Follow by Email

Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Μεταξύ τρόμου και απελπισίας υπάρχει το θάρρος και η σύνεση.

29/05/2012
                                           Τι φοβάσαι;
του Παύλου Τσίμα απο το protagon
Στις 4 Μαρτίου 1933, στην Ουάσιγκτον, τον καιρό του ζόφου, ανάμεσα στα ανθρώπινα και οικονομικά ερείπια μιας χώρας χτυπημένης από το Μεγάλο Κραχ, ένας νέος Πρόεδρος, ο Ρούζβελτ, ξεκινούσε την εναρκτήρια ομιλία του με την εξής φράση: «Πριν απ όλα θέλω να τονίσω την ακλόνητη πεποίθησή μου ότι το μόνο που έχουμε να φοβόμαστε είναι ο φόβος ο ίδιος- ο απρόσωπος, παράλογος, αδικαιολόγητος τρόμος που παραλύει τις προσπάθειες που απαιτούνται ώστε να μετατρέψουμε την υποχώρηση σε πρόοδο».

Είναι μια διατύπωση μνημειώδης, μια από τις σημαντικότερες φράσεις που εκφώνησε πολιτικός στον 20ο αιώνα. Στην Αθήνα του 2012, ανάμεσα σε αντίστοιχα οικονομικά και ανθρώπινα ερείπια, η φράση είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας.

Γιατί, αν τα πράγματα σήμερα είναι πολύ χειρότερα απ’ όσο ήταν την ώρα της χρεοκοπίας, πριν δύο χρόνια, αυτό οφείλεται εκτός όλων των άλλων και στο ότι περιδεείς κυβερνήτες, έντρομοι οι ίδιοι, προσπάθησαν να χτίσουν συναίνεση όχι επί της αλήθειας για την κατάστασή μας ή επί της δικαιοσύνης των μέτρων που ελάμβαναν, αλλά επί του φόβου. Και η τρέχουσα καμπάνια φόβου που πάει να κυριαρχήσει στην προεκλογική περίοδο, απειλεί να τα κάνει όλα ακόμη χειρότερα. Ένα: γιατί σβήνει τα τελευταία ίχνη εμπιστοσύνης, αισιοδοξίας, ελπίδας- και χωρίς αυτά και το τελειότερο οικονομικό μοντέλο είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Δύο: γιατί βαθαίνει τις τάφρους και υπονομεύει την αυριανή διακυβέρνηση- εκτός κι αν νομίζει κανείς ότι η χώρα μπορεί να σωθεί κομμένη στα δύο, σαν ένα ντέρμπι Τρομαγμένοι εναντίον Απελπισμένων.

Αυτή είναι η γνώμη μου- και η γνώμη ανθρώπων πολύ σοφότερων από εμένα. Την κατέθεσα χθες, εδώ στο protagon.

Αλλά, τούτου λεχθέντος, μένω άναυδος εμπρός σε μια στάση που συνοψίζεται στο: «και τι έχω να χάσω; τα έχω χάσει ήδη όλα». Πρώτον γιατί πρέπει να είναι κάποιος εξαιρετικά ανόητος ή ανιστόρητος για να πιστεύει ότι φθάσαμε στον πάτο και χειρότερα δεν έχει. Έχει. Και δεύτερον, γιατί είναι άλλο το «σιγά μην φοβηθώ» του Αγγελάκα κι άλλο το «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων», άλλο το «δεν φοβάμαι, ελπίζω» και άλλο το «δεν φοβάμαι, μισώ», άλλο η απόρριψη του φόβου και άλλο η παραγνώριση των κινδύνων.

Να απορρίψουμε τον φόβο και όσους τον εμπορεύονται. Αλλά μην παραγνωρίζουμε τους κινδύνους. Γιατί κίνδυνοι υπάρχουν.

Η Ελλάδα, πρώτον, εξακολουθεί να έχει πρωτογενές έλλειμμα, δηλαδή λείπουν χρήματα από το δημόσιο ταμείο πριν πληρώσουμε (ή ακόμη κι αν δεν πληρώσουμε) ένα ευρώ για τόκους. Ο Γ. Σταθάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, υπολογίζει ότι το έλλειμμα αυτό μπορεί να φθάσει φέτος το 3-4%. Αν το έλλειμμα αυτό δεν χρηματοδοτηθεί από την τρόικα θα χρηματοδοτηθεί από πρόσθετα μέτρα λιτότητας που θα κάνουν την ύφεση βαθύτερη, άρα το έλλειμμα μεγαλύτερο και ούτω καθ εξής.

Η Ελλάδα, δεύτερον, έχει, παρ όλες τις περικοπές, ένα έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή διαφορά μεταξύ εισαγωγών και εξαγωγών, που για εφέτος, με τους συντηρητικότερους υπολογισμούς, θα ξεπεράσει το 8% του ΑΕΠ. Το έλλειμμα αυτό το χρηματοδοτεί η ΕΚΤ. Αν πάψει να το χρηματοδοτεί, η χώρα καταρρέει και οδηγείται υποχρεωτικά εκτός ευρώ, σε μια άβυσσο που έχει κορώνα την δραχμή και γράμματα το κοινωνικό χάος και την κυριαρχία μιας νέας τάξης μαυραγοριτών.

Και, τρίτον, η ευρωζώνη είναι, πράγματι, πιθανόν να μην επιβιώσει μιας ελληνικής εξόδου. Οι συνέπειες μπορεί πράγματι να αποδειχθούν  «πυρηνικές», που λέει και ο Τσίπρας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα συμβεί το μοιραίο. Και με την Ευρώπη ολόκληρη να βυθίζεται σε μια νέα εκδοχή της δεκαετίας του 30, η πιό αδύναμη οικονομία της, εμείς, θα βρεθούμε σε ακόμη χειρότερη θέση.

Απαριθμώ, σχηματικά, ενδεχόμενους κινδύνους. Όχι για να επαναφέρω από την πίσω πόρτα τον φόβο που μόλις ξόρκισα. Αλλά για να δικαιώσω αυτό που η κοινή λογική νιώθω να φωνάζει εις ώτα μη ακουόντων πολιτικών ηγετών: Ότι για να διαχειριστούμε τους κινδύνους και να αδράξουμε την ευκαιρία συντονισμού με μια αλλαγή σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που μόλις αρχίζει να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, χρειαζόμαστε θάρρος και όχι φόβο, σύνεση και όχι μισαλλοδοξία, συναίνεση και όχι αναβίωση των διαχωριστικών γραμμών της δεκαετίας του 50, και προπάντων εθνικό σχέδιο που να αντικαταστήσει το αποτυχημένο, αποικιακό σχέδιο που μας επέβαλαν- κι αυτό το εθνικό σχέδιο κανείς ως τώρα δεν ακούω να το συζητά.

Και για έναν ακόμη λόγο: Δύο χρόνια τώρα η Ελλάδα βουλιάζει στην κατάθλιψη, αλλά δεν αλλάζει. Αναπαράγει τον εαυτό της και το χρεοκοπημένο της πολιτικό σύστημα σε χαμηλότερο, φτωχότερο επίπεδο. Κι αυτό θα απαντούσα τελικά σ’ εκείνον που ρωτά «και τι έχω να φοβηθώ, τι έχω να χάσω;» Έχεις να χάσεις μια μεγάλη ευκαιρία να αλλάξει η πραγματική αιτία της χρεοκοπίας- που είναι πολιτική, όχι οικονομική. Και το κόστος αυτής της χαμένης ευκαιρίας θα είναι πολύ βαρύ για τους ώμους όλων μας.-

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Έρχεται ο Τσιπρανδρέου;


Στο φετινό λεύκωμα των τελειόφοιτων του Λυκείου έγραψα: “ Η ευθύτητα του λόγου, η ελευθεριότητα στην έκφραση , το θάρρος , ο ηρωισμός , όταν τηρείται το μέτρο και συνοδεύονται με την κατάλληλη παιδεία , είναι σπάνιες αρετές. Όταν το ξεπερνούν και απουσιάζει ο πολιτισμός, εκδηλώνονται σαν αγένεια, αυθάδεια και αμετροέπεια , θράσος, ηλιθιότητα”. Είχα στο μυαλό μου τη συνήθεια πολλών μαθητών, που στην προσπάθειά τους να εντυπωσιάσουν και να δείξουν ότι “δε μασάνε” απέναντι σε καθηγητές, διευθυντές και κάθε είδους “εξουσία” στο σχολικό περιβάλλον, γίνονται αγενείς , αυθάδεις και θρασείς.
Στους έφηβους αυτό συγχωρείται, καθώς υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι με τον καιρό θα ωριμάσουν οι καρποί της παιδείας και θα υπάρξει κάποτε η αίσθηση του μέτρου. Δεν περίμενα ότι το φαινόμενο θα παρατηρούνταν σε έναν πολιτικό αρχηγό, που φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός.
Η μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαϊου πράγματι τάραξε τα νερά στο πολιτικό τοπίο της Ελλάδας, αλλά και της Ε.Ε. Όχι επειδή οι Ευρωπαίοι φοβήθηκαν πώς θα αντιμετωπίσουν τον Τσίπρα , όταν θα χτυπάει τη γροθιά στο τραπέζι της επανεξέτασης του μνημονίου. Αυτό που τους τρόμαξε είναι το αποτέλεσμα που έβγαλε το “Ελληνικό πείραμα”. Φοβούνται ότι η λιτότητα που ετοιμάζεται από το πολιτικό διευθυντήριο της Ευρώπης για το σύνολο των Ευρωπαίων πολιτών και μάλιστα αυτών του Νότου θα αναδείξει στα επόμενα 5-10 χρόνια και άλλους “Τσιπραίους” σε άλλες μικρές και μεγάλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Τότε τα πράγματα θα ξεφύγουν από τον έλεγχο της σημερινής καθεστηκυίας τάξης απειλώντας με κατάρρευση το ήδη ασταθές πολιτικοοικονομικό σύστημα της Ευρώπης. Τρομάζουν στην ιδέα ότι ο σεισμός που χτύπησε το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας θα μεταδοθεί και στις τεκτονικές πλάκες της Ε.Ε. Ο Τσίπρας κούνησε το δάχτυλο στον Ολάντ για κάτι που αντιλήφτηκε όλος ο Ευρωπαϊκός πολιτικός κόσμος, νομίζοντας ότι ο ίδιος κινεί το τρένο των εξελίξεων στην Ευρώπη.
Γιαυτό άλλωστε άρχισε πλέον μια μεγάλη συζήτηση για διορθωτικές κινήσεις που πρέπει να γίνουν στην ακολουθούμενη πολιτική με κινητήριο μοχλό τον Ολάντ, αλλά και άλλες φωνές από τα Σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης. Αυτή είναι μια σοβαρή ελπίδα για τους μη προνομιούχους Ευρωπαίους πολίτες και για την Ελλάδα, αν μπορέσει να παραμείνει στο παιχνίδι, που άρχισε ήδη να παίζεται.
Σ' αυτό το περιβάλλον είναι τουλάχιστον πολιτική αστοχία να επιδεικνύεται πολιτική αγένεια, αυθάδεια, αμετροέπεια και θρασύτητα απέναντι σε έναν σημαντικό πολιτικό παίκτη με τη ματιά στραμμένη στα ζήτω των κάθε λογής “Ελληναράδων” , που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το πολιτικό θάρρος από το λαϊκίστικο θράσος, την ευθύτητα του πολιτικού λόγου από την πολιτική αγένεια, την ελευθεριότητα της έκφρασης από την αμετροέπεια, τον ηρωισμό από την ηλιθιότητα.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια σοβαρή κεντροαριστερή πολιτική ηγεσία, που θα έχει το πολιτικό θάρρος να προχωρήσει στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές της Δημόσιας διοίκησης , στην πάταξη της φοροκλοπής και φοροδιαφυγής, στη δίκαιη κατανομή του εθνικού πλούτου, αναζητώντας τις απαραίτητες πολιτικές συμμαχίες μέσα στην Ε.Ε. Τα κάθε είδους μνημόνια είναι αποτελέσματα του ελλείμματος εμπιστοσύνης απέναντι στη χώρα μας. Όσο εμείς προχωρούμε στην οργάνωση και τη δημιουργία ενός σύγχρονου ευνομούμενου κράτους και κτίζουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντί του, τόσο θα βρίσκουμε περισσότερους συμμάχους για την κατάργησή τους.
Οι αρχηγοί των μεγάλων εν δυνάμει κομμάτων εξουσίας οφείλουν να υπηρετούν το συμφέρον της χώρας τους με αποτελεσματικές πολιτικές αποφάσεις και πράξεις αποφεύγοντας τους λεονταρισμούς και τις άσκοπες επιδείξεις πολιτικού αμοραλισμού.
Στις εκλογές που έρχονται αποκρύπτεται το πραγματικό δίλημμα που είναι, είτε η δημιουργία ενός σύγχρονου Ευρωπαϊκού κράτους με κανόνες που ισχύουν για όλους με όλες τις απαραίτητες αλλαγές σε νοοτροπίες και πρακτικές, είτε η παραμονή στην ίδια τριτοκοσμική κοινωνία που δομήθηκε στα πρότυπα αυτής που προέκυψε αμέσως μετά την πολύχρονη Τουρκοκρατία με τα σημάδια του ραγιαδισμού και της πελατειακής πολιτικής αντίληψης. Το παιχνίδι συνεχίζει να παίζεται μεταξύ μνημονιακών – αντιμνημονιακών χωρίς κανείς να μας πει πως θα απαλλαγούμε από το μνημόνιο και πως θα ζήσουμε με ή χωρίς αυτό.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

ΖΩΓΡΑΦΙΣΑΝ...

   Με τη λήξη των μαθημάτων, μαζί με την παρουσίαση των ερευνητικών εργασιών των μαθητών μας στο 2ο ΓΕΛ Ορεστιάδας, αποφασίσαμε να κάνουμε και μια έκθεση ζωγραφικής με έργα των μαθητών και συναδέλφων μας. Αντίγραφα των έργων θα κοσμούν τις αίθουσες του Σχολείου μας.
  Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά, που αποδεικνύουν ότι υπάρχουν εξαιρετικά ταλέντα σε πεδία έξω από τα  κλασικά Σχολικά μαθήματα και δεν αναδεικνύονται μέσα στο σημερινό αναχρονιστικό, καταπιεστικό, ανταγωνιστικό Σχολείο. Υπάρχουν ακόμα σπουδαία ταλέντα στη μουσική, στο χορό, στον αθλητισμό και σε πολλούς άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, που συνθλίβονται από την πρέσα  του  καθημερινού κυνηγητού της "επιτυχίας" στις Παναλλήνιες εξετάσεις.
  Τα παιδιά αυτά είναι ήδη επιτυχόντες ακόμα και αν δεν γίνουν ποτέ εισαχθέντες σε Α.Ε.Ι. ή Τ.Ε.Ι.













