Follow by Email

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Ενα άλλο Μνημόνιο. Ελπίδα ή φενάκη;‏



"Από την αρχή είχα προειδοποιήσει ότι η πολιτική του Μνημονίου θα βυθίσει σε ύφεση την ελληνική οικονομία και τώρα δικαιώνομαι" επαναλαμβάνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτό είναι το βασικό του Αξίωμα. Το δεύτερο σαμαρικό Αξίωμα είναι πως: "μόνο με ανάπτυξη μπορεί η οικονομία της χώρας να ανταποκριθεί στο δυσβάσταχτο χρέος". Στη βάση αυτών των δύο Αξιωμάτων καταλήγει στο Θεώρημα – που αποτελεί και τον πυρήνα της αντιπολιτευτικής του τακτικής – πως η λύση για τη χώρα είναι ένα άλλο Μνημόνιο που θα πυροδοτήσει άμεσα την ανάπτυξη και η Ελλάδα θα αρχίσει να αποπληρώνει τα χρέη της.



Στη θεωρία παίρνει άριστα. Δεν ξέρω με τι βαθμό πήρε το πτυχίο του τα Οικονομικά, οφείλουμε όμως όλοι μας να υποκλιθούμε στην αυθεντία του Προέδρου της ΝΔ, καθώς και τα δύο Αξιώματα πάνω στα οποία στηρίζει το Θεώρημά του – το οποίο...

