Follow by Email

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ



Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Τζίτζικες και μέρμηγκες

 Του Γιάννη Βαρουφάκη

Tο σημερινό Δελτίο Κρίσης της σημερινής θα είναι πολύ σύντομο. Μια παράγραφος όλη κι όλη. Η εξής: Το κούρεμα (γνωστό κι ως PSI), η χρηματοδότηση του ΔΝΤ από τις Κεντρικές Τράπεζες της ευρωζώνης (ώστε να χρηματοδοτηθούν έμμεσα οι Ιταλία και η Ισπανία), η “μόχλευση” του EFSF, τα 500 δις ευρω με τα οποία θα προικιζόταν ο νέος μηχανισμός (το ESM) ώστε να αρχίσει να λειτουργεί νωρίτερα – όλες αυτές οι μεγάλες «υποσχέσεις» των τελευταίων δυο Συνόδων Κορυφής (26ης Οκτωβρίου και 9ης Δεκεμβρίου) εξανεμίστηκαν. Τίποτα από αυτά δεν έχει μείνει παρά μόνο οι στάχτες τους που τις σκορπίζει ο άνεμος από εδώ κι από εκεί. Τι έμεινε από την Τελική Λύση; Μονάχα η απόφαση να συνάψουμε μια, ουσιαστικά, μη-Συνθήκη, η οποία, έτσι κι αλλιώς, είναι εκτός θέματος (και η οποία έβαλε τέλος στην ΕΕ όπως την ξέραμε, καθώς η Βρετανία άνοιξε τον δρόμο της διάσπασης της Ένωσης). Πάλι καλά που έχουμε γιορτές και κανείς δεν έχει όρεξη να έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Ζούμε την «ηρεμία» πριν την καταιγίδα του νέου έτους.
Εν αναμονή λοιπόν της νέμεσης που θα επισκεφτεί την Ευρώπη μετά τις γιορτές, σκέφτηκα ότι, αντί να επιδοθώ άλλη μια φορά σε αναλύσεις οικονομικού περιεχομένου, ίσως να είναι προτιμότερο να πω μια ιστορία. Έναν μύθο που έχει στόχο την απομυθοποίηση, την αμφισβήτηση για την ακρίβεια, του μύθου που σήμερα κυριαρχεί στην Ευρώπη με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βρεθεί λύση.
Τζίτζικες και μέρμηγκες – ο κυρίαρχος μύθος
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα του Νότου, τα τζιτζίκια ζούσαν ανέμελα σε μια συνομοσπονδία με μερμήγκια βόρειων χωρών τα οποία δούλευαν, δούλευαν και δούλευαν. Όσο η συνομοσπονδία τους αυτή πέρναγε μέρες καλοκαιριού, όλα πήγαιναν φίνα. Τα τζιτζίκια τραγούδαγαν και κορόιδευαν τα μερμήγκια αλλά και τα μερμήγκια που και που επισκέπτονταν τον Νότο για μερικές εβδομάδες ανεμελιάς στον ήλιο δίπλα στα τεμπέλικα τζιτζίκια.
Μια μέρα όμως, το καλοκαίρι της συνομοσπονδίας τους τελείωσε. Άγριοι, παγωμένοι άνεμοι άρχισαν να φυσούν από βορειοδυτική κατεύθυνση, αρχικά από την Wall Street και αργότερα από κάθε δυνατή κατεύθυνση. Τότε, τα τζιτζίκια του Νότου, ιδίως στην Ελλάδα, παραλίγο να ξεπαγιάσουν. Χωρίς τρόφιμα στις αποθήκες τους, χωρίς να έχουν προνοήσει για τις δύσκολες ημέρες του χειμώνα της συνομοσπονδίας τους, έτρεξαν στις πρωτεύουσες του Βορρά, με προτεταμένο το χέρι, ζητώντας από τα μερμήγκια αρωγή, αλληλεγγύη. Τα μερμήγκια, όπως είναι φυσικό, δίσταζαν να ανοίξουν τις αποθήκες με τα όλο κόπο συσσωρευμένα καλούδια τους. Δεν δίσταζαν ωστόσο από τσιγκουνιά αλλά από φόβο. Φόβο ότι αν αρχίσουν να ταΐζουν ανεξέλεγκτα τα πεινασμένα, άφρονα τζιτζίκια, ήταν πολύ πιθανόν αυτά να κάνουν πάλι τα ίδια: να συνεχίσουν να γλεντοκοπούν και, κάθε φορά που η κοιλιά τους είναι άδεια, να τρέχουν πάλι στα μερμήγκια να την γεμίσουν, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να αδειάσουν οι αποθήκες των μερμηγκιών και να πεινάσουν όλοι μαζί.
Να γιατί τα μερμήγκια ναι μεν δεν αρνήθηκαν στα τζιτζίκια συνδρομή αλλά απλά απαίτησαν από αυτά δείγματα γραφής ότι θα αλλάξουν. Θα γίνουν κι αυτά πιο... μερμήγκια. Όταν άκουγαν από τα χείλη των τζιτζικιών κουβέντες περί ευρωομολόγων, ενεργοποίηση της ΕΚΤ με στόχο την «ορθολογική διαχείριση του χρέους της ευρωζώνης» κλπ, αμέσως στύλωναν τα πόδια, σκεπτόμενα μέσα τους: «Πάλι τις αποθήκες μας έβαλαν στο μάτι.» Κι έτσι επέμεναν ακόμα περισσότερο στην μερμηγκοποίηση των τζιτζικιών ως συνθήκη για να ανοίξουν τις αποθήκες τους για να ταϊστούν τα πεινασμένα τζιτζίκια.
Μύθοι και πραγματικότητα

Το πρόβλημα με τους μύθους, όπως ο Αίσωπος γνώριζε καλά, είναι ότι όταν τους χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, να εξαγάγουμε συμπεράσματα και ηθικά διδάγματα, είναι πολύ εύκολο να οδηγηθούμε σε καταστροφική πλάνη όταν ο μύθος που τελικά κυριαρχεί χάνει την «επαφή» με καίριες διαστάσεις της πραγματικότητας, καλύπτοντας έτσι την τελευταία στο σκοτάδι (αντί να την λούζει με φως). Κάτι τέτοιο συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη. Ο Αισώπειος μύθος με τα μερμήγκια του Βορρά και τα τζιτζίκια του Νότου αντανακλά μια νοοτροπία, έναν κυρίαρχο τρόπο ανάλυσης της Κρίσης, που αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της ευρωζώνης, καθώς ωθεί τις ελίτ (Βορρά τε και Νότου) σε πολιτικές που, χωρίς πλέον αμφιβολία, κρατούν το καράβι της ευρωζώνης σε σταθερή πορεία σύγκρουσης με την σκληρή πραγματικότητα της κατάρρευσης. Χρειαζόμαστε λοιπόν έναν νέο μύθο. Έναν μύθο που να μένει όσο πιο κοντά στην αφήγηση του κυρίαρχου μύθου αλλά, παράλληλα, να τον διορθώνει με τρόπο που να απελευθερώσει τις απομένουσες δυνατότητες της Ευρώπης να σταματήσει την κατρακύλα.
Τζίτζικες και μέρμηγκες – ο μύθος redux

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη συνομοσπονδία, ζούσαν μερμήγκια και τζιτζίκια. Τα τζιτζίκια ζούσαν ζωή χαρισάμενη ενώ τα μερμήγκια δούλευαν, δούλευαν και δούλευαν. Όσο η συνομοσπονδία τους αυτή πέρναγε μέρες καλοκαιριού, τα τζιτζίκια τραγούδαγαν και κορόιδευαν τα μερμήγκια που, κάθιδρα και κάπως αντιαισθητικά όπως ήταν, δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι.
Τα μερμήγκια ζούσαν παντού. Όπως και τα τζιτζίκια. Μπορεί τα βόρεια ξαδέρφια τους να μην τους έμοιαζαν απόλυτα, όμως τα τζιτζίκια του Νότου είχαν πολλά κοινά με τα τζιτζίκια του Βορρά, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα μερμήγκια: αλλιώς δούλευαν εκείνα του Βορρά κι αλλιώς εκείνα του Νότου. Ας τα γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.
Τα νότια μερμήγκια: Ζευγάρια μερμηγκιών που, στις καλές εποχές, δούλευαν και τα δυο σε κλάδους χαμηλής παραγωγικότητας (π.χ. ταμίες supermarket), πολλές φορές κάνοντας δύο δουλειές με σκοπό να τα βγάλουν πέρα δεδομένων των χαμηλών τους μισθών και ενός οικογενειακού πληθωρισμού πολύ μεγαλύτερου του επίσημου μέσου πληθωρισμού. Παρ όλες τις τέσσερις δουλειές που έκαναν μεταξύ τους, τα εισοδήματά τους δεν έφταναν για να παρακολουθούν το γενικότερο φαγοπότι γύρω τους. Όταν το παιδί τους τους πίεζε για ένα καινούργιο gadget ή αναγκάζονταν να πληρώνουν φροντιστήρια για τα πάντα, φακελάκια στα νοσοκομεία κλπ., ο μόνος τρόπος που μπορούσαν να σκεφτούν πως θα τα κατάφερναν ήταν να πούνε ναι σε μία από τις πάμπολλες προσφορές που λάμβαναν κάθε μέρα από λογιών- λογιών τράπεζες για πιστωτικές κάρτες, εορτοδάνεια κ.ο.κ. Κι όταν το «καλοκαίρι» τελείωσε, κι ήρθε η Κρίση, είδαν τα εισοδήματά τους από την πρώτη τους δουλειά να εξαφανίζονται, οι εργοδότες τους της δεύτερης δουλειάς τους είπαν να μην ξαναπάνε, τα δάνεια άρχισαν να τους πνίγουν, οι επιθέσεις της εφορίας τους ανάγκασαν ακόμα και να σκεφτούν να μείνουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Και σαν να μην έφταναν αυτά, κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι όλη η οικουμένη τους θεωρούσε υπεύθυνους για τη συντέλεια του κόσμου που ήταν καθ’ οδόν. Έγιναν οι δακτυλοδεικτούμενοι θύτες της παγκόσμιας οικονομίας!
Τα βόρεια μερμήγκια: Ζευγάρια μερμηγκιών-εργατών σε παραγωγικότατα εργοστάσια που όμως έβλεπαν, για μια δεκαετία, την αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων τους να μειώνεται. Όσο πιο σκληρά και αποδοτικά εργάζονταν τόσο πιο δύσκολα τα έβγαζαν πέρα. Κι αυτά συνέβαιναν στις καλές εποχές του καλοκαιριού της μεγάλης συνομοσπονδίας τους. Η όλο και παραγωγικότερη εργασία τους, σε συνδυασμό με τους όλο και πιο ασθενικούς μισθούς τους, οικοδομούσε τεράστια πλεονάσματα. Από την μία, η μείωση του κόστους της εργασίας των βόρειων μερμηγκιών αύξανε τα κέρδη των επιχειρήσεων και από την άλλη, καθώς τα προϊόντα τους γίνονταν φθηνότερα σε ολόκληρη την συνομοσπονδία (αλλά και παγκοσμίως), αυξάνονταν οι εξαγωγές και, μαζί τους, τα πλεονάσματα ψήλωναν ακόμα πιο πολύ. Όμως, αντίθετα με τους σπόρους των μερμηγκιών του Αισώπου, τα πλεονάσματα αυτά δεν αποθηκεύονται. Έχουν γίνει χρήμα και το χρήμα δεν επιτρέπεται να λιμνάζει. Πρέπει να κινείται ψάχνοντας καλύτερες αποδόσεις. Καθώς μάλιστα τα βουνά αυτά των πλεονασμάτων έριξαν πολύ τα επιτόκια στον Βορρά, άρχισαν να ρέουν προς τον Νότο, όπου τα επιτόκια ήταν πάντα σχετικά τσιμπημένα (λόγω της χαμηλότερης παραγωγικότητας των εκεί μερμηγκιών, που οφείλεται στο ότι τα νότια μερμήγκια δεν είχαν τα μηχανήματα και την τεχνολογία που θα τα βοηθούσαν να δουλεύουν εξ ίσου παραγωγικά).
Ποιος ενορχήστρωσε την ροή των πλεονασμάτων που παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια προς τον Νότο; Μα τα βόρεια τζιτζίκια, σε αγαστή συνεργασία με τα νότια ξαδέρφια τους. Οι βόρειες τράπεζες που, αποφασισμένες να μετατρέψουν σε προσοδοφόρο ευαγγέλιο την νοοτροπία του τζίτζικα (μέγιστη απόδοση για ελάχιστη προσωπική εργασία), βρήκαν στα νότια ξαδέρφια τους (κατασκευαστικές εταιρείες, ελληνικές τράπεζες κλπ κλπ) τους ιδανικούς παρτενέρ στην διοχέτευση των πλεονασμάτων του Νότου, μέσω θαλασσοδανείων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που όμως απέφεραν υψηλότερα επιτόκια από εκείνα που θα έβρισκαν στον βορρά – για τον ίδιο λόγο που παρήχθησαν στον Βορρά τα πλεονάσματα αυτά (δηλαδή, την φθηνή, παραγωγική εργασία των βόρειων μερμηγκιών).
Και τι γίνεται κάθε φορά που ζεστό, μπόλικο χρήμα ρέει ξαφνικά σε μία περιοχή; Δημιουργούνται φούσκες. Στην Ισπανία η φούσκα δημιουργήθηκε απ’ ευθείας στον ιδιωτικό τομέα καθώς εκεί οι επιτήδειοι τζίτζικες-κατασκευαστές δανείστηκαν τα βόρεια πλεονάσματα από τις ιδιωτικές τράπεζες-τζιτζίκια του Νότου. Και πού βρήκαν τα χρήματα οι τελευταίες; Από τις ιδιωτικές τράπεζες-τζιτζίκια του Βορρά βεβαίως! Αντίθετα, στην Ελλάδα, η φούσκα προέκυψε μέσα στα σπλάχνα του δημοσίου καθώς, τα δικά μας τζιτζίκια-κατασκευαστές έπεισαν τα φιλαράκια τους, τα τζιτζίκια του ελληνικού δημοσίου, να δανειστεί το δημόσιο ώστε, κατόπιν, να τους δώσουν χρυσοφόρα συμβόλαια.
Δεν έχει απολύτως καμία σημασία πώς ακριβώς δημιουργήθηκαν οι φούσκες του Νότου. Είτε άμεσα από τον ιδιωτικό τομέα (όπως στην Ισπανία) είτε έμμεσα μέσω του Δημοσίου (όπως στην Ελλάδα) οι φούσκες δημιουργήθηκαν επειδή τα πλεονάσματα τα οποία παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια δεν τα γεύτηκαν εκείνα αλλά, και εδώ έγκειται η τραγωδία, τα υπεξαίρεσαν τα βόρεια τζιτζίκια τα οποία, συνεπικουρούμενα από τα νότια τζιτζίκια, τα έστειλαν στον Νότο δημιουργώντας φούσκες από τις οποίες κέρδισαν πολλά όλα τα τζιτζίκια. Ότι θα έσκαγαν, θα έσκαγαν. Έσκασαν όταν έσκασε πρώτη μια ακόμα μεγαλύτερη υπερ-φούσκα, εκείνη που έχτιζαν για 25 χρόνια τα υπερπόντια super-τζιτζίκια της Wall Street.
Κάπως έτσι, τα μερμήγκια του Βορρά είδαν την σκληρή δουλειά τους όχι μόνο να μην μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για τα ίδια και για τα παιδιά τους αλλά, αντίθετα, να έχει υπονομεύσει ολόκληρη την συνομοσπονδία.
Τοξικοί μύθοι

