Follow by Email

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

ΣΧΟΛΕΙΟ (όπως είναι) : ΜΟΡΦΩΝΕΙ Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΝΕΙ;

video


         Είδα ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, που αξίζει να δουν και οι φίλοι του ιστολογίου μου.  Η θέαση του Σχολείου από μια άλλη οπτική γωνία ίσως μας σοκάρει, αλλά ας μη ξεχνούμε το σοκ των ανθρώπων, όταν κάποιος "τρελός" υποστήριζε ότι η γη δεν ήταν επίπεδη, αλλά μια ολοστρόγγυλη μπάλα! 

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Πάμε σπίτι μου; Έχω και καλοριφέρ...

   


Πριν μερικά χρόνια  όλοι οι  Έλληνες ονειρεύονταν  σπίτι με  τζάκι, μολονότι  χρησιμοποιούσαν και ζεσταίνονταν με καλοριφέρ.  Σε λίγα χρόνια προβλέπω ότι θα ονειρεύονται καλοριφέρ, μολονότι θα ζεσταίνονται με σόμπες και τζάκια.
  Φανταστείται τη σκηνή, που η κυρία επιδεικνύει στις φίλες της με καμάρι το καλοριφέρ στο σαλόνι, την ώρα που ο σύζυγος κουβαλάει τα ξύλα για τη σόμπα ή το τζάκι!
  " Τ΄ανάβουμε τα Χριστούγεννα ή όταν χιονίζει " θα λέει η  κυρία στις φίλες της.
  "Αχ τι ωραία τα σαιμέν στο καλοριφέρ σου! και στη φωτογραφία , που είναι ακουμπισμένη πάνω, τι όμορφη που είσαι!"  θα απαντά η φίλη.
    Ισχυρό όπλο για να ρίξεις τη γκόμενα θα είναι πλέον η  φράση : "Πάμε σπίτι μου, να πιούμε ένα ποτό δίπλα στο καλοριφέρ; Θα τ' ανάψω για πάρτι σου!"

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΣΠΟΝΤΑ

  Παραθέτω την απάντηση του Γιάννη Ραγκούση σε  άρθρο του Πρετεντέρη στο "ΒΗΜΑ της Κυριακής", προκαλώντας τον κάθε αναγνώστη να επικεντρωθεί στην ουσία των επιχειρημάτων . Οι απορία που εξέφρασα σε ανάρτησή μου πριν λίγες μέρες μάλλον βρίσκει, έστω και από σπόντα, την απάντησή της.
  Γράφει λοιπόν ο Γιάννης Ραγκούσης:
"Η επίθεση του κ. Πρετεντέρη στο σημερινό Βήμα, αρχικά προδιαθέτει κάποιον να αντιδράσει όπως αρμόζει σε υβρίζοντες, όπως συνήθως αρμόζει στον κ. Πρετεντέρη: δηλαδή αγνοώντας τον, αφήνοντας την εμπάθεια, την ακραία διαστρέβλωση και τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς να ευεργετήσουν τον υβριζόμενο και να πλήξουν τον υβριστή.
Θα ήταν όμως λάθος να μείνει κανείς στο συμπλεγματικό σκέλος του άρθρου.  Γιατί ενώ δεν το επιδιώκει, δίνει τελικά την αφορμή να αναδειχθούν κρίσιμες παράμετροι   της εθνικής μας τραγωδίας.