Χουσίδου Ευαγγελίας
Μαστορίδου Χριστίνας
Σαββοπούλου Χρυσούλας

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

Κ' έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις

" Κ' έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις,  με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις"  ακούγεται σε ένα τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Κι' αν δεν αποφασίσεις, τότε σ' αφήνουν όλοι οι άλλοι, θα μπορούσε να είναι η συνέχεια.
 Αυτό το τραγούδι το άκουσαν πολλές φορές φαντάζομαι οι σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ, αλλά ελάχιστοι  του έδωσαν τη δέουσα σημασία. Αυτό πληρώνεται κατά τη γνώμη μου με τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαϊου, χωρίς να εξαιρείται φυσικά η Ν.Δ., μαζί με το τίμημα όσων πίστεψαν στο "τέλος των ιδεολογιών".
   Το ΠΑΣΟΚ  ξεκίνησε στη μεταπολίτευση σαν κίνημα για τη σοσιαλιστική προοπτική στην Ελλάδα και ανέλαβε το ρόλο του εκφραστή του μη προνομιούχου Έλληνα. Στην πορεία με τη μακρόχρονη παραμονή του στην εξουσία τα στελέχη του σε όλα τα επίπεδα της στελεχιακής του πυραμίδας ταύτισαν τα δικά τους συμφέροντα και τη δική τους ανέλιξη  στην ιεραρχία με τη διατήρηση της "λαϊκής κυριαρχίας", ενώ παράλληλα μετατρέπονταν χωρίς να το καταλάβουν στο προνομιούχο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας. Η Δημοκρατία με τις κατάλληλες προσαρμογές μετατράπηκε σε μηχανισμό ανακύκλωσης των ίδιων προσώπων στις διάφορες θέσεις εξουσίας αποκλείοντας την είσοδο φρέσκου αέρα στο ιδεολογικό του οπλοστάσιο.   Όταν η πραγματικότητα, πριν δύο χρόνια,  έθεσε διλήμματα για επιλογή των κοινωνικών ομάδων που έπρεπε να υποστηρίξει στην οικονομική κρίση, τότε προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο ετερόκλητους πολιτικά  κόσμους. Αυτόν που εξέφραζε με τις διακηρύξεις του και εκείνον που κατά τη μακροχρόνια άσκηση της εξουσίας έγινε επιστήθιος φίλος χωρίς να έχει καμία σχέση με την ιδεολογία του. Εν ονόματι της εξουσίας προσπάθησε να εκφράσει ταυτόχρονα και τους δύο πόλους της πολιτικής σκηνής.  Συνυπήρχαν  οι θαμώνες των ΕΛΔΕ, οι βολεμένοι σε διάφορες θέσεις του Δημόσιου και ευρύτερου Δημόσιου τομέα, οι ευνοημένοι στις κρίσεις των στελεχών της Δημόσιας διοίκησης, οι φοροφυγάδες και οι υπεύθυνοι της διαφθοράς,  που προστατεύονταν με το νόμο και πολλοί άλλοι που αποτελούν τις παθογένειες που μας οδήγησαν εδώ, μαζί με ανθρώπους της σκληρής τίμιας εργασίας, πραγματικούς ιδεολόγους, αγωνιστές στην καθημερινότητα, πραγματικούς σοσιαλιστές στον τρόπο ζωής.  Όσο το χρήμα έρεε, είτε από τον Δημόσιο πλούτο, είτε από τον Δημόσιο δανεισμό μπορούσαν οι δύο κόσμοι να συνυπάρχουν χωρίς πρόβλημα.  Στην κρίσιμη στιγμή δεν αποφάσισε "με ποιους θα πάει και ποιους θ' αφήσει".  Τα μνημόνια ήταν οι φυσικές καταλήξεις αυτής της αναποφασιστικότητας. Όλοι αισθάνθηκαν ότι εγκαταλείπονται από τον "φυσικό" πολιτικό τους φορέα.
  Εγκαταλείφτηκε από πολλούς ιδεολόγους του, αλλά και απ' αυτούς που-λόγω μνημονίου- δεν είχαν να περιμένουν τίποτα πια από τις "εξυπηρετήσεις" του παλιού καλού καιρού, ούτε την απαιτούμενη "κάλυψη" στις "βρώμικες" δουλειές.
 Τι γίνεται τώρα; Είναι αργά για δάκρυα. Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε τον πολιτικό του κύκλο. Μπορεί πλέον να γίνει η μήτρα για τη δημιουργία μιας νέας σύγχρονης κεντροαριστερής κίνησης, όπου θα κληθούν να συμμετάσχουν ισότιμα  όλοι, όσοι θα υποστηρίξουν μια νέα διακήρυξη προσαρμοσμένη στα νέα σύγχρονα προβλήματα με κύριους πρωταγωνιστές τους νέους, τους άνεργους, τους ανθρώπους του πνεύματος και των τεχνών και τους ανθρώπους του τίμιου καθημερινού μόχθου, ξεκινώντας από το μηδέν. Ένα κίνημα που θα περιγράφει με αλήθειες τη δύσκολη αρχική πορεία, αλλά θα δίνει ένα όραμα στο βάθος της ερήμου, που έτσι κι αλλιώς θα αναγκαστούμε να διασχίσουμε εντός ή εκτός Ε.Ε. με ή χωρίς ευρώ. Ένα κίνημα που θα αποκλείει εξ αρχής τη δημιουργία νέας γενιάς "επαγγελματιών πολιτικών" με λειτουργία δημοκρατική και θεσμοθετημένη συνεχή ανανέωση του πολιτικού του προσωπικού. Η εμπειρία και η γνώση για τους κρυψώνες της διαφθοράς, της φοροκλοπής και της φοροδιαφυγής θα χρησιμοποιηθούν σαν όπλα για τον σχεδιασμό των νέων του προτάσεων.
 Σε κάθε άλλη περίπτωση θα μείνει ένα άδειο πουκάμισο χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης και θα παρακολουθεί, σβήνοντας,  την αναπαλαίωση του πολιτικού συστήματος που φεύγει από αρχιτέκτονες παλαιάς κοπής, που θα ασχημονούν προσπαθώντας να αντιγράψουν το ΠΑΣΟΚ του 1976.

Κυριακή, 6 Μαΐου 2012

ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΩΝ;

  Σ' αυτές τις εκλογές έχω την αίσθηση ότι θα έχουμε μεγάλες εκπλήξεις. Δεν αμφισβητώ φυσικά την επιστημονική αξία των δημοσκοπήσεων που έγιναν από διάφορες εταιρίες, ούτε σταμάτησε ξαφνικά το εργαλείο μέτρησης της κοινής γνώμης να λειτουργεί. Όμως σε οποιαδήποτε στατιστική  έρευνα γίνεται αποδοχή κάποιων παραμέτρων που σε κανονικές συνθήκες δίνουν ασφαλή συμπεράσματα. Το ερώτημα που τίθεται για τις εκλογές της 6ης Μαϊου είναι, αν οι συνθήκες για μια πρόβλεψη του εκλογικού αποτελέσματος  είναι κανονικές σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης.   Λέγεται, ότι  μικρό ποσοστό των πολιτών δέχεται να απαντήσει στις ερωτήσεις.  Οι περισσότεροι κλείνουν απλά το τηλέφωνο αρνούμενοι να συμμετάσχουν στη διαδικασία. Αν αυτό είναι αλήθεια και το ποσοστό των ανθρώπων που δεν είναι πρόθυμοι να απαντήσουν είναι μεγάλο, τότε το δείγμα περιορίζεται σημαντικά σε έναν πληθυσμό που είναι πρόθυμος να απαντήσει, ώστε να στείλει πρώιμα το μήνυμά του πριν το εκφράσει στην κάλπη.  Ένα μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων είναι ουσιαστικά εκτός μέτρησης και είναι δυνατόν να μεταβάλει δραματικά τα αναμενόμενα  ποσοστά.
   Το βράδυ της Κυριακής είναι πολύ πιθανό να στείλει πολλά πτυχία δημοσκόπων στον κάλαθο των αχρήστων και να φέρει στην επιφάνεια  μια πραγματικότητα που δεν θα τη φαντάζονταν και οι πλέον ευφάνταστοι σεναριογράφοι. Υποψιάζομαι ότι η βουβή πλειοψηφία των πολιτών θα δώσει τη δική της απάντηση στη θορυβώδη μειοψηφία των δημοσκόπων.
  Ίδωμεν!!!

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ

Μια συνάντηση με τον Γιώργο Παπανδρέου έχει πάντα το δικό της ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα αυτήν την περίοδο, είναι ο άνθρωπος που όλοι θα θέλαμε να τον ρωτήσουμε για όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία δυόμισι χρόνια στη χώρα που μοιάζουν με δεκαετίες ολόκληρες.

Ο πρώην Πρωθυπουργός μιλά για όλα σήμερα στην εφημερίδα Πελοπόννησος, και τον Δημήτρη Αβραμίδη λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες εκλογές της 6ης Μαϊου
Αποσπάσματα της συνέντευξης

Κύριε πρόεδρε, πείτε μου παρακαλώ, γιατί θα πρέπει ένας πολίτης να ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ στις 6 Μαΐου;
Πρώτον, γιατί, μην κρυβόμαστε, είναι η μοναδική σοβαρή επιλογή, αν θέλουμε να μην κινδυνεύσει η παρουσία της χώρας στο ευρώ και αν θέλουμε να μην πάνε χαμένες οι μεγάλες θυσίες που έκαναν μέχρι τώρα οι Ελληνες πολίτες.

Δεύτερον, γιατί το δίλημμα που αντιμετωπίζουμε σε αυτές τις εκλογές είναι καθαρό. Η Ελλάδα, την επόμενη των εκλογών χρειάζεται μια σταθερή κυβέρνηση, βασισμένη στην ευρύτερη δυνατή συμμαχία σταθερότητας και προόδου, που να μπορεί να συνεχίσει την προσπάθεια διάσωσης της χώρας. Και το Κίνημά μας, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και όλοι μας πορευόμαστε με αυτή την προτεραιότητα, με ένα ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αντίθετα, ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθεί για άλλη μια φορά να αποφύγει τις ευθύνες, βάζοντας ως προϋπόθεση την αυτοδυναμία για να πραγματοποιήσει όσα υπόσχεται. Η σημερινή κατάσταση είναι όμως τόσο σοβαρή, ώστε δεν υπάρχουν περιθώρια για μικροκομματικά παιχνίδια.

Τρίτον, γιατί το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση ξεκίνησε μια σειρά από απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που για λόγους πολιτικού κόστους δεν είχαν προχωρήσει επί χρόνια. Και είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τις μεταρρυθμίσεις αυτές από τα μέτρα που επέβαλε η κρίση για να αντιμετωπιστεί το έλλειμμα. Να δώσω δύο παραδείγματα; Για πρώτη φορά οι αποφάσεις κάθε υπουργού αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο, επιτρέποντας στον κάθε πολίτη να ελέγχει την άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας, κάνοντας την Ελλάδα από τις πιο σύγχρονες χώρες στον τομέα της διαφάνειας. Για πρώτη φορά πέρασε με ευρύτερη συναίνεση ένα νομοσχέδιο για την παιδεία που ανατρέπει τα κακώς κείμενα δεκαετιών.

Τέταρτον, γιατί αποδείξαμε ότι μάθαμε από τα διαχρονικά μας λάθη. Και δεν τα επαναλάβαμε. Να δώσω τρία παραδείγματα; Σκεφτείτε ότι πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας που, στο τέλος μίας κυβερνητικής θητείας, το κράτος έχει λιγότερους υπαλλήλους και πολύ λιγότερες λειτουργικές δαπάνες απ' ό,τι στην αρχή της. Σκεφτείτε ότι πρέπει να είναι η πρώτη φορά, εδώ και δεκαετίες, που πέρασαν δύο χρόνια και δεν ταλαιπωρήθηκε η χώρα από κάποιο νέο μεγάλο σκάνδαλο. Σκεφτείτε ότι πρέπει να είναι η πρώτη φορά, μετά από επιμονή μας, που χτυπιέται συστηματικά η διαφθορά σε υψηλό επίπεδο με συνέπειες για πρόσωπα με ισχύ, πολιτική, οικονομική ή ακόμα και για υψηλόβαθμους μόνιμους δημόσιους υπάλληλους, που παλαιότερα βρισκόντουσαν στο απυρόβλητο.

Το ΠΑΣΟΚ απέδειξε, στη μισή θητεία που έκανε, των δύο ετών, ότι έχει τη βούληση να συγκρουστεί με τα κακώς κείμενα για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα μας, να εμπεδώσουμε μια Πολιτεία δικαίου για να μην ξαναβρεθούμε ποτέ στο χείλος του γκρεμού.

Και πέμπτον, γιατί οι βασικές μας πολιτικές επιλογές την τελευταία διετία δικαιώθηκαν. Θυμίζω ότι πέρυσι στις 27 Οκτωβρίου γυρίσαμε από τις Βρυξέλλες με μία ιστορική συμφωνία για μία πρωτοφανή διαγραφή ελληνικού χρέους. Παρ' όλα αυτά, εδώ στην Ελλάδα, όσοι δεν μας έλεγαν προδότες και δωσίλογους, μας έλεγαν αποτυχημένους. Και όλοι μαζί, με πρώτο τον κύριο Σαμαρά, βροντοφώναζαν «ΟΧΙ» στη Συμφωνία των Βρυξελλών.

Σήμερα όλοι αυτοί πανηγυρίζουν για τη διαγραφή του χρέους και παρουσιάζουν ως δικά τους τα αποτελέσματά της. Ας είναι. Το συμπέρασμα είναι ένα: Παρά τα αναπόφευκτα λάθη, παρά τον πόνο που ξέρω ότι αναπόφευκτα προκαλέσαμε, παρά τις παλινωδίες μιας συντηρητικής Ευρώπης, η πολιτική μας πέτυχε να κρατήσει την Ελλάδα όρθια και μέσα στην Ευρωζώνη. Και την πολιτική αυτή τη δικαίωσαν και πολιτικές δυνάμεις που την είχαν καταγγείλει στην αρχή.
Για όλους αυτούς τους λόγους, και πολύ περισσότερο επειδή η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, και το Κίνημά μας έχει αποδείξει πως διαθέτει τη βούληση να αναλαμβάνει και ευθύνες και κόστος, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι πρώτο κόμμα, να μπορεί να έχει τον πρώτο λόγο, ώστε να οδηγηθούμε με σιγουριά και ασφάλεια σε μία καλύτερη Ελλάδα, μία δικαιότερη κοινωνία.

Ο στόχος αυτός είναι και εφικτός και αναγκαίος για τη χώρα».