Κι όταν η Κρίση χτύπησε, στα βόρεια μερμήγκια είπανε να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι. Να κατέβουν άλλο ένα σκαλοπάτι προς την κόλαση της ανέχειας και της ανασφάλειας. Τους είπανε ακόμα ότι η κυβέρνησή τους, την ίδια ώρα, απαιτεί την έγκριση των αντιπροσώπων τους για να στείλει, άκουσον άκουσον, αναρίθμητα δισεκατομμύρια στην ελληνική κυβέρνηση και άλλες νότιες κυβερνήσεις λίγο πολύ σαν και την ελληνική. Και δεδομένου ότι ποτέ δεν τους ξεκαθάρισαν τι επιτρέπεται και τι όχι να τα κάνουν οι νότιες κυβερνήσεις τα χρήματα αυτά  (ότι, ουσιαστικά, αποτελούν κονδύλια που στόχο έχουν την διάσωση των απανταχού τζιτζικιών, βορείων και νοτίων, και υπό τον αδιαπραγμάτευτο όρο να μειωθούν κι άλλο τα εισοδήματα των νότιων μερμηγκιών), τα βόρεια μερμήγκια έμειναν εμβρόντητα: Πως συνέβη να δουλεύουν όλο και πιο πολύ για όλο και πιο λίγα, την ώρα που οι κυβερνήσεις τους στέλνουν πακτωλούς χρημάτων σε ξένους; Τότε, οι κυβερνώντες τους, για να μην παραδεχτούν ότι αυτό συμβαίνει για να προστατευτούν τα απανταχού τζιτζίκια,  τους εξήγησαν τι συνέβη στο πλαίσιο ενός μύθου του Αισώπου. Ενός μύθου που όμως όλα τα τζιτζίκια ζούσαν στον Νότο και όλα τα μερμήγκια στον Βορρά (βλ. πιο πάνω).
Την ίδια ώρα, τα νότια μερμήγκια βρίσκονταν σε απόγνωση. Τα απανταχού τζιτζίκια, βόρεια και νότια, τα έβριζαν χυδαία: Ανεπρόκοπα τα ανέβαζαν, διεφθαρμένα τα κατέβαζαν. Τα κατηγορούσαν ως δυναμιτιστές του Δυτικού Πολιτισμού οι οποίοι λόγω της τεμπελιάς τους και της καλής ζωής που ζούσαν έβαλαν σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομική τάξη. Δεν ήξεραν πως να αντιδράσουν. Αναρωτιόντουσαν πως γίνεται να τα κατηγορούν για καλοζωία όταν δεν θυμούνται μέρα που να μην δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ και εβδομάδα που να μην δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα. Ακόμα και στις καλές εποχές! Πάλευαν τότε, παλεύουν ακόμα χειρότερα σήμερα. Κι όσο για τα πακέτα διάσωσης, δεν έχουν δει τίποτα παρά μόνο ακούνε για δισεκατομμύρια - την ώρα που καλούνται να πληρώνουν όλο και περισσότερους φόρους, όλο και ακριβότερα τα είδη πρώτης ανάγκης, από όλο και ισχνότερα εισοδήματα. Κι όταν ακούνε τους βόρειους να τους αποκαλούν τζιτζίκια, αχρείους, κλέφτες, δεν είναι δύσκολο να σκύψουν πάνω από το πηγάδι της συλλογικής μνήμης και να βρουν υλικό με το οποίο να χτίσουν δικές τους ύβρεις κατά των βορείων (ιδίως εκείνων που τους βρίζουν στα γερμανικά).
Ηθικό δίδαγμα (κάθε Αισώπιος μύθος πρέπει να έχει ένα!)

Πολλοί θεωρούν ότι με τον Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα, ο Αίσωπος προσπάθησε να μας αποτρέψει από την τεμπελιά προτρέποντάς μας να είμαστε καλοί προς τον μελλοντικό μας εαυτό – κάτι που ο Τζίτζικας δεν μπορούσε να κάνει. Σωστά. Όμως, ο Αίσωπος θεωρούσε προβληματικό τόσο τον Τζίτζικα όσο και τον Μέρμηγκα, προετοιμάζοντάς μας για το ηθικό δίδαγμα του παν μέτρον άριστον: Ούτε Μέργηγκας, που δεν μπορεί ποτέ να χαρεί παρά μόνο την σκέψη της μελλοντικής κατανάλωσης, ούτε Τζίτζικας, που αρνείται να κάνει θυσίες προς όφελος του μελλοντικού του εαυτού. Σήμερα, εδώ στην Ευρώπη, μια νέα διάσταση του Αισώπιου μύθου έκανε την εμφάνισή της – μια διάσταση που ο Αίσωπος δεν είχε φανταστεί και, δυστυχώς, ούτε και οι σημερινοί Ευρωπαίοι λαμβάνουν υπ’ όψη τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να σταματήσουμε την κατρακύλα της ευρωζώνης.
Ποια είναι η διάσταση αυτή, η συνυφασμένη με την ευρωζώνη; Η εξής: Όταν οι μέρμηγκες και οι τζίτζικες είναι κατανεμημένοι τόσο στον Βορρά όσο και στον Νότο, τόσο στα ελλειμματικά όσο και στα πλεονασματικά κράτη-μέλη της ευρωζώνης, το σκηνικό είναι έτοιμο για μια Μεγάλη Ύφεση παντού, η οποία, αργά ή γρήγορα, δίνει το έναυσμα για μια σκοτοδίνη από την οποία μόνον ηττημένοι προκύπτουν. Ένα σκηνικό στο οποίο κανείς δεν μπορεί να διασωθεί.
Η μόνη μας διέξοδος από αυτό το δυστοπικό σκηνικό, στο οποίο ήδη βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι, είναι να ανατρέψουμε ο κυρίαρχο αφήγημα. Να επανα-σχεδιάσουμε την συνομοσπονδία μας στην βάση της συνειδητοποίησης ότι σε αυτήν συμβιώνουν από την μία άκρη της στην άλλη (α) τα παραγκωνισμένα και απογοητευμένα μερμήγκια και (β) τζίτζικες με περισσότερη εξουσία και “φροντίδα” απ’ ότι δικαιούνται και από όσο μπορεί η συνομοσπονδία μας να αντέξει.

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ "ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"



 Στα πλαίσια ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο για τα δρώμενα και τα προσδοκόμενα από τα πειράματα του μεγάλου επιταχυντή στο Ευρωπαϊκό Κέντρο CERN στη Γενεύη της Ελβετίας, η Αλεξανδρούπολη εφιλοξενεί  την έκθεση του CERN με τίτλο : «Αυτός ο κόσμος …. Ο ΜΕΓΑΣ».
Η έκθεση λειτουργεί στην αίθουσα ΜΟΥΣΕΣ του ξενοδοχείου ASTIR HOTEL από 8 έως 18 Δεκεμβρίου 2011. Το ωράριο λειτουργίας θα είναι:
Δευτέρα – Παρασκευή από 10.00 έως 20.00
Σάββατο και Κυριακή από 11.00 έως 20.00
Οι επισκέπτες της έκθεσης  έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν για τον οργανισμό και τα μέλη του, το Μεγάλο Αδρόνικο Επιταγχυντή (LHC, Large Hadron Collider) μοντέλο ενός τμήματος το οποίο εκτίθεται για τα 4 μεγάλα πειράματα του LHC, τα παράπλευρα τεχνολογικά οφέλη που προκύπτουν από τα πειράματα της σωματιδιακής φυσικής καθώς και για την ελληνική συμμετοχή στον οργανισμό.



Το βασικό αντικείμενο της έρευνας στο CERN

Η έρευνα που γίνεται στο CERN χαρακτηρίζεται ως Έρευνα Μεγάλων Στόχων (Big Science), αυτή, δηλαδή, για τη διεξαγωγή της οποίας απαιτείται η συμβολή πολλών κρατών. Το βασικό αντικείμενο της έρευνας του CERN είναι η θεμελιακή φυσική, η οποία μελετά τα συστατικά και τις λειτουργίες του σύμπαντος. Χρησιμοποιώντας τα μεγαλύτερα και πλέον πολύπλοκα επιστημονικά όργανα για τη μελέτη των βασικών συστατικών της ύλης, τα στοιχειώδη σωματίδια και τις συγκρούσεις μεταξύ τους, οι φυσικοί αποκαλύπτουν τους νόμους της φύσεως.


Οι επιστήμονες του CERN ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν «σημάδια» ύπαρξης του μποζoνίου του Higgs, χωρίς ωστόσο να μιλούν ακόμη για «ανακάλυψη». Εμφανίζονται πάντως αισιόδοξοι ότι ο γρίφος θα λυθεί εντός του 2012.

Η Φαμπιόλα Τζιανότι, η επικεφαλής επιστήμονας του πειράματος ATLAS (ένα από τα δυο πειράματα στα πλαίσια των οποίων αναζητείται το μποζόνιο) είπε ότι το «σήμα» επικεντρώνεται στα 125 GeV (Giga electron volts). Οι κρίσιμες περιοχές είναι τα 116-130 GeV για το ATLAS και τα 115-127 GeV για το CMS.
«Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ πιθανό το μποζόνιο του Higgs να βρίσκεται εδώ» δήλωσε η επιστήμονας προσθέτοντας ωστόσο ότι «είναι πολύ νωρίς για τελικά συμπεράσματα. Χρειάζονται περισσότερες μελέτες και περισσότερα στοιχεία. Οι επόμενοι μήνες θα είναι συναρπαστικοί…Δεν ξέρω ποια θα είναι τα συμπεράσματα...Μπορούμε να αναμένουμε λύση του γρίφου εντός του 2012».
Εξίσου αισιόδοξος εμφανίστηκε και ο Γκουίντο Τονέλι, εκπρόσωπος του δεύτερου πειράματος (CMS).
Θεωρητικά, το μποζόνιο του Higgs είναι αυτό που δίνει μάζα σε όλα τα άλλα θεμελιώδη σωματίδια και θεωρείται ο «χαμένος κρίκος» στο Καθιερωμένο Μοντέλο (Standard Model) της Φυσικής.
Αν και η ανακάλυψή του θα ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη των τελευταίων 60 ετών, τα αποτελέσματα των πειραμάτων στο CERN θα μπορούσαν επίσης να δείξουν ότι το μποζόνιο του Higgs- «το φυλλάδιο οδηγιών» για την αλληλεπίδραση των σωματιδίων- δεν υφίσταται, κάτι που θα μεταφραζόταν σε πιθανή αναθεώρηση του Καθιερωμένου Μοντέλου.