Σε αυτήν την τραγωδία το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης συνολικά και συγκεκριμένοι πολιτικοί έχουν αδιαμφισβήτητα την πρωτεύουσα ευθύνη.
Αλλά ποιοί πολιτικοί; Όλοι;
Όσοι έως το 2009 είχαν συμμετοχή στην υπερχρέωση της χώρας, στη διάλυση του παραγωγικού της ιστού και στην οικοδόμηση του τερατώδους πελατειακού κράτους; Προφανώς! Όσοι ανέλαβαν το 2009 να ανελκύσουν το ναυάγιο, να διασώσουν τη ρημαγμένη χώρα, χωρίς να έχουν καμιά ευθύνη για την κατάντια της, γιατί για πρώτη φορά συμμετείχαν σε κυβέρνηση; Από πού και ως πού; Και με βάση ποια αξιολόγηση?
Υπεύθυνοι είναι σίγουρα πολλοί - που είναι και τακτικοί ¨τρόφιμοι ¨ των εκπομπών του κ. Πρετεντέρη - όσοι σκόρπισαν το δημόσιο ταμείο όπου "έπρεπε" για να διασφαλίσουν μια εύκολη πολιτική καριέρα.
Και ακριβώς για να καλύψει αυτήν την παρέα, τους πρωταγωνιστές της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης, ο κ. Πρετεντέρης υβρίζει, χωρίς να μπορεί να πει το παραμικρό επί του συγκεκριμένου: ούτε για τον Καλλικράτη, ούτε για την αξιοκρατία στο δημόσιο, ούτε για το απόλυτο φρένο στις προσλήψεις, ούτε για το νόμο για την ιθαγένεια, ούτε για την διαύγεια.
Γιατί εγώ αυτά έκανα και γι’ αυτά έχω την πολιτική ευθύνη. Αλλά, φαίνεται, κάτι θεσμοί σαν τη διαύγεια χαλάνε την πιάτσα.
Δυστυχώς όμως για τον κ. Πρετεντέρη η ώρα του απολογισμού δεν έφτασε μόνο για τους πολιτικούς.
Έφτασε και για κάποιους - λίγους - δημοσιογράφους, πραγματικούς σεναριογράφους, σκηνοθέτες και σταρ της μεταπολίτευσης. Που εννοούσαν και εννοούν, χωρίς καμιά νομιμοποίηση, να χειραγωγούν την πολιτική και οικονομική ζωή, δοξάζοντας τη δημοσιογραφία που εφηύραν, δηλαδή τη διαμεσολαβητική δημοσιογραφία της συναλλαγής.
Στην Ελλάδα πάντα υπήρχαν οικονομικοί παράγοντες που χρωστούσαν την ύπαρξή τους στη σχέση τους με το δημόσιο ταμείο. Και εξωνημένοι πολιτικοί που τους φρόντιζαν.
Αυτό που προσέθεσε η σκοτεινή πλευρά της μεταπολίτευσης είναι τους δημοσιογράφους-συνδέσμους.
Και όσο πλησιάζει η αναπόφευκτη πια λογοδοσία για όλους, επιτίθενται. Επιτίθενται σε αυτούς που δεν ελέγχουν, σε αυτούς που δεν χρωστάνε, σε αυτούς που δεν έχουν να θυμηθούν δουλειές, σε αυτούς που ποτέ δεν τους παρακάλεσαν για να πιάσουν στασίδι στις εκπομπές τους, σε αυτούς που δεν διασκέδασαν μαζί στο υπέροχο πάρτι της μεταπολίτευσης.
Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ορισμένα εύκολα ερωτήματα, εύκολα γιατί είναι γνωστές οι απαντήσεις τους:
•Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο κ. Πρετεντέρης αρθρογράφησε και μίλησε συστηματικά με θετικό τρόπο για την κυβέρνηση Καραμανλή, ενός μοιραίου πρωθυπουργού που με τη δημοσιονομική πολιτική του οδήγησε την Ελλάδα στα «βράχια»;
Θυμίζω ότι μόνο το 2009 επί πρωθυπουργίας Καραμανλή το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού έφτασε τα 24 δις ευρώ, 8 τρισεκατομμύρια της πάλαι ποτέ δραχμής, που ξοδεύτηκαν ενώ δεν υπήρχαν ( το συνολικό έλλειμμα ήταν 36,5 δις ευρώ). Αυτόν τον πρωθυπουργό καθώς και τους υπουργούς του, όπως τον κ. Σαμαρά που δεν άφησε συγχωριανό του αδιόριστο ρουσφετολογικά στο Μουσείο της Ακρόπολης,  φρόντισε να εγκωμιάζει επί μακρόν και με κάθε τρόπο ο κ. Πρετεντέρης.
•Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο κ. Πρετεντέρης ανέλαβε «εργολαβικά» θα ΄λεγε κανείς, την υπεράσπιση - εκπροσώπηση του αντιμνημονιακού κ. Σαμαρά , που σαν πρωθυπουργός θα ζητήσει σε λίγες ημέρες την έγκριση του Κοινοβουλίου για την πιο σκληρή υφεσιακή πολιτική λιτότητας που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα;
•Κάθε βράδυ που ο κύριος Πρετεντέρης κάνει ότι δεν καταλαβαίνει υπεκφεύγοντας και αποφεύγοντας πλέον τις αντιμνημονιακές κορώνες του παρελθόντος αλλά και κάθε αναφορά σε υφεσιακές πολιτικές, οι πολίτες θυμούνται καλά τι έλεγε πριν λίγους μήνες, τι έλεγε πέρσι, πρόπερσι  και προφανώς γελάνε με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει.
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ που από τη μια ζητούσε υποκριτικά «συγνώμη» για τις πολιτικές που άσκησε και από την άλλη κάνει τα αδύνατα δυνατά για να υπερψηφιστούν αυτή τη βδομάδα τα μέτρα, που είναι τα ίδια και χειρότερα με εκείνα για τα οποία δήθεν ζητούσε συγνώμη;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ που έφερε πίσω στα ψηφοδέλτια, παραμονές εκλογών, αυτούς που είχαν καταψηφίσει το μνημόνιο, αυτούς που αποστατώντας είχαν καταψηφίσει την κυβέρνησή τους, για να δώσουν τη μάχη μαζί με τους άλλους, όσους από μας είχαν με ανυπολόγιστο προσωπικό κόστος  υπερασπιστεί  τις πολιτικές, που τώρα πια όλοι αναγκάζονται να αποδεχτούν ότι ήταν μονόδρομος για να σωθεί ο τόπος;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ ήταν το ΠΑΣΟΚ που έλεγε προεκλογικά το Μάιο και τον Ιούνιο ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία (το μνημόνιο) και στη συνέχεια προσχώρησε αμαχητί στις πιο σκληρές απαιτήσεις της τρόικας;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ του οποίου ο πρόεδρος έκλεισε τον προεκλογικό αγώνα του Ιουνίου 2012 αγκαλιά με τον Θύμιο Λυμπερόπουλο, αποκαλώντας «δικά μας παιδιά» αυτούς οι οποίοι έσπαγαν γραφεία βουλευτών και πέταγαν λάδια με κίνδυνο να σκοτωθούν αθώοι άνθρωποι για να εμποδίσουν την εφαρμογή του νόμου;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ ,αν όχι «το Πασοκ του Βενιζέλου », που έβαλε σε στικάκι (!) και κράτησε στο συρτάρι τη λίστα Λαγκάρντ, με σκοπό να μην ελεγχθούν για ενδεχόμενη φοροδιαφυγή μεγαλοκαταθέτες στην Ελβετία, από έναν υπουργό που δε δίστασε να προχωρήσει σε βάναυσες περικοπές μισθών και συντάξεων εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων;
•Αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ του κυρίου Βενιζέλου. Του φίλου και ομοτράπεζου του κ. Πρετεντέρη.
Αλλά αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Είναι το ΠΑΣΟΚ της ηθικής και πολιτικής κατάπτωσης και του εκλογικού τέλους και βέβαια ο κ. Πρετεντέρης μόνον ένα τέτοιο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να υπερασπίζεται."

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ "ΝΕΟ ΜΙΓΜΑ" ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ ΞIΝΙΣΕ;

Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, όταν στο αντιμνημονιακό μέτωπο βρίσκονταν ο νυν πρωθυπουργός και η Ν.Δ., δόθηκαν αρκετές παραστάσεις πατριωτισμού και εθνικής υπερηφάνειας, καθώς επίσης με το Ζάππειο Ι, Ζάππειο ΙΙ κ.λ.π. σε αντίστοιχες παραστάσεις, δίνονταν μηνύματα εφαρμογής διαφορετικών «μιγμάτων» οικονομικής πολιτικής, που θα μας έβγαζαν γρήγορα από την κρίση. Η «επαναδιαπραγμάτευση» των όρων των μνημονίων Ι και ΙΙ ήταν το ελάχιστο που θα εξασφάλιζε ο νέος πρωθυπουργός. Σε μια περίοδο που το πολιτικό προσωπικό της χώρας και τα πολιτικά κόμματα διέρχονταν μια πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας, ο αρχηγός της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έκανε ότι μπορούσε, ώστε να αποτελειώσει τα όποια ψήγματα εμπιστοσύνης υπήρχαν στους πολίτες για τα μεγάλα κόμματα (τότε) και τα στελέχη τους, που διαχειρίστηκαν την τύχη της χώρας την περίοδο της μεταπολίτευσης. Η τύφλωση ή η μέθη στην προοπτική κατάληψης της εξουσίας από τη Ν.Δ. και τον κ. Σαμαρά ακύρωσε στη γέννησή της κάθε δυνατότητα επιτυχίας. Δε μπορείς να υπερασπίζεσαι αίφνης και να θεωρείς σωτήρια μια πολιτική, που πριν ένα χρόνο χαρακτήριζες αντιπατριωτική, λαθεμένη, καταστροφική, χωρίς να κουρελιάσεις την αξιοπιστία σου. Ο κ. Σαμαράς δεν αντελήφθη ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε κατά του τότε πρωθυπουργού στην έφοδο του για την κατάληψη του Μαξίμου, θα μετατρέπονταν σε βαριές αλυσίδες στα πόδια του, όταν θα πετύχαινε ο στόχος. Δυστυχώς φρόντισε να ισοπεδώσει το σπίτι που διεκδικούσε να κατακτήσει, όταν μάλιστα στόχος του ήταν να κατοικήσει σ’ αυτό! Στελέχη της Ν.Δ. στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υιοθετούσαν άκριτα ό,τι σενάριο συνομωσιολογίας κυκλοφορούσε για Κινέζους και Ρώσους σωτήρες των οποίων η προσφορά απορρίφτηκε από τον (πράκτορα των Αμερικανών) Παπανδρέου, για τους ομογενείς που συγκέντρωσαν 600 δις για να μας σώσουν, αλλά δεν ενέδιδε στους όρους τους η ένοχη κυβέρνηση Παπανδρέου, για τους αόρατους εχθρούς που επιβουλεύονται την ύπαρξη της Ελλάδας, για τους Γερμανούς που θα κάνουν έφοδο στα σπίτια μας και θα τ’ αγοράσουν όσο-όσο. Ταυτόχρονα σιγοντάριζαν κάθε «εκδήλωση λαϊκής δυσαρέσκειας» , υιοθετούσαν κάθε διαμαρτυρία κοινωνικών ομάδων αδιαφορώντας για το δίκαιο ή άδικο των προνομίων που αφαιρούνταν, οι κοινοτικοί μας εταίροι, στην οικογένεια των οποίων μας ενέταξαν ( θεωρώντας το μέγα πολιτικό τους επίτευγμα στη μεταπολίτευση), εμφανίζονται σαν «δυνάμεις κατοχής», συντονισμένοι στη συχνότητα των ακραίων του πολιτικού μας φάσματος εκ δεξιών και αριστερών. Ένα εν δυνάμει κόμμα εξουσίας αντιπολιτεύτηκε με τη λογική των γκρουπούσκουλων και προσπαθεί να πολιτευτεί με τη λογική της «υπεύθυνης» πολιτικής δύναμης, υποδυόμενο τους μέχρι χτες πολιτικούς του αντιπάλους.
