπως πχ στο κοινό blog αφιερωμένο στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου και στην αναζήτηση προτάσεων για ένα καλύτερο εθνικό σύστημα υγείας. Υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι μέσα από τις ανοιχτές διεργασίες και τη μαζική συμμετοχή, έστω διαδικτυακά, μπορεί να προκύψει κάτι καινούριο και περισσότερο αυθεντικό.

Αν και προσωπικά στηρίζω το ήθος και τις αξίες που εκπροσωπεί ο Γ. Παπανδρέου, παραδέχομαι δυο πράγματα. Πρώτον ότι στην πολιτική, η εκτίμηση των προσώπων και των αξιών είναι υποκειμενική. Δεύτερον, όταν δούμε το πολιτικό σύστημα ως "οικοσύστημα" μακριά από πολιτικές αγκυλώσεις και δογματισμούς τελικά όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο καράβι. Όταν βουλιάξει θα μας πάρει όλους μαζί. Συνεπώς, ως πολίτες, αν θέλουμε να δούμε μια άσπρη μέρα, πρέπει να συσπειρωθούμε και να δοκιμάζουμε την ανοχή μας στις αντίθετες απόψεις.

Στα πλαίσια της συλλογικής δουλειάς στο blog Αμαλία Καλυβίνου η δική μου πρόταση είναι η εξής:

Εξ' ορισμού, με τον τρόπο που λειτουργεί θεσμικά η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία σήμερα, τα πολιτικά κόμματα (κυρίως τα 2 κόμματα εξουσίας ) είναι εκείνα που θα πάρουν τις αποφάσεις για το μέλλον μας και θα τις υλοποιήσουν. Επιπλέον, σήμερα δεν έχουμε ανεξαρτησία των 3 εξουσιών (νομοθετική-εκτελεστική-δικαστική) , θεσμοί που καθιερώθηκαν με τη γαλλική επανάσταση στην περιβόητη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη . Τελικά η νομοθετική εξουσία (πλειοψηφία βουλής) ταυτίζεται με την εκτελεστική (κυβέρνηση) αλλά και με την δικαστική εξουσία, αφού η κυβέρνηση μπορεί να διορίζει τους προϊσταμένους των μεγάλων δικαστηρίων και εισαγγελιών. Επί της ουσίας δηλαδή η εξουσία είναι μία: η βουλή. Ο κόσμος λοιπόν γιατί δεν επαναστατεί; Ο Φρόυντ θα έλεγε ότι ο κόσμος βρίσκεται σε φάση άρνησης και απωθεί αυτή τη μεγάλη αλήθεια στο υποσείδητο. Σπάνια κάποιος τολμά να πλησιάζει πολιτικούς με σκοπό να κάνει εποικοδομητική κριτική. Περιμένουν όλοι να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να τους βρίσουν τελευταία στιγμή ή να αρκεστούν σε πελατειακές σχέσεις. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν συμμετέχει καθημερινά στην πολιτική ζωή και αφίνει τους λίγους και τους "εκλεκτούς" να αλλωνίζουν, νομίζοντας ότι το παιχνίδι είναι χαμένο ή ότι οι συμπολίτες μας ξέρουν καλύτερα από εμάς και έχουν να προτείνουν καλύτερες λύσεις. Συμπέρασμα: οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες συνήθως αποφεύγουν να εμπλακούν σε βάθος με τα πολιτικά κόμματα τα οποία όμως τελικά παίρνουν τις αποφάσεις. Από εκεί ξεκινούν όλα.

Θα αναφέρω χαρακτηριστικά ότι στις νεανικές παρέες όταν τολμήσεις να αναφέρεις κάποιο κόμμα εξουσίας πχ ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ συνήθως όλοι σιωπούν σαν να είναι ταμπού. Το χειρότερο είναι ότι όσοι τολμούν και παίρνουν θέση απλώς ασκούν κριτική. Η κριτική συνήθως είναι του τύπου "εσείς που φταίτε για το ένα ή το άλλο σκάνδαλο". Στο μεταξύ όλοι μιλούμε χωρίς να έχουμε καν ιδέα ούτε φατσικώς ποιοί είναι, ούτε τι λένε, οι υπόλοιποι 250 βουλευτές που δεν βγαίνουν ποτέ στα κανάλια. Λες και δεν ξέρουμε όλοι ότι τα ΜΜΕ παίζουν το παιχνίδι τους. Ο Μπρεχτ είχε γράψει για τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ότι είναι αφελές και ηλίθο να πεις ότι συλλογικά "οι γερμανοί φταίνε". Είχε εξηγήσει και γιατί είναι αφελές, επειδή όταν το ακούσει αυτό ένας ειλικρινής Γερμανός τι πρέπει να κάνει; Να αυτοκτονήσει; Και τι ωθείς τον σωστό Γερμανό να κάνει στον πόλεμο όταν δεν έχει την υποστήριξη του υπόλοιπου κόσμου, όταν η γενική ιδέα είναι ότι "φταίνε όλοι" ;