«Το σωματίδιο του Θεού»
  • Το μποζόνιο του Higgs είναι ένα υπο-ατομικό σωματίδιο που πιστεύεται ότι υπάρχει, ωστόσο δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα.
  • Είχε προταθεί το 1964 από έξι φυσικούς- μεταξύ των οποίων και ο Πίτερ Χιγκς (Higgs)- ως ένας «μηχανισμός» βάσει του οποίου εξηγείται η μάζα.
  • Είναι ο «χαμένος κρίκος» του Καθιερωμένου Μοντέλου (Standard Model) της Φυσικής, που εξηγεί πως αλληλεπιδρούν τα σωματίδια.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΡΥΦΤΗΚΕ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ

Ο κ. Σαμαράς , σαν νέος πολυμήχανος Οδυσσέας , κατάφερε τελικά να κοροϊδέψει για ακόμα μια φορά τους κουτόφραγκους. Σε μια "αθώα" γραμμή της υπογραφής του κατάφερε , χρησιμοποιώντας ειδική πένα , να τοποθετήσει τη "Δούρεια λέξη", ώστε να μπορέσει, όταν γίνει πρωθυπουργός, να επαναδιαπραγματευτεί με τον δέοντα πατριωτισμό τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Μάλιστα υπάρχουν πληροφορίες, ότι το μελάνι είναι ειδικό , ώστε να γίνει λευκό σαν το χαρτί, μόλις πάρουμε το παραδάκι, οπότε θα μπορεί χωρίς κίνδυνο  να αλλάξει το μείγμα  της πολιτικής και να αποτινάξει το ζυγό από τον τράχηλο των Ελλήνων.
  Το Ελληνικό δαιμόνιο νίκησε ξανά!!!


Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ


    Η ιστοσελίδα του 2ου Γενικού Λυκείου Ορεστιάδας. είχε δημιουργηθεί εδώ και αρκετό καιρό, αλλά πλέον έχει εμπλουτιστεί με άφθονο υλικό, τόσο για τα προηγούμενα Σχολικά έτη  (από το 1996), όσο και για τις τρέχουσες δράσεις της Σχολικής οικογένειας, ώστε να είναι ένας χρήσιμος τόπος για τους τωρινούς μαθητές και τους γονείς τους, καθώς και όλους όσοι αποφοίτησαν απο το Σχολείο μας.
Θα βρει κανεις:
  • Όλα τα λευκώματα των τελειόφοιτων μαθητών από το 1999 ,
  • Υλικό για τα μαθήματα από τους καθηγητές του Σχολείου μας
  • Πληροφορίες για τις πολιτιστικές, αθλητικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, καλλιτεχνικές κ.α. δράσεις της Σχολικής μας κοινότητας, με πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό,
  •   Εγκυκλίους  και ανακοινώσεις του Σχολείου, που  αφορούν τους γονείς,
  •  Ανακοινώσεις, που  αφορούν τους μαθητές.
Το πιο σημαντικό όμως για μας είναι, ότι ανοίγουμε ένα διάλογο του Σχολείου με την κοινωνία της πόλης μας δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους να επικοινωνήσουν με τη Σχολική μας οικογένεια, καθώς επίσης μας δίνεται η δυνατότητα να αναδείξουμε τις ιδιαίτερες ικανότητες των μαθητών μας σε όλους τους τομείς πέρα απο την επίδοσή τους στα μαθήματα. Μαζί με τους άριστους μαθητές υπάρχουν ανάμεσά τους καταπληκτικοί μουσικοί, ζωγράφοι, καλλιτέχνες, αθλητές, οργανωτικά μυαλά, επικοινωνιακοί τύποι, κ.α. που χρωματίζουν την κοινωνία μας και γίνονται επιτυχημένοι επαγγελματίες στον τομέα τους χωρίς ποτέ να περάσουν τις πόρτες των Πανεπιστημίων. 

 Η διεύθυνση της ιστοσελίδας είναι:
http://2lyk-orest.evr.sch.gr/

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΒΡΟ

 Ηλιοβασίλεμα στην Παταγή
 Στο δρόμο από Μεγ. Δέρειο για τρεις βρύσες περιοχής Δαδιάς
 Στο δρόμο Μεγ. Δέρειο- Δαδιάς
 Λίγο πιο ψηλά από τις τρεις βρύσες Δαδιάς
Λίγο πιο ψηλά από τις τρεις βρύσες Δαδιάς

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ... ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

  Τα τελευταία πολιτικά γεγονότα, μετά την ανακοίνωση και της νέας κυβέρνησης μου φέρνουν στο μυαλό όλο και πιο έντονα την εικόνα της κακάσχημης γεροντοκόρης,  που καθώς  και η ίδια δεν αντέχει να βλέπει τα μούτρα της, φοράει το προσωπείο μιας καλλονής και στέκεται μπροστά στον καθρέφτη καμαρώνοντας την... ομορφιά της. Την εικόνα του καραφλού ασπρομάλλη, που με μπογιές και  περουκάκια προσπαθεί να γαντζωθεί στη φευγάτη του νιότη. Τους ξιπασμένους μικροαστούς, που πιστεύουν ότι ο "μεσσίας" με το πλούσιο βιογραφικό και το κύρος στους τραπεζικούς και πολιτικούς κύκλους θα τους γλυτώσει από τη φτώχεια, που βλέπουν να έρχεται απειλητική και αναπόφευκτη, καίγοντας στο θυσιαστήριο μαζί με τους "ανίκανους"  πολιτικούς της ηγέτες και αυτή την ίδια ανάπηρη Δημοκρατία.
    Ξεχάσαμε στην απελπισία μας, ότι η Δημοκρατία  είναι ο καθρέφτης, που  αντανακλά τον πολιτισμό, την παιδεία, την πολιτική ευφυΐα    και τις προσμονές της πλειοψηφίας των πολιτών. Οι πολιτικοί  είναι  κομμωτές μας, που φροντίζουν την αιθητική μας και τους επιλέγουμε για να παραλλάζουμε το είδωλο , όταν θέλουμε  να κρύβεται ό,τι δεν θέλουμε να βλέπουμε ή να συνεχίσουμε να βλέπουμε ό,τι έκρυψε οριστικά ο χρόνος.   Τρομάξαμε μ' αυτό που είδαμε μπροστά μας, όταν ξέμειναν από καλλυντικά , περούκες και μπογιές, τους απολύσαμε και σπάσαμε τον καθρέφτη.
 Ο καινούργιος κομμωτής, διατηρώντας το ίδιο προσωπικό, χωρίς "τα εργαλεία" του κι αυτός,  αναμένεται να μας πείσει, ότι το εν χρω κούρεμα, με επαναλαμβανόμενα ραπίσματα στα μάγουλα και τους σβέρκους, καθώς και η καθημερινή επάλειψη του γυμνού της κεφαλής με κοπριά θα είναι η μοντέρνα πρόταση για την αισθητική του μέλλοντος.  Με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της διαφήμισης, όταν καθιερωθεί  αυτή η μόδα, θα πιστεύουμε ότι πάλι ωραίοι θάμαστε  έχοντας μάλιστα την πεποίθηση ότι δε χρειάζεται δα και κανένας καθρέφτης να μας το βεβαιώνει... Αλλάζουμε "λουκ",  υμνώντας τις ικανότητες του νέου καλλιτέχνη.
 Η φτώχεια θα εξαλειφθεί από τους πολλούς γιατί θα γίνει ...τρόπος ζωής. Οι λίγοι που θα συνεχίσουν να ζουν με τα εργαλεία των παλιών κομμωτών και τους καθρέφτες τους θα είναι η "Αριστοκρατία" της κοινωνίας μας.
Στην απελπισία μας αποδεχθήκαμε σιωπηρά τη διολίσθηση στην Αριστοκρατία με το ψευδώνυμο της "κυβέρνησης σωτηρίας".  Στην ευθεία, που οδηγεί εύκολα και σταθερά προς την Ολιγαρχία.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Η ιστορία θα κρίνει αν η απόφαση για δημοψήφισμα ήταν σωστή



Πώς άλλαξε τη χώρα το δημοψήφισμα του Γιώργου Νικολόπουλου

"Για έξι ημέρες, όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως, όλα τα κανάλια ανεξαιρέτως και σχεδόν όλοι οι Έλληνες αρθρογράφοι (με εξαίρεση Μίχα, Θεοδωράκη και Θεοδωρόπουλο), όλοι μα όλοι υποστήριξαν πως η ιδέα Παπανδρέου για δημοψήφισμα ήταν καταστροφική. Ε λοιπόν όχι. Δεν ήταν καταστροφική η ιδέα αυτή. Ήταν σοφή. Ιδιοφυής. «Με μία κίνηση ματ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άδειασε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας» έγραφα ξημερώματα Τρίτης. Προσθέτω σήμερα: δεν το άδειασε μόνο. Το ξεδόντιασε. Το ξεμπρόστιασε. Το ξεγύμνωσε. Το άλλαξε.

Ξεδόντιασε πρώτα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, την Άκρα Αριστερά που μιλούσε για Κατοχή και Χούντα. Θα είχαμε ακόμη «Χούντα» αν ψήφιζε ο λαός για τη νέα δανειακή σύμβαση; Μάλλον όχι. Και τότε γιατί ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν ενάντια στο δημοψήφισμα, χαρακτηρίζοντας το υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου και εκβιαστικό τρικ; Είχαν την ευκαιρία να αποδείξουν πως όντως θέλουν να μιλήσει ο λαός κόντρα στα συμφέροντα και τον «ευρωμονόδρομο». Δεν την άρπαξαν. Και ξεφτιλίστηκαν.

Ξεμπρόστιασε μετά και τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ. Παλαιό ΠΑΣΟΚ, διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ, επαρχιώτικο ΠΑΣΟΚ, δελφίνοι και «καλτσοδέτες» έψαχναν εδώ και καιρό αφορμή να ρίξουν τον πρωθυπουργό, άκοπα διαφωνώντας στα περισσότερα μέτρα. Η πρόταση για δημοψήφισμα έγινε σάλπισμα ανταρσίας. Ποιος λαός να μιλήσει; Μίλησε αντ’ αυτού ο Βενιζέλος ο Βρούτος. Ο « Brown του Βαρδάρη». Ο Βαγγέλης ο Βουλιμικός. Για την εξουσία, την προδοσία πολλοί αγάπησαν. Τον προδότη;

Το κυριότερο; Με την ιδέα για δημοψήφισμα ξεγυμνώθηκε ο Αντώνης Σαμαράς. Δύο χρόνια προσπαθούσε ο λαϊκιστής πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας να μείνει «εκτός κάδρου» των δυσάρεστων, αντιλαϊκών μέτρων. Όχι στο Μνημόνιο Ι, όχι στο Μνημόνιο ΙΙ, ανέξοδα όχι και φτηνά με το κιλό. Ήξεραν στη Συγγρού πως το «κορόιδο» ο Παπανδρέου πάντα θα ψήφιζε τα μέτρα και θα εισέπραττε μόνος τη λαϊκή οργή. Έλα όμως που το «κορόιδο» πρότεινε δημοψήφισμα. Με μία μόνο κίνηση, υποχρέωσε τον κύριο Σαμαρά να αλλάξει στάση. Αναγκάστηκε να δηλώσει για πρώτη φορά πως θα υπερψηφίσει τη Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Με τη ψήφο της, η Νέα Δημοκρατία δεν αποδέχεται όμως μόνο το ευχάριστο «κούρεμα» του χρέους και τα ευχάριστα δάνεια. Αποδέχεται μονομιάς το να πουληθούν 65 δις δημόσιας περιουσίας (15 δις επιπλέον των αρχικών 50 αναφέρει ρητά το κείμενο). Αποδέχεται την καθημερινή και στενή εν Ελλάδι εποπτεία της Τρόικας. Επιτροπεία; Ναι, και πολλά άλλα, πολύ δυσάρεστα και πολύ συγκεκριμένα τα οποία αρνιόταν μέχρι τώρα. Γιατί είχαν πολιτικό κόστος. Αργά για δάκρυα τώρα. Είναι και ο κύριος Σαμαράς πια «συνένοχος».

Αυτά τα λίγα κατάφερε η ιδέα για δημοψήφισμα. Μπορεί να μη μίλησε ο λαός, που θα ήταν η πιο σωστή και έντιμη λύση. Αλλά λειτούργησε ως καταλύτης, ως επιταχυντής των εξελίξεων. Πήγε να αδειάσει το πολιτικό σύστημα. Κι έτσι, το ανάγκασε να σταματήσει να υποκρίνεται. Τραβώντας το από τα μαλλιά, να κλαίει και να κλωτσάει. Έστω κι έτσι, το έσυρε σε μία νέα πολιτική θέση. Με την απειλή του δημοψηφίσματος, δημιουργήθηκε επιτέλους αυτό που έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή της κρίσης. Ένα ισχυρό αστικό μπλοκ. Ένα αστικό μπλοκ 250 βουλευτών ήταν απαραίτητο για να κοπούν μισθοί και συντάξεις χωρίς να παραλύσει τη χώρα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Ένα αστικό μπλοκ 250 βουλευτών ήταν απαραίτητο για να απομονωθούν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και το αντισυστημικό τους αντάρτικο πόλης. Ένα συμπαγές αστικό μπλοκ, με ερείσματα στα ΜΜΕ, μπορεί πιο αποτελεσματικά να περάσει αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές που η κάθε συντεχνία μπλόκαρε εύκολα ως τώρα.