...και προτείνει ως λύση για το γόρδιο δεσμό του ελληνικού χρέους – είναι σωστά και η εξ’αυτών συναγόμενη πρόταση είναι ακολούθως σωστή. Σε αυτό δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας λογικός άνθρωπος να διαφωνήσει μαζί του. Είναι όμως και εφικτό;
Το μεγάλο πλεονέκτημα των επιστημονικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών κ.α. θεωριών είναι ότι έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν τις προκείμενες, με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταλήγουν συμπερασματικά στα αποτελέσματα που επιθυμούν. Το μεγάλο τους μειονέκτημα όμως είναι, πως ενίοτε πρέπει να υποστούν τη βάσανο της εφαρμογής, σε ένα πιο σύνθετο και περίπλοκο περιβάλλον, με πολλούς αστάθμητους παράγοντες με αποτέλεσμα οι κατά τα άλλα σωστές βασικές παραδοχές τους να νοθεύονται, η απολυτότητά τους να φθίρεται και το προσδοκόμενο αποτέλεσμα να μην είναι εφικτό.
Ποιος θα είχε π.χ. αντίρρηση στο Αξίωμα ότι για να φτιάξεις μια καλή ποδοσφαιρική ομάδα προϋπόθεση είναι να επενδύσεις αρκετά χρήματα. Ή ακόμα πως αν θες να κάνεις πρωταθλητισμό και να αποκτήσεις οντότητα ως ομάδα θα πρέπει εκτός από το να αγοράζεις παίκτες, να έχεις τη δυνατότητα να αναδεικνύεις και κάποιους από τα φυτώρια σου ή με σκάουτινγκ.Αν τώρα έρθει ένας μάνατζερ και σου πει πως: για να διακριθείς στο Champions League πρέπει να επενδύσεις 100 εκατ. και να αναδείξεις έναν Μέσι και έναν Γκουαντιόλα, η συνταγή του είναι σωστή, αλλά θα έχει αντίκρυσμα μόνο αν είσαι η Μπαρτσελόνα ή η Ρεάλ. Αν είσαι ο βάζελος ή ο γαύρος θα του πεις: μεγάλε, μας υποχρέωσες! Αμα είχα 100 εκατ έφτιαχνα κι εγώ ομαδάρα, δε θα φώναζα εσένα. Βρες μου λύσεις με 10 εκατ. και έχοντας βασικό το Βύντρα ή τον Αβραάμ.
Υπάρχουν κάποια βασικά μεγέθη σε κάθε κρατικό μόρφωμα που θέλει να συμμετέχει στο παγκόσμιο παιχνίδι πολιτικής, πολιτισμικής και οικονομικής επιρροής, τα οποία είναι γενικώς παραδεκτά και απεικονίζουν το επίπεδο υγείας των αρχών και των κανόνων που το διέπουν και το βαθμό κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας του πληθυσμού που το απαρτίζει. Τέτοια είναι το έλλειμμα/πλεόνασμα του προϋπολογισμού, το κρατικό χρέος, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το επίπεδο απονομής της Δικαιοσύνης, η γραφειοκρατία, η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, η αξιοκρατία, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, η διαφάνεια στο δημόσιο βίο, το ποσοστό απασχόλησης του εργατικού δυναμικού, η παραγωγική βάση, η πρωτοπορία και η καινοτομία, ο σεβασμός στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Ολοι λίγο πολύ συμφωνούμε ότι στα περισσότερα απ’ αυτά τα μεγέθη η χώρα εμφανίζεται προβληματική και αντικειμενικά – από αξιολογήσεις διεθνών οργανισμών – καταλαμβάνει θέσεις κοντά στο μέσον της παγκόσμιας κατάταξης των 200 περίπου χωρών του ΟΗΕ. Ειδικά, στα αμιγώς οικονομικά μεγέθη (χρέος, έλλειμμα, συναλλαγές) έχουμε πιάσει πάτο. Παραταύτα η Ελλάδα βρίσκεται στις 30 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, με τα υψηλότερα εισοδήματα και το υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης. Πως εξηγείται αυτό το παράδοξο;
Το αρχαίο κλέος, η γεωπολιτική της θέση, η σωστή επιλογή συμμάχων στη  νεώτερη ιστορία και η κορυφαία απόφαση του Κων. Καραμανλή πριν από 35 χρόνια, έκαναν τη χώρα μέλος ενός club προνομοιούχων. Αν δεν συνέτρεχαν αυτές οι συγκυρίες, που πολλές φορές έγιναν ερήμην και σε πείσμα της λαϊκής βούλησης, με το επίπεδο κρατικών και οικονομικών δομών που τη χαρακτηρίζουν, η χώρα σήμερα θα βρισκόταν στη μοίρα των χωρών του πρώην ανατολικού μπλόκ.