Καθώς δείχνουν όλες οι σχετικές ενδείξεις, το ΠΑΣΟΚ βαδίζει προς ένα «ιστορικά χαμηλό» εκλογικό ποσοστό. Αν αυτές οι ενδείξεις επιβεβαιωθούν, θα θεωρήσετε ότι υπάρχει προσωπική σας πολιτική ευθύνη;
Η πρώτη μου ευθύνη ήταν και είναι για τη χώρα, και τον Ελληνικό λαό. Αυτό υπαγορεύει η συνείδησή μου και η ιστορία μου. Η προσωπική, αλλά και εκείνη του ονόματος Παπανδρέου.

Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, κύριε Αβραμίδη; Εκλέχτηκα Πρωθυπουργός για να αλλάξω την Ελλάδα πριν βουλιάξει. Και τη βρήκα να βουλιάζει ήδη όταν ανέλαβα. Τη βρήκα στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Κανείς δεν ξυπνάει το πρωί, σκεφτόμενος πώς θα μειώσει μισθούς και συντάξεις. Ανέλαβα ευθύνες που αναλογούσαν στην προηγούμενη διακυβέρνηση και τις ανέλαβα στο ακέραιο. Ανέλαβα ευθύνες, όταν οι προηγούμενοι φάνηκαν ευθυνόφοβοι και φυγόπονοι.
Και ήταν οι δικές τους αποφάσεις που μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού και μας έθεσαν υπό κηδεμονία. Κανείς δεν θέλει την τρόικα πάνω από το κεφάλι του.

Και οι δικές μου αποφάσεις ήταν για να φύγουμε το συντομότερο από αυτή την κηδεμονία. Αλλά αυτό έχει κόστος.

Πήρα τις δυσκολότερες αποφάσεις που πήρε Ελληνας Πρωθυπουργός τις τελευταίες δεκαετίες, για να αποτρέψω το χειρότερο και να σταθούμε σύντομα στα πόδια μας. Δεν μου ταιριάζει να σηκώνω τα χέρια ψηλά, αρκούμενος σε ένα «τι να κάνω, φταίνε οι προηγούμενοι». Θα ήταν πατριωτικό να αφήσω τη χώρα να καταρρεύσει; Οχι. Θα ήταν λιγοψυχία. Ρίψασπις δεν υπήρξα ποτέ. Και ούτε μία στιγμή δεν σκέφτηκα είτε το προσωπικό είτε το πολιτικό κόστος. Ούτε μία στιγμή. Αυτό το θυσιάζω χάριν αυτών που πιστεύω ότι υπηρετούν καλύτερα την πατρίδα και τον λαό.

Οι αποφάσεις που πήραμε εγώ και η Κυβέρνηση συλλογικά μπορούν να εγγυηθούν μια πορεία αυτονομίας. Θέλουμε μία Ελλάδα αυτοδύναμη και για να το κάνουμε πρέπει να αλλάξουμε τη σημερινή Ελλάδα.
Και αυτό ξεκίνησα. Εβαλα τις βάσεις. Αλλά αυτή η προσπάθεια πρέπει να συνεχιστεί, αλλιώς και οι θυσίες θα χαθούν και μόνιμα θα βρισκόμαστε υπό οικονομική κηδεμονία.

Καλύτερα οι Ελληνες να θυμώνουν γι' αυτά που ζουν, παρά να ζήσουν την απόλυτη καταστροφή μιας χρεοκοπίας. Και αυτό το αποτρέψαμε. Ξέραμε ότι θα έχει κόστος. Αλλά ήταν συλλογική η απόφασή μας να κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον.

Αποτιμώντας το σύνολο της πρωθυπουργικής σας θητείας, έχετε μετανιώσει για κάποιες πολιτικές επιλογές σας ή για να το θέσουμε αλλιώς: Θα ήταν δυνατόν να αποφευχθεί η χρεοκοπία της χώρας, με λιγότερο επώδυνα μέτρα για τους οικονομικά ασθενέστερους;
Θα μπορούσαμε να είχε αποφύγει η χώρα μας το μνημόνιο, αν η κυβέρνηση Καραμανλή είχε φύγει έστω μια ώρα νωρίτερα, προκηρύσσοντας εθνικές εκλογές μαζί με τις ευρωεκλογές. Και όχι όταν βεβαιώθηκε ότι ήμασταν πια στο παρά ένα της χρεοκοπίας. Θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τα οριζόντια σκληρά μέτρα αν είχαμε περισσότερο χρόνο κι αν η Νέα Δημοκρατία δεν είχε διαλύσει το κράτος. Ο μονόδρομος, ελέω ΝΔ και Καραμανλή, δεν ήταν το μνημόνιο, κύριε Αβραμίδη, αλλά η απόλυτη, άμεση και βίαιη χρεοκοπία της χώρας.

Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης, το μνημόνιο και το δάνειο των 110 δισ. ήταν ο άλλος δρόμος που εμείς κτίσαμε με σκληρές διαπραγματεύσεις. Δεν υπήρχε, το τονίζω, δεν υπήρχε, τον φτιάξαμε από το μηδέν για να μην βαδίσουμε ποτέ τον μονόδρομο της ασύντακτης χρεοκοπίας. Και ναι, θα μπορούσαμε να είχαμε συμφωνήσει μια πιο σταδιακή, πιο δίκαιη για τους ασθενέστερους προσαρμογή, αν το 2010 είχα έστω και την παραμικρή στήριξη σε αυτό από σημαντικό Ευρωπαίο ηγέτη. Αν υπήρχε έστω και ένας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο που να έλεγε αυτά που λέει ο κ. Ολάντ σήμερα.

Δυστυχώς, ήμουν μόνος μέσα σε μία απόλυτη επικυριαρχία των συντηρητικών στην Ευρώπη. Και όταν έλεγα ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό, ότι εμείς αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, αλλά δέστε ότι η κρίση θα γενικευθεί, κανείς από τους συντηρητικούς δεν ήθελε να το πιστέψει. Ακόμα και σήμερα οι συντηρητικοί της Ευρώπης μιλούν απαξιωτικά για την Ελλάδα, όπως πρόσφατα ο κ. Σαρκοζί, για να προσελκύσουν ψήφους.

Οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί του κυρίου Σαρκοζί προφανώς αρμόζουν στους ομοϊδεάτες του στην Ελλάδα, που παρέδωσαν ένα χρέος και ένα έλλειμμα δυσβάσταχτα. Εμείς, οι σοσιαλιστές, πήραμε τις δύσκολες αλλά και υπεύθυνες αποφάσεις. Ενώ οι συντηρητικοί στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, αποσκοπούσαν στο να μεταθέσουν τις ευθύνες τους σε ό,τι αφορά καθυστερήσεις και ανεπάρκειες μιας συντεταγμένης ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης και αναπτυξιακής πολιτικής.

Ξέρει πολύ καλά ο κ. Σαρκοζί ότι οι αγορές είναι αμείλικτες και ότι χρειάζεται να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στην Ευρώπη με αλληλεγγύη και σχέδιο.

Αυτό προτείνει σήμερα ο Ολάντ. Αλλά τότε δεν υπήρχαν οι άλλες φωνές. Και η συντηρητική Ευρώπη απαιτούσε ένα και μόνο πράγμα για να μας δανειοδοτήσουν: Σκληρή, πολύ σκληρή και γρήγορη προσαρμογή και μερικοί μάλιστα με τιμωρητική διάθεση εις βάρος της χώρας μας.

Δυστυχώς, πίστευαν ότι δεν έχουμε την βούληση να κάνουμε καμία προσαρμογή. Πίστευαν ότι πάλι θα τους κοροϊδέψουμε, γιατί είχαν την κακή εμπειρία τού τι έκανε για μια πενταετία η προηγούμενη Κυβέρνηση. Η σκληρότητα του μνημονίου ήταν και το τίμημα της αναξιοπιστίας της ΝΔ που κληρονομήσαμε ως έθνος. Αλλά και του ιδεολογικού δογματισμού των Ευρωπαίων ομοϊδεατών του κ. Σαμαρά.

Ας το σκεφτούν αυτό οι Ελληνες ψηφοφόροι καθώς θα προσέλθουν να ψηφίσουν. Αν μας αξίζει να στείλουμε διεθνώς το μήνυμα ότι στη χώρα μας ενισχύθηκαν οι δυνάμεις που ανήκουν στην ίδια πολιτική οικογένεια με την κα Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί.

Είστε, κύριε πρόεδρε, ο μοναδικός πρωθυπουργός στη νεότερη ιστορία μας που παραιτήθηκε από το αξίωμά του χωρίς να ηττηθεί σε εκλογές και χωρίς απώλεια της δεδηλωμένης. Αποτελούσε μονόδρομο αυτή η επιλογή;
Ξέρετε, κ. Αβραμίδη, ποτέ δεν ήμουν συμβατικός πολιτικός. Και κάθε φορά που λέω ότι δεν είναι η εξουσία, αλλά η προσφορά στον τόπο που με ενδιαφέρει, το εννοώ.

Ούτε, βέβαια, ανέλαβα το αξίωμα του Πρωθυπουργού σε ομαλή περίοδο για τη χώρα.

Ζούμε τη μεγαλύτερη περιπέτεια που πέρασε η χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Η βασική επιλογή μου όλη αυτή τη διετία ήταν μία: Να κάνω τα πάντα για να συνεχιστεί η εθνική προσπάθεια σωτηρίας, όπως και της βαθιάς αλλαγής της χώρας. Αυτά που κατακτήσαμε για τους πολίτες με θυσίες και σκληρές διαπραγματεύσεις, να μην κινδυνεύσουν. Ολες μου οι αποφάσεις μπορούν να εξηγηθούν υπό αυτό το πρίσμα. Ακόμα και το να θυσιάσω το πρωθυπουργικό μου αξίωμα.

Ομολογώ ότι από την άνοιξη του 2011, ήταν για μένα πια ξεκάθαρο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να συνεχίσει μόνο του την εθνική προσπάθεια. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κινήματος είχε ήδη από τότε, και για πολλούς λόγους που δεν είναι του παρόντος, φτάσει στα όριά της. Κανένα κόμμα δεν μπορεί πια μόνο του - και όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο απλώς δεν έχει καταλάβει τι γίνεται και δεν καταλαβαίνει τι του γίνεται.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα επιχείρησα πέρυσι τον Ιούνιο μια πρώτη προσέγγιση με τον κ. Σαμαρά. Τελικά, στα τέλη Οκτωβρίου, οι συνθήκες ωρίμασαν, έστω και μετά από την επίκληση ενός δημοψηφίσματος. Οταν τότε όλοι αρνήθηκαν τις ευεργετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για δραστική μείωση του χρέους της χώρας μας, αποφάσισα να απευθυνθώ στον ελληνικό λαό για να αποφασίσει.

Ο κ. Σαμαράς αρχικά αρνήθηκε να υποστηρίξει την ευεργετική για τη χώρα Συμφωνία των Βρυξελλών. Αλλαξε υπό την πίεση του δημοψηφίσματος. Η κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν για μένα, επιλογή. Επιλογή που υπαγορεύτηκε από την ανάγκη να συνεχιστεί η εθνική προσπάθεια. Εάν τότε πηγαίναμε άρον - άρον σε εθνικές εκλογές ήταν πολύ πιθανόν να τα χάναμε όλα.