Στη θεωρία, αυτό μπορεί να κάνει ένα αστικό μπλοκ, να διαφυλάξει τη θέση της Ελλάδας στο ευρώ. Θα το κάνει; Κόντρα στην ευφορία της ημέρας, πολύ φοβάμαι πως είναι ήδη αργά…"


Βρήκα έτοιμο ένα κείμενο που σκόπευα να γράψω...
συμπληρώνοντας ότι δεν είναι απαραίτητα καλό να διασωθεί το πολιτικό σύστημα  της χώρας, που εκφράζεται από το αστικό της μπλοκ με μια επίπλαστη "συναίνεση" των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας και τη δημιουργία  "κατάλληλου κλίματος"  από τα ΜΜΕ. Το καλό είναι ότι επιτέλους γίνεται κατανοητό από τους περισσότερους πλέον τι πραγματικά επεδίωκε ο καθένας εδώ και δύο χρόνια κρυπτόμενος και δημαγωγώντας πίσω από υποκριτικές κορώνες και φιλολαϊκά και πατριωτικά προσωπεία φορτώνοντας ανέξοδα τη μουτζούρα στον πρωθυπουργό και σε μία μόνο πολιτική παράταξη.Θα πρέπει επιτέλους, όσοι δηλώνουν κατά της Ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, να μας εξηγήσουν γιατί θα είναι καλύτερα για τους πολίτες έξω απ' αυτήν και όσοι είναι μαζί της να εξηγήσουν στους Έλληνες για την αναγκαιότητα των μέτρων που λαμβάνονται και με ποιο τρόπο θα γίνει καλύτερη η ζωή μας. Για οποιαδήποτε ολιγωρία στο κηνύγι της φοροδιαφυγής , στην απονομή της δικαιοσύνης, στον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας διοίκησης, στην πάταξη της διαφθοράς, στον περιορισμό της σπατάλης  και στην δίκαια κατανομή των θυσιών που απαιτούνται θα μοιράζονται πλέον τις μούτζες, το γιαούρτωμα και την απαξίωση όλοι ανεξαίρετα οι δικαιούχοι.

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ


Παρακολουθώντας καθημερινά την πολιτική κατάσταση της χώρας, μου δημιουργείται η πεποίθηση ότι, είτε η τρέλα κυκλοφορεί πλέον αδέσποτη ανάμεσά μας και λειτουργεί παραλυτικά  για  ολόκληρη τη χώρα, είτε ωμά και απροκάλυπτα βιάζεται καθημερινά η λογική απ' αυτούς που διαμορφώνουν το πολιτικό κλίμα στη χώρα μας περιφρονώντας προκλητικά την κρίση των απλών Ελλήνων πολιτών. Επειδή είναι απίθανο τόσοι άνθρωποι να τρελάθηκαν ταυτόχρονα, καταλήγω στη δεύτερη εκδοχή.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η κυβέρνηση,  στις 26 Οκτωβρίου με την απειλή της άμεσης χρεοκοπίας, αποδέχεται ένα σχέδιο διάσωσης των ηγετών της Ε.Ε. , “σωτήριο” , κατ'  αυτήν, “καταστροφικό” , που οδηγεί το λαό σε εξαθλίωση κατά την αντιπολίτευση . Σύσσωμη η αντιπολίτευση κάνει λόγο για εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, για ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας για ενδοτισμό σε Γερμανούς και άλλους εταίρους και  ο Παπανδρέου χαρακτηρίζεται με ότι απαξιωτικό επίθετο μπορεί να σκεφτεί κανείς , αποδοκιμάζονται ακόμη και στην επέτειο της εθνικής μας γιορτής οι εκπρόσωποι της πολιτείας με κορυφαίο γεγονός την εξύβριση και αυτού ακόμα του κορυφαίου θεσμού της Δημοκρατίας μας, του προέδρου της. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος σκέπτεται ότι η δανειακή σύμβαση με τις υποχρεώσεις που δημιουργεί δεν μπορεί να υποστηριχθεί από οποιαδήποτε κυβέρνηση, χωρίς να εξασφαλίζεται η ανοχή τουλάχιστον από μεγάλη μερίδα του Ελληνικού λαού με δεδομένη την αντίθεση του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, καθώς διαφαίνεται ότι ακόμα και ο πολιτικός χώρος της κυβερνώσας παράταξης δεν αποδέχεται τη συμφωνία.
Ο πρωθυπουργός  αποφασίζει να θέσει το θέμα σε Δημοψήφισμα , γνωρίζοντας φαντάζομαι (ως κύριος συνομιλητής με τους εταίρους μας) ότι η αθέτηση, έστω και μέρους των συμφωνηθέντων οδηγεί αυτόματα τη χώρα σε χρεοκοπία και πιθανότατα εκτός ευρώ. Κάνει την κίνηση με αποδέκτες πιστεύω τους ηγέτες της Ε.Ε. διερευνώντας τη δυνατότητα  που υπάρχει, και αποτελεί την βάση της αντιπολιτευτικής τακτικής της Ν.Δ. , για οποιαδήποτε αναδιαπραγμάτευση στο μέλλον χωρίς να θέσει θέμα παραμονής ή όχι στο ευρώ.
Η απάντηση Μέρκελ-Σαρκοζί , ΔΝΤ είναι ακαριαία. Διαμηνύουν ότι οποιαδήποτε απόρριψη της δανειακής σύμβασης που συμφωνήθηκε αποτελεί ουσιαστικά απόφαση αποχώρησης από το ευρώ. Το μήνυμα δεν αποστέλλεται μόνο στην κυβέρνηση αλλά προπάντων στη μείζονα αντιπολίτευση, που υπόσχεται επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνηθέντων.  Ποια θα είναι η διατύπωση στο ερώτημα του δημοψηφίσματος, μας λένε, είναι υπόθεση των Ελλήνων. Η ουσία είναι ναι ή όχι στο ευρώ. Το μήνυμά τους αφήνει μετέωρη πρώτα και κύρια την πολιτική επένδυση της Ν.Δ. Και διαμηνύει σε όλους, ότι δεν αστειεύονται.
Αρχίζει ο παραλογισμός. Αρχίζουν οι κραυγές κατά Παπανδρέου, γιατί τάχα εκθέτει την Ελλάδα στον κίνδυνο αποχώρησης από το ευρώ! Πως θα συμβεί αυτό; Αν καταψηφιστεί η συμφωνία! Γιατί; Μα γιατί το λένε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί!!! Μα αυτό δεν έλεγε τόσους μήνες και ο Παπανδρέου για το μνημόνιο, για τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και όποτε αναγκάζονταν να πάρει σκληρά μέτρα; “Εκβιαστή του λαού” τον ανέβαζαν “εθνικό μειοδότη” τον κατέβαζαν εκ του ασφαλούς και μιλούσαν για ανάλγητη κυβέρνηση που εξυπηρετεί ξένους αφέντες.
     Θα περίμενε κανείς να πάρουν ανάποδες οι πατριώτες και να στείλουν αυστηρό μήνυμα σε Μέρκελ και Σαρκοζί, ότι γούστο μας και καπέλο μας είναι να προκηρύσσουμε όποτε θέλουμε και με όποιο θέμα δημοψηφίσματα . Αλίμονο, αν ρωτάμε τους Γερμανούς και τους Γάλλους, αν μας επιτρέπουν να ασκούμε τα δικαιώματά μας. Να διαμηνύσουν ότι δεν πωλούμε την ψυχή μας για κάποια δις, που πρόκειται να μας δανείσουν. Να προτιμήσουμε την εθνική υπερηφάνεια χωρίς ευρώ και με τίμημα την πτώχευση ακόμα , αν είναι επιλογή του Ελληνικού λαού, μπροστά στην ωμή προσβολή με την υπαγόρευση των ερωτημάτων του δημοψηφίσματος. Αντ' αυτού μόλις οι “Ελληναράδες” και οι “επαναστάτες” κατάλαβαν ότι οι Μέρκελ, Σαρκοζί και ΔΝΤ δεν αστειεύονται και υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το παραδάκι , γυάλισε το μάτι, τους έφυγε ξαφνικά η μαγκιά , ξέχασαν την εθνική υπερηφάνεια, κοκκίνισαν τάχα μου από ντροπή γιατί μας μάλωσαν και είπαν κακά λόγια για μας οι ξένοι, έκαναν την κωλοτούμπα στηρίζοντας τη δανειακή σύμβαση, γιατί τώρα έγινε ξαφνικά “αναγκαίο κακό” και την έπεσαν στον Παπανδρέου γιατί τάχα μου εξέθεσε τη χώρα στον κίνδυνο να φύγει από το ευρώ!!!
Ο παραλογισμός συνεχίζεται με την απαίτηση της άμεσης παραίτησης Παπανδρέου και τη διενέργεια εκλογών. Μα με τις πρόωρες εκλογές δεν υπάρχει κίνδυνος να φύγουμε από το ευρώ; Τι είναι το πιο πιθανό; Να μην υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Να μην προκύψουν οι απαραίτητες συμμαχίες για συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας  και να ξαναπάμε σε νέες εκλογές, Δεν κυρώνεται από τη βουλή η δανειακή σύμβαση, δεν εκταμιεύεται η δόση, οπότε; Και αν ακόμα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας ποιος βεβαιώνει ότι ο λαός δεν θα αναδείξει τις πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν απόρριψη της δανειακής σύμβασης, οπότε πάπαλα το ευρώ, πάπαλα και η ιστορική επιλογή της χώρας για πορεία στην Ευρωζώνη; Τι εμποδίζει το λαό να πει ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή του πορεία μέσω των εθνικών εκλογών και όχι μέσω ενός δημοψηφίσματος; ποιος εγγυάται ότι δεν θα εμφανιστεί κάποια πολιτική δύναμη , που θα υποσχεθεί στο λαό μια πορεία έξω από το ευρώ, απαλλαγές από δάνεια και κάθε είδους εξαρτήσεις και θα κερδίσει την πλειοψηφία;
Η παράνοια χτυπά κόκκινο και μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Επιμένουν λέει καμιά δεκαριά βουλευτές να μη δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, αν δεν ....παραιτηθεί από το αξίωμά του!!! Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να απαιτούν παραίτηση του εκλεγμένου πρωθυπουργού; Ή η τρέλα χτυπάει κόκκινο ή κάποιοι εκβιάζουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, που εξυπηρετεί άγνωστα(;) συμφέροντα. Τα ΜΜΕ έχουν λυσσάξει υποστηρίζοντας με πάθος αυτή την παράνοια χωρίς κανείς να ασχολείται, αν νομιμοποιούνται υπουργοί και βουλευτές να παραιτούν στο παρασκήνιο τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και να προβάλλεται σαν “εκτροπή” το συνταγματικό του δικαίωμα και η ευθύνη να υπακούει στην εντολή που του έδωσε ο Ελληνικός λαός. Μόνο αυτός μπορεί να πάρει πίσω αυτή την εντολή και οι βουλευτές που θα άρουν την εμπιστοσύνη τους σηκώνοντας αντρίκεια το χέρι τους στην ψηφοφορία της βουλής και αναλαμβάνοντας την ευθύνη απέναντι στο λαό και την ιστορία. Κάποιοι προφανώς θέλουν να διαπραγματευθούν κατά το δοκούν τα ανοιχτά θέματα της δανειακής σύμβασης και θέλουν τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις με τον Παπανδρέου εκτός παιγνίου.
Δεν ξέρω αν ο Παπανδρέου δεχτεί τελικά αυτή την απαίτηση ή θα τραβήξει τον αγώνα του μέχρι το τέλος πέφτοντας μαχόμενος και παραδίδοντάς τους στην κρίση της ιστορίας ή κερδίζοντας ψήφο εμπιστοσύνης και διατηρώντας ο ίδιος την πρωτοβουλία για τις επόμενες κινήσεις του.
Η κυβέρνηση “εθνικής ευθύνης” ήταν πράγματι έτοιμη από καιρό. Οι εργολάβοι έκαναν από νωρίς προσεκτικά τη δουλειά τους, αλλά να δούμε τι θα πει και ο...ξενοδόχος.


Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Η πολυτέλεια της αλήθειας


Δεν με ενδιαφέρει αν η Καϊλή είναι ωραία, η Μιλένα Αποστολάκη καπάτσα και η Βάσω Παπανδρέου πολιτικάντζα, αλλά το αν ως τώρα είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν για να γίνει αντιληπτό πόσο σημαντικό είναι το μνημόνιο και η συμμόρφωση στις επιταγές του. Πού βρίσκονταν; Δεν άκουσα να τρέχουν σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις. Λαϊκές αγορές, σε σπίτια και πλατείες και να εξηγούν ότι αυτά που μας ζητά η τρόικα θα συνέφεραν εν τέλει τους μη προνομιούχους, θα υπερασπίζονταν την ισονομία, θα διέλυαν τις μαφίες των επαγγελμάτων. Δεν τις είδα να σκοτώνονται, ούτε και κανέναν άλλον, εκτός από κάτι δακτυλοδεικτούμενους δημοσιογράφους που τρώνε και αυγά αν περάσουν σε χώρους ασύλου και τους βρίζουν πουλημένους. Τώρα λοιπόν γιατί ακριβώς παραιτούνται, δεν κατάλαβα.