Αυτό το ξέρουν και το βλέπουν οι σύμμαχοι και εταίροι μας, γι’αυτό και οι κραυγές "πεινάμε" και "ζούμε μια νέα κατοχή" δεν τους συγκινούν ιδιαίτερα. Αντιθέτως όσοι ενημερώνονται για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό ή κινούνται και εκτός συνόρων, πέρα από τα όρια του ελληνικού μικρόκοσμου, διαπιστώνουν το τελευταίο διάστημα και έναν εκνευρισμό και μια δυσθυμία πολλών, ακόμα και φίλων, απέναντι στη χώρα και τους κατοίκους της.
Το Μνημόνιο λοιπόν που επικαλείται ο Σαμαράς και ονειρεύονται και πολλοί άλλοι ακόμα, δεν πρόκειται να μας το δώσουν. Και είναι απόλυτα λογικό να μη μας το δώσουν. Η χώρα ήταν σε ύφεση 0.2% από το 2008 και δανείστηκε 23 δισ. για να καλύψει τις υπέρογκες ανάγκες της. Το 2009 δανειστήκαμε ακόμα πιο πολλά (€ 36 δισ.) και αντί για ανάπτυξη, η ύφεση βάθυνε ακόμα περισσότερο (-3.2%). Σύμφωνα με τους εγχώριους οικονομολόγους της φακής πόσα λεφτά έπρεπε να μας δανείσουν άραγε οι τροϊκανοί το 2010 για να έχουμε ανάπτυξη; 50 δισ.; 60 δισ.; 70 δισ.;  70 δισ. κι έναν αράπη στον καθένα; Ο γερμανός ή ο γάλλος πολιτικός που θα έκανε μια τέτοια εισήγηση στο κοινοβούλιό του, θα έπρεπε στην καλύτερη περίπτωση να διεκδικήσει το Darwin Award της χρονιάς και στη χειρότερη να κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία απέναντι στην πατρίδα του.
Το Μνημόνιο δεν συντάχθηκε για να φέρει ανάπτυξη το ’10 και το ’11. Οταν βρίσκεσαι ήδη σε ύφεση 3.2% και καλείσαι να τραβήξεις 36 δισ. από την οικονομία, χωρίς εξωτερικό δανεισμό και χωρίς παραγωγική βάση, η ύφεση είναι τόσο σίγουρη όσο κι ο θάνατος. Το Μνημόνιο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να λειτουργήσει ως βαλβίδα ασφαλείας, προκειμένου να εκτονωθεί η ελληνική φούσκα ομαλά και να αποτραπεί η εκρηξη που θα προκαλούσε μία μονομερής στάση πληρωμών.Η μείωση του ΑΕΠ της χώρας γίνεται εσκεμμένα και βάσει σχεδίου, ώστε να επιστρέψουμε στα πραγματικά κυβικά της οικονομίας μας. Η χώρα βρίσκεται σε κίνδυνο όχι γιατί μειώνεται το ΑΕΠ, αλλά γιατί έχει μια τελευταία ευκαιρία τα επόμενα 2-3 χρόνια, να αλλάξει τις δομές της και τον τρόπο που λειτουργεί, και να προσεγγίσει την Ευρώπη πραγματικά και όχι θεωρητικά ή ονομαστικά. Ο κόσμος έχει γίνει πιο σύνθετος, νέες δυνάμεις αναδεικνύονται και ο νέος καταμερισμός του παγκόσμιου προϊόντος αλλάζει τις ισορροπίες. Οι κινήσεις θα πρέπει να είναι ταχύτατες από όλους αν θέλουμε να επιβιώσουμε.
Ο Παπανδρέου θα πρέπει να διώξει άμεσα από την κυβέρνηση τους Σκανδαλίδηδες και τους Καστανίδηδες που δηλώνουν ότι δεν θέλουν μπάστακες στα υπουργεία τους. Η χώρα χρειάζεται σοβαρούς και μετρημένους ανθρώπους που θα συνεργαστούν με τους ευρωπαίους για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Οποιος υπουργός δεν έχει πρόθεση να σκορπάει κρατικό χρήμα κάτω απ’ το τραπέζι δεν έχει να φοβάται τίποτα από τους ελεγκτές. Αυτοί που σκούζουν είναι ύποπτοι.
Οι υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να πάψουν να κρύβονται και να σέρνουν τα πόδια τους και από φορείς της διαμαρτυρίας των ψηφοφόρων τους προς την κυβέρνηση, να γίνουν φορείς του μηνύματος της αλλαγής του κράτους προς τους ψηφοφόρους.
