Follow by Email

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

ΦΡΑΧΤΗΣ=ΜΝΗΜΕΙΟ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ



Υιοθετώ και αναδημοσιεύω την ανάρτηση:

Φράχτης προσβολή, φράχτης βαρβαρότητα, φράχτης στίγμα...

απο την  press-a 

υπενθυμίζοντας σχετικές μου αναρτήσεις για το θέμα ΕΔΩ  και ΕΔΩ


Κατάφερε και προσέλκυσε περισσότερους από 200 ακροατές, χωρίς καν να “διαφημιστεί” ιδιαίτερα η διάλεξή του στη Νέα Ορεστιάδα.
Μίλησε με θέμα “άνθρωποι και φράχτες”, όχι σαν προικισμένη με υψηλότατο IQ ιδιοφυΐα , ούτε σαν τετραπέρατο μυαλό που καθηλώνει με την εξυπνάδα του τους λιγότερο ευφυείς, αλλά σαν ένας “μέσος” άνθρωπος που έβαλε κάτω τη λογική, και χωρίς καν να τη στύψει, αντιλήφθηκε αμέσως το αυτονόητο. Ότι δηλαδή είναι τεράστια ανοησία να φαντάζεται κάποιος πως στήνοντας έναν “τοίχο” 10 χιλιομέτρων σε μία γραμμή συνόρων που ξεπερνά τα 100 χλμ., θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα,δήθεν, εμπόδια σε εκείνους που προηγουμένως πέρασαν πολλές άλλες, πολύ πιο μεγάλες δυσκολίες, μέχρι να “σκοντάψουν” σε ένα “φράχτη” 2,5 μέτρων ύψους.
Ο καθηγητής Νίκος Λυγερός ήρθε στη Νέα Ορεστιάδα το Σάββατο 21 Ιανουαρίου, μίλησε στο θέατρο Διόνυσος για περισσότερες από δύο ώρες και στη συνέχεια συνομίλησε για άλλη μία ώρα με το κοινό, το οποίο, σημειωτέον, τον παρακολούθησε καθηλωμένο, με απόλυτο σεβασμό.
Τι ήταν όμως αυτό που “εξέπεμπε” επί τρεις ώρες “κρατώντας” αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου; Το “κέρασμά” του. Ο ιδιοφυής “κέρασε” το μέσης ευφυίας μεν, υψηλής ευαισθησίας δε κοινό του, από ένα γεμάτο δίσκο με χιούμορ, αμεσότητα, απλότητα λόγου και επιχειρήματα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” στερείται ορθολογικής σκέψης;
Όποιος σκέφτηκε το “φράχτη” ως εμπόδιο για τους μη νομίμως κινούμενους μετανάστες, ξέχασε ότι υπάρχουν και...σκάλες! Αυτός που φαντάστηκε ότι μία τέτοια κατασκευή είναι ικανή να δείξει STOP στους ανθρώπους αυτούς, ξέχασε ότι πολύ σύντομα το σήμα του STOP θα αντικατασταθεί από σηματάκια με βελάκια που θα δείχνουν προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν μέχρι να βρουν ένα άνοιγμα, μία “πόρτα”. Δυστυχώς, βέβαια, η επόμενη “ανοιχτή πόρτα” που θα βρουν θα είναι υδάτινη. Αυτό ανεβάζει το επίπεδο του ρίσκου για τη ζωή τους, ανεβάζει όμως και τις ταρίφες των διακινητών που θα έχουν να διεκπεραιώσουν πιο δύσκολες αποστολές για να τους περάσουν από τη μία πλευρά του ποταμού στην άλλη. “Ο φράχτης δεν είναι λύση ούτε για το επίπεδο “εξυπνάδας” των μυρμηγκιών...”
Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” έρχεται να επιβαρύνει με εκατομμύρια ευρώ την ήδη βουλιαγμένη ελληνική οικονομία; Η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προχώρησε πριν από λίγες ημέρες στην υπογραφή της σύμβασης κατασκευής αυτού του έργου, παρότι η Ε. Ε. ξεκαθάρισε πως δεν δίνει ούτε τσακιστό ευρώ για τη δημιουργία ενός “τείχους”, που και “ξεπερασμένο” θεωρείται και ασύμβατο με κάθε έννοια σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τις ανθρώπινες αξίες εκείνων που βρίσκονται από την “ασφαλή” και “νόμιμη” πλευρά ενός “τείχους” βαρβαρότητας;
Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” δεν συνάδει με τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού, που τα ήθελε όλα ανοιχτά με θέα τον ορίζοντα και χωρίς υποψία εσωστρέφειας; “Οι Έλληνες έκτισαν τον Παρθενώνα, ναούς, θέατρα. Ποτέ δεν έκτισαν φράχτες...”
Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” θα στιγματίσει μία ολόκληρη περιοχή, μία ολόκληρη πόλη; “Θα λέμε σε ένα παιδί να ζωγραφίσει την Ορεστιάδα και αυτό θα ζωγραφίζει και έναν τοίχο...” “Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πάνω στο “φράχτη” και μία πινακίδα που θα γράφει “welcome to Orestiada...”
Και τελικά, τι θα απαντήσουμε στο παιδί που αύριο θα μας ρωτήσει: “Μαμά, μπαμπά, σε τι συναίνεσες; γιατί έκανες ή άφησες να γίνει ένα λάθος που εγώ σήμερα πρέπει να γκρεμίσω;”
Ο Νίκος Λυγερός υπενθύμισε στο ακροατήριό του ότι “πρέπει όλοι να πάρουμε σήμερα θέση, διαφορετικά, κατά έναν τρόπο, τα ονόματά μας θα είναι γραμμένα πάνω σε αυτό το βάρβαρο κατασκεύασμα”. Υπενθύμισε επίσης, πως όπως και σε άλλα κρίσιμα ζητήματα, έτσι και σε αυτήν την υπόθεση, η ουδετερότητα δηλώνει ουσιαστικά ταύτιση με το θύτη...
Δεν μπορεί να ξέρει κανείς πόσους και πόσο ουσιαστικά προβλημάτισε τους υπέρμαχους του “φράχτη” ο Νίκος Λυγερός, κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η διάλεξή του “ακούστηκε”, συζητήθηκε, σχολιάστηκε...Κι αυτό ακόμα, κέρδος είναι. Για όλους μας... 