Αν ήταν δύσκολη η δουλειά, έπρεπε να την αρνηθούν εγκαίρως. Αν ήταν σκληρό να βγαίνουνε να λένε μη δημοφιλή πράγματα στο λαό, ας μην έπαιρναν το μισθό τους εδώ και δυο χρόνια. Άσε που από αυτό το μισθό έπρεπε να έχουν όλοι παραιτηθεί για να δείξουν ότι δεν ζητάνε μόνο από τους άλλους θυσίες. Άστο αυτό.

Τόσα χρόνια οι εκλεγμένοι και καλοπληρωμένοι εκπρόσωποι δεν εξηγούν, δεν αναλύουν, δεν τρέχουν παρά μόνο στην προεκλογική περίοδο. Τότε βάζουν τους φίλους τους να οργανώνουν πάρτυ και ξενυχτάνε να μοιράζουν φυλλάδια και σφίγγουν χέρια και γίνονται κοινωνικοί. Ας το έκαναν λοιπόν αυτό και τόσον καιρό που χρειάζονταν εξηγήσεις, που στα κανάλια γαύγιζαν οι καταστροφολόγοι. Πού ήταν όλους αυτούς τους μήνες; Έλεγαν ωραίες θεωρίες περί πτώσης του επιπέδου ζωής και δικαίων αιτημάτων. Αυτά τα ξέρουμε όλοι. Η δύσκολη δουλειά είναι να βραχνιάσεις να εξηγείς τι θα βγει από τις αδικίες και τις πιέσεις που όλοι υφιστάμεθα.

Υπάρχει μια παραχώρηση του δημόσιου λόγου στην ευκολία εδώ και χρόνια. Από την εποχή του Σημίτη, τότε που χρειαζόταν τόσο πολύ να εξηγηθούν κάποια πράγματα, οι πολιτικοί δεν καταδέχονταν. Δεν ρισκάριζαν να γίνουν δυσάρεστοι. Μια ετικέτα ευκολίας που δεν την ξεπερνούσε κανείς.

Από χτες βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω καταγγελίες εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι προχτές όλοι ήταν εναντίον του επειδή δεν ρωτούσε το λαό. Τώρα είναι εναντίον του επειδή τον ρωτάει. Κι όλοι τα στρίβουν, ναι μεν αλλά, δεν εννοούσαμε αυτό, κλπ. Όλοι τα αντίθετα από όσα έλεγαν την προηγούμενη μέρα.

Αν το δημοψήφισμα γίνει τελικά, είναι απλό, θα πρέπει να βγουν να εξηγήσουν κάποιοι άλλοι και κάποιες άλλες, αφού οι κυρίες που είπαμε παραιτήθηκαν, τι σημαίνει το ναι, τι σημαίνει το όχι. Όπως το ’74, κάποιοι άνθρωποι πρέπει να μείνουν ξύπνιοι για πολλές μέρες και να τρέχουν σαν τρελοί, ίσως να φάνε και πέτρες, όπως τότε. Τι να γίνει, πτωχεύσαμε, αλλά μας μένει μια τελευταία πολυτέλεια. Η πολυτέλεια της αλήθειας.

Die Zeit: Aυξάνονται σταθερά οι υποστηρικτές του δημοψηφίσματος


Η απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να προχωρήσει στη διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας προκάλεσε αρχικά σοκ, όμως στο εξωτερικό αυξάνονται σταθερά οι υποστηρικτές της.
Αυτό αναφέρεται σε ανταπόκριση από την Αθήνα της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit, στην οποία αρχικώς τίθεται το ερώτημα «αν τρελάθηκαν εντελώς οι Έλληνες, θέτοντας υπό αμφισβήτηση μία συμφωνία που επιτεύχθηκε μετά από τόσο κόπο, δηλητηριάζοντας εκ νέου το κλίμα στην Ε.Ε. και αναστατώνοντας τις διεθνείς αγορές».
Τις απαντήσεις στο συγκεκριμένο ερώτημα δίνει η ίδια το ρεπορτάζ της εφημερίδας, στο οποίο τονίζεται ότι η συμφωνία προκάλεσε μεν ανακούφιση στους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας, όμως για τους Έλληνες ξεκινά μια σκληρή περίοδος και είναι απολύτως δημοκρατικό να ερωτηθούν αν συμφωνούν και οι ίδιοι με αυτή την πολιτική. Αν δεν γίνει αυτό με τη μορφή ενός δημοψηφίσματος, τότε θα πραγματοποιηθεί με χαοτικό τρόπο, με παραιτήσεις υπουργών, με παράδοση στις απαιτήσεις των διαδηλωτών και με εκλογές.
Κανένας δεν γνωρίζει, προσθέτει η εφημερίδα, αν η αντίδραση των Ελλήνων οφείλεται στα ίδια τα μέτρα ή περισσότερο στο γεγονός ότι εκπορεύονται ως τιμωρία και βοήθεια από τις Βρυξέλλες. Με το δημοψήφισμα αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ευθύνη, παίρνουν και πάλι τη μοίρα τους -πολιτικά και συμβολικά- στα χέρια τους και η Ελλάδα θα μπορούσε να κερδίσει και πάλι την τιμή της και την αυτοεκτίμησή της.
Βεβαίως οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ξεκάθαρα τις εναλλακτικές λύσεις και τις επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης άρνησης. Το δημοψήφισμα δεν μπορεί να περιοριστεί στο πακέτο των μέτρων, αλλά ουσιαστικά αποτελεί μία ψηφοφορία για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη ή όχι. Είναι βέβαιο, ότι οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να μπουν σε διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας στην περίπτωση ενός όχι, οπότε η πτώχευση της Ελλάδας θα ήταν αναπότρεπτη και η χώρα θα έπρεπε να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση. Αν εννοεί πραγματικά ο Παπανδρέου το δημοψήφισμα και δεν πρόκειται για κάποιον ελιγμό ή ανατραπεί από τις εσωτερικές εξελίξεις, τότε θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα για τη θέση και το ρόλο της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Ο ίδιος ποντάρει στη σωφροσύνη και στην πολιτική ωριμότητα του έθνους του, ενάντια σε όσα προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, ίσως και ενάντια στις
πιθανότητες. Αν χάσει, τότε θα γνωρίζουμε όλοι, ότι αυτή η υπόθεση δεν θα μπορούσε να έχει έτσι και αλλιώς αίσιο τέλος. Αν νικήσει όμως ο Γιώργος Παπανδρέου, τότε θα είναι ένας μεγάλος Ευρωπαίος, το γόητρο της χώρας του θα αλλάξει μεμιάς και η ήπειρός μας θα έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

ΣΑΧ!

«Η Ευρώπη σάστισε. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει ο λαός να αποφασίσει για τη σωτηρία της χώρας. Ο Παπανδρέου ποντάρει σε ένα και μοναδικό χαρτί. Η απόφασή του είναι σωστή» γράφει σε πρωτοσέλιδο άρθρο το Spiegel Online υπό τον τίτλο «Μπράβο κύριε Παπανδρέου!» και εξηγεί γιατί θεωρεί πως η απόφαση του πρωθυπουργού είναι ορθή.

«Ο κίνδυνος να πουν οι Έλληνες «όχι» στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής υπάρχει. Παρόλα αυτά η απόφαση είναι ορθή για τρεις λόγους» αναφέρει το άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση του Spiegel και εξηγεί:

α) Ο πρωθυπουργός χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Εξελέγη πριν την κορύφωση της κρίσης. Η πολιτική που ακολουθεί απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Σε καμία αναπτυγμένη χώρα δεν έχουν επιβληθεί τόσο σκληρά μέτρα περικοπών και λιτότητας.

β) Η αντιπολίτευση κωλυσιεργεί. Μετά από ενάμιση χρόνo δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Μέσω του δημοψηφίσματος υπάρχει η ελπίδα ότι η αντιπολίτευση θα λάβει σαφώς θέση για το πως βλέπει το μέλλον της χώρας και...

γ) Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σχεδόν όλοι οι πολίτες είναι θύματα της οικονομικής πολιτικής, πολλοί δεν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει γύρω τους και καταφεύγουν στην απεργία. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία των πολιτών ταχθεί υπέρ του δρόμου που χαράσσει η κυβέρνηση ίσως η χώρα εξέλθει μια ώρα αρχύτερα από την κρίση. Ως συνέπεια οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα έχαναν οποιαδήποτε νομιμοποίησή τους."


  Η κίνηση Παπανδρέου δεν αφορά μόνο  το πολιτικό παίγνιο εντός της Ελλάδας. Είναι κίνηση πάνω στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, καθώς καλύτερα απ' όλους γνωρίζει, ότι ο "πόνος"  των Ευρωπαίων και των άλλων για τη "σωτηρία"  της Ελλάδας δεν είναι παρά μόνο μια αγωνιώδης προσπάθεια να φρενάρουν τις ραγδαίες εξελίξεις που προσλαμβάνει η κρίση χρέους στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης με επίκεντρο όχι πια αμελητέες ποσότητες, όπως η Ελλάδα. Είναι μια κίνηση με στόχο την αφύπνιση των ηγετών  της Ευρωζώνης, που σχεδιάζοντας την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας με βίαιη προσαρμογή σε συνθήκες άγριας πολυετούς λιτότητας , θεωρούν ότι θα κερδίσουν τον απαραίτητο χρόνο για να προετοιμάσουν τη δική τους σωτηρία. Η πρόθεσή τους να μετατρέψουν την Ελλάδα σε σκιάχτρο των λαών της Ε.Ε. για να εξασφαλίσουν ρευστότητα οι τραπεζίτες- εντολείς τους στην πλάτη των Ευρωπαίων φορολογούμενων στο Ελληνικό Δημοψήφισμα συναντά μια τεράστια απειλή που θέτει σε κίνδυνο τους σχεδιασμούς τους. Τους αναγκάζει να συμπεριλάβουν εδώ και τώρα και την Ελλάδα στην κοινή τους μοίρα δίνοντας ριζικό τέλος στο πρόβλημά της,  αντιμετωπίζοντάς το σαν πρόβλημα συστημικό της Ευρωζώνης και όχι  μόνο της  Ελλάδας και των Ελλήνων, χωρίς αστερίσκους και όρους υποτέλειας. Χρησιμοποίησε το φόβο τους  κάνοντας τους αναγκαίους συμβιβασμούς  για να κρατήσει το κεφάλι της οικονομίας μας έξω από το νερό εδώ και δυο χρόνια, αλλά αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι πλέον η Ε.Ε. θα αντιμετωπίσει σύντομα, αν δεν πάρει άμεσες ριζικές , διορθωτικές  και γενναίες αποφάσεις, τέτοια προβλήματα, που κανείς δεν θα έχει το χρόνο να ασχοληθεί με την Ελλάδα.
 Η εγχώριοι υπηρέτες των τραπεζιτών και των συνεταίρων τους αντελήφθησαν αμέσως τον κίνδυνο γιαυτό και η λυσσαλέα αντίδρασή τους στη διεξαγωγή του Δημοψηφίσματος. Θέλουν οι όποιες αποφάσεις  να παίρνονται από κλειστά κλαμπ "ειδικών"  ερήμην του Ελληνικού λαού θολώνοντας τα νερά με ελεγχόμενες επίπλαστες "πολιτικές συναινέσεις" . Αρκεί να δει κανείς ποιοι αντέδρασαν ακόμα και μέσα στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ και θα καταλάβει αμέσως ποιους δε συμφέρει το Δημοψήφισμα, εκτός βέβαια των επαγγελματιών του λαϊκισμού, που μοναδικό τους στόχο έχουν την αύξηση των ποσοστών στις εκλογές σπεκουλάροντας σε οτιδήποτε προκαλεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια, καθώς σ' αυτήν και μόνο οφείλουν την ύπαρξή τους.
  Βλέποντας κι αυτοί την καταιγίδα που έρχεται θα τους ήταν πολύ βολικό να φορτώσουν τις συμφορές  στον Παπανδρέου χωρίς ποτέ οι ίδιοι να λάβουν θέση για κανένα δύσκολο θέμα. Το δίλημμα τίθεται σκληρό και αμείλικτο μέσα και έξω απο τη χώρα:
 Ευρωπαίοι ηγέτες, αφήστε το κρυφτούλι , αναγνωρίστε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και των λοιπών χωρών εντάσσεται στο εγγενές δομικό πρόβλημα της Ευρωζώνης και του πολιτικοοικονομικού  της κατεστημένου και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι μας με τις απαιτούμενες πολιτικές αποφάσεις, χωρίς σκιάχτρα και υποτελείς, αλλιώς οι λαοί των χωρών μας θα μας προσπεράσουν και θα μας καταργήσουν πριν οδηγηθούμε νομοτελειακά στη διάλυση της Ε.Ε. και του ευρώ.
  Έλληνες δημαγωγοί, λαϊκιστές και πατριδοκάπηλοι, ξεχάστε τις τζάμπα μαγκιές και τις ανέξοδες κριτικές και πάρτε θέση εδώ και τώρα, αν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε στα σοβαρά να προχωρήσουμε στις αναγκαίες , ενίοτε δύσκολες μεταρρυθμίσεις και τους απαραίτητους συμβιβασμούς, ώστε να πετύχουμε την  προσαρμογή στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα ή αν προτιμούμε να προχωρήσουμε μόνοι μας με όλες τις συνέπειες της μοναχικής μας πορείας.
   Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε μια κίνηση, που χαρακτηρίζει μεγάλους παίκτες, με μεγάλο ρίσκο για τον εαυτό του και τη χώρα. Κερδίζει ή χάνει μια μεγάλη παρτίδα, που κατά τους επικριτές του, είναι χαμένη από καιρό.
   Απειλεί Σαχ! με τη Βασίλισσα μετά από αμυντικές κινήσεις δύο ετών και το μεγάλο παιχνίδι μόλις αρχίζει, οδεύοντας στο φινάλε!

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Ενα άλλο Μνημόνιο. Ελπίδα ή φενάκη;‏



"Από την αρχή είχα προειδοποιήσει ότι η πολιτική του Μνημονίου θα βυθίσει σε ύφεση την ελληνική οικονομία και τώρα δικαιώνομαι" επαναλαμβάνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτό είναι το βασικό του Αξίωμα. Το δεύτερο σαμαρικό Αξίωμα είναι πως: "μόνο με ανάπτυξη μπορεί η οικονομία της χώρας να ανταποκριθεί στο δυσβάσταχτο χρέος". Στη βάση αυτών των δύο Αξιωμάτων καταλήγει στο Θεώρημα – που αποτελεί και τον πυρήνα της αντιπολιτευτικής του τακτικής – πως η λύση για τη χώρα είναι ένα άλλο Μνημόνιο που θα πυροδοτήσει άμεσα την ανάπτυξη και η Ελλάδα θα αρχίσει να αποπληρώνει τα χρέη της.



Στη θεωρία παίρνει άριστα. Δεν ξέρω με τι βαθμό πήρε το πτυχίο του τα Οικονομικά, οφείλουμε όμως όλοι μας να υποκλιθούμε στην αυθεντία του Προέδρου της ΝΔ, καθώς και τα δύο Αξιώματα πάνω στα οποία στηρίζει το Θεώρημά του – το οποίο...

...και προτείνει ως λύση για το γόρδιο δεσμό του ελληνικού χρέους – είναι σωστά και η εξ’αυτών συναγόμενη πρόταση είναι ακολούθως σωστή. Σε αυτό δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας λογικός άνθρωπος να διαφωνήσει μαζί του. Είναι όμως και εφικτό;
Το μεγάλο πλεονέκτημα των επιστημονικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών κ.α. θεωριών είναι ότι έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν τις προκείμενες, με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταλήγουν συμπερασματικά στα αποτελέσματα που επιθυμούν. Το μεγάλο τους μειονέκτημα όμως είναι, πως ενίοτε πρέπει να υποστούν τη βάσανο της εφαρμογής, σε ένα πιο σύνθετο και περίπλοκο περιβάλλον, με πολλούς αστάθμητους παράγοντες με αποτέλεσμα οι κατά τα άλλα σωστές βασικές παραδοχές τους να νοθεύονται, η απολυτότητά τους να φθίρεται και το προσδοκόμενο αποτέλεσμα να μην είναι εφικτό.
Ποιος θα είχε π.χ. αντίρρηση στο Αξίωμα ότι για να φτιάξεις μια καλή ποδοσφαιρική ομάδα προϋπόθεση είναι να επενδύσεις αρκετά χρήματα. Ή ακόμα πως αν θες να κάνεις πρωταθλητισμό και να αποκτήσεις οντότητα ως ομάδα θα πρέπει εκτός από το να αγοράζεις παίκτες, να έχεις τη δυνατότητα να αναδεικνύεις και κάποιους από τα φυτώρια σου ή με σκάουτινγκ.Αν τώρα έρθει ένας μάνατζερ και σου πει πως: για να διακριθείς στο Champions League πρέπει να επενδύσεις 100 εκατ. και να αναδείξεις έναν Μέσι και έναν Γκουαντιόλα, η συνταγή του είναι σωστή, αλλά θα έχει αντίκρυσμα μόνο αν είσαι η Μπαρτσελόνα ή η Ρεάλ. Αν είσαι ο βάζελος ή ο γαύρος θα του πεις: μεγάλε, μας υποχρέωσες! Αμα είχα 100 εκατ έφτιαχνα κι εγώ ομαδάρα, δε θα φώναζα εσένα. Βρες μου λύσεις με 10 εκατ. και έχοντας βασικό το Βύντρα ή τον Αβραάμ.
Υπάρχουν κάποια βασικά μεγέθη σε κάθε κρατικό μόρφωμα που θέλει να συμμετέχει στο παγκόσμιο παιχνίδι πολιτικής, πολιτισμικής και οικονομικής επιρροής, τα οποία είναι γενικώς παραδεκτά και απεικονίζουν το επίπεδο υγείας των αρχών και των κανόνων που το διέπουν και το βαθμό κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας του πληθυσμού που το απαρτίζει. Τέτοια είναι το έλλειμμα/πλεόνασμα του προϋπολογισμού, το κρατικό χρέος, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το επίπεδο απονομής της Δικαιοσύνης, η γραφειοκρατία, η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, η αξιοκρατία, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, η διαφάνεια στο δημόσιο βίο, το ποσοστό απασχόλησης του εργατικού δυναμικού, η παραγωγική βάση, η πρωτοπορία και η καινοτομία, ο σεβασμός στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Ολοι λίγο πολύ συμφωνούμε ότι στα περισσότερα απ’ αυτά τα μεγέθη η χώρα εμφανίζεται προβληματική και αντικειμενικά – από αξιολογήσεις διεθνών οργανισμών – καταλαμβάνει θέσεις κοντά στο μέσον της παγκόσμιας κατάταξης των 200 περίπου χωρών του ΟΗΕ. Ειδικά, στα αμιγώς οικονομικά μεγέθη (χρέος, έλλειμμα, συναλλαγές) έχουμε πιάσει πάτο. Παραταύτα η Ελλάδα βρίσκεται στις 30 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, με τα υψηλότερα εισοδήματα και το υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης. Πως εξηγείται αυτό το παράδοξο;
Το αρχαίο κλέος, η γεωπολιτική της θέση, η σωστή επιλογή συμμάχων στη  νεώτερη ιστορία και η κορυφαία απόφαση του Κων. Καραμανλή πριν από 35 χρόνια, έκαναν τη χώρα μέλος ενός club προνομοιούχων. Αν δεν συνέτρεχαν αυτές οι συγκυρίες, που πολλές φορές έγιναν ερήμην και σε πείσμα της λαϊκής βούλησης, με το επίπεδο κρατικών και οικονομικών δομών που τη χαρακτηρίζουν, η χώρα σήμερα θα βρισκόταν στη μοίρα των χωρών του πρώην ανατολικού μπλόκ.
Αυτό το ξέρουν και το βλέπουν οι σύμμαχοι και εταίροι μας, γι’αυτό και οι κραυγές "πεινάμε" και "ζούμε μια νέα κατοχή" δεν τους συγκινούν ιδιαίτερα. Αντιθέτως όσοι ενημερώνονται για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό ή κινούνται και εκτός συνόρων, πέρα από τα όρια του ελληνικού μικρόκοσμου, διαπιστώνουν το τελευταίο διάστημα και έναν εκνευρισμό και μια δυσθυμία πολλών, ακόμα και φίλων, απέναντι στη χώρα και τους κατοίκους της.
Το Μνημόνιο λοιπόν που επικαλείται ο Σαμαράς και ονειρεύονται και πολλοί άλλοι ακόμα, δεν πρόκειται να μας το δώσουν. Και είναι απόλυτα λογικό να μη μας το δώσουν. Η χώρα ήταν σε ύφεση 0.2% από το 2008 και δανείστηκε 23 δισ. για να καλύψει τις υπέρογκες ανάγκες της. Το 2009 δανειστήκαμε ακόμα πιο πολλά (€ 36 δισ.) και αντί για ανάπτυξη, η ύφεση βάθυνε ακόμα περισσότερο (-3.2%). Σύμφωνα με τους εγχώριους οικονομολόγους της φακής πόσα λεφτά έπρεπε να μας δανείσουν άραγε οι τροϊκανοί το 2010 για να έχουμε ανάπτυξη; 50 δισ.; 60 δισ.; 70 δισ.;  70 δισ. κι έναν αράπη στον καθένα; Ο γερμανός ή ο γάλλος πολιτικός που θα έκανε μια τέτοια εισήγηση στο κοινοβούλιό του, θα έπρεπε στην καλύτερη περίπτωση να διεκδικήσει το Darwin Award της χρονιάς και στη χειρότερη να κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία απέναντι στην πατρίδα του.
Το Μνημόνιο δεν συντάχθηκε για να φέρει ανάπτυξη το ’10 και το ’11. Οταν βρίσκεσαι ήδη σε ύφεση 3.2% και καλείσαι να τραβήξεις 36 δισ. από την οικονομία, χωρίς εξωτερικό δανεισμό και χωρίς παραγωγική βάση, η ύφεση είναι τόσο σίγουρη όσο κι ο θάνατος. Το Μνημόνιο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να λειτουργήσει ως βαλβίδα ασφαλείας, προκειμένου να εκτονωθεί η ελληνική φούσκα ομαλά και να αποτραπεί η εκρηξη που θα προκαλούσε μία μονομερής στάση πληρωμών.Η μείωση του ΑΕΠ της χώρας γίνεται εσκεμμένα και βάσει σχεδίου, ώστε να επιστρέψουμε στα πραγματικά κυβικά της οικονομίας μας. Η χώρα βρίσκεται σε κίνδυνο όχι γιατί μειώνεται το ΑΕΠ, αλλά γιατί έχει μια τελευταία ευκαιρία τα επόμενα 2-3 χρόνια, να αλλάξει τις δομές της και τον τρόπο που λειτουργεί, και να προσεγγίσει την Ευρώπη πραγματικά και όχι θεωρητικά ή ονομαστικά. Ο κόσμος έχει γίνει πιο σύνθετος, νέες δυνάμεις αναδεικνύονται και ο νέος καταμερισμός του παγκόσμιου προϊόντος αλλάζει τις ισορροπίες. Οι κινήσεις θα πρέπει να είναι ταχύτατες από όλους αν θέλουμε να επιβιώσουμε.
Ο Παπανδρέου θα πρέπει να διώξει άμεσα από την κυβέρνηση τους Σκανδαλίδηδες και τους Καστανίδηδες που δηλώνουν ότι δεν θέλουν μπάστακες στα υπουργεία τους. Η χώρα χρειάζεται σοβαρούς και μετρημένους ανθρώπους που θα συνεργαστούν με τους ευρωπαίους για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Οποιος υπουργός δεν έχει πρόθεση να σκορπάει κρατικό χρήμα κάτω απ’ το τραπέζι δεν έχει να φοβάται τίποτα από τους ελεγκτές. Αυτοί που σκούζουν είναι ύποπτοι.
Οι υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να πάψουν να κρύβονται και να σέρνουν τα πόδια τους και από φορείς της διαμαρτυρίας των ψηφοφόρων τους προς την κυβέρνηση, να γίνουν φορείς του μηνύματος της αλλαγής του κράτους προς τους ψηφοφόρους.
Ο Σαμαράς καλό θα ήταν να σταματήσει να παίζει με τα νεύρα του κατάκοιτου πολυτραυματία ασθενή του νοσοκομείου, ότι τάχατες του το είχε πει εκ των προτέρων ότι θα τον κρατήσουν μέσα για κανα μήνα και θα τον ταράξουν στις εγχειρήσεις, ενώ εκείνος  του είχε προτείνει ανώδυνη θεραπεία με ματζούνια. Αν ήθελε να προσφέρει στη χώρα, καλύτερα θα ήταν να είχε παρέμβει πρίν το ατύχημα, όταν ο χοντρός και μεθυσμένος οδηγός πήγαινε με 200 το λεωφορείο σούμπιτο στο γκρεμό και ο ίδιος από τη θέση του συνοδηγού ασχολούταν με το πώς θα φέρει το ναό του Επικούριου Απόλλωνα από την Ηλεία στη Μεσσηνία. Τότε δεν είχε αντιληφθεί τίποτα. Τώρα τα προβλέπει όλα.
Από την Αριστερά δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα καθώς ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο η μία στις δύο λέξεις είναι "ξοδεύω" ενώ δεν υφίστανται ούτε ως έννοια οι λέξεις "εισπράττω" και "εξοικονομώ".
Οι επιστημονικοί φορείς (δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, δικαστές, φαρμακοποιοί) της χώρας θα πρέπει να σταματήσουν να συναγωνίζονται στο ποιός θα σκεφτεί την πιο ευρηματική μπαρούφα εναντίον της τρόϊκας και να συνδράμουν με το επιστημονικό τους έργο στην ανάκαμψη της χώρας..
Εμπορικοί σύλλογοι, επιμελητήρια, σύνδεσμοι βιοτεχνών και βιομηχάνων, ινστιτούτα, κέντρα ερευνών, συνδικαλιστικοί και λοιποί φορείς θα έπρεπε αυτή την ώρα να βρίσκονται σε έναν οργασμό συσκέψεων τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα πολιτικά κόμματα αλλά και με διεθνείς οργανισμούς, αξιολογώντας μελέτες και σχέδια δράσης σε μια προσπάθεια σχεδιασμού, από σήμερα, της Ελλάδας του 2020. Να ενημερώνουν τα μέλη τους και να συμβουλεύουν τους νέους επιχειρηματίες για τις σύγχρονες τάσεις στην παγκόσμια αγορά, για νέες μεθόδους παραγωγής, για τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων, για τις νέες τεχνολογίες, για σύγχρονες μεθόδους διείσδυσης σε νέες προσοδοφόρες αγορές. Αντ’αυτού οι εκπρόσωποί τους περιφέρονται μέρα νύχτα από κανάλι σε κανάλι μιξοκλαίγοντας σαν τη χήρα στο κρεββάτι, προκειμένου να εξαιρεθούν από τους φόρους. Τα παιδιά τους θα το εκτιμήσουν πολύ περισσότερο αν συνδράμουν στη διαμόρφωση ενός καλύτερου αύριο, παρά στη διάσωση μιάς φοροαπαλλαγής σήμερα. Ας δουλέψουν για αυτά.
Για τους βολεμένους του πασοκικού και νεοδημοκρατικού συστήματος που έχουν συμπήξει ένα ισχυρό μέτωπο με την παλαιοκομμουνιστική και νεοκομμουνιστική Αριστερά, που νοσταλγούν το χθές και τα προνόμια που χάνονται και δίνουν την υπέρτατη μάχη για να αποτρέψουν οποιαδήποτε αλλαγή, τι να πει κανείς! Εχουν κάνει δεύτερο σπίτι τους την πλατεία Συντάγματος και δηλητηριάζουν το λαό ενσπείρωντας αισθήματα μιζέριας και μίσους. Ας σκεφτούν λίγο καλύτερα τις πράξεις τους. Αν αποτύχει η κυβέρνηση η ικανοποίηση που θα πάρουν όταν θα δουν τον Παπανδρέου να κρεμιέται στο Σύνταγμα ή να εκτελείται στο Γουδί θα κρατήσει λίγες μέρες. Οι συνέπειες της αποτυχίας όμως ενδέχεται να κρατήσουν αρκετά χρόνια.
Το πάρτυ του συνεχούς δανεισμού, της κατάχρησης και του επίπλαστου ευδαιμονισμού έλαβε τέλος. Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει ξανά η περιβόητη ανάπτυξη. Σε πιο στέρεες βάσεις όμως αυτή τη φορά. Το χωράφι που λέγεται ελληνικό κράτος θα πρέπει να καθαριστεί από τα ζιζάνια και να οργωθεί απ’ την αρχή, προκειμένου να προσελκύσει επιχειρηματίες που θα θελήσουν να επενδύσουν. Η ώρα σήμανε 12, το άγγιγμα της νεράιδας δε φτουράει πιά, η άμαξα έγινε κολοκύθα και η νύχτα θα είναι βαθιά. Τον πρίγκηπα του παραμυθιού καλούμαστε να τον βρούμε μόνοι μας. Τώρα. Οι καιροί ου μενετοί.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Μήνυμα απο έναν νεκρό πολεμιστή του 1940