Ο Σαμαράς καλό θα ήταν να σταματήσει να παίζει με τα νεύρα του κατάκοιτου πολυτραυματία ασθενή του νοσοκομείου, ότι τάχατες του το είχε πει εκ των προτέρων ότι θα τον κρατήσουν μέσα για κανα μήνα και θα τον ταράξουν στις εγχειρήσεις, ενώ εκείνος  του είχε προτείνει ανώδυνη θεραπεία με ματζούνια. Αν ήθελε να προσφέρει στη χώρα, καλύτερα θα ήταν να είχε παρέμβει πρίν το ατύχημα, όταν ο χοντρός και μεθυσμένος οδηγός πήγαινε με 200 το λεωφορείο σούμπιτο στο γκρεμό και ο ίδιος από τη θέση του συνοδηγού ασχολούταν με το πώς θα φέρει το ναό του Επικούριου Απόλλωνα από την Ηλεία στη Μεσσηνία. Τότε δεν είχε αντιληφθεί τίποτα. Τώρα τα προβλέπει όλα.
Από την Αριστερά δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα καθώς ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο η μία στις δύο λέξεις είναι "ξοδεύω" ενώ δεν υφίστανται ούτε ως έννοια οι λέξεις "εισπράττω" και "εξοικονομώ".
Οι επιστημονικοί φορείς (δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, δικαστές, φαρμακοποιοί) της χώρας θα πρέπει να σταματήσουν να συναγωνίζονται στο ποιός θα σκεφτεί την πιο ευρηματική μπαρούφα εναντίον της τρόϊκας και να συνδράμουν με το επιστημονικό τους έργο στην ανάκαμψη της χώρας..
Εμπορικοί σύλλογοι, επιμελητήρια, σύνδεσμοι βιοτεχνών και βιομηχάνων, ινστιτούτα, κέντρα ερευνών, συνδικαλιστικοί και λοιποί φορείς θα έπρεπε αυτή την ώρα να βρίσκονται σε έναν οργασμό συσκέψεων τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα πολιτικά κόμματα αλλά και με διεθνείς οργανισμούς, αξιολογώντας μελέτες και σχέδια δράσης σε μια προσπάθεια σχεδιασμού, από σήμερα, της Ελλάδας του 2020. Να ενημερώνουν τα μέλη τους και να συμβουλεύουν τους νέους επιχειρηματίες για τις σύγχρονες τάσεις στην παγκόσμια αγορά, για νέες μεθόδους παραγωγής, για τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων, για τις νέες τεχνολογίες, για σύγχρονες μεθόδους διείσδυσης σε νέες προσοδοφόρες αγορές. Αντ’αυτού οι εκπρόσωποί τους περιφέρονται μέρα νύχτα από κανάλι σε κανάλι μιξοκλαίγοντας σαν τη χήρα στο κρεββάτι, προκειμένου να εξαιρεθούν από τους φόρους. Τα παιδιά τους θα το εκτιμήσουν πολύ περισσότερο αν συνδράμουν στη διαμόρφωση ενός καλύτερου αύριο, παρά στη διάσωση μιάς φοροαπαλλαγής σήμερα. Ας δουλέψουν για αυτά.
Για τους βολεμένους του πασοκικού και νεοδημοκρατικού συστήματος που έχουν συμπήξει ένα ισχυρό μέτωπο με την παλαιοκομμουνιστική και νεοκομμουνιστική Αριστερά, που νοσταλγούν το χθές και τα προνόμια που χάνονται και δίνουν την υπέρτατη μάχη για να αποτρέψουν οποιαδήποτε αλλαγή, τι να πει κανείς! Εχουν κάνει δεύτερο σπίτι τους την πλατεία Συντάγματος και δηλητηριάζουν το λαό ενσπείρωντας αισθήματα μιζέριας και μίσους. Ας σκεφτούν λίγο καλύτερα τις πράξεις τους. Αν αποτύχει η κυβέρνηση η ικανοποίηση που θα πάρουν όταν θα δουν τον Παπανδρέου να κρεμιέται στο Σύνταγμα ή να εκτελείται στο Γουδί θα κρατήσει λίγες μέρες. Οι συνέπειες της αποτυχίας όμως ενδέχεται να κρατήσουν αρκετά χρόνια.
Το πάρτυ του συνεχούς δανεισμού, της κατάχρησης και του επίπλαστου ευδαιμονισμού έλαβε τέλος. Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει ξανά η περιβόητη ανάπτυξη. Σε πιο στέρεες βάσεις όμως αυτή τη φορά. Το χωράφι που λέγεται ελληνικό κράτος θα πρέπει να καθαριστεί από τα ζιζάνια και να οργωθεί απ’ την αρχή, προκειμένου να προσελκύσει επιχειρηματίες που θα θελήσουν να επενδύσουν. Η ώρα σήμανε 12, το άγγιγμα της νεράιδας δε φτουράει πιά, η άμαξα έγινε κολοκύθα και η νύχτα θα είναι βαθιά. Τον πρίγκηπα του παραμυθιού καλούμαστε να τον βρούμε μόνοι μας. Τώρα. Οι καιροί ου μενετοί.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Μήνυμα απο έναν νεκρό πολεμιστή του 1940


Συγγραφείς του μηνύματος της ΟΛΜΕ για την επέτειο του "ΟΧΙ",
Αγαπητοί απόγονοι,
Στις 28 του Οκτώβρη υποτίθεται ότι γιορτάζετε, γιατί πριν από 71 χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, εμείς, οι εργάτες , οι έμποροι, οι αγρότες, αφήσαμε τις δουλειές μας, τα μαγαζιά μας και τα χωράφια μας. Μια δικτατορική κυβέρνηση μας είπε ότι απειλούνταν η κυριαρχία μας, η ανεξαρτησία μας, η αξιοπρέπειά μας. Μας μήνυσε ότι ο Ιταλο-Γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας. Είπαν “ΟΧΙ” στην απαίτησή τους να περάσουν από τη χώρα μας, γιατί αυτό απαιτούσαν οι συμμαχικές μας υποχρεώσεις. Χωρίς κανέναν δισταγμό, όλοι μας υιοθετήσαμε το «ΟΧΙ». Δεν θα περάσουν!  Και, νέοι τότε, βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες στις πόλεις και πρώτα απ’ όλα στα χωριά ανέλαβαν την τροφοδοσία. Όλοι μας σηκώσαμε το μπόι μας, είτε διαφωνούσαμε , είτε συμφωνούσαμε με την επιλογή της κυβέρνησης. Λυγίσαμε τα σίδερα.
Οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν το μπελά τους:
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα σπίτια μας, που με ιδρώτα έχουμε χτίσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα χωράφια μας, που με αίμα τα έχουμε οργώσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας». Έτσι πιστεύαμε!
Και νικήσαμε! Οι Ιταλικές μεραρχίες δεν πέρασαν! Χρειάστηκε να κατέβουν οι φασιστικές ορδές του Χίτλερ για να κάμψουν την ηρωική μας αντίσταση. Και παρά το ότι με φωτιά και σίδερο οι κατακτητές άρχισαν να ληστεύουν τη χώρα, παρά το ότι πεθαίναμε από την πείνα, παρά το ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί μας εγκατέλειψαν και λούφαξαν, εμείς ξανασηκωθήκαμε. Οργανωθήκαμε στις πόλεις και στα χωριά και βγήκαμε στο βουνό. Η Εθνική Αντίσταση απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μαθητές και μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και αγρότισσες πήραμε τα όπλα.
Η ζωή των κατακτητών έγινε μαύρη. Δεν στέκονταν πουθενά. Το νέο για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έκανε το γύρο του κόσμου. Ο ανυπότακτος λαός μας οργάνωσε την αντίσταση του. Πιστέψαμε ότι σώσαμε τον κόσμο από την πείνα. Ότι σώσαμε την αξιοπρέπεια μας. Με χιλιάδες θύματα. Με Καλάβρυτα, με Δίστομο, με δεκάδες ολοκαυτώματα. Και νικήσαμε! Διώξαμε τον κατακτητή, γράφοντας τις πιο φωτεινές σελίδες στην ιστορία , την Εθνική Αντίσταση.
Η αγωνιστική στάση ζωής, η ανιδιοτέλεια και η αυτοθυσία μας, καθώς επιλέξαμε το δρόμο της προσφοράς και του κοινωνικού χρέους δυστυχώς διαπιστώσαμε πολύ γρήγορα από τον ουρανό που βρεθήκαμε, ότι πήγαν στράφι! . Οι πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά, που θέλαμε να είναι ισχυρές βάσεις για την οικοδόμηση  της ειρήνης, τη θεμελίωση της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προαγωγής  του πολιτισμού, δυστυχώς ποδοπατήθηκαν στη συνέχεια.
Σήμερα, 71 χρόνια μετά, παρατηρώντας τα γεγονότα , που συνέβησαν στη συνέχεια , δυστυχώς μετανιώσαμε πικρά, που δώσαμε τα νιάτα μας για χάρη σας. Γιατί αμέσως μετά την απελευθέρωση σας είδαμε να χωρίζεστε σε δύο ομάδες που πολεμούσαν μεταξύ τους με τόση λύσσα, που δεν είδαμε στο δικό μας πόλεμο. Τα θύματα και οι φρικαλεότητες ήταν περισσότερα στον εμφύλιο πόλεμό σας παρά στο δικό μας. Στη συνέχεια οι νικητές συμπεριφέρθηκαν στους ηττημένους με τέτοια αγριότητα, που οι Γερμανοί κατακτητές φαίνονταν μπροστά σας αγγελούδια. Πολλά από τα παιδιά και τα εγγόνια μας, κυνηγημένα, τα στείλατε μετανάστες στη Γερμανία και στην Ιταλία να υπηρετούν αυτούς που μας στέρησαν τη ζωή με αντάλλαγμα, σαν δάνειο, λίγο από τον πλούτο τους.
Δουλεύατε σαν σκλάβοι στα ανθρακορυχεία τους και σε όποια δουλειά απαξίωσαν οι ίδιοι, γιατί δεν καταφέρατε μόνοι σας να φτιάξετε ένα κράτος που να μπορεί να ζήσει τα παιδιά του. Δεν σεβαστήκατε τη Δημοκρατία που ονειρευτήκαμε δεν επικράτησε η Δικαιοσύνη, που διεκδικήσαμε με αντάλλαγμα τη ζωή μας, δεν δώσατε αξία στην παιδεία και τον πολιτισμό μας. Γίνατε καταναλωτικά υποκείμενα και ξεπουλήσατε την ψυχή σας και την ανθρωπιά σας για να αποκτήσετε τις Mερσεντές σας, τις Φεράρι σας , τα Καγιέν σας, τις συσκευές Siemens , τα τρακτέρ σας, τα Ιταλικά ρούχα, τις Ιταλικές κουζίνες κ.λ.π. χωρίς να φροντίσετε να παράγετε τίποτα απ' όλα αυτά στον τόπο μας. Επιτρέψατε να σας κλέψουν οι δήμιοί μας τα καλύτερα μυαλά και να εργάζονται και να ερευνούν για χάρη τους. Παρακαλώντας τους, ακόμα και με δόλια μέσα, μπήκατε, με τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών σύμφωνη, στην Ένωσή τους καθιστώντας το Σύνταγμά τους ισχυρότερο από το δικό σας και υιοθετήσατε τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ό, τι σας κληρονομήσαμε εμείς. Επιδιώξατε χρησιμοποιώντας ότι “μέσο” διέθετε ο καθένας και εκλέγοντας όποιον σας υπόσχονταν διορισμό στο Δημόσιο να βολέψετε τον εαυτό σας μόνο και τα παιδιά σας χωρίς να απαιτήσετε δυναμικά κανόνες και θεσμούς, που να αναδεικνύουν τους ικανούς ανάμεσά σας. Δεχθήκατε με ευκολία τα δάνειά τους διαλύοντας πρόθυμα την όποια παραγωγική σας μηχανή για να αποκτήσετε τα αγαθά που αυτοί παρήγαγαν χωρίς να αντιδράσει ποτέ κανείς σας. Αρχίζουμε να έχουμε τύψεις, που δεν αφήσαμε πιο μπροστά τους Ιταλούς και τους Γερμανούς να περάσουν ελεύθερα. Ίσως τότε να αποφεύγονταν όσα είδαμε , να μην είχαμε φτάσει στην καταστροφή, να ζούσαμε και μεις με τα παιδιά και τα εγγόνια μας μια ήσυχη ζωή στα χωριά και τις πόλεις μας.