Ακούστε ηχογραφημένα αποσπάσματα της ομιλίας του Νίκου Λυγερού στη Νέα Ορεστιάδα: 
                                      

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΤΙΣΤΗΣ

Εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους που έρχονται σε ρήξη με κατεστημένες αντιλήψεις και παίρνουν αποφάσεις που ταράζουν τα λιμνάζοντα νερά, ακόμα κι αν τα αποτελέσματα δείχνουν ότι δεν ήταν “ωφέλιμες” επιλογές. Δεν δέχομαι την έννοια του λάθους στην ανθρώπινη δράση. Υπάρχουν επιλογές, που ανάλογα με τις συνθήκες και το περιβάλλον που εξελίσσονται καταλήγουν ευνοϊκά ή δυσάρεστα για τη ζωή μας. Προπάντων όταν η τελική έκβαση των πραγμάτων εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, που η κάθε μια επηρεάζει σημαντικά την εξέλιξή τους. Σημειωτέον ότι η ιστορία χαρακτήρισε πολλές φορές ως ιδιοφυείς τολμηρότατες ενέργειες ανθρώπων, που πριν την ευνοϊκή κατάληξή τους αποδίδονταν σε αποκοτιά τρελού με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.
Αντίθετα, δεν δίνω δεκάρα για τους συνήθεις “σιγουρατζήδες”, που αποφεύγουν τις αποφάσεις με αβέβαιο αποτέλεσμα, κρατώντας πάντα μια “πισινή” για να φορτώσουν σε άλλους τις ενδεχόμενες αποτυχίες τους. Είναι οι τύποι που έχουν εύκολη την κριτική για τα πεπραγμένα των άλλων, αλλά σπάνια εκτίθενται οι ίδιοι στην κοινή κρίση .
Στην πολιτική σκηνή οι πρώτοι είναι οι πραγματικοί πολιτικοί , οι δεύτεροι οι κοινοί πολιτικάντηδες. Οι μεν γράφουν την ιστορία πληρώνοντας συνήθως το κόστος, οι δε διαχειρίζονται το νέο τοπίο που προκύπτει και νέμονται τα όποια οφέλη μέχρι τη βαθιά του σήψη. Θυμόμαστε μόνο αυτούς που γκρεμίζουν ένα σάπιο οικοδόμημα και τρώνε όλη τη βρώμα και τη σκόνη, καθώς και αυτούς που κτίζουν το καινούργιο. Τους διαχειριστές δεν τους θυμάται ποτέ κανείς.
Δεν έχω τα πραγματικά δεδομένα, ούτε είμαι γνώστης των πολιτικών παρασκηνίων για να μπορώ να αποτιμήσω τις πολιτικές δράσεις του Γιώργου Παπανδρέου. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι γίναμε φτωχότεροι στα δύο τελευταία χρόνια, ότι πολλοί άνθρωποι έχασαν την εργασία τους , ότι πολλοί νέοι δε μπορούν να βρουν δουλειά , ότι βρισκόμαστε γενικά σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες στο τέρμα της, αποτελούν αρνητικά στοιχεία για τη συνολική αποτίμηση. Αν υπήρχε τρόπος να είχε κινηθεί μια παράλληλη πορεία με διαφορετικές πολιτικές αποφάσεις για τους μισούς Έλληνες χωρίς μνημόνια και τρόϊκες και να μπορούσαμε να συγκρίνουμε τη θέση τους με την τωρινή δική μας, ίσως να αισθανόμασταν ευτυχείς, που δεν είχαμε την τύχη τους ή να δικαιούμαστε να στείλουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα όλα τα μέλη των κυβερνήσεων της τελευταίας διετίας. Όταν κάποιος μπαίνει στο Νοσοκομείο με λίγες πιθανότητες να ζήσει και φεύγει τελικά ζωντανός, μα ακρωτηριασμένος, δεν ξέρει αν πρέπει να είναι ευγνώμων στους θεράποντες γιατρούς ή να τους θεωρεί υπεύθυνους για την αναπηρία του. Τα πολιτικά γεγονότα δυστυχώς εξελίσσονται μονοσήμαντα χωρίς να μπορεί ποτέ κανείς να γυρίσει πίσω το χρόνο. Αυτή η νομοτέλεια είναι άλλωστε η τροφή της πολιτικής.
Παρόλα αυτά κανείς δεν αμφιβάλει ότι είμαστε στη διαδικασία μιας δύσκολης γέννας, που θα μας οδηγήσει σε μια νέα πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα, στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού με τα στοιχεία της νέας κοινωνικοπολιτικής μας ταυτότητας. Το τοπίο που θα αναδειχθεί αμέσως μετά την έξοδό μας από το τωρινό σκοτεινό τούνελ , όποτε αυτή συμβεί, θα συμψηφιστεί λογικά στη συνολική αποτίμηση της προσφοράς του Γιώργου Παπανδρέου στην ιστορική μας διαδρομή.
Όταν οι τωρινές κραυγές των ΜΜΕ, που απευθύνονται στο θυμικό και προσπερνούν τη λογική, οι δηλώσεις των δελφίνων και οι θέσεις των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, μετρημένες πια, θα είναι μακρινές αναμνήσεις και αντικείμενα μελετών της ιστορίας, ο καθένας θα πάρει σ' αυτήν τη θέση που του αξίζει.
Το δυσκολότερο είναι να γκρεμίσεις ένα σάπιο οικοδόμημα και να αντέξεις τη βρώμα της σαπίλας, καθώς κατακρημνίζεται στη σκόνη του. Ότι και να κτιστεί πλέον στη θέση του θα είναι σίγουρα καλύτερο και πιο όμορφο.
Ζητείται κτίστης...

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

To Exit

    Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.
    Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.
    Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του  σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.
    Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit.  Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.

    Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το  «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός  επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.
    Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς  την κορυφή του λόφου. Ας  παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα –ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν  τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.
    To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια  Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε  ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.
    Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη.