Follow by Email

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Μυαλοφθαλμαπάτες

Δείτε το σε πλήρη οθόνη 





   Γιαυτό, όταν δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ούτε γιαυτά που βλέπουμε, πόσο πιο προσεκτικοί και επιφυλακτικοί πρέπει να είμαστε γιαυτά που ακούμε...
  Ή αλλιώς, η πραγματικότητα που ζούμε έχει μεγάλη σχέση με τα μάτια που τη βλέπουμε και  το μυαλό που την ερμηνεύουμε.

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ

  Εύχομαι σε όλες τις  φίλες  και τους φίλους  του ιστολογίου , ότι καλύτερο για την υγεία και ευτυχία    για πολλά χρόνια, τόσο  των ίδιων, όσο και των αγαπημένων τους προσώπων.


Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ "Alkioni"

Από το τετράδιο της Αλκυόνης, σε μια της ανάρτηση διάβαζα:

«Η τελειότητα που πλασάρουν κάποιοι και η μεγάλη
ισορροπία με ξενερώνουν. Στεγνώνει το στόμα μου. Δεν αντέχω.
Θέλω μια ρωγμή εγώ στην ψυχή, να μπαίνει μέσα η βροχή.
Ένα σηκωμένο κεραμίδι, που να μπορούν να χτίσουν τη φωλιά τους τα πουλιά.»


«Ένα κόκκινο γαρίφαλο είναι η ζωή μας.
Ένα κόκκινο γαρίφαλο που βάζει ο Θεός στ’ αυτί του
και σεργιανάει στα σύμπαντα.»

 Σεργιανάς πια στα σύμπαντα "Αlkioni" , αφού σεργιάνισες μαζί μας στο διαδίκτυο  με τις "ΕΝΑΝΤΙΟΔΡΟΜΙΕΣ" σου για τέσσερα χρόνια με σεμνότητα, ευαισθησία, αγάπη, παιδεία. Σαν ένα κατακόκκινο γαρίφαλο.


ΚΑΛΟ   ΤΑΞΙΔΙ  "Αlkioni"


Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

ΣΧΟΛΕΙΟ (όπως είναι) : ΜΟΡΦΩΝΕΙ Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΝΕΙ;



         Είδα ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, που αξίζει να δουν και οι φίλοι του ιστολογίου μου.  Η θέαση του Σχολείου από μια άλλη οπτική γωνία ίσως μας σοκάρει, αλλά ας μη ξεχνούμε το σοκ των ανθρώπων, όταν κάποιος "τρελός" υποστήριζε ότι η γη δεν ήταν επίπεδη, αλλά μια ολοστρόγγυλη μπάλα! 

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Πάμε σπίτι μου; Έχω και καλοριφέρ...

   


Πριν μερικά χρόνια  όλοι οι  Έλληνες ονειρεύονταν  σπίτι με  τζάκι, μολονότι  χρησιμοποιούσαν και ζεσταίνονταν με καλοριφέρ.  Σε λίγα χρόνια προβλέπω ότι θα ονειρεύονται καλοριφέρ, μολονότι θα ζεσταίνονται με σόμπες και τζάκια.
  Φανταστείται τη σκηνή, που η κυρία επιδεικνύει στις φίλες της με καμάρι το καλοριφέρ στο σαλόνι, την ώρα που ο σύζυγος κουβαλάει τα ξύλα για τη σόμπα ή το τζάκι!
  " Τ΄ανάβουμε τα Χριστούγεννα ή όταν χιονίζει " θα λέει η  κυρία στις φίλες της.
  "Αχ τι ωραία τα σαιμέν στο καλοριφέρ σου! και στη φωτογραφία , που είναι ακουμπισμένη πάνω, τι όμορφη που είσαι!"  θα απαντά η φίλη.
    Ισχυρό όπλο για να ρίξεις τη γκόμενα θα είναι πλέον η  φράση : "Πάμε σπίτι μου, να πιούμε ένα ποτό δίπλα στο καλοριφέρ; Θα τ' ανάψω για πάρτι σου!"

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΣΠΟΝΤΑ

  Παραθέτω την απάντηση του Γιάννη Ραγκούση σε  άρθρο του Πρετεντέρη στο "ΒΗΜΑ της Κυριακής", προκαλώντας τον κάθε αναγνώστη να επικεντρωθεί στην ουσία των επιχειρημάτων . Οι απορία που εξέφρασα σε ανάρτησή μου πριν λίγες μέρες μάλλον βρίσκει, έστω και από σπόντα, την απάντησή της.
  Γράφει λοιπόν ο Γιάννης Ραγκούσης:
"Η επίθεση του κ. Πρετεντέρη στο σημερινό Βήμα, αρχικά προδιαθέτει κάποιον να αντιδράσει όπως αρμόζει σε υβρίζοντες, όπως συνήθως αρμόζει στον κ. Πρετεντέρη: δηλαδή αγνοώντας τον, αφήνοντας την εμπάθεια, την ακραία διαστρέβλωση και τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς να ευεργετήσουν τον υβριζόμενο και να πλήξουν τον υβριστή.
Θα ήταν όμως λάθος να μείνει κανείς στο συμπλεγματικό σκέλος του άρθρου.  Γιατί ενώ δεν το επιδιώκει, δίνει τελικά την αφορμή να αναδειχθούν κρίσιμες παράμετροι   της εθνικής μας τραγωδίας.

Σε αυτήν την τραγωδία το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης συνολικά και συγκεκριμένοι πολιτικοί έχουν αδιαμφισβήτητα την πρωτεύουσα ευθύνη.
Αλλά ποιοί πολιτικοί; Όλοι;
Όσοι έως το 2009 είχαν συμμετοχή στην υπερχρέωση της χώρας, στη διάλυση του παραγωγικού της ιστού και στην οικοδόμηση του τερατώδους πελατειακού κράτους; Προφανώς! Όσοι ανέλαβαν το 2009 να ανελκύσουν το ναυάγιο, να διασώσουν τη ρημαγμένη χώρα, χωρίς να έχουν καμιά ευθύνη για την κατάντια της, γιατί για πρώτη φορά συμμετείχαν σε κυβέρνηση; Από πού και ως πού; Και με βάση ποια αξιολόγηση?
Υπεύθυνοι είναι σίγουρα πολλοί - που είναι και τακτικοί ¨τρόφιμοι ¨ των εκπομπών του κ. Πρετεντέρη - όσοι σκόρπισαν το δημόσιο ταμείο όπου "έπρεπε" για να διασφαλίσουν μια εύκολη πολιτική καριέρα.
Και ακριβώς για να καλύψει αυτήν την παρέα, τους πρωταγωνιστές της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης, ο κ. Πρετεντέρης υβρίζει, χωρίς να μπορεί να πει το παραμικρό επί του συγκεκριμένου: ούτε για τον Καλλικράτη, ούτε για την αξιοκρατία στο δημόσιο, ούτε για το απόλυτο φρένο στις προσλήψεις, ούτε για το νόμο για την ιθαγένεια, ούτε για την διαύγεια.
Γιατί εγώ αυτά έκανα και γι’ αυτά έχω την πολιτική ευθύνη. Αλλά, φαίνεται, κάτι θεσμοί σαν τη διαύγεια χαλάνε την πιάτσα.
Δυστυχώς όμως για τον κ. Πρετεντέρη η ώρα του απολογισμού δεν έφτασε μόνο για τους πολιτικούς.
Έφτασε και για κάποιους - λίγους - δημοσιογράφους, πραγματικούς σεναριογράφους, σκηνοθέτες και σταρ της μεταπολίτευσης. Που εννοούσαν και εννοούν, χωρίς καμιά νομιμοποίηση, να χειραγωγούν την πολιτική και οικονομική ζωή, δοξάζοντας τη δημοσιογραφία που εφηύραν, δηλαδή τη διαμεσολαβητική δημοσιογραφία της συναλλαγής.
Στην Ελλάδα πάντα υπήρχαν οικονομικοί παράγοντες που χρωστούσαν την ύπαρξή τους στη σχέση τους με το δημόσιο ταμείο. Και εξωνημένοι πολιτικοί που τους φρόντιζαν.
Αυτό που προσέθεσε η σκοτεινή πλευρά της μεταπολίτευσης είναι τους δημοσιογράφους-συνδέσμους.
Και όσο πλησιάζει η αναπόφευκτη πια λογοδοσία για όλους, επιτίθενται. Επιτίθενται σε αυτούς που δεν ελέγχουν, σε αυτούς που δεν χρωστάνε, σε αυτούς που δεν έχουν να θυμηθούν δουλειές, σε αυτούς που ποτέ δεν τους παρακάλεσαν για να πιάσουν στασίδι στις εκπομπές τους, σε αυτούς που δεν διασκέδασαν μαζί στο υπέροχο πάρτι της μεταπολίτευσης.
Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ορισμένα εύκολα ερωτήματα, εύκολα γιατί είναι γνωστές οι απαντήσεις τους:
•Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο κ. Πρετεντέρης αρθρογράφησε και μίλησε συστηματικά με θετικό τρόπο για την κυβέρνηση Καραμανλή, ενός μοιραίου πρωθυπουργού που με τη δημοσιονομική πολιτική του οδήγησε την Ελλάδα στα «βράχια»;
Θυμίζω ότι μόνο το 2009 επί πρωθυπουργίας Καραμανλή το πρωτογενές έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού έφτασε τα 24 δις ευρώ, 8 τρισεκατομμύρια της πάλαι ποτέ δραχμής, που ξοδεύτηκαν ενώ δεν υπήρχαν ( το συνολικό έλλειμμα ήταν 36,5 δις ευρώ). Αυτόν τον πρωθυπουργό καθώς και τους υπουργούς του, όπως τον κ. Σαμαρά που δεν άφησε συγχωριανό του αδιόριστο ρουσφετολογικά στο Μουσείο της Ακρόπολης,  φρόντισε να εγκωμιάζει επί μακρόν και με κάθε τρόπο ο κ. Πρετεντέρης.
•Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι ο κ. Πρετεντέρης ανέλαβε «εργολαβικά» θα ΄λεγε κανείς, την υπεράσπιση - εκπροσώπηση του αντιμνημονιακού κ. Σαμαρά , που σαν πρωθυπουργός θα ζητήσει σε λίγες ημέρες την έγκριση του Κοινοβουλίου για την πιο σκληρή υφεσιακή πολιτική λιτότητας που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα;
•Κάθε βράδυ που ο κύριος Πρετεντέρης κάνει ότι δεν καταλαβαίνει υπεκφεύγοντας και αποφεύγοντας πλέον τις αντιμνημονιακές κορώνες του παρελθόντος αλλά και κάθε αναφορά σε υφεσιακές πολιτικές, οι πολίτες θυμούνται καλά τι έλεγε πριν λίγους μήνες, τι έλεγε πέρσι, πρόπερσι  και προφανώς γελάνε με την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει.
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ που από τη μια ζητούσε υποκριτικά «συγνώμη» για τις πολιτικές που άσκησε και από την άλλη κάνει τα αδύνατα δυνατά για να υπερψηφιστούν αυτή τη βδομάδα τα μέτρα, που είναι τα ίδια και χειρότερα με εκείνα για τα οποία δήθεν ζητούσε συγνώμη;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ που έφερε πίσω στα ψηφοδέλτια, παραμονές εκλογών, αυτούς που είχαν καταψηφίσει το μνημόνιο, αυτούς που αποστατώντας είχαν καταψηφίσει την κυβέρνησή τους, για να δώσουν τη μάχη μαζί με τους άλλους, όσους από μας είχαν με ανυπολόγιστο προσωπικό κόστος  υπερασπιστεί  τις πολιτικές, που τώρα πια όλοι αναγκάζονται να αποδεχτούν ότι ήταν μονόδρομος για να σωθεί ο τόπος;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ ήταν το ΠΑΣΟΚ που έλεγε προεκλογικά το Μάιο και τον Ιούνιο ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία (το μνημόνιο) και στη συνέχεια προσχώρησε αμαχητί στις πιο σκληρές απαιτήσεις της τρόικας;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ του οποίου ο πρόεδρος έκλεισε τον προεκλογικό αγώνα του Ιουνίου 2012 αγκαλιά με τον Θύμιο Λυμπερόπουλο, αποκαλώντας «δικά μας παιδιά» αυτούς οι οποίοι έσπαγαν γραφεία βουλευτών και πέταγαν λάδια με κίνδυνο να σκοτωθούν αθώοι άνθρωποι για να εμποδίσουν την εφαρμογή του νόμου;
•Ποιανού ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ ,αν όχι «το Πασοκ του Βενιζέλου », που έβαλε σε στικάκι (!) και κράτησε στο συρτάρι τη λίστα Λαγκάρντ, με σκοπό να μην ελεγχθούν για ενδεχόμενη φοροδιαφυγή μεγαλοκαταθέτες στην Ελβετία, από έναν υπουργό που δε δίστασε να προχωρήσει σε βάναυσες περικοπές μισθών και συντάξεων εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων;
•Αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι το ΠΑΣΟΚ του κυρίου Βενιζέλου. Του φίλου και ομοτράπεζου του κ. Πρετεντέρη.
Αλλά αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Είναι το ΠΑΣΟΚ της ηθικής και πολιτικής κατάπτωσης και του εκλογικού τέλους και βέβαια ο κ. Πρετεντέρης μόνον ένα τέτοιο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να υπερασπίζεται."

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ "ΝΕΟ ΜΙΓΜΑ" ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ ΞIΝΙΣΕ;

Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, όταν στο αντιμνημονιακό μέτωπο βρίσκονταν ο νυν πρωθυπουργός και η Ν.Δ., δόθηκαν αρκετές παραστάσεις πατριωτισμού και εθνικής υπερηφάνειας, καθώς επίσης με το Ζάππειο Ι, Ζάππειο ΙΙ κ.λ.π. σε αντίστοιχες παραστάσεις, δίνονταν μηνύματα εφαρμογής διαφορετικών «μιγμάτων» οικονομικής πολιτικής, που θα μας έβγαζαν γρήγορα από την κρίση. Η «επαναδιαπραγμάτευση» των όρων των μνημονίων Ι και ΙΙ ήταν το ελάχιστο που θα εξασφάλιζε ο νέος πρωθυπουργός. Σε μια περίοδο που το πολιτικό προσωπικό της χώρας και τα πολιτικά κόμματα διέρχονταν μια πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας, ο αρχηγός της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έκανε ότι μπορούσε, ώστε να αποτελειώσει τα όποια ψήγματα εμπιστοσύνης υπήρχαν στους πολίτες για τα μεγάλα κόμματα (τότε) και τα στελέχη τους, που διαχειρίστηκαν την τύχη της χώρας την περίοδο της μεταπολίτευσης. Η τύφλωση ή η μέθη στην προοπτική κατάληψης της εξουσίας από τη Ν.Δ. και τον κ. Σαμαρά ακύρωσε στη γέννησή της κάθε δυνατότητα επιτυχίας. Δε μπορείς να υπερασπίζεσαι αίφνης και να θεωρείς σωτήρια μια πολιτική, που πριν ένα χρόνο χαρακτήριζες αντιπατριωτική, λαθεμένη, καταστροφική, χωρίς να κουρελιάσεις την αξιοπιστία σου. Ο κ. Σαμαράς δεν αντελήφθη ότι τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε κατά του τότε πρωθυπουργού στην έφοδο του για την κατάληψη του Μαξίμου, θα μετατρέπονταν σε βαριές αλυσίδες στα πόδια του, όταν θα πετύχαινε ο στόχος. Δυστυχώς φρόντισε να ισοπεδώσει το σπίτι που διεκδικούσε να κατακτήσει, όταν μάλιστα στόχος του ήταν να κατοικήσει σ’ αυτό! Στελέχη της Ν.Δ. στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υιοθετούσαν άκριτα ό,τι σενάριο συνομωσιολογίας κυκλοφορούσε για Κινέζους και Ρώσους σωτήρες των οποίων η προσφορά απορρίφτηκε από τον (πράκτορα των Αμερικανών) Παπανδρέου, για τους ομογενείς που συγκέντρωσαν 600 δις για να μας σώσουν, αλλά δεν ενέδιδε στους όρους τους η ένοχη κυβέρνηση Παπανδρέου, για τους αόρατους εχθρούς που επιβουλεύονται την ύπαρξη της Ελλάδας, για τους Γερμανούς που θα κάνουν έφοδο στα σπίτια μας και θα τ’ αγοράσουν όσο-όσο. Ταυτόχρονα σιγοντάριζαν κάθε «εκδήλωση λαϊκής δυσαρέσκειας» , υιοθετούσαν κάθε διαμαρτυρία κοινωνικών ομάδων αδιαφορώντας για το δίκαιο ή άδικο των προνομίων που αφαιρούνταν, οι κοινοτικοί μας εταίροι, στην οικογένεια των οποίων μας ενέταξαν ( θεωρώντας το μέγα πολιτικό τους επίτευγμα στη μεταπολίτευση), εμφανίζονται σαν «δυνάμεις κατοχής», συντονισμένοι στη συχνότητα των ακραίων του πολιτικού μας φάσματος εκ δεξιών και αριστερών. Ένα εν δυνάμει κόμμα εξουσίας αντιπολιτεύτηκε με τη λογική των γκρουπούσκουλων και προσπαθεί να πολιτευτεί με τη λογική της «υπεύθυνης» πολιτικής δύναμης, υποδυόμενο τους μέχρι χτες πολιτικούς του αντιπάλους.
Το περιβόητο «νέο μίγμα» οικονομικής πολιτικής του κ. Σαμαρά μάλλον ξίνισε στη ζύμωση και δεν εμφανίστηκε ποτέ στο τραπέζι, όπως επίσης τα «ισοδύναμα μέτρα» που επινοούσαν οι φωστήρες της Ν.Δ. κάθε τόσο, όσο ήταν στην αντιπολίτευση και θα απομάκρυναν το ενδεχόμενο περικοπής μισθών και συντάξεων, αποδείχτηκαν φτηνά πυροτεχνήματα στο δρόμο για την εξουσία.
Το ΠΑΣΟΚ θυσίασε την πολιτική του ζωή και ο πρώην αρχηγός του την πολιτική του σταδιοδρομία στην προσπάθεια να κρατηθεί η χώρα ζωντανή μέσα στην Ε.Ε. και το ευρώ, αποκηρύσσοντας, αργά έστω, την πολιτική πρακτική των τελευταίων δεκαετιών. Αλώθηκε εκ των έσω, καθώς τα αντικαθεστωτικά του αντισώματα ήταν πολύ λίγα και αδύναμα για να αντιμετωπίσουν τη μεγάλη πίεση της συντήρησης σε Ευρώπη και Ελλάδα. Η Ν.Δ. και ο κ. Σαμαράς αποτελείωσαν οριστικά την όποια ελπίδα των πολιτών για έξοδο από την κρίση στα πλαίσια της Ε.Ε., καθώς ένα συστημικό πρόβλημα ολόκληρης της Ευρώπης το ερμήνευσαν με κοντόφθαλμους και μικροπολιτικούς όρους, όσο ήταν στην αντιπολίτευση, το χειρίζονται ως φοβικοί και μοιραίοι, όσο είναι στην κυβέρνηση.
Στο πολιτικό σκηνικό της χώρας υπάρχει πλέον ένα τεράστιο κενό, που φαίνεται από το δημοσκοπικό φούσκωμα των άκρων. Είναι έκδηλο πλέον ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι βαθύτατα πολιτικό και πολιτισμικό με άμεση αντανάκλαση στην οικονομία μας, καθώς είμαστε οι πλέον ευάλωτοι στο συστημικό και νομισματικό πρόβλημα της Ε.Ε.
Οι ξύλινες ή το χειρότερο οι χάρτινες κατασκευές είναι αυτές που καταρρέουν πρώτες στις ισχυρές μπόρες. Μέχρι τότε, στην απανεμιά και τη λιακάδα φαντάζουν ενίοτε πολυτελείς κατοικίες, που κλέβουν το θαυμασμό και το φθόνο των γειτόνων.
Η «σωτηρία» μας πλέον επαφίεται στις πολιτικές αποφάσεις των εταίρων μας, που φυσικά εντάσσονται στους υπολογισμούς τους για το τι έχουν να χάσουν ή να κερδίσουν, αν μας αφήσουν στην τύχη μας. Δε μπορούμε πλέον να ελπίζουμε στους αριθμούς, που λογαριάζουμε εμείς, αλλά σ΄ αυτούς που υπολογίζουν οι άλλοι.
Έτσι ερμηνεύεται, κατά τη γνώμη μου, η δήλωση του πρωθυπουργού ότι «η διαπραγμάτευση τελείωσε» Ή πιο απλά: Μέχρι τώρα λέγαμε και καμιά μ@λ@κί@ να περνά η ώρα. Το θέμα είναι αν οι Μερκολάντηδες έχουν συμφέρον να μας δώσουν τη δόση μας. Αν ναι, θα πανηγυρίσουμε ότι νικήσαμε, ότι δικαιωθήκαμε κ.λ.π. . Αν όχι θα πούμε ότι δε λυγίσαμε στις πιέσεις τους και θα παραδώσουμε υπερήφανοι την εξουσία στους άλλους για τα περεταίρω...
Σήμερα; Το λιοντάρι μετατράπηκε σε αρνάκι γάλακτος, η «επαναδιαπραγμάτευση¨ έγινε ανέκδοτο, η επικύρωση της συμφωνίας, που έγινε από την κυβέρνηση Παπανδρέου πέρυσι τέτοιον καιρό και χαρακτηρίστηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση καταστροφική , προβάλλεται από τη νυν κυβέρνηση ως η σωτηρία της χώρας από την (τυπική) πτώχευση.

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΑΣΟΚ;


 Είσαι ακόμα με το ΠΑΣΟΚ; Ένα ερώτημα που απευθύνεται από πολλούς πρώην “συντρόφους”, που του γύρισαν την πλάτη, καθώς τους “πρόδωσε”, όπως λένε, τα τελευταία χρόνια. Βέβαια οι περισσότεροι καταλογίζουν βαριές ευθύνες για την πολιτική του των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά τότε ήταν μικροί και δεν το είχαν αντιληφθεί γιαυτό και  του έδιναν για πολλές δεκαετίες  άνετη πλειοψηφία. Ακόμα και  πριν τρία  μόλις χρόνια, που οι περισσότεροι μεγάλωσαν πια, του έδωσαν ένα  43% , καθώς δεν είχαν ακόμη  καταλάβει τίποτα για το έγκλημα! 
     Το ΠΑΣΟΚ δεν πρόδωσε κανέναν. Δυστυχώς προδόθηκε από πολλούς, που κλήθηκαν να το υπηρετήσουν σε όλα τα επίπεδα της στελεχιακής του πυραμίδας . Το περιεχόμενο της έννοιας ΠΑΣΟΚ εκλαμβάνονταν από τους υποστηρικτές του με δύο εκδοχές: Είτε ως ομάδας στελεχών , που εν ονόματι του Σοσιαλισμού θα ήταν ένα καλό στήριγμα για την “εξυπηρέτηση” κάθε θεμιτής ή αθέμιτης φιλοδοξίας μέσα από τη νομή της εξουσίας, είτε ως τον κύριο εκφραστή του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, που στόχο είχε, έχει και θα έχει το μετασχηματισμό της Ελληνικής κοινωνίας με βάση τις αρχές και τις αξίες της Σοσιαλιστικής ιδεολογίας με τις νίκες και επιτυχίες του, με τις ήττες και τις αστοχίες του. Στους ψηφοφόρους του, στα στελέχη και στην ηγετική του ομάδα συνυπήρχαν και τα δύο είδη υποστηρικτών . Οι μεν τρόμαζαν τους δε, αλλά ταυτόχρονα τους αγκάλιαζαν για τη διατήρηση της πλειοψηφίας. Σε προηγούμενη ανάρτησή μου έγραφα:
Όσο το χρήμα έρεε, είτε από τον Δημόσιο πλούτο, είτε από τον Δημόσιο δανεισμό μπορούσαν οι δύο κόσμοι να συνυπάρχουν χωρίς πρόβλημα.  Στην κρίσιμη στιγμή η ηγετική του ομάδα  δεν αποφάσισε "με ποιους θα πάει και ποιους θ' αφήσει".  Τα μνημόνια ήταν οι φυσικές καταλήξεις αυτής της αναποφασιστικότητας. Όλοι αισθάνθηκαν ότι εγκαταλείπονται από τον "φυσικό" πολιτικό τους φορέα. 
  Εγκαταλείφτηκε από πολλούς ιδεολόγους του, αλλά και απ' αυτούς που-λόγω μνημονίου- δεν είχαν να περιμένουν τίποτα πια από τις "εξυπηρετήσεις" του παλιού καλού καιρού, ούτε την απαιτούμενη "κάλυψη" στις "βρώμικες" δουλειές.”
      Θα ήταν πολιτική δειλία η εγκατάλειψη του Σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα,  μολονότι δεν είναι της  "πολιτικής μόδας",  όταν ο νεοφιλελευθερισμός και η νέα τάξη πραγμάτων σαρώνει στο πέρασμα του τις διαχρονικές κατακτήσεις των λαών σ' ολόκληρο τον πλανήτη, όταν εν τέλει ο Σοσιαλισμός δικαιώνεται από τα πράγματα , ως το πολιτικό σύστημα που δίνει ελπίδα στους χειμαζόμενους  πολίτες. 
     Τους ανθρώπους που καλούνται να υπηρετήσουν μια καλή ιδέα, όταν είναι ανεπαρκείς, τους αλλάζουμε. Δεν εγκαταλείπουμε  τις ιδέες. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα θα υπάρχει, είτε ο φορέας του ονομάζεται ΠΑΣΟΚ, είτε όχι, είτε θα έχει αρχηγό τον Βενιζέλο, είτε όχι. Οι αρχηγοί, τα στελέχη, τα μέλη, οι ψηφοφόροι,  έρχονται και παρέρχονται στο πέρασμα του χρόνου με θετική ή αρνητική προσφορά στην υπόθεση του Σοσιαλισμού. Οι εργάτες του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού  δεν μένουν πιστοί σε πρόσωπα, αλλά σε διαχρονικές ιδέες και αξίες. Ακόμα κι αν πολλές φορές ο σημαντικότερος και πιο επικίνδυνος εχθρός βρίσκεται εντός των τειχών.   

Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΣΤΑ "ΝΕΑ" ΤΟΥ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ...


Την  Πέμπτη 04 Οκτωβρίου 2012 δημοσιεύτηκε στα “ΝΕΑ” το άρθρο του κ. Πρετεντέρη με θέμα “Άδεια ποτήρια”. Υποτίθεται ότι υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού του άρθρου από τους αναγνώστες. Φαντάζομαι ότι υπάρχει κάποιος διαχειριστής των ηλεκτρονικών μηνυμάτων, που αποφασίζει αν θα δημοσιευθεί ή όχι οποιοδήποτε σχόλιο. Μάλλον ελέγχεται αν είναι υβριστικό ή συκοφαντικό , οπότε δίκαια -κατά τη γνώμη μου- δεν δημοσιεύεται.
Έκανα λοιπόν το παρακάτω σχόλιο στο άρθρο του κ. Πρετεντέρη:
Ραγκούσης, Παπακωνσταντίνου, Ρέππας, Πετσάλνικος, Κατσέλη, Καστανίδης, Παμπούκης, Πάγκαλος, Γερουλάνος, Παπουτσής, Μπιρμπίλη, Πανάρετος, Δρούτσας, Μπεγλίτης, Ξενογιαννακοπούλου, Καρχιμάκης... Προσκλητήριο αγνοουμένων!
Το φαινόμενο είναι τόσο απόλυτο και τόσο γενικό ώστε ξεπερνάει και τις συμπτώσεις και τις ατυχίες. Κάτι άλλο, λοιπόν, συνέβη.”
έγραφε ο αρθρογράφος σε μια περικοπή του άρθρου του.
Σχολίασα:
Όντως κάτι άλλο πρέπει να συνέβη. Μήπως η διαπλοκή κατάπιε (προς το παρόν τουλάχιστον), όποιον προσπάθησε να συγκρουστεί μαζί της και οι εκπρόσωποί της στα ΜΜΕ ανέλαβαν εργολαβικά και το πολιτικό τους μνημόσυνο;

Την πρώτη φορά που το έστειλα δεν πρόσεξα αν πράγματι είχε καταχωριστεί προς δημοσίευση και θεώρησα ότι μάλλον κάτι δεν έκανα σωστά. Δοκίμασα δεύτερη φορά και βεβαιώθηκα ότι όλα ήταν εντάξει. Διάβασα άλλωστε ότι:
Το σχόλιό σας απεστάλη με επιτυχία και θα δημοσιευθεί κατόπιν αξιολόγησης από τον αρχισυντάκτη.”

Δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Υποθέτω ότι θεωρήθηκε υβριστικό για την εφημερίδα και τον αρθρογράφο ή γίνεται επιλογή όσων συμφωνούν με την άποψη του αρχισυντάκτη.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ


      Όλο και περισσότεροι «φιλήσυχοι» πολίτες αποδέχονται, αν δεν ενισχύουν, είτε εκλογικά, είτε δημοσκοπικά, τη Χρυσή Αυγή βρίσκοντας , όπως λένε, ένα σύμμαχο στην αποκατάσταση της «τάξης και της ηθικής» σε ένα ανύπαρκτο κράτος. Δεν αποδέχονται το χαρακτηρισμό του φασίστα. Τα επιχειρήματα είναι απλά και “πειστικά”: Εφόσον έχουμε μπροστά μας ένα ανύπαρκτο και διεφθαρμένο κράτος που αδυνατεί να εξασφαλίσει τη στοιχειώδη ασφάλεια στους πολίτες του, εφόσον δε μπορεί να ελέγξει την ταυτότητα και τη νομιμότητα όσων κατοικούν αυτή τη χώρα, καθώς και τη νομιμότητα στις δραστηριότητές τους, είναι ευπρόσδεκτοι όσοι το υποκαθιστούν σ’ αυτό το ρόλο, παραβλέποντας τη βία που ενδεχομένως ασκείται σε ανθρώπους που είναι «παράνομοι» και το  χειρότερο δεν είναι Έλληνες. Όσο το ξύλο και οι αγριότητες δεν αγγίζουν τους «φιλήσυχους» πολίτες , ο νόμος της ράβδου έναντι του λόγου κρίνεται ακόμα και αναγκαίος από τους ψηφοφόρους της Χ.Α.. O αγιασμός των μέσων –ακόμη και της τρομοκρατίας-στην υπηρεσία του ανώτατου σκοπού, που είναι η αποκατάσταση της έννομης τάξης   γίνεται σιωπηρά αποδεκτός, εκφράζεται μάλιστα και μέσα στο κοινοβούλιο!
      Αν όμως αποδεχθούμε σαν κοινωνία αυτή τη λογική, τότε αδικούμε κατάφωρα κάποια παλικάρια σαν τον Κουφοντίνα, τον Ξηρό και άλλους, που βρίσκονται στη φυλακή, επειδή έκαναν –κατά τη γνώμη τους – ακριβώς το ίδιο πράγμα. Κι αυτοί ήταν αυτόκλητοι τιμωροί των εκφραστών «της λούμπεν αστικής τάξης», που έπινε το αίμα του λαού, των πουλημένων δημοσιογράφων που ήταν πράκτορες των συμφερόντων της, των αργυρώνητων  δικαστών, που καταπατούσαν τον όρκο τους, των άθλιων πολιτικών, που υπηρετούσαν όλους τους προηγούμενους. Επειδή οι «παράνομοι» που κυνηγούσαν αυτοί δεν ήταν δα και τόσο εύκολοι στόχοι, όσο οι ευάλωτοι λαθρομετανάστες και ο καθένας από δαύτους είχε και ένα λόχο γορίλες να τον προστατεύουν, τα παιδιά χρησιμοποιούσαν και τα αντίστοιχα μέσα (μπαζούκας, βόμβες, περίστροφα, κ.λ.π.). Τα κατάλληλα μέσα για τόσο επικίνδυνους εχθρούς του λαού.
  Αποδεχόμενοι επομένως και επιλέγοντας για εκπροσώπους μας  στη βουλή αυτούς που υιοθετούν τη βία  για την επιβολή της τάξης  στις πλατείες και τους δρόμους από τους  «λαθραίους» και «παράνομους» μετανάστες , με δεδομένη την αδυναμία της αστυνομίας και της δικαιοσύνης , γιατί  να μην απαιτήσουμε  λευτεριά και στα παλικάρια, που θα κάνουν τη «βρώμικη δουλειά» αντ΄ αυτών στο κυνήγι των παράνομων που ανήκουν στα ανώτατα κλιμάκια της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου, τους οποίους η Χ.Α. είτε δε μπορεί , είτε δεν θέλει να ενοχλήσει; Να τους δώσουμε μάλιστα το δικαίωμα να κάνουν κόμμα και- ποιος ξέρει;-μπορεί να ψηφιστούν από ένα μεγάλο ποσοστό της Ελληνικής κοινωνίας. Οι κάθε είδους «παράνομοι» σε όλο το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό φάσμα θα έχουν τους κυνηγούς τους και το φόβο τους.
  Σκέπτομαι μάλιστα ότι θα ήταν χρήσιμα και άλλα “τάγματα εφόδου”  που θα αναλάμβαναν να «καθαρίσουν» για τις «παρανομίες» και άλλων μικροαστών που κάνουν δύσκολη την καθημερινότητά μας.
  Για παράδειγμα: Η αστυνομία συλλαμβάνει όλους όσοι οδηγούν πιωμένοι και είναι επικίνδυνοι για την ασφάλεια των άλλων οδηγών; Όχι. Κάποιες ομάδες κρούσης θα σταματούν με το έτσι θέλω τους οδηγούς , θα τους κάνουν το απαραίτητο αλκοτέστ  και θα ξυλοφορτώνουν όσους συλλαμβάνονται πιωμένοι.
  Τιμωρούνται  όσοι διπλοπαρκάρουν και εμποδίζουν τη διάβαση πεζών και αυτοκινήτων; Όχι. Άλλα τάγματα με κατάλληλους λοστούς θα κατεβάζουν τα παρμπρίζ των παράνομων αυτοκινήτων. Εφόσον δεν τους τιμωρεί με πρόστιμα η αστυνομία να τα πληρώνουν στα συνεργεία. (να έχουν δουλειά και κάποιες κατηγορίες επαγγελματιών).
  Τιμωρούνται όσοι ιδιοκτήτες πολυκατοικιών  μετέτρεψαν το σύνολο των πεζοδρομίων σε εισόδους στις πυλωτές τους; Όχι. Τάγματα εφόδου με σφεντόνες θα σπάζουν  τα τζάμια τους μέχρι να συμμορφωθούν και να έχουν μία μόνο είσοδο και μια έξοδο για το δρόμο, να μπορούν να παρκάρουν τ' αυτοκίνητά τους και οι υπόλοιποι πολίτες.
  Τιμωρούνται όλοι, όσοι δεν δίνουν αποδείξεις για κάθε είδους παροχές; Όχι. Νέα τάγματα εφόδου που θα τους εντοπίζουν και θα κατεβάζουν τις τζαμαρίες των μαγαζιών τους.
 Κάνουν όλοι οι Δημόσιοι υπάλληλοι σωστά τη δουλειά τους; Όχι. Τα αντίστοιχα τάγματα με το δίκτυο πληροφοριοδοτών θα τους εντοπίζουν και αφού πρώτα τους αλείψουν με πίσσα και τους πασπαλίσουν  με πούπουλα  θα τους φέρνουν στο σωστό δρόμο.
  Για κάθε παρανομία θα υπάρχουν και αντίστοιχα τάγματα  για να τιμωρούνται οι παραβάτες. Η κάθε ομάδα κρούσης θα διαθέτει τον Κουφοντίνα  ή το Μιχαλολιάκο της που θα αποφασίζει πότε και που θα χτυπά. Δε χρειάζεται να συντηρούμε και να πληρώνουμε  ούτε αστυνομικούς, ούτε δικαστικούς, ούτε δικηγόρους, ούτε εφοριακούς. Τα χρήματα που θα γλυτώσουμε θα διατεθούν για δημόσια συσσίτια Ελλήνων απόρων πολιτών.
   Παρεμπιπτόντως, ίσως να μη μας χρειάζονται και πολιτικοί.
  Όσοι πιστεύουν ότι σε μια τέτοια κοινωνία υπάρχει περίπτωση να γλυτώσουν το ξύλο ή την πίσσα με τα πούπουλα, δικαίως θα ψηφίσουν και θα πυκνώσουν τις τάξεις της Χ.Α. Ο μοναδικός τους φόβος ίσως θα είναι μη τυχόν πέσουν στα χέρια κάποιου Κουφοντίνα...  
  Θα είχε δίκιο να επισημάνει κανείς ότι το φαινόμενο Χ.Α. δεν είναι η αιτία της αρρώστιας που πλήττει τις δομές και τα θεμέλια της κοινωνίας και της Δημοκρατίας μας. Είναι το σύμπτωμα και εκλαμβάνεται  δυστυχώς από πολλούς σαν φάρμακο για τη θεραπεία της, χωρίς να παίρνονται στα σοβαρά οι  ολέθριες παρενέργειες, που θα μπορούσαν να εμφανιστούν καταστρέφοντας οριστικά την –ανάπηρη, έστω-δημοκρατία μας .  Δεν θα  ήταν  παράλογο, σε κάποιον που ψήνεται στον πυρετό να στρέψουμε και ένα αερόθερμο αντί να γίνει σωστή διάγνωση και να βρούμε τον τρόπο για τη θεραπεία του αίτιου που τον προκαλεί;

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΛΥΡΑΣ ΜΕ ΘΡΑΚΙΩΤΙΚΗ ΓΚΑΪΝΤΑ

Στη Δράμα , στη γιορτή δάσους Κυργίων 2012, συναντήθηκε η Κρητική λύρα (Ψαραντώνης) με τη Θρακιώτικη γκάϊντα (Χαρακοπίδης Βάϊος)
Περισσότερα βίντεο απο τις εκδηλώσεις ΕΔΩ , ΕΔΩ και ΕΔΩ  ή αν θέλετε όλα τα βίντεο απο τις συναυλίες στο κανάλι του χρήστη  EPIVITOR




Λίγα λόγια για τον Ψαραντώνη :

Ο Ψαραντώνης (Αντώνης Ξυλούρης) είναι ένας από τους πιο γνωστούς κρητικούς λυράρηδες. Γεννήθηκε το 1942 στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου Κρήτης και είναι αδελφός του Νίκου Ξυλούρη και του Γιάννη Ξυλούρη.
Ο ίδιος είναι μια ξεχωριστή μορφή της κρητικής μουσικής, διαθέτει μία φωνή με ιδιαίτερη χροιά και προσωπικό ύφος στο παίξιμο της λύρας και των άλλων παραδοσιακών οργάνων.
Έμαθε μουσική δίπλα στο μεγαλύτερο αδελφό του τον Νίκο από πολύ μικρός. Για πρώτη φορά έπαιξε σε γάμο σε ηλικία 13 ετών και πολύ γρήγορα απέκτησε φήμη παίζοντας σε γιορτές και πανηγύρια σε διάφορα μέρη και χωριά της Κρήτης.
Το 1964 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο 45 στροφών. Μέχρι σήμερα έχει εκπροσωπήσει πολλές φορές την Ελλάδα σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Πρώτη φορά πήρε μέρος σε φεστιβάλ το 1982 στην Κολωνία της Δυτικής Γερμανίας σε διοργάνωση του τηλεοπτικού καναλιού WDR. Το 1984 έπαιξε στο Βερολίνο, στις εκδηλώσεις για τα 750 χρόνια από την ίδρυση της πόλης, το 1989 στο "Journée des cinq continents" στη Ζυρίχη και το Άμστερνταμ, ενώ τον Ιούνιο του 1999 πάλι ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο φεστιβάλ Η Συνάντηση των Πέντε Ηπείρων στο Μαρτινί στην Ελβετία κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές.
Το 2005 παίζει για τα 20 χρόνια του World Music Institute στο Town Hall της Νέας Υόρκης, το 2007 στο φεστιβάλ ροκ μουσικής "All tomorrow's Parties" στο Μάινχεντ της Αγγλίας, η πρώτη ελληνική συμμετοχή σε αυτό το φεστιβάλ, και το 2009 για δεύτερη φορά στο ίδιο φεστιβάλ στο Σίδνεϊ και στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, το οποίο επιμελήθηκε ο Nick Cave.
Η λύρα του Ψαραντώνη εκτίθεται σήμερα στο "The World's first Global Musical Instrument Museum" στο Φοίνιξ της Αριζόνα των ΗΠΑ, όπου και προβάλλεται video με τον Ψαραντώνη να παίζει λύρα.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ: ΤΟ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΕΡΩΤΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ

  Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που δεν έχουν πάει στη Σαμοθράκη. Έχω όμως την αίσθηση ότι, απ' όσους την επισκέφτηκαν, κανείς δεν πήγε μόνο μία φορά. Είτε γιατί διαπίστωσε απο αφηγήσεις άλλων ότι δεν είδε τίποτα απο αυτά που ξελογιάζουν τους επισκέπτες, είτε γιατί τα είδε και την ερωτεύτηκε αμέσως.
   Εκτός από το τεράστιο αρχαιολογικό και ιστορικό ενδιαφέρον κρύβει παραλίες, εικόνες και μονοπάτια απείρου φυσικού κάλλους, καθώς και φαγάδικα για απαιτητικούς  ξελογιάζοντας, όσους έχουν συλλάβει σε τέτοιες συχνότητες το νόημα της ζωής.
    Ξαναπήγα λοιπόν και κουβάλησα μαζί μου μερικές εικόνες, που μοιράζομαι μαζί σας.



Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΨΑΡΟΥ

  
    Λένε ότι τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη μερικών δευτερολέπτων. Αξίζει να γίνει αντικείμενο μελέτης και η χρονική διάρκεια της μνήμης των Ελλήνων. Η πολιτική επικαιρότητα κατά έναν μαγικό τρόπο γίνεται αποδεκτή σαν να προέκυψε χωρίς κανένα προηγούμενο γεγονός.
  Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Πως φτάσαμε στην κρίση, που οδήγησε τη χώρα στο 1ο και 2ο μνημόνιο;
 Δεν θα αναφερθώ ποιοι είχαν τις μεγαλύτερες ή τις περισσότερες ευθύνες. Ας τις καταλογίσει ο καθένας όπου θέλει και σε όποιο βαθμό θέλει. Κανείς δεν θα αμφισβητήσει όμως  ότι το τεράστιο χρέος της Ελλάδας, καθώς και το μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα , την έφερε σε αδυναμία  να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις, όταν πλέον δεν μπορούσε να προσφύγει στις αγορές για νέα δάνεια.
 Πως αντιμετωπίστηκε αυτή η ανάγκη από την τότε κυβέρνηση Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ;
Μπροστά στον κίνδυνο άμεσης και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, όπως υποστήριξαν οι ίδιοι, προτιμήθηκε η αναζήτηση εξωτερικής βοήθειας μέσω του μηχανισμού στήριξης της Ε.Ε. που δημιουργήθηκε από το μηδέν και του ΔΝΤ, καθώς και η πορεία μιας σταδιακής περικοπής μισθών, συντάξεων και δημοσίων δαπανών  κατ' απαίτηση αυτών που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν.
 Ποια ήταν η στάση των άλλων πολιτικών δυνάμεων της χώρας;
Σύσσωμη η αντιπολίτευση, είτε για μικροκομματικούς υπολογισμούς, είτε περιγράφοντας την πραγματικότητα,  κατήγγειλε την τότε κυβέρνηση για πατριωτικό έλλειμμα, για περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας, για διαπραγματευτική ανεπάρκεια, για ενδοτισμό έναντι των εταίρων και για άδικη και σκληρή αντιλαϊκή πολιτική. Βασική πολιτική τους επιλογή έγινε η καταγγελία των μνημονίων με μίνιμουμ στόχο την άμεση διαπραγμάτευση έως την καταγγελία του.
Ποιο ήταν το πολιτικό τοπίο που διαμορφώθηκε;
  Καθολική αντίδραση των πολιτών, γεμάτες πλατείες από αγανακτισμένους πολίτες, οικονομική ύφεση, που οδηγούσε καθημερινά σε υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου όσων συνέχιζαν να έχουν δουλειά, σε όλο και περισσότερους άνεργους, στο κλείσιμο επιχειρήσεων, στην όλο και πιο δύσκολη είσοδο των νέων στην αγορά εργασίας. Η αντιπολίτευση στο σύνολό της απέδιδε την κατάσταση στην ανεπάρκεια της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ επενδύοντας στη δυσαρέσκεια του κόσμου, χωρίς να αναφέρεται στις αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζονταν σε ένα Ευρωπαϊκό περιβάλλον, που ελέγχονταν από συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης και οδηγούσαν στην ίδια θέση με την Ελλάδα το ένα μετά το άλλο τα κράτη του Ευρωπαϊκού νότου. Οι πολίτες πείστηκαν ότι η απομάκρυνση από την εξουσία του ΠΑΣΟΚ και του Παπανδρέου θα έδινε λύση στα προβλήματα της Ελλάδας, καθώς είχαν υποβαθμιστεί και έντεχνα αποκρυβεί τα πραγματικά αίτια της κρίσης. Ήταν μάλιστα έτοιμος και ο αποδιοπομπαίος τράγος της κακοδαιμονίας μας, αν δεν φρόντιζε μόνος του να ξεμπροστιάσει τους υποψήφιους δημίους του με το θρυλικό δημοψήφισμα, όπου έγιναν πράγματα παρανοϊκά για οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο και ανατράπηκαν πολλά σενάρια της διαπλοκής. Ξαφνικά πολέμιοι των μνημονίων έγιναν ένθερμοι οπαδοί του και από σύμβαση "δοσίλογων" και ενδοτικών σε "κατοχικές δυνάμεις" έγινε μονόδρομος που εξασφάλιζε την παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ και την Ε.Ε.
Τι μήνυμα έδωσαν οι εκλογές της 6ης Μαΐου;
Στις εκλογές της 6ης Μαΐου επικράτησαν οι "αντιμνημονιακές δυνάμεις" των δύο τελευταίων ετών και καταδικάστηκε έκδηλα η πολιτική και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Βέβαια παραμένει αναπάντητο το ερώτημα, αν αφορά την πολιτική του πριν τον Νοέμβρη του 2011 ή αυτήν της νέας ηγεσίας του από τον Νοέμβρη και μετά. Το ΠΑΣΟΚ πέρασε σε δεύτερο πλάνο καθώς ο λαός επέλεξε άλλες δυνάμεις να χειριστούν την κατάσταση αναμένοντας βελτίωση, αν όχι ακύρωση του μνημονίου απ' αυτούς που επί δυόμιση χρόνια επένδυσαν σ' αυτή την πολιτική. Και ερχόμαστε στις επαναληπτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου.
Τι μήνυμα δόθηκε στις 17 Ιουνίου;
   Σαφέστατο. Οι λεονταρισμοί του κ.Σαμαρά είχαν ημερομηνία λήξης το Νοέμβρη του 2011. Του Αλέξη Τσίπρα την 14η Ιουνίου. Των "αγανακτισμένων πολιτών" στις 17 Ιουνίου. Η δεξιά συνομοσπονδία κατάφερε την τελευταία στιγμή να συσπειρωθεί μπροστά στον κίνδυνο να χάσει οριστικά τη νομή της εξουσίας και να βγουν φάτσα φόρα όλες οι αμαρτίες του πολιτικού κατεστημένου της μεταπολίτευσης  μέρος του οποίου είναι και οι ίδιοι. Με τη βοήθεια των "Ευρωπαίων εταίρων" μας τρομοκράτησαν τους πολίτες και πέτυχαν μια "Πύρρειο νίκη", που θα τους οδηγήσει σύντομα στην οριστική συντριβή μαζί με τους κυβερνητικούς της εταίρους.
Τι ρόλο πρέπει να παίξει το ΠΑΣΟΚ σ' αυτή τη συγκυρία; 
Κατά τη δική μου γνώμη δεν έχει καμία θέση στην κυβέρνηση της χώρας. Η εντολή του λαού ήταν σαφής: Αποκαθήλωση.   Το τοποθέτησε στη γωνία και ανέδειξε τις δυνάμεις που υποσχέθηκαν πολλά ή τον τρομοκράτησαν πολύ. Οφείλουν αυτές οι δυνάμεις να αναλάβουν πλέον τις ευθύνες τους. Ο πατριωτισμός των λόγων οφείλει να εναρμονιστεί με τον πατριωτισμό των έργων. Είτε θα συμφωνήσουν όλοι να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες, αν είναι αλήθεια ότι βρισκόμαστε στη δύνη ενός σκληρού οικονομικού πολέμου , είτε , αν πρόκειται για διανομή υπουργικών θώκων, θα καθίσει εκεί που το έθεσε η λαϊκή ετυμηγορία, περιμένοντας τη δικαίωσή του, αν οι άλλοι αποτύχουν και αποδειχθεί  ότι εξαπάτησαν το λαό ή την εξαφάνισή του από τον εκλογικό χάρτη, αν η κατάντια της χώρας οφείλονταν στη δική του πολιτική ανεπάρκεια. Η αντίληψη ότι η ηγεσία του αποτελεί τους κατ' επάγγελμα "σωτήρες" της Ελλάδας μάλλον είναι πρόφαση για τη συμμετοχή τους στη νομή της εξουσίας. Υπάρχει και ένα 88% των πολιτικών δυνάμεων της χώρας που δεν υπολείπεται φαντάζομαι σε πατριωτισμό και διάθεση να "σώσει" την Ελλάδα, όταν μάλιστα σ' αυτούς ανέθεσε ο λαός τη σωτηρία του γιγαντώνοντας την εκλογική τους απήχηση. Άλλωστε πριν μερικούς μήνες είχαν κοινούς στόχους και σ' αυτή την πολιτική τους δράση οφείλεται το σημερινό αποτέλεσμα. Μπορούν κάλλιστα να συνεργαστούν, ώστε να ακυρώσουν ή στη χειρότερη περίπτωση να "επαναδιαπραγματευτούν" το μνημόνιο, να σώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις μας, να επανακτήσουν την εθνική μας ανεξαρτησία, να προλάβουν το ξεπούλημα της χώρας, να δημιουργήσουν ανάπτυξη.
  Η μνήμη του χρυσόψαρου, όσο αυτό βρίσκεται στη γυάλα δεν του δημιουργεί και πολλά προβλήματα. Στα ποτάμια όμως, ίσως λόγω του περιορισμένου της μνήμης τους να μη τα συναντάει εύκολα κανείς...

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΞΑΓΓΕΛΟΣ




«Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά μ' ακούγονταν ευχάριστα στ' αυτί μας γιατί έμοιαζε μ' αλήθεια η κάθε του ψευτιά κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας».

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους χρειάζονται ησυχία ψυχής, έστω και μέχρι το βράδυ της Κυριακής. Μετά βλέπουμε...



 Και ένα ακόμα αφιέρωμα στον Αντώνη Σαμαρά και τη δεξιά συνομοσπονδία της Ν.Δ.


....και φυσικά στους συντρόφους μου του ΠΑΣΟΚ ...




Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2012

ΓΙΑΤΙ ΚΥΡΙΕ;...


 ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ  ΣΤΟ  ΣΠΟΤ ΤΗΣ Ν.Δ. ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ:

. . . γιατί παιδί μου , όταν το 2008 στην Ευρώπη και στον κόσμο όλο ξέσπασε μεγάλη οικονομική κρίση την Ελλάδα κυβερνούσαν ανάξιοι πολιτικοί άνδρες, που δεν κατάλαβαν έγκαιρα τι συμβαίνει γύρω τους. Σαν είδαν ότι η Ελλάδα πήγαινε για πτώχευση εγκατέλειψαν το τιμόνι της χώρας. Καθώς αυτό το ανέλαβαν άλλοι ο τότε αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς, που ήταν ένας απο τους καπεταναίους του πληρώματος που εγκατέλειψε, στα μέσα του Οικονομικού πολέμου που είχε ξεσπάσει στην Ευρώπη, οδήγησε τη χώρα σε διαδοχικές εκλογές έχοντας αποκλειστικό στόχο να γίνει πρωθυπουργός. Η Ελλάδα παρέλυσε για πολλούς μήνες, επήλθε ακυβερνησία, οι Έλληνες ως συνήθως δεν κατάφεραν να συνεργαστούν, ώσπου ο κ. Σαμαράς κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός. Εν τω μεταξύ η Ελλάδα πτώχευσε. Και φτάσαμε εδώ. . .

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

ΣΤΟ ΚΑΤΩ-ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ

     Δεν θα ακολουθήσω όσους καλλιεργούν τον τρόμο για την επόμενη των εκλογών της 17ης Ιουνίου, ακόμη κι αν ο ΣΎΡΙΖΑ κέρδιζε αυτοδυναμία. Θα ανησυχούσα πολύ περισσότερο, αν η Ν.Δ. κέρδιζε τις εκλογές. Αν είχαμε ένα ακόμα πισωγύρισμα και μάλιστα με ένα πολιτικό προσωπικό, που εκφράζει αυθεντικά τη σαπίλα, που αγωνιζόμαστε να ξεφύγουμε. Μικρή σημασία έχει αν θα είμαστε στο ευρώ ή στη δραχμή, εντός ή εκτός Ε.Ε.
Ένας και μόνο λόγος δεν μ'  επιτρέπει να υιοθετήσω τις υστερικές κραυγές της καραδεξιάς συνομοσπονδίας .
 Γιατί θα είναι η προτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των νέων. Δεν έχει σημασία  αν θα είναι σωστή ή λαθεμένη επιλογή. Σημασία έχει ότι θα είναι η επιλογή των ανθρώπων που έχουν το μέλλον μπροστά τους. Εμείς βλέπουμε ότι η ζωή τους θα γίνει πιο δύσκολη. Ότι θα συναντήσουν μπροστά τους πιο άγρια και δύσβατα μονοπάτια. Γι' αυτούς όμως ίσως να φαίνεται η μεγάλη ευκαιρία για μια περιπέτεια που  δεν τους αφήσαμε να ζήσουν στην εφηβεία τους, καθώς ήμασταν πάντα οι υπερπροστατευτικοί πατερούληδες. Εμείς που φροντίζαμε να μη τους λείψει τίποτα. Που τους μάθαμε τρεις ξένες γλώσσες, τις μουσικές τους, τους χορούς τους και τους μπάζαμε στα Πανεπιστήμια πληρώνοντας τα μαλλιοκέφαλά μας στα φροντιστήρια, που τους σπρώξαμε να πάρουν μεταπτυχιακά, διδακτορικά, δεύτερα και τρίτα πτυχία, αλλά τους αφήνουμε άνεργους και παραλείψαμε κάτι σημαντικό: Δεν τους μάθαμε να ζουν. Τους κλέψαμε την παιδική τους ηλικία, τους φυλακίσαμε την εφηβεία, τους δέσαμε τα φτερά, τους εθίσαμε σε μια εικονική πραγματικότητα πλαστής και δανεικής ευδαιμονίας.
  Ο τρόμος μας είναι γιατί βλέπουμε να έρχεται η καταστροφή των "ασφαλών"  μονοπατιών που εμείς ετοιμάσαμε γι αυτούς. Επειδή ξεστρατίζουν στη ζούγκλα θέλοντας να ανοίξουν τους δικούς τους άγνωστους δρόμους. Φοβόμαστε τα θηρία που παραμονεύουν, μα αγνοούμε την ορμή και την απόφασή τους να παλέψουν μαζί τους. Ίσως να αποκτά περισσότερο νόημα γι αυτούς μια επικίνδυνη ζωή, από μια κατευθυνόμενη, προκαθορισμένη και ανιαρή καθημερινότητα προσαρμοσμένη ξανά στα θέλω των μεγάλων. Ίσως και το νόημα της ζωής να μην είναι το ίδιο μ' αυτό που οι δικοί μας αξιακοί κώδικες δημιούργησαν. Αν είναι μια συνειδητή επιλογή, τότε ναι υπάρχει ελπίδα. Αν πρόκειται για μια τυφλή διαμαρτυρία, τότε αλίμονο σε όλους μας, ανάλογα με τα χρόνια που έχει ο καθένας μπροστά του για να ζήσει.
  Σκέφτομαι ότι είναι προτιμότερο ίσως να αφήσουμε τους νέους οδηγούς  στους δικούς τους άγνωστους δρόμους, γιατί -το λιγότερο- θα δώσουν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους για να δικαιώσουν τις επιλογές τους, παρά να τους σέρνουμε στις δικές μας λεωφόρους σαν νωθρούς και αδιάφορους επιβάτες.

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Μεταξύ τρόμου και απελπισίας υπάρχει το θάρρος και η σύνεση.

29/05/2012
                                           Τι φοβάσαι;
του Παύλου Τσίμα απο το protagon
Στις 4 Μαρτίου 1933, στην Ουάσιγκτον, τον καιρό του ζόφου, ανάμεσα στα ανθρώπινα και οικονομικά ερείπια μιας χώρας χτυπημένης από το Μεγάλο Κραχ, ένας νέος Πρόεδρος, ο Ρούζβελτ, ξεκινούσε την εναρκτήρια ομιλία του με την εξής φράση: «Πριν απ όλα θέλω να τονίσω την ακλόνητη πεποίθησή μου ότι το μόνο που έχουμε να φοβόμαστε είναι ο φόβος ο ίδιος- ο απρόσωπος, παράλογος, αδικαιολόγητος τρόμος που παραλύει τις προσπάθειες που απαιτούνται ώστε να μετατρέψουμε την υποχώρηση σε πρόοδο».

Είναι μια διατύπωση μνημειώδης, μια από τις σημαντικότερες φράσεις που εκφώνησε πολιτικός στον 20ο αιώνα. Στην Αθήνα του 2012, ανάμεσα σε αντίστοιχα οικονομικά και ανθρώπινα ερείπια, η φράση είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας.

Γιατί, αν τα πράγματα σήμερα είναι πολύ χειρότερα απ’ όσο ήταν την ώρα της χρεοκοπίας, πριν δύο χρόνια, αυτό οφείλεται εκτός όλων των άλλων και στο ότι περιδεείς κυβερνήτες, έντρομοι οι ίδιοι, προσπάθησαν να χτίσουν συναίνεση όχι επί της αλήθειας για την κατάστασή μας ή επί της δικαιοσύνης των μέτρων που ελάμβαναν, αλλά επί του φόβου. Και η τρέχουσα καμπάνια φόβου που πάει να κυριαρχήσει στην προεκλογική περίοδο, απειλεί να τα κάνει όλα ακόμη χειρότερα. Ένα: γιατί σβήνει τα τελευταία ίχνη εμπιστοσύνης, αισιοδοξίας, ελπίδας- και χωρίς αυτά και το τελειότερο οικονομικό μοντέλο είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Δύο: γιατί βαθαίνει τις τάφρους και υπονομεύει την αυριανή διακυβέρνηση- εκτός κι αν νομίζει κανείς ότι η χώρα μπορεί να σωθεί κομμένη στα δύο, σαν ένα ντέρμπι Τρομαγμένοι εναντίον Απελπισμένων.

Αυτή είναι η γνώμη μου- και η γνώμη ανθρώπων πολύ σοφότερων από εμένα. Την κατέθεσα χθες, εδώ στο protagon.

Αλλά, τούτου λεχθέντος, μένω άναυδος εμπρός σε μια στάση που συνοψίζεται στο: «και τι έχω να χάσω; τα έχω χάσει ήδη όλα». Πρώτον γιατί πρέπει να είναι κάποιος εξαιρετικά ανόητος ή ανιστόρητος για να πιστεύει ότι φθάσαμε στον πάτο και χειρότερα δεν έχει. Έχει. Και δεύτερον, γιατί είναι άλλο το «σιγά μην φοβηθώ» του Αγγελάκα κι άλλο το «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων», άλλο το «δεν φοβάμαι, ελπίζω» και άλλο το «δεν φοβάμαι, μισώ», άλλο η απόρριψη του φόβου και άλλο η παραγνώριση των κινδύνων.

Να απορρίψουμε τον φόβο και όσους τον εμπορεύονται. Αλλά μην παραγνωρίζουμε τους κινδύνους. Γιατί κίνδυνοι υπάρχουν.

Η Ελλάδα, πρώτον, εξακολουθεί να έχει πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή λείπουν χρήματα από το δημόσιο ταμείο πριν πληρώσουμε (ή ακόμη κι αν δεν πληρώσουμε) ένα ευρώ για τόκους. Ο Γ. Σταθάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, υπολογίζει ότι το έλλειμμα αυτό μπορεί να φθάσει φέτος το 3-4%. Αν το έλλειμμα αυτό δεν χρηματοδοτηθεί από την τρόικα θα χρηματοδοτηθεί από πρόσθετα μέτρα λιτότητας που θα κάνουν την ύφεση βαθύτερη, άρα το έλλειμμα μεγαλύτερο και ούτω καθ εξής.

Η Ελλάδα, δεύτερον, έχει, παρ όλες τις περικοπές, ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή διαφορά μεταξύ εισαγωγών και εξαγωγών, που για εφέτος, με τους συντηρητικότερους υπολογισμούς, θα ξεπεράσει το 8% του ΑΕΠ. Το έλλειμμα αυτό το χρηματοδοτεί η ΕΚΤ. Αν πάψει να το χρηματοδοτεί, η χώρα καταρρέει και οδηγείται υποχρεωτικά εκτός ευρώ, σε μια άβυσσο που έχει κορώνα την δραχμή και γράμματα το κοινωνικό χάος και την κυριαρχία μιας νέας τάξης μαυραγοριτών.

Και, τρίτον, η ευρωζώνη είναι, πράγματι, πιθανόν να μην επιβιώσει μιας ελληνικής εξόδου. Οι συνέπειες μπορεί πράγματι να αποδειχθούν  «πυρηνικές», που λέει και ο Τσίπρας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συμβεί το μοιραίο. Και με την Ευρώπη ολόκληρη να βυθίζεται σε μια νέα εκδοχή της δεκαετίας του 30, η πιό αδύναμη οικονομία της, εμείς, θα βρεθούμε σε ακόμη χειρότερη θέση.

Απαριθμώ, σχηματικά, ενδεχόμενους κινδύνους. Όχι για να επαναφέρω από την πίσω πόρτα τον φόβο που μόλις ξόρκισα. Αλλά για να δικαιώσω αυτό που η κοινή λογική νιώθω να φωνάζει εις ώτα μη ακουόντων πολιτικών ηγετών: Ότι για να διαχειριστούμε τους κινδύνους και να αδράξουμε την ευκαιρία συντονισμού με μια αλλαγή σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που μόλις αρχίζει να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, χρειαζόμαστε θάρρος και όχι φόβο, σύνεση και όχι μισαλλοδοξία, συναίνεση και όχι αναβίωση των διαχωριστικών γραμμών της δεκαετίας του 50, και προπάντων εθνικό σχέδιο που να αντικαταστήσει το αποτυχημένο, αποικιακό σχέδιο που μας επέβαλαν- κι αυτό το εθνικό σχέδιο κανείς ως τώρα δεν ακούω να το συζητά.