Στη εφετινή επέτειο της 28ης του Οκτώβρη, που υποτίθεται ότι αφιερώνετε στη μνήμη μας αντιληφθήκατε αίφνης ότι βρίσκεστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας σας με αφορμή την άρνηση των αφεντικών, που μόνοι σας ορίσατε από την απελευθέρωση και μετά , να συνεχίσουν να σας δανείζουν την “ευδαιμονία”, που ζήσατε , ξεπουλώντας εδώ και 71 χρόνια τις αρχές και αξίες, που έκαναν όλους εμάς να δώσουμε τα νιάτα μας για χάρη σας.
Αντιληφθήκατε ότι  δέχεστε μια τεράστια επίθεση που αμφισβητεί τις κατακτήσεις σας, την κυριαρχία σας, τη δυνατότητα σας να χαράζετε το μέλλον σας, επειδή απλά σας έκοψαν τα δανεικά!
Τον δικό μας αγώνα , αχρείοι, προσπαθείτε να τον εξομοιώσετε με τον δικό σας, καθώς σε σας οι “εχθροί” :
  • καταργούν κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν, αποσιωπώντας ότι πολλά απ' αυτά τα “δικαιώματα” και τις “κατακτήσεις” αποκτήθηκαν εις βάρος άλλων κοινωνικά αδύναμων ομάδων, σαν ειδικά κατ' εξαίρεση επιδόματα. Ας δεχτούμε ότι έχετε δίκιο!
  • υπονομεύουν και διαλύουν βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση, αποσιωπώντας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν έχει καμία εκτίμηση, ούτε στις Δημόσιες υπηρεσίες, ούτε στη Δημόσια Εκπαίδευση, ούτε στην ποιότητα των Δημόσιων αγαθών και της Δημόσιας υγείας. 
  • μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις σας και οδηγούν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην εργασιακή εφεδρεία, στην ανεργία και την υποαπασχόληση, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση, αποσιωπώντας ότι οι αναπηρικές συντάξεις ξεπερνούν στον αριθμό ακόμα και τον αριθμό των αναπήρων που δημιούργησε ο Ιταλο-Γερμανικός πόλεμος, ότι οι μισοί συνταξιούχοι είναι κοντά στα 50 τους, ότι μαζί με τους Δημόσιους υπαλλήλους που πραγματικά εργάζονται , αμείβονται άθλια και κρατούν στις πλάτες τους ολόκληρο το κράτος υπάρχουν και πολλοί ακόμα που δεν έχουν αντικείμενο εργασίας, όταν εμφανίζονται στην “εργασία” τους.
  • Ξεπουλούν εθνικό πλούτο , παραδίδουν στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζουν και εγκαταλείπουν το περιβάλλον, χωρίς να λέτε ότι αυτό τους το επιτρέπετε εδώ και 71 χρόνια, αλλά δεν αντιδράσατε, όσο επιτρέπονταν και σε σας να κτίζετε το αυθαίρετό σας, να φοροδιαφεύγετε, να κακοποιείτε τη γη με τα φυτοφάρμακά σας, με τα αυτοκίνητά σας, με τα φουγάρα σας.
  • Και το πιο σημαντικό: Στο βωμό της κρίσης περιορίζεται ασφυκτικά η δημοκρατία, συρρικνώνεται η εθνική κυριαρχία και δίνεται το δικαίωμα σε όργανα και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας να διαφεντεύουν τη ζωή μας. Χα!!! Πολύ αργά το θυμηθήκατε αγαπητοί μου απόγονοι! Αυτό δε συνέβη στον καιρό της κρίσης. Επειδή συνέβαιναν όλα αυτά για 71 χρόνια , χωρίς να αντιδράτε, καθώς εσείς σκοτωνόσασταν μεταξύ σας, φτάσατε στην κρίση!
Τέτοιους αγώνες δίναμε και μεις πριν τον πόλεμο, απόγονοί μας! Και η δική μας πείνα τότε ήταν πραγματική. Χωρίς Σχολεία, χωρίς συντάξεις, χωρίς Νοσοκομεία, χωρίς δρόμους, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς νερό. Και όλοι οι άνθρωποι πριν από μας έδιναν , αλλά και μετά από σας θα δίνουν τέτοιους αγώνες κάθε μέρα, κάθε ώρα. Οι κυβερνήτες σας είναι οι ίδιοι, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους εδώ και 71 χρόνια και τους επιλέγετε συνήθως εσείς οι ίδιοι. Πως και ανακαλύψατε τόσο ξαφνικά, ότι είναι “ξεπουλημένοι”, “προδότες”, “δοσίλογοι” και όργανα των μηχανισμών που διαφεντεύουν τη ζωή σας; Πως και χρειάστηκαν 70 επέτειοι του 40 για να το καταλάβετε; Πού είχατε το καμπανάκι του συναγερμού; Στο ύψος του μισθού σας μήπως; Τότε πολεμήσαμε αποκλειστικά και μόνο για την δική σας ελευθερία, καθώς εμείς δεν είχαμε τίποτα άλλο να γλυτώσουμε παρά τη φτώχεια μας.
Αν λοιπόν ο δικός μας αγώνας είναι ίδιος με τον δικός σας, τότε δεν υπάρχει λόγος να μας μνημονεύετε κάθε χρόνο. Αρκετά χρησιμοποιηθήκαμε  για να προβάλλονται οι “πολιτικοί” σας στις εξέδρες των παρελάσεων, για να κερδίζουν οι έμποροι των στολών, των παρελάσεων, των μπαλονιών και των σημαιών.  Βρήκατε και σεις την ευκαιρία να διεκδικήσετε στη μνήμη μας τη σωτηρία των μισθών σας και την διατήρηση των κεκτημένων σας; Να αναδεικνύετε λοιπόν τους δικούς σας ετήσιους ήρωες στους καθημερινούς κοινωνικούς σας αγώνες, να τους τιμάτε, να γιαουρτώνετε και να μουτζώνετε τους πολιτικούς σας, όταν έρχονται να ζητήσουν την ψήφο σας και αφήστε μας στην ησυχία μας. Δεν θέλουμε , ούτε παρελάσεις, ούτε παράτες, ούτε τιμές, ούτε αγήματα. Ένα δάφνινο στεφάνι μόνο και ενός λεπτού σιγή απ' όσους πιστεύουν ότι ο δικός μας αγώνας και το δικό μας “ΟΧΙ” δεν ήταν ίδιο με το δικό σας μας φτάνει...
 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

