Follow by Email

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

ΕΓΚΛΩΒΙΖΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΦΡΑΧΤΕΣ Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ;

      Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης έχει δύο σκέλη. Το πολιτικό και το ανθρώπινο. Το δυστύχημα είναι ότι οι παρεμβάσεις στο πολιτικό επίπεδο έχουν εμβέλεια που περιορίζεται στα δικά μας σύνορα και δεν αγγίζουν καθόλου τον πυρήνα του προβλήματος, που είναι η αιτία του φαινόμενου. Ήτοι,  φτώχεια , στραγγαλισμός των πολιτικών ελευθεριών και των ανθρώπινων δικαιωμάτων , καθώς και η στήριξη που παρέχεται στους δυνάστες  των  πολύπαθων λαών από τις  κυβερνήσεις των «Αναπτυγμένων» κρατών  στο βωμό της εξυπηρέτησης της βασικής τους  «στρατηγικής», που αφορά τη δυνατότητα επιρροής  και επιβολής  των  συμφερόντων τους  στη διεθνή σκακιέρα. Μ’ αυτή τη λογική οι ανθρώπινες ψυχές αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμες αμελητέες ποσότητες και η προσπάθεια που καταβάλουν επικεντρώνεται πλέον στην απόθεση  των όποιων παρενεργειών στην πλάτη άλλων χωρών, που κατά κανόνα ελάχιστες  ευθύνες έχουν γ’ αυτή την κατάσταση. Μια από τις χώρες –θύματα αυτής της τακτικής είναι και η χώρα μας. Οι Ευρωπαίοι  προνόησαν να θεσμοθετήσουν  τον περιορισμό του προβλήματος πολλά χιλιόμετρα μακριά από τις χώρες  τους και να μεταθέσουν  τις συνέπειές του στις χώρες που βρίσκονται στα γεωγραφικά όρια της Ευρώπης και κυρίως  στην Ελλάδα.
  Επομένως σε πολιτικό επίπεδο επιβάλλεται να  γίνουν όλες οι δυνατές παρεμβάσεις στα αρμόδια  όργανα της Ευρώπης , ώστε ο κάθε μετανάστης να πηγαίνει στη χώρα που επιθυμεί  για να είναι δυνατή η ανθρώπινη αντιμετώπιση του προβλήματος σύμφωνα με τη χάρτα των ανθρώπινων δικαιωμάτων που τόσο «υποκριτικά» υπεραμύνονται οι «πολιτισμένοι» λαοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι νομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης οφείλουν να επινοήσουν  και πρακτικές «έννομης» αντιμετώπισης του προβλήματος σε σχέση με τους εταίρους μας, ώστε να είναι δυνατή η μετάβαση των μεταναστών  σε χώρες της προτίμησής τους.
   Ο πρωθυπουργός , ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς οφείλει να  διακηρύξει και να προωθήσει την ανάγκη οικονομικής  και πολιτικής στήριξης από τη διεθνή προοδευτική κοινότητα των λαών που δοκιμάζονται , ώστε να αντιμετωπίζονται τα βασικά προβλήματα αυτών των ανθρώπων μέσα στις χώρες τους.
    Στο ανθρώπινο σκέλος είναι αυτονόητο ότι όλοι μας έχουμε χρέος, είτε επειδή σαν πολύπαθος λαός νιώσαμε για πολλά χρόνια  στο πετσί μας τι σημαίνει να είσαι οικονομικός ή πολιτικός μετανάστης , είτε επειδή η βοήθεια σε κάθε άνθρωπο  που έχει ανάγκη είναι ο πυρήνας της θρησκείας μας, είτε από προσήλωση στις βασικές ανθρώπινες αξίες, να αντιμετωπίζουμε τον καθένα απ’ αυτούς τους ανθρώπους  με σεβασμό και κατανόηση και να του παρέχουμε κάθε δυνατή φροντίδα. Οι φράχτες δε λύνουν κανένα πρόβλημα , παρά μόνο μεγαλώνουν τη δυστυχία τους  οδηγώντας τους  σε πιο επικίνδυνες διόδους, αυξάνουν τα θύματα  στην απέλπιδα προσπάθειά τους  για  φυγή , κάνουν πλουσιότερους τους διακινητές τους  και- το χειρότερο- αποτελούν τη συμβολική διαγραφή  του ανθρωπισμού και των παραδόσεων  ενός λαού που διαχρονικά αναγκάστηκε πολλές φορές   να υπερβεί φράχτες  στον αγώνα του για επιβίωση. Όλοι μας θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ανθρώπινη δυστυχία δεν είναι δυνατόν να εγκλωβιστεί γεωγραφικά. Όσο υπάρχουν  εστίες όπου κατακρεουργείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια με διάφορους τρόπους θα υπάρχουν άνθρωποι, που θα φεύγουν αναζητώντας άλλες πατρίδες, όπου θα  ζήσουν και θα τις αγαπήσουν τα παιδιά τους. Οι περισσότεροι από μας άλλωστε , αν αναζητούσαμε το γενεολογικό μας δέντρο θα διαπιστώναμε ότι κάποιοι από τους προγόνους μας  κατάγονταν από πολύ μακριά. Οι θεωρίες της «καθαρότητας» της φυλής  στις φαντασιώσεις κάποιων   φασιστοειδών,  όσο κι αν προσπαθούν να κρύψουν τις ανησυχίες όλων μας για την κατάληψη «ζωτικού» μας  χώρου από «ξένους», δεν θα μας  γλυτώσουν από τη ροή των  γεγονότων και το διαχρονικό κανόνα που λέει, ότι  η ιστορία γράφεται από τις μεταναστεύσεις. Επομένως, όσο νωρίτερα μάθουμε να ζούμε αρμονικά με τους μετανάστες  και μοιραστούμε μαζί τους   τον αγώνα τους για ζωή, τόσο  καλύτερο για  όλους μας.