Το περιβόητο «νέο μίγμα» οικονομικής πολιτικής του κ. Σαμαρά μάλλον ξίνισε στη ζύμωση και δεν εμφανίστηκε ποτέ στο τραπέζι, όπως επίσης τα «ισοδύναμα μέτρα» που επινοούσαν οι φωστήρες της Ν.Δ. κάθε τόσο, όσο ήταν στην αντιπολίτευση και θα απομάκρυναν το ενδεχόμενο περικοπής μισθών και συντάξεων, αποδείχτηκαν φτηνά πυροτεχνήματα στο δρόμο για την εξουσία.
Το ΠΑΣΟΚ θυσίασε την πολιτική του ζωή και ο πρώην αρχηγός του την πολιτική του σταδιοδρομία στην προσπάθεια να κρατηθεί η χώρα ζωντανή μέσα στην Ε.Ε. και το ευρώ, αποκηρύσσοντας, αργά έστω, την πολιτική πρακτική των τελευταίων δεκαετιών. Αλώθηκε εκ των έσω, καθώς τα αντικαθεστωτικά του αντισώματα ήταν πολύ λίγα και αδύναμα για να αντιμετωπίσουν τη μεγάλη πίεση της συντήρησης σε Ευρώπη και Ελλάδα. Η Ν.Δ. και ο κ. Σαμαράς αποτελείωσαν οριστικά την όποια ελπίδα των πολιτών για έξοδο από την κρίση στα πλαίσια της Ε.Ε., καθώς ένα συστημικό πρόβλημα ολόκληρης της Ευρώπης το ερμήνευσαν με κοντόφθαλμους και μικροπολιτικούς όρους, όσο ήταν στην αντιπολίτευση, το χειρίζονται ως φοβικοί και μοιραίοι, όσο είναι στην κυβέρνηση.
Στο πολιτικό σκηνικό της χώρας υπάρχει πλέον ένα τεράστιο κενό, που φαίνεται από το δημοσκοπικό φούσκωμα των άκρων. Είναι έκδηλο πλέον ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βαθύτατα πολιτικό και πολιτισμικό με άμεση αντανάκλαση στην οικονομία μας, καθώς είμαστε οι πλέον ευάλωτοι στο συστημικό και νομισματικό πρόβλημα της Ε.Ε.
Οι ξύλινες ή το χειρότερο οι χάρτινες κατασκευές είναι αυτές που καταρρέουν πρώτες στις ισχυρές μπόρες. Μέχρι τότε, στην απανεμιά και τη λιακάδα φαντάζουν ενίοτε πολυτελείς κατοικίες, που κλέβουν το θαυμασμό και το φθόνο των γειτόνων.
Η «σωτηρία» μας πλέον επαφίεται στις πολιτικές αποφάσεις των εταίρων μας, που φυσικά εντάσσονται στους υπολογισμούς τους για το τι έχουν να χάσουν ή να κερδίσουν, αν μας αφήσουν στην τύχη μας. Δε μπορούμε πλέον να ελπίζουμε στους αριθμούς, που λογαριάζουμε εμείς, αλλά σ΄ αυτούς που υπολογίζουν οι άλλοι.
Έτσι ερμηνεύεται, κατά τη γνώμη μου, η δήλωση του πρωθυπουργού ότι «η διαπραγμάτευση τελείωσε» Ή πιο απλά: Μέχρι τώρα λέγαμε και καμιά μ@λ@κί@ να περνά η ώρα. Το θέμα είναι αν οι Μερκολάντηδες έχουν συμφέρον να μας δώσουν τη δόση μας. Αν ναι, θα πανηγυρίσουμε ότι νικήσαμε, ότι δικαιωθήκαμε κ.λ.π. . Αν όχι θα πούμε ότι δε λυγίσαμε στις πιέσεις τους και θα παραδώσουμε υπερήφανοι την εξουσία στους άλλους για τα περεταίρω...
Σήμερα; Το λιοντάρι μετατράπηκε σε αρνάκι γάλακτος, η «επαναδιαπραγμάτευση¨ έγινε ανέκδοτο, η επικύρωση της συμφωνίας, που έγινε από την κυβέρνηση Παπανδρέου πέρυσι τέτοιον καιρό και χαρακτηρίστηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση καταστροφική , προβάλλεται από τη νυν κυβέρνηση ως η σωτηρία της χώρας από την (τυπική) πτώχευση.