Η πρότασή μου για το διαδίκτυο έχει να κάνει με το να αρχίσουμε να πιέσουμε καθημερινά μέσα σε λογικά πλαίσια τους πολιτικούς ως μικρές ή μεγάλες ομάδες Bloggers. Πρέπει όμως να κρατούμε το μέτρο χωρίς να φτάνουμε στα άκρα της εμπάθειας ή του ραγιαδισμού (=γλύψιμο). Να ζητούμε γραπτές απαντήσεις κυρίως από τους ανθρώπους της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Να δράσουμε συλλογικά (επιτέλους) ανεξάρτητα απ' το κόμμα που στηρίζουμε, και να υπογράφουμε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ κοινές επιστολές με αυστηρό αλλά κόσμιο ύφος. Τι θα κερδίσουμε έτσι; Όταν θα κληθούν πολιτικοί ή διοικητές οργανισμών να να απαντήσουν σε συγκεκριμένες επιστολές τότε, χωρίς να το θέλουν, γίνονται και οι ίδιοι "μπλογκερς" αφού οι απαντήσεις τους θα τους εκθέσουν στο διαδίκτυο (ή θα τους αναδείξουν, αν κάνουν σωστά τη δουλειά τους). Θέλω να διαβάσω όχι 1 ή 2 αλλά 100-200 επιστολές σε διάφορα μπλογκς στις οποίες να έχουν απαντήσει (ή αρνηθεί να απαντήσουν) 200 διαφορετικά πολιτικά πρόσωπα. Θέλω να δω ποιός πολιτικός θα απαντήσει ρεαλιστικά και αντικειμενικά, ποιός έχει να προτείνει λύσεις, θέλω να διαβάσω επιτέλους κάτι πριν πάω στις επόμενες εκλογές να ψηφίσω. Εν τέλει δεν έχει σημασία τι θα ψηφίσουμε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΡΙΖΑ κλπ. αν καταφέρουμε και αναδείξουμε τις πιο υγιείς απόψεις σε κάθε κόμμα. Τα μπλογκς, λειτουργούν ως μέσα μαζικής ενημέρωσης και πρέπει επιτέλους να αρχίζουν να εκθέτουν επίσημες απαντήσεις από πρόσωπα που ζητούν τη ψήφο μας. Μιλάω για γραπτές, ανεξίτηλες δεσμεύσεις σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Απαντήσεις που εκ των υστέρων κανένας δεν θα μπορεί να "καλύψει".

Φυσικά, δεν αναφέρομαι μόνο στα πρωτοκλασσάτα στελέχη που λίγο πολύ γνωρίζουμε την (αν)αξιοπιστία του καθενός αλλά για τους υπόλοιπους, τους λιγότερο γνωστούς βουλευτές. Αν κάποιος πολιτικός δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να αφιερώσει λίγο χρόνο και να απαντήσει στις αγωνίες και την κοινή προσπάθεια πχ 17+ Bloggers για θέματα υγείας τότε ίσως δεν αξίζει και την ψήφο μας. Θα ήθελα δηλαδή να σταματήσουμε την γρίνια και να αρχίζουμε όλοι μαζί να θέτουμε χωρίς φόβο και χωρίς πάθος τα ερωτήματα εκεί που πρέπει να γίνουν. Σε ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους ανθρώπους που ζητουν τη ψήφο μας! Να κάνουμε αυτό που ισχυριζόταν ο ίδιος ο Σωκράτης για τον εαυτό του: να γίνουμε η ενοχλητική μύγα που δεν θα τους αφήνει σε ησυχία.

Απλώς σκεφτείτε το.

Παναγιώτης Πετεινάτος
http://web4medicine.blogspot.com