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Υπόγειο μουσείο στη Μικρή Δοξιπάρα

Ενα υπόγειο μουσείο, που θα μοιάζει με τον αρχαίο τύμβο και θα εγκιβωτίζει τα σπάνια ευρήματα της ανασκαφής, θα δημιουργηθεί στη Μικρή Δοξιπάρα, στον Εβρο.
Το έργο έχει ήδη πάρει την έγκριση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και αναμένεται η ένταξή του στο ΕΣΠΑ με το ποσό των 5 εκατ. ευρώ για να ξεκινήσουν οι εργασίες.
     Η ανασκαφή στη Μικρή Δοξιπάρα, που άρχισε το 2002 από τη ΙΘ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, αποκάλυψε μια ιδιαίτερα σπάνια ταφική πρακτική των αρχών του 2ου αιώνα μ.Χ. Τα τέσσερα μέλη μιας οικογένειας γαιοκτημόνων αποτεφρώθηκαν και ενταφιάστηκαν μαζί με τα άλογα και τις άμαξες, που χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφέρουν τα σώματά τους στον χώρο της ταφής, ενώ στην ίδια θέση κατασκευάστηκε σταδιακά μεγάλος τύμβος, για να διατηρηθεί ανά τους αιώνες ζωντανή η μνήμη των νεκρών.
1.700 τ.μ.
Το μουσείο, έκτασης περίπου 1.700 τετραγωνικών μέτρων, θα είναι κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, στα πρότυπα του μουσείου των βασιλικών τάφων των Αιγών και σε αυτό θα τοποθετηθούν πρωτότυπα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και πιστά αντίγραφά τους.
Ιδιαίτερα για τους σκελετούς των πέντε αμαξών έχει προβλεφθεί η δημιουργία αντιγράφων από πλεξιγκλάς, πάνω στα οποία θα τοποθετηθούν τα πρωτότυπα εξαρτήματα.
Την έκθεση θα συνοδεύει πλούσιο εποπτικό υλικό σχετικό με τις καύσεις των νεκρών, αλλά και με την εξέλιξη στην τεχνολογία των αμαξών από τα προϊστορικά χρόνια και μέχρι τη δεκαετία του '60.
Την ερχόμενη Δευτέρα ο επίτιμος έφορος Αρχαιοτήτων, Διαμαντής Τριαντάφυλλος, θα δώσει διάλεξη για την ανάδειξη των ευρημάτων στη Δοξιπάρα, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

ΝΑΙ Η ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ;

Ναι ή όχι στις συγχωνεύσεις μικρών Σχολικών μονάδων στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια Εκπαίδευση; Υπάρχει λόγος να υπάρχουν Δημοτικά Σχολεία με 5-10 παιδιά σε μικρά χωριά, που οι βασικοί τους κάτοικοι είναι συνταξιούχοι και ένα δάσκαλο που καλείται να διδάξει μέχρι σε έξι διαφορετικές τάξεις , όπου ο “ανταγωνισμός” μεταξύ των παιδιών είναι ανύπαρκτος; Σε ένα σχολείο, που, αν αποκτούσε τις υποδομές ενός “σύγχρονου” Σχολείου θα ανέβαζε το κόστος ανά μαθητή σε δυσθεώρητα ύψη ακόμα και για χώρες που φημίζονται για τη γενναιοδωρία τους στα θέματα της παιδείας; Τι “εφόδια” αποκτά ένας μαθητής Γυμνασίου ή Λυκείου για να ξεπεράσει τους “ανταγωνιστές “ του στο σκληρό και ανελέητο αγώνα δρόμου με έπαθλο την είσοδο σε μια “καλή” Πανεπιστημιακή Σχολή , σε ένα μικρό επαρχιακό Γυμνάσιο , όπου τα Μαθηματικά διδάσκονται από τον Φυσικό, η φυσική από Μαθηματικό, η ιστορία από καθηγητή Αγγλικής φιλολογίας κ.λ.π., καθώς επίσης δε μπορούν να διδαχθούν μαθήματα επιλογής, επειδή δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ο κρίσιμος αριθμός ενδιαφερόμενων μαθητών, ακόμα κι' αν βρίσκονταν καθηγητές των ανάλογων ειδικοτήτων να τα διδάξουν; Πως θα επανδρωθεί το Σχολείο με όλες τις απαιτούμενες ειδικότητες , όταν δεν καλύπτεται το ωράριο Εκπαιδευτικών στις βασικές; Είναι δυνατόν το Σχολείο αυτό να έχει μόνιμο διδακτικό προσωπικό με 4-6 ώρες διδασκαλίας την εβδομάδα; Μπορεί να το δεχτεί αυτό η τρόικα;
Σκόπιμα τοποθέτησα μερικές λέξεις “κλειδιά” σε εισαγωγικά γιατί , κατά τη γνώμη μου, αποτελούν θεμελιώδη ζητήματα, που αφορούν το χαρακτήρα της παιδείας που θέλουμε και η ανάλυσή τους , καθώς και τα ερωτήματα που τίθενται και απαιτούν απαντήσεις κάνουν το ναι ή το όχι σε συγχωνεύσεις Σχολείων απάντηση περίπλοκη με βαθύ πολιτικό περιεχόμενο.
Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι το είδος του Σχολείου που θέλουμε.
Στο δικό μου το μυαλό υπάρχουν δύο ειδών Σχολεία.
1ο είδος: Ένα Σχολείο που στόχος του είναι να μάθει στο παιδί να γράφει, να διαβάζει , να ερμηνεύει τα φυσικά φαινόμενα που παρατηρεί γύρω του, να συμβιώνει με τους συνανθρώπους του στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της αποδοχής της ιδιαιτερότητας και των ειδικών ικανοτήτων του καθενός, καθώς επίσης να σέβεται το περιβάλλον στο οποίο ζει και να το διαχειρίζεται με τέτοιο τρόπο, που να εξασφαλίζεται αναλλοίωτο και για τις επόμενες γενιές ανθρώπων. Να δίνει διεξόδους και δυνατότητα καλλιέργειας οποιασδήποτε κλίσης κάθε παιδιού , ώστε ο επαγγελματικός προσανατολισμός να γίνει ευχάριστη ενασχόληση, που θα οδηγεί και στην εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων διαβίωσης. Σ' αυτό το Σχολείο διδάσκων δεν είναι μόνο ο δάσκαλος , καθώς επίσης οι μαθητές δεν είναι κατ' ανάγκη μόνο παιδιά. Είναι ο χώρος που χρησιμοποιείται απ' όποιον θέλει να μάθει κάτι από οποιονδήποτε το γνωρίζει.