ΚΟΥΙΖ

    Δύτης βρίσκεται 120 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και βυθίζεται με ταχύτητα 25 m κάθε  λεπτό (Κατάσταση Α).  Αν φτάσει στα 200 μέτρα είναι βέβαιο ότι θα συνθλιβεί από την πίεση του νερού. Αυτός καταφέρνει την ύστατη στιγμή, και αφού πιάσει τα σκοινιά βοήθειας που του παρασχέθηκαν, να σταματήσει τη βύθιση και λίγο πριν φτάσει στο κρίσιμο βάθος  μετά 9 λεπτά βρίσκεται πάλι στα 120 m με κατεύθυνση  προς την επιφάνεια της θάλασσας (Κατάσταση Β).
Τότε:
Α. Ο δύτης ήταν πιο ασφαλής στην κατάσταση Α
Β. Ο δύτης είναι πιο ασφαλής στην κατάσταση Β
Γ. Δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Σημειώστε την κατά τη γνώμη σας σωστή απάντηση . (Ο κ. Αντώνης Σαμαράς σημείωσε σωστό το Γ, αν σας βοηθάει...)

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Ο "ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ" ΘΕΟΣ ΠΕΘΑΝΕ


        Οι από μηχανής θεοί, που εμφανίζονταν την κρίσιμη ώρα και έσωζαν τους ανθρώπους από τα δεινά, καθώς και οι ήρωες των κόμικς, που δευτερόλεπτα πριν το μοιραίο σκαρφίζονταν απίθανα κόλπα και κατατρόπωναν τον εχθρό, μάλλον στη φαντασία των ανθρώπων μόνο υπήρξαν για να ξορκίζεται η πραγματικότητα και να κερδίζεται λίγος ακόμα χρόνος δικαιώματος στην ελπίδα. Ακούω και διαβάζω πολλά σενάρια για την επόμενη μέρα και τις πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν, ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση που θα προκύψει αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε.  και τις αποφάσεις τους για την τύχη του Ελληνικού (και όχι μόνο) χρέους. Γνώμη μου είναι ότι οποιαδήποτε εσωτερική πολιτική κίνηση δε μπορεί ούτε στο ελάχιστο να επηρεάσει τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα, καθώς το παιχνίδι έχει ξεφύγει εδώ και πολύ καιρό από το δικό μας γήπεδο. Η βάρκα της Ελληνικής Οικονομίας παλεύει ανάμεσα στα κύματα που προκαλεί η ναυμαχία που εξελίσσεται μεταξύ των οικονομικών κολοσσών προσδεδεμένη μεσοπέλαγα στην πλώρη τους. Είτε κόβεις τα σκοινιά και απομακρύνεσαι σε άγνωστα πελάγη, είτε προσπαθείς να απομακρύνεις τα νερά που μπαίνουν από παντού περιμένοντας να καταλαγιάσει το κύμα.   Μόνο σαν καταλύτης για την προσαρμογή μας στη νέα πραγματικότητα μπορεί να λειτουργήσει και σ’ αυτό το πεδίο θα αναζητηθεί η βέλτιστη λύση. Η εποχή της «τζάμπα μαγκιάς» τελειώνει για όλους και αυτό πρέπει να αναδειχθεί και στη βουλή τις επόμενες μέρες. Η ιδέα της αυξημένης πλειοψηφίας για οποιαδήποτε νομιμοποίηση συμφωνιών, που θα επηρεάσουν την οικονομική  ζωή μιας ολόκληρης γενιάς είναι επιβεβλημένη. Ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες των αποφάσεών τους απέναντι στους πολίτες. Οι συνεννοήσεις και συγκλίσεις σε επίπεδο κορυφής κανένα αποτέλεσμα δεν θα έχουν, το αντίθετο μάλιστα θα ενταθεί η απαξίωση για ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, αν δεν προέρχεται από εντολή μέσω της κάλπης, αφού  ειπωθεί στον κόσμο όλη η αλήθεια χωρίς δημαγωγίες και αφορισμούς.  Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εξαρτηθεί η πορεία της χώρας από την πολιτική ζωή οποιουδήποτε κόμματος. Τα κόμματα και τις ηγεσίες τους τα κρίνει η ιστορία, όταν οι ιστορικοί θα έχουν όλα τα δεδομένα για τις συνθήκες που οδήγησαν στα πεπραγμένα τους. Είναι αστεία η θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ότι αποτελεί πολιτικό εκβιασμό η απαίτηση αυξημένης πλειοψηφίας. Αν θεωρεί ο κ. Σαμαράς ότι η κυβέρνηση ζημιώνει τη χώρα με τις αποφάσεις της έχει μοναδική ευκαιρία να αλλάξει την πολιτική αυτή και να μας οδηγήσει στη γη της επαγγελίας με τη δική του και της παράταξής του . Αν φοβάται ότι θα φορτωθεί ο ίδιος ένα σταυρό, που τώρα  κουβαλάει άλλος, οφείλει να το εκφράσει στη βουλή και να αφήσει κατά μέρος τους εύκολους αφορισμούς και την εκ του ασφαλούς  κριτική  για μια κατάσταση, που η παράταξή του έχει (τουλάχιστον) την ίδια ευθύνη.  Γνωρίζουμε όλοι ότι τίποτα δεν θα είναι όπως χθες. Αυτό που περιμένουμε όμως είναι ένα πολιτικό όραμα για το μέλλον, μια πειστική πολιτική πρόταση για να έχουμε ακόμα και την ψευδαίσθηση ότι μετά τις θυσίες και την άχαρη πορεία στην έρημο θα υπάρξει για τα παιδιά μας μια όαση. Με τη μετάβαση από το οικονομικό δράμα στην οικονομική τραγωδία δίνονται αφορμές για την αναγέννηση, αρκεί να είναι σύντομοι οι κλαυθμοί και τα μοιρολόγια και άμεσες οι πρωτοβουλίες για κάτι καινούργιο. 
  Όμως είναι άδικο η μοίρα της Ελλάδας και των Ελλήνων να ταυτίζεται με την Οικονομία της.  Η οικονομία της χώρας και η τσέπη μας είναι ένα από τα κομμάτια που συνθέτουν την ποιότητα της ζωής μας, αλλά όχι το μοναδικό- και για πολλούς -όχι το κυρίαρχο. Οι μισθοί , τα ακίνητα , τα αυτοκίνητα και τα καταναλωτικά αγαθά έρχονται και παρέρχονται, αλλά ο ήλιος μας, η θάλασσά μας, τα τραγούδια μας, η ψυχή, το μυαλό, η παιδεία, η αξιοπρέπεια και ο πολιτισμός μας δεν πρόκειται να χρεοκοπήσουν ποτέ, όσο τα κρατούμε ζωντανά στις δύσκολες ώρες. Ο πανικός ανήκει σε όσους εναπόθεσαν στην οικονομική τους ευμάρεια το νόημα της ζωής και ταυτίζουν την οικονομική κατάρρευση με το τέλος της.
Η ιστορία της Ελλάδας και των Ελλήνων δεν σταματά , ούτε φυσικά ξεκινά , την επόμενη μέρα από τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε. , όποιες και αν είναι οι αποφάσεις τους. Είναι καιρός να παραμερίσει το μοντέλο του πανικόβλητου «καταναλωτή» πολίτη, που μας μετέτρεψαν και να αναδειχθούν όλες οι αρετές της παιδείας και του πολιτισμού μας, ώστε να διαχειριστούμε δημιουργικά  την οικονομική κρίση.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Η ΠΡΩΤΗ ΤΩΝ ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC

Το  νεανικό συγκρότημα παραδοσιακής Θρακιώτικης μουσικής ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC ανέβασε στο διαδίκτυο μία από τις πρώτες ηχογραφήσεις  ανέκδοτων Θρακιώτικων τραγουδιών . Το τραγούδι "Τσιρτσιλιάγκους" είναι η αρχή.
Εύχομαι στα παιδιά καλή συνέχεια με σεβασμό στο παραδοσιακό Θρακιώτικο τραγούδι.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ...

     Εδώ και 3 μήνες μετακόμισα στο χωριό μου. Οι εργασίες που απαιτούνταν για να γίνει βιώσιμο το πατρικό μου σπίτι όπου νάναι τελειώνουν και θα έχω το χρόνο να ασχολούμαι και με το blog μου, που παραμέλησα εδώ και 4 μήνες, καθώς έκανα τον σοβατζή, τον πλακατζή, τον ελαιοχρωματιστή, τον υδραυλικό, τον αχθοφόρο και ότι άλλο αναγκάζεται να κάνει κανείς, όταν επιλέγει την αυτοαπασχόληση σαν απάντηση στην οικονομική κρίση.
  Πλέον αυτή η εικόνα




της ανατολής

και αυτή


...της δύσης, ανοίγουν και κλείνουν τις ημέρες μας. Δεν υπάρχουν όρια στο βάθος του ορίζοντα, καθώς μπορεί να δει κανείς, όσο μακριά μπορούν τα μάτια του.

Η Ορεστιάδα, όπως φαίνεται απο το μπαλκόνι της ανατολής


και στο βάθος του βορά η Αδριανούπολη
δίνουν την αίσθηση, ότι οι 170 περίπου κάτοικοι του χωριού είναι οι προνομιούχοι των νοτιοδυτικών προαστίων , 10 μόλις χιλιόμετρα από την πόλη και 130 μέτρα περίπου ψηλότερα απ' αυτήν στην πλαγιά ενός καταπράσινου λόφου.
 
Από δω λοιπόν, με πιο καθαρό μυαλό,  θα τα λέμε πλέον πιο συχνά. βγάζοντας τη γλώσσα στους τροϊκανούς, μόλις φυτρώσουν στο μπαχτσέ τα λαχανικά του φθινόπωρου, γίνουν τα πουλάκια κότες  και τακτοποιηθούν τα ξύλα για το χειμώνα!!!