Συγγραφείς του μηνύματος της ΟΛΜΕ για την επέτειο του "ΟΧΙ",
Αγαπητοί απόγονοι,
Στις 28 του Οκτώβρη υποτίθεται ότι γιορτάζετε, γιατί πριν από 71 χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, εμείς, οι εργάτες , οι έμποροι, οι αγρότες, αφήσαμε τις δουλειές μας, τα μαγαζιά μας και τα χωράφια μας. Μια δικτατορική κυβέρνηση μας είπε ότι απειλούνταν η κυριαρχία μας, η ανεξαρτησία μας, η αξιοπρέπειά μας. Μας μήνυσε ότι ο Ιταλο-Γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας. Είπαν “ΟΧΙ” στην απαίτησή τους να περάσουν από τη χώρα μας, γιατί αυτό απαιτούσαν οι συμμαχικές μας υποχρεώσεις. Χωρίς κανέναν δισταγμό, όλοι μας υιοθετήσαμε το «ΟΧΙ». Δεν θα περάσουν!  Και, νέοι τότε, βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες στις πόλεις και πρώτα απ’ όλα στα χωριά ανέλαβαν την τροφοδοσία. Όλοι μας σηκώσαμε το μπόι μας, είτε διαφωνούσαμε , είτε συμφωνούσαμε με την επιλογή της κυβέρνησης. Λυγίσαμε τα σίδερα.
Οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν το μπελά τους:
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα σπίτια μας, που με ιδρώτα έχουμε χτίσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα χωράφια μας, που με αίμα τα έχουμε οργώσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας». Έτσι πιστεύαμε!
Και νικήσαμε! Οι Ιταλικές μεραρχίες δεν πέρασαν! Χρειάστηκε να κατέβουν οι φασιστικές ορδές του Χίτλερ για να κάμψουν την ηρωική μας αντίσταση. Και παρά το ότι με φωτιά και σίδερο οι κατακτητές άρχισαν να ληστεύουν τη χώρα, παρά το ότι πεθαίναμε από την πείνα, παρά το ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί μας εγκατέλειψαν και λούφαξαν, εμείς ξανασηκωθήκαμε. Οργανωθήκαμε στις πόλεις και στα χωριά και βγήκαμε στο βουνό. Η Εθνική Αντίσταση απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μαθητές και μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και αγρότισσες πήραμε τα όπλα.
Η ζωή των κατακτητών έγινε μαύρη. Δεν στέκονταν πουθενά. Το νέο για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έκανε το γύρο του κόσμου. Ο ανυπότακτος λαός μας οργάνωσε την αντίσταση του. Πιστέψαμε ότι σώσαμε τον κόσμο από την πείνα. Ότι σώσαμε την αξιοπρέπεια μας. Με χιλιάδες θύματα. Με Καλάβρυτα, με Δίστομο, με δεκάδες ολοκαυτώματα. Και νικήσαμε! Διώξαμε τον κατακτητή, γράφοντας τις πιο φωτεινές σελίδες στην ιστορία , την Εθνική Αντίσταση.
Η αγωνιστική στάση ζωής, η ανιδιοτέλεια και η αυτοθυσία μας, καθώς επιλέξαμε το δρόμο της προσφοράς και του κοινωνικού χρέους δυστυχώς διαπιστώσαμε πολύ γρήγορα από τον ουρανό που βρεθήκαμε, ότι πήγαν στράφι! . Οι πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά, που θέλαμε να είναι ισχυρές βάσεις για την οικοδόμηση  της ειρήνης, τη θεμελίωση της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προαγωγής  του πολιτισμού, δυστυχώς ποδοπατήθηκαν στη συνέχεια.
Σήμερα, 71 χρόνια μετά, παρατηρώντας τα γεγονότα , που συνέβησαν στη συνέχεια , δυστυχώς μετανιώσαμε πικρά, που δώσαμε τα νιάτα μας για χάρη σας. Γιατί αμέσως μετά την απελευθέρωση σας είδαμε να χωρίζεστε σε δύο ομάδες που πολεμούσαν μεταξύ τους με τόση λύσσα, που δεν είδαμε στο δικό μας πόλεμο. Τα θύματα και οι φρικαλεότητες ήταν περισσότερα στον εμφύλιο πόλεμό σας παρά στο δικό μας. Στη συνέχεια οι νικητές συμπεριφέρθηκαν στους ηττημένους με τέτοια αγριότητα, που οι Γερμανοί κατακτητές φαίνονταν μπροστά σας αγγελούδια. Πολλά από τα παιδιά και τα εγγόνια μας, κυνηγημένα, τα στείλατε μετανάστες στη Γερμανία και στην Ιταλία να υπηρετούν αυτούς που μας στέρησαν τη ζωή με αντάλλαγμα, σαν δάνειο, λίγο από τον πλούτο τους.
Δουλεύατε σαν σκλάβοι στα ανθρακορυχεία τους και σε όποια δουλειά απαξίωσαν οι ίδιοι, γιατί δεν καταφέρατε μόνοι σας να φτιάξετε ένα κράτος που να μπορεί να ζήσει τα παιδιά του. Δεν σεβαστήκατε τη Δημοκρατία που ονειρευτήκαμε δεν επικράτησε η Δικαιοσύνη, που διεκδικήσαμε με αντάλλαγμα τη ζωή μας, δεν δώσατε αξία στην παιδεία και τον πολιτισμό μας. Γίνατε καταναλωτικά υποκείμενα και ξεπουλήσατε την ψυχή σας και την ανθρωπιά σας για να αποκτήσετε τις Mερσεντές σας, τις Φεράρι σας , τα Καγιέν σας, τις συσκευές Siemens , τα τρακτέρ σας, τα Ιταλικά ρούχα, τις Ιταλικές κουζίνες κ.λ.π. χωρίς να φροντίσετε να παράγετε τίποτα απ' όλα αυτά στον τόπο μας. Επιτρέψατε να σας κλέψουν οι δήμιοί μας τα καλύτερα μυαλά και να εργάζονται και να ερευνούν για χάρη τους. Παρακαλώντας τους, ακόμα και με δόλια μέσα, μπήκατε, με τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών σύμφωνη, στην Ένωσή τους καθιστώντας το Σύνταγμά τους ισχυρότερο από το δικό σας και υιοθετήσατε τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ό, τι σας κληρονομήσαμε εμείς. Επιδιώξατε χρησιμοποιώντας ότι “μέσο” διέθετε ο καθένας και εκλέγοντας όποιον σας υπόσχονταν διορισμό στο Δημόσιο να βολέψετε τον εαυτό σας μόνο και τα παιδιά σας χωρίς να απαιτήσετε δυναμικά κανόνες και θεσμούς, που να αναδεικνύουν τους ικανούς ανάμεσά σας. Δεχθήκατε με ευκολία τα δάνειά τους διαλύοντας πρόθυμα την όποια παραγωγική σας μηχανή για να αποκτήσετε τα αγαθά που αυτοί παρήγαγαν χωρίς να αντιδράσει ποτέ κανείς σας. Αρχίζουμε να έχουμε τύψεις, που δεν αφήσαμε πιο μπροστά τους Ιταλούς και τους Γερμανούς να περάσουν ελεύθερα. Ίσως τότε να αποφεύγονταν όσα είδαμε , να μην είχαμε φτάσει στην καταστροφή, να ζούσαμε και μεις με τα παιδιά και τα εγγόνια μας μια ήσυχη ζωή στα χωριά και τις πόλεις μας.
Στη εφετινή επέτειο της 28ης του Οκτώβρη, που υποτίθεται ότι αφιερώνετε στη μνήμη μας αντιληφθήκατε αίφνης ότι βρίσκεστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας σας με αφορμή την άρνηση των αφεντικών, που μόνοι σας ορίσατε από την απελευθέρωση και μετά , να συνεχίσουν να σας δανείζουν την “ευδαιμονία”, που ζήσατε , ξεπουλώντας εδώ και 71 χρόνια τις αρχές και αξίες, που έκαναν όλους εμάς να δώσουμε τα νιάτα μας για χάρη σας.
Αντιληφθήκατε ότι  δέχεστε μια τεράστια επίθεση που αμφισβητεί τις κατακτήσεις σας, την κυριαρχία σας, τη δυνατότητα σας να χαράζετε το μέλλον σας, επειδή απλά σας έκοψαν τα δανεικά!
Τον δικό μας αγώνα , αχρείοι, προσπαθείτε να τον εξομοιώσετε με τον δικό σας, καθώς σε σας οι “εχθροί” :
  • καταργούν κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν, αποσιωπώντας ότι πολλά απ' αυτά τα “δικαιώματα” και τις “κατακτήσεις” αποκτήθηκαν εις βάρος άλλων κοινωνικά αδύναμων ομάδων, σαν ειδικά κατ' εξαίρεση επιδόματα. Ας δεχτούμε ότι έχετε δίκιο!
  • υπονομεύουν και διαλύουν βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση, αποσιωπώντας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν έχει καμία εκτίμηση, ούτε στις Δημόσιες υπηρεσίες, ούτε στη Δημόσια Εκπαίδευση, ούτε στην ποιότητα των Δημόσιων αγαθών και της Δημόσιας υγείας. 
  • μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις σας και οδηγούν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην εργασιακή εφεδρεία, στην ανεργία και την υποαπασχόληση, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση, αποσιωπώντας ότι οι αναπηρικές συντάξεις ξεπερνούν στον αριθμό ακόμα και τον αριθμό των αναπήρων που δημιούργησε ο Ιταλο-Γερμανικός πόλεμος, ότι οι μισοί συνταξιούχοι είναι κοντά στα 50 τους, ότι μαζί με τους Δημόσιους υπαλλήλους που πραγματικά εργάζονται , αμείβονται άθλια και κρατούν στις πλάτες τους ολόκληρο το κράτος υπάρχουν και πολλοί ακόμα που δεν έχουν αντικείμενο εργασίας, όταν εμφανίζονται στην “εργασία” τους.
  • Ξεπουλούν εθνικό πλούτο , παραδίδουν στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζουν και εγκαταλείπουν το περιβάλλον, χωρίς να λέτε ότι αυτό τους το επιτρέπετε εδώ και 71 χρόνια, αλλά δεν αντιδράσατε, όσο επιτρέπονταν και σε σας να κτίζετε το αυθαίρετό σας, να φοροδιαφεύγετε, να κακοποιείτε τη γη με τα φυτοφάρμακά σας, με τα αυτοκίνητά σας, με τα φουγάρα σας.
  • Και το πιο σημαντικό: Στο βωμό της κρίσης περιορίζεται ασφυκτικά η δημοκρατία, συρρικνώνεται η εθνική κυριαρχία και δίνεται το δικαίωμα σε όργανα και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας να διαφεντεύουν τη ζωή μας. Χα!!! Πολύ αργά το θυμηθήκατε αγαπητοί μου απόγονοι! Αυτό δε συνέβη στον καιρό της κρίσης. Επειδή συνέβαιναν όλα αυτά για 71 χρόνια , χωρίς να αντιδράτε, καθώς εσείς σκοτωνόσασταν μεταξύ σας, φτάσατε στην κρίση!
Τέτοιους αγώνες δίναμε και μεις πριν τον πόλεμο, απόγονοί μας! Και η δική μας πείνα τότε ήταν πραγματική. Χωρίς Σχολεία, χωρίς συντάξεις, χωρίς Νοσοκομεία, χωρίς δρόμους, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς νερό. Και όλοι οι άνθρωποι πριν από μας έδιναν , αλλά και μετά από σας θα δίνουν τέτοιους αγώνες κάθε μέρα, κάθε ώρα. Οι κυβερνήτες σας είναι οι ίδιοι, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους εδώ και 71 χρόνια και τους επιλέγετε συνήθως εσείς οι ίδιοι. Πως και ανακαλύψατε τόσο ξαφνικά, ότι είναι “ξεπουλημένοι”, “προδότες”, “δοσίλογοι” και όργανα των μηχανισμών που διαφεντεύουν τη ζωή σας; Πως και χρειάστηκαν 70 επέτειοι του 40 για να το καταλάβετε; Πού είχατε το καμπανάκι του συναγερμού; Στο ύψος του μισθού σας μήπως; Τότε πολεμήσαμε αποκλειστικά και μόνο για την δική σας ελευθερία, καθώς εμείς δεν είχαμε τίποτα άλλο να γλυτώσουμε παρά τη φτώχεια μας.
Αν λοιπόν ο δικός μας αγώνας είναι ίδιος με τον δικός σας, τότε δεν υπάρχει λόγος να μας μνημονεύετε κάθε χρόνο. Αρκετά χρησιμοποιηθήκαμε  για να προβάλλονται οι “πολιτικοί” σας στις εξέδρες των παρελάσεων, για να κερδίζουν οι έμποροι των στολών, των παρελάσεων, των μπαλονιών και των σημαιών.  Βρήκατε και σεις την ευκαιρία να διεκδικήσετε στη μνήμη μας τη σωτηρία των μισθών σας και την διατήρηση των κεκτημένων σας; Να αναδεικνύετε λοιπόν τους δικούς σας ετήσιους ήρωες στους καθημερινούς κοινωνικούς σας αγώνες, να τους τιμάτε, να γιαουρτώνετε και να μουτζώνετε τους πολιτικούς σας, όταν έρχονται να ζητήσουν την ψήφο σας και αφήστε μας στην ησυχία μας. Δεν θέλουμε , ούτε παρελάσεις, ούτε παράτες, ούτε τιμές, ούτε αγήματα. Ένα δάφνινο στεφάνι μόνο και ενός λεπτού σιγή απ' όσους πιστεύουν ότι ο δικός μας αγώνας και το δικό μας “ΟΧΙ” δεν ήταν ίδιο με το δικό σας μας φτάνει...
 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