2ο είδος: Ένα Σχολείο που στόχο έχει να προετοιμάσει το παιδί για ένα κόσμο ανταγωνιστικό , ώστε να του προσδώσει τα κατάλληλα εφόδια για να γίνει το ίδιο ανταγωνιστικό έναντι των άλλων αντιπάλων, που πρόκειται να συναντήσει. Προ τούτο εφοδιάζεται με όλα τα σύγχρονα μέσα που θα το βοηθήσουν να συλλέξει όσο γίνεται περισσότερους τίτλους επάρκειας, ώστε να φτάσει μεταξύ των πρώτων στην είσοδο μιας καλής Πανεπιστημιακής Σχολής, να πάρει το απαραίτητο μεταπτυχιακό και, αν πάλι είναι μεταξύ των πρώτων, να κάνει και το απαραίτητο διδακτορικό. Έτσι θα μπορεί να μπει με αξιώσεις στην αρένα της επαγγελματικής επιβίωσης με αυξημένες ελπίδες στην αγορά εργασίας. Όταν βέβαια φτάσει εκεί κανείς δεν θα ενδιαφερθεί να μάθει πόσα ψυχοφάρμακα κουβαλάει στην τσέπη του, και το τραγικό, ένα μεγάλο μέρος όλων αυτών των παιδιών θα παραμένει στην ανεργία, όταν οι ελάχιστοι υδραυλικοί, οι ελάχιστοι ηλεκτρολόγοι, οι κομμωτές, οι συντηρητές καλοριφέρ και τόσες άλλες “υποτιμημένες” επαγγελματικές ομάδες θα αγωνίζονται να αποκρύψουν τα εισοδήματά τους από την τσιμπίδα της εφορίας.
Τα Σχολεία του πρώτου είδους δεν επιδέχονται συγχωνεύσεων. Ο χώρος μάθησης είναι απαραίτητος σε κάθε κοινωνία, ανεξάρτητα από το πλήθος των μελών της. Αυτό το Σχολείο χρειάζεται απαραίτητα εμπνευσμένους δασκάλους πρόθυμους να μεταδώσουν τη γνώση και μαθητές που τη δέχονται σαν ανάγκη της έμφυτης ανθρώπινης περιέργειας. Τα μέσα τότε βρίσκονται ή ανακαλύπτονται εύκολα χωρίς πολλά χρήματα.
Τα Σχολεία του δεύτερου είδους επιβάλλεται να είναι πολυδύναμα, με όλα τα σύγχρονα μέσα διδασκαλίας, με όλες τις ειδικότητες διδασκόντων. Αν όλα αυτά οι διδασκόμενοι (βλέπε μαθητές ) τα βλέπουν σαν καμουτσίκια και βουκέντρες για να τρέχουν ακόμα πιο γρήγορα σε έναν ανελέητο αγώνα δρόμου που οι περισσότεροι βρίσκονται χωρίς τη θέλησή τους και χωρίς ορατό τέρμα, θα τους ρωτήσει άραγε κάποτε, κάποιος;
Για να δοθεί επομένως απάντηση στο ερώτημα των συγχωνεύσεων ή μη των Σχολικών μονάδων είναι απαραίτητο να γίνει σαφές από την πολιτεία το είδος του Σχολείου και της παιδείας που θέλει για τα παιδιά. Τα μέσα που θα χρησιμοποιήσεις έχουν άμεση σχέση με στόχους που θα θέσεις. Δε μπορείς να ρωτάς τί μέσα χρειάζεσαι , αν δεν πεις τι θέλεις να κάνεις αγαπητή υπουργέ του Υπουργείου δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.