Και για έναν ακόμη λόγο: Δύο χρόνια τώρα η Ελλάδα βουλιάζει στην κατάθλιψη, αλλά δεν αλλάζει. Αναπαράγει τον εαυτό της και το χρεοκοπημένο της πολιτικό σύστημα σε χαμηλότερο, φτωχότερο επίπεδο. Κι αυτό θα απαντούσα τελικά σ’ εκείνον που ρωτά «και τι έχω να φοβηθώ, τι έχω να χάσω;» Έχεις να χάσεις μια μεγάλη ευκαιρία να αλλάξει η πραγματική αιτία της χρεοκοπίας- που είναι πολιτική, όχι οικονομική. Και το κόστος αυτής της χαμένης ευκαιρίας θα είναι πολύ βαρύ για τους ώμους όλων μας.-

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Έρχεται ο Τσιπρανδρέου;


Στο φετινό λεύκωμα των τελειόφοιτων του Λυκείου έγραψα: “ Η ευθύτητα του λόγου, η ελευθεριότητα στην έκφραση , το θάρρος , ο ηρωισμός , όταν τηρείται το μέτρο και συνοδεύονται με την κατάλληλη παιδεία , είναι σπάνιες αρετές. Όταν το ξεπερνούν και απουσιάζει ο πολιτισμός, εκδηλώνονται σαν αγένεια, αυθάδεια και αμετροέπεια , θράσος, ηλιθιότητα”. Είχα στο μυαλό μου τη συνήθεια πολλών μαθητών, που στην προσπάθειά τους να εντυπωσιάσουν και να δείξουν ότι “δε μασάνε” απέναντι σε καθηγητές, διευθυντές και κάθε είδους “εξουσία” στο σχολικό περιβάλλον, γίνονται αγενείς , αυθάδεις και θρασείς.
Στους έφηβους αυτό συγχωρείται, καθώς υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι με τον καιρό θα ωριμάσουν οι καρποί της παιδείας και θα υπάρξει κάποτε η αίσθηση του μέτρου. Δεν περίμενα ότι το φαινόμενο θα παρατηρούνταν σε έναν πολιτικό αρχηγό, που φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός.
Η μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαϊου πράγματι τάραξε τα νερά στο πολιτικό τοπίο της Ελλάδας, αλλά και της Ε.Ε. Όχι επειδή οι Ευρωπαίοι φοβήθηκαν πώς θα αντιμετωπίσουν τον Τσίπρα , όταν θα χτυπάει τη γροθιά στο τραπέζι της επανεξέτασης του μνημονίου. Αυτό που τους τρόμαξε είναι το αποτέλεσμα που έβγαλε το “Ελληνικό πείραμα”. Φοβούνται ότι η λιτότητα που ετοιμάζεται από το πολιτικό διευθυντήριο της Ευρώπης για το σύνολο των Ευρωπαίων πολιτών και μάλιστα αυτών του Νότου θα αναδείξει στα επόμενα 5-10 χρόνια και άλλους “Τσιπραίους” σε άλλες μικρές και μεγάλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Τότε τα πράγματα θα ξεφύγουν από τον έλεγχο της σημερινής καθεστηκυίας τάξης απειλώντας με κατάρρευση το ήδη ασταθές πολιτικοοικονομικό σύστημα της Ευρώπης. Τρομάζουν στην ιδέα ότι ο σεισμός που χτύπησε το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας θα μεταδοθεί και στις τεκτονικές πλάκες της Ε.Ε. Ο Τσίπρας κούνησε το δάχτυλο στον Ολάντ για κάτι που αντιλήφτηκε όλος ο Ευρωπαϊκός πολιτικός κόσμος, νομίζοντας ότι ο ίδιος κινεί το τρένο των εξελίξεων στην Ευρώπη.
Γιαυτό άλλωστε άρχισε πλέον μια μεγάλη συζήτηση για διορθωτικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν στην ακολουθούμενη πολιτική με κινητήριο μοχλό τον Ολάντ, αλλά και άλλες φωνές από τα Σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης. Αυτή είναι μια σοβαρή ελπίδα για τους μη προνομιούχους Ευρωπαίους πολίτες και για την Ελλάδα, αν μπορέσει να παραμείνει στο παιχνίδι, που άρχισε ήδη να παίζεται.
Σ' αυτό το περιβάλλον είναι τουλάχιστον πολιτική αστοχία να επιδεικνύεται πολιτική αγένεια, αυθάδεια, αμετροέπεια και θρασύτητα απέναντι σε έναν σημαντικό πολιτικό παίκτη με τη ματιά στραμμένη στα ζήτω των κάθε λογής “Ελληναράδων” , που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το πολιτικό θάρρος από το λαϊκίστικο θράσος, την ευθύτητα του πολιτικού λόγου από την πολιτική αγένεια, την ελευθεριότητα της έκφρασης από την αμετροέπεια, τον ηρωισμό από την ηλιθιότητα.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια σοβαρή κεντροαριστερή πολιτική ηγεσία, που θα έχει το πολιτικό θάρρος να προχωρήσει στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές της Δημόσιας διοίκησης , στην πάταξη της φοροκλοπής και φοροδιαφυγής, στη δίκαιη κατανομή του εθνικού πλούτου, αναζητώντας τις απαραίτητες πολιτικές συμμαχίες μέσα στην Ε.Ε. Τα κάθε είδους μνημόνια είναι αποτελέσματα του ελλείμματος εμπιστοσύνης απέναντι στη χώρα μας. Όσο εμείς προχωρούμε στην οργάνωση και τη δημιουργία ενός σύγχρονου ευνομούμενου κράτους και κτίζουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντί του, τόσο θα βρίσκουμε περισσότερους συμμάχους για την κατάργησή τους.
Οι αρχηγοί των μεγάλων εν δυνάμει κομμάτων εξουσίας οφείλουν να υπηρετούν το συμφέρον της χώρας τους με αποτελεσματικές πολιτικές αποφάσεις και πράξεις αποφεύγοντας τους λεονταρισμούς και τις άσκοπες επιδείξεις πολιτικού αμοραλισμού.
Στις εκλογές που έρχονται αποκρύπτεται το πραγματικό δίλημμα που είναι, είτε η δημιουργία ενός σύγχρονου Ευρωπαϊκού κράτους με κανόνες που ισχύουν για όλους με όλες τις απαραίτητες αλλαγές σε νοοτροπίες και πρακτικές, είτε η παραμονή στην ίδια τριτοκοσμική κοινωνία που δομήθηκε στα πρότυπα αυτής που προέκυψε αμέσως μετά την πολύχρονη Τουρκοκρατία με τα σημάδια του ραγιαδισμού και της πελατειακής πολιτικής αντίληψης. Το παιχνίδι συνεχίζει να παίζεται μεταξύ μνημονιακών – αντιμνημονιακών χωρίς κανείς να μας πει πως θα απαλλαγούμε από το μνημόνιο και πως θα ζήσουμε με ή χωρίς αυτό.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

ΖΩΓΡΑΦΙΣΑΝ...

   Με τη λήξη των μαθημάτων, μαζί με την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών των μαθητών μας στο 2ο ΓΕΛ Ορεστιάδας, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια έκθεση ζωγραφικής με έργα των μαθητών και συναδέλφων μας. Αντίγραφα των έργων θα κοσμούν τις αίθουσες του Σχολείου μας.
  Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά, που αποδεικνύουν ότι υπάρχουν εξαιρετικά ταλέντα σε πεδία έξω από τα  κλασικά Σχολικά μαθήματα και δεν αναδεικνύονται μέσα στο σημερινό αναχρονιστικό, καταπιεστικό, ανταγωνιστικό Σχολείο. Υπάρχουν ακόμα σπουδαία ταλέντα στη μουσική, στο χορό, στον αθλητισμό και σε πολλούς άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, που συνθλίβονται από την πρέσα  του  καθημερινού κυνηγητού της "επιτυχίας" στις Παναλλήνιες εξετάσεις.
  Τα παιδιά αυτά είναι ήδη επιτυχόντες ακόμα και αν δεν γίνουν ποτέ εισαχθέντες σε Α.Ε.Ι. ή Τ.Ε.Ι.













Χουσίδου Ευαγγελίας
Μαστορίδου Χριστίνας
Σαββοπούλου Χρυσούλας

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Κ' έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις

" Κ' έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις,  με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις"  ακούγεται σε ένα τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Κι' αν δεν αποφασίσεις, τότε σ' αφήνουν όλοι οι άλλοι, θα μπορούσε να είναι η συνέχεια.
 Αυτό το τραγούδι το άκουσαν πολλές φορές φαντάζομαι οι σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ, αλλά ελάχιστοι  του έδωσαν τη δέουσα σημασία. Αυτό πληρώνεται κατά τη γνώμη μου με τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαϊου, χωρίς να εξαιρείται φυσικά η Ν.Δ., μαζί με το τίμημα όσων πίστεψαν στο "τέλος των ιδεολογιών".
   Το ΠΑΣΟΚ  ξεκίνησε στη μεταπολίτευση σαν κίνημα για τη σοσιαλιστική προοπτική στην Ελλάδα και ανέλαβε το ρόλο του εκφραστή του μη προνομιούχου Έλληνα. Στην πορεία με τη μακρόχρονη παραμονή του στην εξουσία τα στελέχη του σε όλα τα επίπεδα της στελεχιακής του πυραμίδας ταύτισαν τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους ανέλιξη  στην ιεραρχία με τη διατήρηση της "λαϊκής κυριαρχίας", ενώ παράλληλα μετατρέπονταν χωρίς να το καταλάβουν στο προνομιούχο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας. Η Δημοκρατία με τις κατάλληλες προσαρμογές μετατράπηκε σε μηχανισμό ανακύκλωσης των ίδιων προσώπων στις διάφορες θέσεις εξουσίας αποκλείοντας την είσοδο φρέσκου αέρα στο ιδεολογικό του οπλοστάσιο.   Όταν η πραγματικότητα, πριν δύο χρόνια,  έθεσε διλήμματα για επιλογή των κοινωνικών ομάδων που έπρεπε να υποστηρίξει στην οικονομική κρίση, τότε προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο ετερόκλητους πολιτικά  κόσμους. Αυτόν που εξέφραζε με τις διακηρύξεις του και εκείνον που κατά τη μακροχρόνια άσκηση της εξουσίας έγινε επιστήθιος φίλος χωρίς να έχει καμία σχέση με την ιδεολογία του. Εν ονόματι της εξουσίας προσπάθησε να εκφράσει ταυτόχρονα και τους δύο πόλους της πολιτικής σκηνής.  Συνυπήρχαν  οι θαμώνες των ΕΛΔΕ, οι βολεμένοι σε διάφορες θέσεις του Δημόσιου και ευρύτερου Δημόσιου τομέα, οι ευνοημένοι στις κρίσεις των στελεχών της Δημόσιας διοίκησης, οι φοροφυγάδες και οι υπεύθυνοι της διαφθοράς,  που προστατεύονταν με το νόμο και πολλοί άλλοι που αποτελούν τις παθογένειες που μας οδήγησαν εδώ, μαζί με ανθρώπους της σκληρής τίμιας εργασίας, πραγματικούς ιδεολόγους, αγωνιστές στην καθημερινότητα, πραγματικούς σοσιαλιστές στον τρόπο ζωής.  Όσο το χρήμα έρεε, είτε από τον Δημόσιο πλούτο, είτε από τον Δημόσιο δανεισμό μπορούσαν οι δύο κόσμοι να συνυπάρχουν χωρίς πρόβλημα.  Στην κρίσιμη στιγμή δεν αποφάσισε "με ποιους θα πάει και ποιους θ' αφήσει".  Τα μνημόνια ήταν οι φυσικές καταλήξεις αυτής της αναποφασιστικότητας. Όλοι αισθάνθηκαν ότι εγκαταλείπονται από τον "φυσικό" πολιτικό τους φορέα.
  Εγκαταλείφτηκε από πολλούς ιδεολόγους του, αλλά και απ' αυτούς που-λόγω μνημονίου- δεν είχαν να περιμένουν τίποτα πια από τις "εξυπηρετήσεις" του παλιού καλού καιρού, ούτε την απαιτούμενη "κάλυψη" στις "βρώμικες" δουλειές.
 Τι γίνεται τώρα; Είναι αργά για δάκρυα. Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον πολιτικό του κύκλο. Μπορεί πλέον να γίνει η μήτρα για τη δημιουργία μιας νέας σύγχρονης κεντροαριστερής κίνησης, όπου θα κληθούν να συμμετάσχουν ισότιμα  όλοι, όσοι θα υποστηρίξουν μια νέα διακήρυξη προσαρμοσμένη στα νέα σύγχρονα προβλήματα με κύριους πρωταγωνιστές τους νέους, τους άνεργους, τους ανθρώπους του πνεύματος και των τεχνών και τους ανθρώπους του τίμιου καθημερινού μόχθου, ξεκινώντας από το μηδέν. Ένα κίνημα που θα περιγράφει με αλήθειες τη δύσκολη αρχική πορεία, αλλά θα δίνει ένα όραμα στο βάθος της ερήμου, που έτσι κι αλλιώς θα αναγκαστούμε να διασχίσουμε εντός ή εκτός Ε.Ε. με ή χωρίς ευρώ. Ένα κίνημα που θα αποκλείει εξ αρχής τη δημιουργία νέας γενιάς "επαγγελματιών πολιτικών" με λειτουργία δημοκρατική και θεσμοθετημένη συνεχή ανανέωση του πολιτικού του προσωπικού. Η εμπειρία και η γνώση για τους κρυψώνες της διαφθοράς, της φοροκλοπής και της φοροδιαφυγής θα χρησιμοποιηθούν σαν όπλα για τον σχεδιασμό των νέων του προτάσεων.
 Σε κάθε άλλη περίπτωση θα μείνει ένα άδειο πουκάμισο χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης και θα παρακολουθεί, σβήνοντας,  την αναπαλαίωση του πολιτικού συστήματος που φεύγει από αρχιτέκτονες παλαιάς κοπής, που θα ασχημονούν προσπαθώντας να αντιγράψουν το ΠΑΣΟΚ του 1976.

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΩΝ;

  Σ' αυτές τις εκλογές έχω την αίσθηση ότι θα έχουμε μεγάλες εκπλήξεις. Δεν αμφισβητώ φυσικά την επιστημονική αξία των δημοσκοπήσεων που έγιναν από διάφορες εταιρίες, ούτε σταμάτησε ξαφνικά το εργαλείο μέτρησης της κοινής γνώμης να λειτουργεί. Όμως σε οποιαδήποτε στατιστική  έρευνα γίνεται αποδοχή κάποιων παραμέτρων που σε κανονικές συνθήκες δίνουν ασφαλή συμπεράσματα. Το ερώτημα που τίθεται για τις εκλογές της 6ης Μαϊου είναι, αν οι συνθήκες για μια πρόβλεψη του εκλογικού αποτελέσματος  είναι κανονικές σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης.   Λέγεται, ότι  μικρό ποσοστό των πολιτών δέχεται να απαντήσει στις ερωτήσεις.  Οι περισσότεροι κλείνουν απλά το τηλέφωνο αρνούμενοι να συμμετάσχουν στη διαδικασία. Αν αυτό είναι αλήθεια και το ποσοστό των ανθρώπων που δεν είναι πρόθυμοι να απαντήσουν είναι μεγάλο, τότε το δείγμα περιορίζεται σημαντικά σε έναν πληθυσμό που είναι πρόθυμος να απαντήσει, ώστε να στείλει πρώιμα το μήνυμά του πριν το εκφράσει στην κάλπη.  Ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων είναι ουσιαστικά εκτός μέτρησης και είναι δυνατόν να μεταβάλει δραματικά τα αναμενόμενα  ποσοστά.
   Το βράδυ της Κυριακής είναι πολύ πιθανό να στείλει πολλά πτυχία δημοσκόπων στον κάλαθο των αχρήστων και να φέρει στην επιφάνεια  μια πραγματικότητα που δεν θα τη φαντάζονταν και οι πλέον ευφάνταστοι σεναριογράφοι. Υποψιάζομαι ότι η βουβή πλειοψηφία των πολιτών θα δώσει τη δική της απάντηση στη θορυβώδη μειοψηφία των δημοσκόπων.
  Ίδωμεν!!!

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ

Μια συνάντηση με τον Γιώργο Παπανδρέου έχει πάντα το δικό της ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο, είναι ο άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να τον ρωτήσουμε για όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία δυόμισι χρόνια στη χώρα που μοιάζουν με δεκαετίες ολόκληρες.

Ο πρώην Πρωθυπουργός μιλά για όλα σήμερα στην εφημερίδα Πελοπόννησος, και τον Δημήτρη Αβραμίδη λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες εκλογές της 6ης Μαϊου
Αποσπάσματα της συνέντευξης

Κύριε πρόεδρε, πείτε μου παρακαλώ, γιατί θα πρέπει ένας πολίτης να ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ στις 6 Μαΐου;
Πρώτον, γιατί, μην κρυβόμαστε, είναι η μοναδική σοβαρή επιλογή, αν θέλουμε να μην κινδυνεύσει η παρουσία της χώρας στο ευρώ και αν θέλουμε να μην πάνε χαμένες οι μεγάλες θυσίες που έκαναν μέχρι τώρα οι Ελληνες πολίτες.

Δεύτερον, γιατί το δίλημμα που αντιμετωπίζουμε σε αυτές τις εκλογές είναι καθαρό. Η Ελλάδα, την επόμενη των εκλογών χρειάζεται μια σταθερή κυβέρνηση, βασισμένη στην ευρύτερη δυνατή συμμαχία σταθερότητας και προόδου, που να μπορεί να συνεχίσει την προσπάθεια διάσωσης της χώρας. Και το Κίνημά μας, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και όλοι μας πορευόμαστε με αυτή την προτεραιότητα, με ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αντίθετα, ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθεί για άλλη μια φορά να αποφύγει τις ευθύνες, βάζοντας ως προϋπόθεση την αυτοδυναμία για να πραγματοποιήσει όσα υπόσχεται. Η σημερινή κατάσταση είναι όμως τόσο σοβαρή, ώστε δεν υπάρχουν περιθώρια για μικροκομματικά παιχνίδια.

Τρίτον, γιατί το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση ξεκίνησε μια σειρά από απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που για λόγους πολιτικού κόστους δεν είχαν προχωρήσει επί χρόνια. Και είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τις μεταρρυθμίσεις αυτές από τα μέτρα που επέβαλε η κρίση για να αντιμετωπιστεί το έλλειμμα. Να δώσω δύο παραδείγματα; Για πρώτη φορά οι αποφάσεις κάθε υπουργού αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, επιτρέποντας στον κάθε πολίτη να ελέγχει την άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας, κάνοντας την Ελλάδα από τις πιο σύγχρονες χώρες στον τομέα της διαφάνειας. Για πρώτη φορά πέρασε με ευρύτερη συναίνεση ένα νομοσχέδιο για την παιδεία που ανατρέπει τα κακώς κείμενα δεκαετιών.

Τέταρτον, γιατί αποδείξαμε ότι μάθαμε από τα διαχρονικά μας λάθη. Και δεν τα επαναλάβαμε. Να δώσω τρία παραδείγματα; Σκεφτείτε ότι πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που, στο τέλος μίας κυβερνητικής θητείας, το κράτος έχει λιγότερους υπαλλήλους και πολύ λιγότερες λειτουργικές δαπάνες απ' ό,τι στην αρχή της. Σκεφτείτε ότι πρέπει να είναι η πρώτη φορά, εδώ και δεκαετίες, που πέρασαν δύο χρόνια και δεν ταλαιπωρήθηκε η χώρα από κάποιο νέο μεγάλο σκάνδαλο. Σκεφτείτε ότι πρέπει να είναι η πρώτη φορά, μετά από επιμονή μας, που χτυπιέται συστηματικά η διαφθορά σε υψηλό επίπεδο με συνέπειες για πρόσωπα με ισχύ, πολιτική, οικονομική ή ακόμα και για υψηλόβαθμους μόνιμους δημόσιους υπάλληλους, που παλαιότερα βρισκόντουσαν στο απυρόβλητο.

Το ΠΑΣΟΚ απέδειξε, στη μισή θητεία που έκανε, των δύο ετών, ότι έχει τη βούληση να συγκρουστεί με τα κακώς κείμενα για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα μας, να εμπεδώσουμε μια Πολιτεία δικαίου για να μην ξαναβρεθούμε ποτέ στο χείλος του γκρεμού.

Και πέμπτον, γιατί οι βασικές μας πολιτικές επιλογές την τελευταία διετία δικαιώθηκαν. Θυμίζω ότι πέρυσι στις 27 Οκτωβρίου γυρίσαμε από τις Βρυξέλλες με μία ιστορική συμφωνία για μία πρωτοφανή διαγραφή ελληνικού χρέους. Παρ' όλα αυτά, εδώ στην Ελλάδα, όσοι δεν μας έλεγαν προδότες και δωσίλογους, μας έλεγαν αποτυχημένους. Και όλοι μαζί, με πρώτο τον κύριο Σαμαρά, βροντοφώναζαν «ΟΧΙ» στη Συμφωνία των Βρυξελλών.

Σήμερα όλοι αυτοί πανηγυρίζουν για τη διαγραφή του χρέους και παρουσιάζουν ως δικά τους τα αποτελέσματά της. Ας είναι. Το συμπέρασμα είναι ένα: Παρά τα αναπόφευκτα λάθη, παρά τον πόνο που ξέρω ότι αναπόφευκτα προκαλέσαμε, παρά τις παλινωδίες μιας συντηρητικής Ευρώπης, η πολιτική μας πέτυχε να κρατήσει την Ελλάδα όρθια και μέσα στην Ευρωζώνη. Και την πολιτική αυτή τη δικαίωσαν και πολιτικές δυνάμεις που την είχαν καταγγείλει στην αρχή.
Για όλους αυτούς τους λόγους, και πολύ περισσότερο επειδή η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, και το Κίνημά μας έχει αποδείξει πως διαθέτει τη βούληση να αναλαμβάνει και ευθύνες και κόστος, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι πρώτο κόμμα, να μπορεί να έχει τον πρώτο λόγο, ώστε να οδηγηθούμε με σιγουριά και ασφάλεια σε μία καλύτερη Ελλάδα, μία δικαιότερη κοινωνία.

Ο στόχος αυτός είναι και εφικτός και αναγκαίος για τη χώρα».

Καθώς δείχνουν όλες οι σχετικές ενδείξεις, το ΠΑΣΟΚ βαδίζει προς ένα «ιστορικά χαμηλό» εκλογικό ποσοστό. Αν αυτές οι ενδείξεις επιβεβαιωθούν, θα θεωρήσετε ότι υπάρχει προσωπική σας πολιτική ευθύνη;
Η πρώτη μου ευθύνη ήταν και είναι για τη χώρα, και τον Ελληνικό λαό. Αυτό υπαγορεύει η συνείδησή μου και η ιστορία μου. Η προσωπική, αλλά και εκείνη του ονόματος Παπανδρέου.

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, κύριε Αβραμίδη; Εκλέχτηκα Πρωθυπουργός για να αλλάξω την Ελλάδα πριν βουλιάξει. Και τη βρήκα να βουλιάζει ήδη όταν ανέλαβα. Τη βρήκα στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Κανείς δεν ξυπνάει το πρωί, σκεφτόμενος πώς θα μειώσει μισθούς και συντάξεις. Ανέλαβα ευθύνες που αναλογούσαν στην προηγούμενη διακυβέρνηση και τις ανέλαβα στο ακέραιο. Ανέλαβα ευθύνες, όταν οι προηγούμενοι φάνηκαν ευθυνόφοβοι και φυγόπονοι.
Και ήταν οι δικές τους αποφάσεις που μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού και μας έθεσαν υπό κηδεμονία. Κανείς δεν θέλει την τρόικα πάνω από το κεφάλι του.

Και οι δικές μου αποφάσεις ήταν για να φύγουμε το συντομότερο από αυτή την κηδεμονία. Αλλά αυτό έχει κόστος.

Πήρα τις δυσκολότερες αποφάσεις που πήρε Ελληνας Πρωθυπουργός τις τελευταίες δεκαετίες, για να αποτρέψω το χειρότερο και να σταθούμε σύντομα στα πόδια μας. Δεν μου ταιριάζει να σηκώνω τα χέρια ψηλά, αρκούμενος σε ένα «τι να κάνω, φταίνε οι προηγούμενοι». Θα ήταν πατριωτικό να αφήσω τη χώρα να καταρρεύσει; Οχι. Θα ήταν λιγοψυχία. Ρίψασπις δεν υπήρξα ποτέ. Και ούτε μία στιγμή δεν σκέφτηκα είτε το προσωπικό είτε το πολιτικό κόστος. Ούτε μία στιγμή. Αυτό το θυσιάζω χάριν αυτών που πιστεύω ότι υπηρετούν καλύτερα την πατρίδα και τον λαό.

Οι αποφάσεις που πήραμε εγώ και η Κυβέρνηση συλλογικά μπορούν να εγγυηθούν μια πορεία αυτονομίας. Θέλουμε μία Ελλάδα αυτοδύναμη και για να το κάνουμε πρέπει να αλλάξουμε τη σημερινή Ελλάδα.
Και αυτό ξεκίνησα. Εβαλα τις βάσεις. Αλλά αυτή η προσπάθεια πρέπει να συνεχιστεί, αλλιώς και οι θυσίες θα χαθούν και μόνιμα θα βρισκόμαστε υπό οικονομική κηδεμονία.

Καλύτερα οι Ελληνες να θυμώνουν γι' αυτά που ζουν, παρά να ζήσουν την απόλυτη καταστροφή μιας χρεοκοπίας. Και αυτό το αποτρέψαμε. Ξέραμε ότι θα έχει κόστος. Αλλά ήταν συλλογική η απόφασή μας να κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον.

Αποτιμώντας το σύνολο της πρωθυπουργικής σας θητείας, έχετε μετανιώσει για κάποιες πολιτικές επιλογές σας ή για να το θέσουμε αλλιώς: Θα ήταν δυνατόν να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας, με λιγότερο επώδυνα μέτρα για τους οικονομικά ασθενέστερους;
Θα μπορούσαμε να είχε αποφύγει η χώρα μας το μνημόνιο, αν η κυβέρνηση Καραμανλή είχε φύγει έστω μια ώρα νωρίτερα, προκηρύσσοντας εθνικές εκλογές μαζί με τις ευρωεκλογές. Και όχι όταν βεβαιώθηκε ότι ήμασταν πια στο παρά ένα της χρεοκοπίας. Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τα οριζόντια σκληρά μέτρα αν είχαμε περισσότερο χρόνο κι αν η Νέα Δημοκρατία δεν είχε διαλύσει το κράτος. Ο μονόδρομος, ελέω ΝΔ και Καραμανλή, δεν ήταν το μνημόνιο, κύριε Αβραμίδη, αλλά η απόλυτη, άμεση και βίαιη χρεοκοπία της χώρας.

Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης, το μνημόνιο και το δάνειο των 110 δισ. ήταν ο άλλος δρόμος που εμείς κτίσαμε με σκληρές διαπραγματεύσεις. Δεν υπήρχε, το τονίζω, δεν υπήρχε, τον φτιάξαμε από το μηδέν για να μην βαδίσουμε ποτέ τον μονόδρομο της ασύντακτης χρεοκοπίας. Και ναι, θα μπορούσαμε να είχαμε συμφωνήσει μια πιο σταδιακή, πιο δίκαιη για τους ασθενέστερους προσαρμογή, αν το 2010 είχα έστω και την παραμικρή στήριξη σε αυτό από σημαντικό Ευρωπαίο ηγέτη. Αν υπήρχε έστω και ένας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο που να έλεγε αυτά που λέει ο κ. Ολάντ σήμερα.

Δυστυχώς, ήμουν μόνος μέσα σε μία απόλυτη επικυριαρχία των συντηρητικών στην Ευρώπη. Και όταν έλεγα ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, ότι εμείς αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, αλλά δέστε ότι η κρίση θα γενικευθεί, κανείς από τους συντηρητικούς δεν ήθελε να το πιστέψει. Ακόμα και σήμερα οι συντηρητικοί της Ευρώπης μιλούν απαξιωτικά για την Ελλάδα, όπως πρόσφατα ο κ. Σαρκοζί, για να προσελκύσουν ψήφους.

Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί του κυρίου Σαρκοζί προφανώς αρμόζουν στους ομοϊδεάτες του στην Ελλάδα, που παρέδωσαν ένα χρέος και ένα έλλειμμα δυσβάσταχτα. Εμείς, οι σοσιαλιστές, πήραμε τις δύσκολες αλλά και υπεύθυνες αποφάσεις. Ενώ οι συντηρητικοί στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, αποσκοπούσαν στο να μεταθέσουν τις ευθύνες τους σε ό,τι αφορά καθυστερήσεις και ανεπάρκειες μιας συντεταγμένης ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης και αναπτυξιακής πολιτικής.

Ξέρει πολύ καλά ο κ. Σαρκοζί ότι οι αγορές είναι αμείλικτες και ότι χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στην Ευρώπη με αλληλεγγύη και σχέδιο.

Αυτό προτείνει σήμερα ο Ολάντ. Αλλά τότε δεν υπήρχαν οι άλλες φωνές. Και η συντηρητική Ευρώπη απαιτούσε ένα και μόνο πράγμα για να μας δανειοδοτήσουν: Σκληρή, πολύ σκληρή και γρήγορη προσαρμογή και μερικοί μάλιστα με τιμωρητική διάθεση εις βάρος της χώρας μας.

Δυστυχώς, πίστευαν ότι δεν έχουμε την βούληση να κάνουμε καμία προσαρμογή. Πίστευαν ότι πάλι θα τους κοροϊδέψουμε, γιατί είχαν την κακή εμπειρία τού τι έκανε για μια πενταετία η προηγούμενη Κυβέρνηση. Η σκληρότητα του μνημονίου ήταν και το τίμημα της αναξιοπιστίας της ΝΔ που κληρονομήσαμε ως έθνος. Αλλά και του ιδεολογικού δογματισμού των Ευρωπαίων ομοϊδεατών του κ. Σαμαρά.

Ας το σκεφτούν αυτό οι Ελληνες ψηφοφόροι καθώς θα προσέλθουν να ψηφίσουν. Αν μας αξίζει να στείλουμε διεθνώς το μήνυμα ότι στη χώρα μας ενισχύθηκαν οι δυνάμεις που ανήκουν στην ίδια πολιτική οικογένεια με την κα Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί.

Είστε, κύριε πρόεδρε, ο μοναδικός πρωθυπουργός στη νεότερη ιστορία μας που παραιτήθηκε από το αξίωμά του χωρίς να ηττηθεί σε εκλογές και χωρίς απώλεια της δεδηλωμένης. Αποτελούσε μονόδρομο αυτή η επιλογή;
Ξέρετε, κ. Αβραμίδη, ποτέ δεν ήμουν συμβατικός πολιτικός. Και κάθε φορά που λέω ότι δεν είναι η εξουσία, αλλά η προσφορά στον τόπο που με ενδιαφέρει, το εννοώ.

Ούτε, βέβαια, ανέλαβα το αξίωμα του Πρωθυπουργού σε ομαλή περίοδο για τη χώρα.

Ζούμε τη μεγαλύτερη περιπέτεια που πέρασε η χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Η βασική επιλογή μου όλη αυτή τη διετία ήταν μία: Να κάνω τα πάντα για να συνεχιστεί η εθνική προσπάθεια σωτηρίας, όπως και της βαθιάς αλλαγής της χώρας. Αυτά που κατακτήσαμε για τους πολίτες με θυσίες και σκληρές διαπραγματεύσεις, να μην κινδυνεύσουν. Ολες μου οι αποφάσεις μπορούν να εξηγηθούν υπό αυτό το πρίσμα. Ακόμα και το να θυσιάσω το πρωθυπουργικό μου αξίωμα.

Ομολογώ ότι από την άνοιξη του 2011, ήταν για μένα πια ξεκάθαρο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να συνεχίσει μόνο του την εθνική προσπάθεια. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κινήματος είχε ήδη από τότε, και για πολλούς λόγους που δεν είναι του παρόντος, φτάσει στα όριά της. Κανένα κόμμα δεν μπορεί πια μόνο του - και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο απλώς δεν έχει καταλάβει τι γίνεται και δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα επιχείρησα πέρυσι τον Ιούνιο μια πρώτη προσέγγιση με τον κ. Σαμαρά. Τελικά, στα τέλη Οκτωβρίου, οι συνθήκες ωρίμασαν, έστω και μετά από την επίκληση ενός δημοψηφίσματος. Οταν τότε όλοι αρνήθηκαν τις ευεργετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για δραστική μείωση του χρέους της χώρας μας, αποφάσισα να απευθυνθώ στον ελληνικό λαό για να αποφασίσει.

Ο κ. Σαμαράς αρχικά αρνήθηκε να υποστηρίξει την ευεργετική για τη χώρα Συμφωνία των Βρυξελλών. Αλλαξε υπό την πίεση του δημοψηφίσματος. Η κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν για μένα, επιλογή. Επιλογή που υπαγορεύτηκε από την ανάγκη να συνεχιστεί η εθνική προσπάθεια. Εάν τότε πηγαίναμε άρον - άρον σε εθνικές εκλογές ήταν πολύ πιθανόν να τα χάναμε όλα.

Η επιτυχής ολοκλήρωση της ιστορικής διαγραφής χρέους 100 δισ. από τις πλάτες της χώρας ήταν για μένα η μεγαλύτερη δικαίωση αυτής της επιλογής μου.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ

   Εκφράζεται από πολλούς η άποψη, ότι οι εκλογές της 6ης Μαϊου  θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και  κρίσιμες. Συμφωνώ ότι θα είναι ενδιαφέρουσες, αλλά εκτιμώ ότι κρίσιμες θα είναι οι επόμενες.
  Αν τα αποτελέσματα είναι περίπου όπως καταγράφτηκαν στις τελευταίες δημοσκοπήσεις και δεν έχουμε εκπλήξεις από την κάλπη, το πολιτικό τοπίο που θα προκύψει θα καταγράψει απλά και το τυπικό τέλος μιας μεγάλης μεταπολιτευτικής περιόδου, που τελειώνει άδοξα συνοδευόμενη από την απώλεια πολλών "κεκτημένων"  αυτής της περιόδου.   Η ψήφος σ' αυτές τις εκλογές θα έχει κυρίαρχο στοιχείο τον καταλογισμό ευθυνών και ελάχιστα θα αναδεικνύονται οι πολιτικές δυνάμεις, που θα κληθούν να διαμορφώσουν τη νέα πραγματικότητα. Αυτό, είτε το θέλουμε , είτε όχι, θα συμβεί στις μεθεπόμενες εκλογές με τελείως διαφορετικούς όρους. Όσοι έχουν τη διορατικότητα να πολιτευτούν βλέποντας λίγο πέρα από τη μύτη τους θα είναι οι πραγματικοί τελικοί νικητές.
Οι άνθρωποι κατά την Kubler-Ross ( γιατί όχι κι οι κοινωνίες με το δικό μου μυαλό) που  βιώνουν μια απώλεια  περνούν από πέντε στάδια.  Το χρονικό όριο κάθε σταδίου ποικίλει για κάθε άτομο χωριστά και είναι πιθανή η παλινδρόμηση από το ένα στο άλλο, καθώς επίσης είναι δυνατόν κάποιος να “κολλήσει” σε ένα στάδιο για μεγάλο διάστημα. Αυτά τα στάδια είναι:
1-Άρνηση : Είναι ένας μηχανισμός άμυνας που λειτουργεί προστατευτικά κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ένα πρόσωπο να έχει την δυνατότητα να αντέξει μια κατάσταση που εμπεριέχει πάρα πολύ πόνο στο απροσδόκητο δυσάρεστο γεγονός. Όπως π.χ. «Δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό σ’ εμένα».
2-Θυμός : Κρύβει στην ρίζα του την αγωνία και τον φόβο για αυτό που συνέβη και εκφράζεται στους γύρω, οι οποίοι είναι αυτοί που τον εισπράττουν. Αν  κατανοήσουμε ότι, δεν είναι κάτι προσωπικό αυτό που εκφράζεται, αλλά μια μορφή εκτόνωσης και αν ακούσουμε πραγματικά αυτόν που τον εκφράζει, τότε μπορούμε να τον βοηθήσουμε ουσιαστικά, να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο.
3-Διαπραγμάτευση : Είναι ένα στάδιο κρυφό που συνήθως δεν εκφράζεται και συνδέεται στενά με αισθήματα ενοχής. Κρύβει μέσα του το σπέρμα της αλλαγής σε μια διαπραγμάτευση. Όταν δεν κάνουμε κριτική στον άλλον δίνουμε την ευκαιρία να εκφράσει τις ενοχές του. Αυτές ενδεχομένως να βρουν το χώρο να αναδυθούν στην επιφάνεια του συνειδητού και να αναγνωριστούν. Έτσι διευκολύνεται ο παθών να περάσει στο επόμενο στάδιο, που είναι η κατάθλιψη.
4-Κατάθλιψη : Είναι το στάδιο που δεν μπορεί κάποιος να αρνηθεί ή να διαπραγματευτεί πλέον τα βιώματα της απώλειας.
Εάν βρεθεί ένα πρόσωπο που θα επιτρέψει να ακουστεί και να εκφραστεί η θλίψη και η οδύνη για όλα αυτά που πρόκειται να χαθούν ή χάθηκαν, τότε με μεγαλύτερη ευκολία θα περάσει  στο τελικό στάδιο της αποδοχής.

5- Αποδοχή :  Είναι το τελικό στάδιο, όπου κάποιος έχει επεξεργαστεί όλα τα προηγούμενα στάδια και έχει εκφράσει τα συναισθήματα που έχει βιώσει με την απώλεια. Έτσι έχει οδηγηθεί στο στάδιο της επίγνωσης της νέας πραγματικότητας. Είναι το στάδιο της προετοιμασίας για μια νέα αφετηρία με τα καινούργια δεδομένα. Είναι πολύ πιθανό σε αυτό το στάδιο να δημιουργείται η ανάγκη της ξεκούρασης και η αποφυγή  συναισθηματικών διακυμάνσεων.
     Έχω λοιπόν τη γνώμη ότι  περάσαμε μάλλον το 1ο στάδιο και με τις εκλογές της 6ης Μαϊου θα ολοκληρωθεί και το 2ο. Το 3ο και 4ο  θα ακολουθήσει αμέσως μετά, όπου θα γίνει ταυτόχρονα και η απομυθοποίηση όσων εκμεταλλεύονται σήμερα το θυμό υποσχόμενοι ότι θα τα καταφέρουν καλύτερα στο στάδιο της διαπραγμάτευσης, που ακολουθεί, και θα εκφραστούν πλέον όλες οι ενοχές του πολιτικού συστήματος. Αυτό θα επιφέρει λογικά ριζικές ανακατατάξεις στις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, που θα αναλάβουν να προετοιμάσουν το 5ο και τελευταίο στάδιο. Δεν αποκλείεται να εμφανιστούν καινούργιοι παίκτες στο πολιτικό παιχνίδι.  Πλέον οι εκλογές που θα γίνουν τότε θα είναι οι πραγματικά κρίσιμες, γιατί θα διαμορφώσουν εν πολλοίς τη νέα πολιτική πραγματικότητα και θα σηματοδοτήσουν τις κατευθύνσεις της πολιτικής ζωής του τόπου. Οι πολιτικές δυνάμεις που θα προκύψουν θα κυριαρχήσουν για πολλά χρόνια μέχρι την επόμενη ιστορική καμπή.
  Ο χρόνος, μέσα στον οποίο θα γίνουν αυτές οι διεργασίες θα εξαρτηθεί από τις  ανοχές και την κατανόηση των ετέρων μας και τις επιπτώσεις τους στις οικονομικές παραμέτρους αυτής της ρευστής κατάστασης, καθώς επίσης και το χρόνο ωρίμανσης των προϊόντων των πολιτικών ζυμώσεων που θ' ακολουθήσουν (Να το πω αλλιώς: Θα πρέπει να περάσουν τα 5 στάδια κι αυτοί που θα έχουν χάσει την εξουσία).  Όσο πιο σύντομος είναι τόσο το καλύτερο για την Ελλάδα. Θα πρόκειται για πραγματικό δυστύχημα, αν εγκλωβιστούμε σε ένα φαύλο κύκλο επιστρέφοντας συνεχώς από το 4ο στο 1ο στάδιο. Μοιραία τότε κάποια στιγμή θα "κολλήσουμε" στο 4ο, απ' όπου συνήθως μια έξοδος υπάρχει:
 Η αυτοκτονία.