ΚΟΥΙΖ

    Δύτης βρίσκεται 120 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και βυθίζεται με ταχύτητα 25 m κάθε  λεπτό (Κατάσταση Α).  Αν φτάσει στα 200 μέτρα είναι βέβαιο ότι θα συνθλιβεί από την πίεση του νερού. Αυτός καταφέρνει την ύστατη στιγμή, και αφού πιάσει τα σκοινιά βοήθειας που του παρασχέθηκαν, να σταματήσει τη βύθιση και λίγο πριν φτάσει στο κρίσιμο βάθος  μετά 9 λεπτά βρίσκεται πάλι στα 120 m με κατεύθυνση  προς την επιφάνεια της θάλασσας (Κατάσταση Β).
Τότε:
Α. Ο δύτης ήταν πιο ασφαλής στην κατάσταση Α
Β. Ο δύτης είναι πιο ασφαλής στην κατάσταση Β
Γ. Δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Σημειώστε την κατά τη γνώμη σας σωστή απάντηση . (Ο κ. Αντώνης Σαμαράς σημείωσε σωστό το Γ, αν σας βοηθάει...)

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Ο "ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ" ΘΕΟΣ ΠΕΘΑΝΕ


        Οι από μηχανής θεοί, που εμφανίζονταν την κρίσιμη ώρα και έσωζαν τους ανθρώπους από τα δεινά, καθώς και οι ήρωες των κόμικς, που δευτερόλεπτα πριν το μοιραίο σκαρφίζονταν απίθανα κόλπα και κατατρόπωναν τον εχθρό, μάλλον στη φαντασία των ανθρώπων μόνο υπήρξαν για να ξορκίζεται η πραγματικότητα και να κερδίζεται λίγος ακόμα χρόνος δικαιώματος στην ελπίδα. Ακούω και διαβάζω πολλά σενάρια για την επόμενη μέρα και τις πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν, ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση που θα προκύψει αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε.  και τις αποφάσεις τους για την τύχη του Ελληνικού (και όχι μόνο) χρέους. Γνώμη μου είναι ότι οποιαδήποτε εσωτερική πολιτική κίνηση δε μπορεί ούτε στο ελάχιστο να επηρεάσει τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα, καθώς το παιχνίδι έχει ξεφύγει εδώ και πολύ καιρό από το δικό μας γήπεδο. Η βάρκα της Ελληνικής Οικονομίας παλεύει ανάμεσα στα κύματα που προκαλεί η ναυμαχία που εξελίσσεται μεταξύ των οικονομικών κολοσσών προσδεδεμένη μεσοπέλαγα στην πλώρη τους. Είτε κόβεις τα σκοινιά και απομακρύνεσαι σε άγνωστα πελάγη, είτε προσπαθείς να απομακρύνεις τα νερά που μπαίνουν από παντού περιμένοντας να καταλαγιάσει το κύμα.   Μόνο σαν καταλύτης για την προσαρμογή μας στη νέα πραγματικότητα μπορεί να λειτουργήσει και σ’ αυτό το πεδίο θα αναζητηθεί η βέλτιστη λύση. Η εποχή της «τζάμπα μαγκιάς» τελειώνει για όλους και αυτό πρέπει να αναδειχθεί και στη βουλή τις επόμενες μέρες. Η ιδέα της αυξημένης πλειοψηφίας για οποιαδήποτε νομιμοποίηση συμφωνιών, που θα επηρεάσουν την οικονομική  ζωή μιας ολόκληρης γενιάς είναι επιβεβλημένη. Ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες των αποφάσεών τους απέναντι στους πολίτες. Οι συνεννοήσεις και συγκλίσεις σε επίπεδο κορυφής κανένα αποτέλεσμα δεν θα έχουν, το αντίθετο μάλιστα θα ενταθεί η απαξίωση για ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, αν δεν προέρχεται από εντολή μέσω της κάλπης, αφού  ειπωθεί στον κόσμο όλη η αλήθεια χωρίς δημαγωγίες και αφορισμούς.  Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εξαρτηθεί η πορεία της χώρας από την πολιτική ζωή οποιουδήποτε κόμματος. Τα κόμματα και τις ηγεσίες τους τα κρίνει η ιστορία, όταν οι ιστορικοί θα έχουν όλα τα δεδομένα για τις συνθήκες που οδήγησαν στα πεπραγμένα τους. Είναι αστεία η θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ότι αποτελεί πολιτικό εκβιασμό η απαίτηση αυξημένης πλειοψηφίας. Αν θεωρεί ο κ. Σαμαράς ότι η κυβέρνηση ζημιώνει τη χώρα με τις αποφάσεις της έχει μοναδική ευκαιρία να αλλάξει την πολιτική αυτή και να μας οδηγήσει στη γη της επαγγελίας με τη δική του και της παράταξής του . Αν φοβάται ότι θα φορτωθεί ο ίδιος ένα σταυρό, που τώρα  κουβαλάει άλλος, οφείλει να το εκφράσει στη βουλή και να αφήσει κατά μέρος τους εύκολους αφορισμούς και την εκ του ασφαλούς  κριτική  για μια κατάσταση, που η παράταξή του έχει (τουλάχιστον) την ίδια ευθύνη.  Γνωρίζουμε όλοι ότι τίποτα δεν θα είναι όπως χθες. Αυτό που περιμένουμε όμως είναι ένα πολιτικό όραμα για το μέλλον, μια πειστική πολιτική πρόταση για να έχουμε ακόμα και την ψευδαίσθηση ότι μετά τις θυσίες και την άχαρη πορεία στην έρημο θα υπάρξει για τα παιδιά μας μια όαση. Με τη μετάβαση από το οικονομικό δράμα στην οικονομική τραγωδία δίνονται αφορμές για την αναγέννηση, αρκεί να είναι σύντομοι οι κλαυθμοί και τα μοιρολόγια και άμεσες οι πρωτοβουλίες για κάτι καινούργιο. 
  Όμως είναι άδικο η μοίρα της Ελλάδας και των Ελλήνων να ταυτίζεται με την Οικονομία της.  Η οικονομία της χώρας και η τσέπη μας είναι ένα από τα κομμάτια που συνθέτουν την ποιότητα της ζωής μας, αλλά όχι το μοναδικό- και για πολλούς -όχι το κυρίαρχο. Οι μισθοί , τα ακίνητα , τα αυτοκίνητα και τα καταναλωτικά αγαθά έρχονται και παρέρχονται, αλλά ο ήλιος μας, η θάλασσά μας, τα τραγούδια μας, η ψυχή, το μυαλό, η παιδεία, η αξιοπρέπεια και ο πολιτισμός μας δεν πρόκειται να χρεοκοπήσουν ποτέ, όσο τα κρατούμε ζωντανά στις δύσκολες ώρες. Ο πανικός ανήκει σε όσους εναπόθεσαν στην οικονομική τους ευμάρεια το νόημα της ζωής και ταυτίζουν την οικονομική κατάρρευση με το τέλος της.
Η ιστορία της Ελλάδας και των Ελλήνων δεν σταματά , ούτε φυσικά ξεκινά , την επόμενη μέρα από τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε. , όποιες και αν είναι οι αποφάσεις τους. Είναι καιρός να παραμερίσει το μοντέλο του πανικόβλητου «καταναλωτή» πολίτη, που μας μετέτρεψαν και να αναδειχθούν όλες οι αρετές της παιδείας και του πολιτισμού μας, ώστε να διαχειριστούμε δημιουργικά  την οικονομική κρίση.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Η ΠΡΩΤΗ ΤΩΝ ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC

Το  νεανικό συγκρότημα παραδοσιακής Θρακιώτικης μουσικής ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC ανέβασε στο διαδίκτυο μία από τις πρώτες ηχογραφήσεις  ανέκδοτων Θρακιώτικων τραγουδιών . Το τραγούδι "Τσιρτσιλιάγκους" είναι η αρχή.
video
Εύχομαι στα παιδιά καλή συνέχεια με σεβασμό στο παραδοσιακό Θρακιώτικο τραγούδι.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ...

     Εδώ και 3 μήνες μετακόμισα στο χωριό μου. Οι εργασίες που απαιτούνταν για να γίνει βιώσιμο το πατρικό μου σπίτι όπου νάναι τελειώνουν και θα έχω το χρόνο να ασχολούμαι και με το blog μου, που παραμέλησα εδώ και 4 μήνες, καθώς έκανα τον σοβατζή, τον πλακατζή, τον ελαιοχρωματιστή, τον υδραυλικό, τον αχθοφόρο και ότι άλλο αναγκάζεται να κάνει κανείς, όταν επιλέγει την αυτοαπασχόληση σαν απάντηση στην οικονομική κρίση.
  Πλέον αυτή η εικόνα




της ανατολής

και αυτή


...της δύσης, ανοίγουν και κλείνουν τις ημέρες μας. Δεν υπάρχουν όρια στο βάθος του ορίζοντα, καθώς μπορεί να δει κανείς, όσο μακριά μπορούν τα μάτια του.

Η Ορεστιάδα, όπως φαίνεται απο το μπαλκόνι της ανατολής


και στο βάθος του βορά η Αδριανούπολη
δίνουν την αίσθηση, ότι οι 170 περίπου κάτοικοι του χωριού είναι οι προνομιούχοι των νοτιοδυτικών προαστίων , 10 μόλις χιλιόμετρα από την πόλη και 130 μέτρα περίπου ψηλότερα απ' αυτήν στην πλαγιά ενός καταπράσινου λόφου.
 
Από δω λοιπόν, με πιο καθαρό μυαλό,  θα τα λέμε πλέον πιο συχνά. βγάζοντας τη γλώσσα στους τροϊκανούς, μόλις φυτρώσουν στο μπαχτσέ τα λαχανικά του φθινόπωρου, γίνουν τα πουλάκια κότες  και τακτοποιηθούν τα ξύλα για το χειμώνα!!!