Η επιτυχής ολοκλήρωση της ιστορικής διαγραφής χρέους 100 δισ. από τις πλάτες της χώρας ήταν για μένα η μεγαλύτερη δικαίωση αυτής της επιλογής μου.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

ΟΙ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ

   Εκφράζεται από πολλούς η άποψη, ότι οι εκλογές της 6ης Μαϊου  θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και  κρίσιμες. Συμφωνώ ότι θα είναι ενδιαφέρουσες, αλλά εκτιμώ ότι κρίσιμες θα είναι οι επόμενες.
  Αν τα αποτελέσματα είναι περίπου όπως καταγράφτηκαν στις τελευταίες δημοσκοπήσεις και δεν έχουμε εκπλήξεις από την κάλπη, το πολιτικό τοπίο που θα προκύψει θα καταγράψει απλά και το τυπικό τέλος μιας μεγάλης μεταπολιτευτικής περιόδου, που τελειώνει άδοξα συνοδευόμενη από την απώλεια πολλών "κεκτημένων"  αυτής της περιόδου.   Η ψήφος σ' αυτές τις εκλογές θα έχει κυρίαρχο στοιχείο τον καταλογισμό ευθυνών και ελάχιστα θα αναδεικνύονται οι πολιτικές δυνάμεις, που θα κληθούν να διαμορφώσουν τη νέα πραγματικότητα. Αυτό, είτε το θέλουμε , είτε όχι, θα συμβεί στις μεθεπόμενες εκλογές με τελείως διαφορετικούς όρους. Όσοι έχουν τη διορατικότητα να πολιτευτούν βλέποντας λίγο πέρα από τη μύτη τους θα είναι οι πραγματικοί τελικοί νικητές.
Οι άνθρωποι κατά την Kubler-Ross ( γιατί όχι κι οι κοινωνίες με το δικό μου μυαλό) που  βιώνουν μια απώλεια  περνούν από πέντε στάδια.  Το χρονικό όριο κάθε σταδίου ποικίλει για κάθε άτομο χωριστά και είναι πιθανή η παλινδρόμηση από το ένα στο άλλο, καθώς επίσης είναι δυνατόν κάποιος να “κολλήσει” σε ένα στάδιο για μεγάλο διάστημα. Αυτά τα στάδια είναι:
1-Άρνηση : Είναι ένας μηχανισμός άμυνας που λειτουργεί προστατευτικά κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ένα πρόσωπο να έχει την δυνατότητα να αντέξει μια κατάσταση που εμπεριέχει πάρα πολύ πόνο στο απροσδόκητο δυσάρεστο γεγονός. Όπως π.χ. «Δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό σ’ εμένα».
2-Θυμός : Κρύβει στην ρίζα του την αγωνία και τον φόβο για αυτό που συνέβη και εκφράζεται στους γύρω, οι οποίοι είναι αυτοί που τον εισπράττουν. Αν  κατανοήσουμε ότι, δεν είναι κάτι προσωπικό αυτό που εκφράζεται, αλλά μια μορφή εκτόνωσης και αν ακούσουμε πραγματικά αυτόν που τον εκφράζει, τότε μπορούμε να τον βοηθήσουμε ουσιαστικά, να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο.
3-Διαπραγμάτευση : Είναι ένα στάδιο κρυφό που συνήθως δεν εκφράζεται και συνδέεται στενά με αισθήματα ενοχής. Κρύβει μέσα του το σπέρμα της αλλαγής σε μια διαπραγμάτευση. Όταν δεν κάνουμε κριτική στον άλλον δίνουμε την ευκαιρία να εκφράσει τις ενοχές του. Αυτές ενδεχομένως να βρουν το χώρο να αναδυθούν στην επιφάνεια του συνειδητού και να αναγνωριστούν. Έτσι διευκολύνεται ο παθών να περάσει στο επόμενο στάδιο, που είναι η κατάθλιψη.
4-Κατάθλιψη : Είναι το στάδιο που δεν μπορεί κάποιος να αρνηθεί ή να διαπραγματευτεί πλέον τα βιώματα της απώλειας.
Εάν βρεθεί ένα πρόσωπο που θα επιτρέψει να ακουστεί και να εκφραστεί η θλίψη και η οδύνη για όλα αυτά που πρόκειται να χαθούν ή χάθηκαν, τότε με μεγαλύτερη ευκολία θα περάσει  στο τελικό στάδιο της αποδοχής.

5- Αποδοχή :  Είναι το τελικό στάδιο, όπου κάποιος έχει επεξεργαστεί όλα τα προηγούμενα στάδια και έχει εκφράσει τα συναισθήματα που έχει βιώσει με την απώλεια. Έτσι έχει οδηγηθεί στο στάδιο της επίγνωσης της νέας πραγματικότητας. Είναι το στάδιο της προετοιμασίας για μια νέα αφετηρία με τα καινούργια δεδομένα. Είναι πολύ πιθανό σε αυτό το στάδιο να δημιουργείται η ανάγκη της ξεκούρασης και η αποφυγή  συναισθηματικών διακυμάνσεων.
     Έχω λοιπόν τη γνώμη ότι  περάσαμε μάλλον το 1ο στάδιο και με τις εκλογές της 6ης Μαϊου θα ολοκληρωθεί και το 2ο. Το 3ο και 4ο  θα ακολουθήσει αμέσως μετά, όπου θα γίνει ταυτόχρονα και η απομυθοποίηση όσων εκμεταλλεύονται σήμερα το θυμό υποσχόμενοι ότι θα τα καταφέρουν καλύτερα στο στάδιο της διαπραγμάτευσης, που ακολουθεί, και θα εκφραστούν πλέον όλες οι ενοχές του πολιτικού συστήματος. Αυτό θα επιφέρει λογικά ριζικές ανακατατάξεις στις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, που θα αναλάβουν να προετοιμάσουν το 5ο και τελευταίο στάδιο. Δεν αποκλείεται να εμφανιστούν καινούργιοι παίκτες στο πολιτικό παιχνίδι.  Πλέον οι εκλογές που θα γίνουν τότε θα είναι οι πραγματικά κρίσιμες, γιατί θα διαμορφώσουν εν πολλοίς τη νέα πολιτική πραγματικότητα και θα σηματοδοτήσουν τις κατευθύνσεις της πολιτικής ζωής του τόπου. Οι πολιτικές δυνάμεις που θα προκύψουν θα κυριαρχήσουν για πολλά χρόνια μέχρι την επόμενη ιστορική καμπή.
  Ο χρόνος, μέσα στον οποίο θα γίνουν αυτές οι διεργασίες θα εξαρτηθεί από τις  ανοχές και την κατανόηση των ετέρων μας και τις επιπτώσεις τους στις οικονομικές παραμέτρους αυτής της ρευστής κατάστασης, καθώς επίσης και το χρόνο ωρίμανσης των προϊόντων των πολιτικών ζυμώσεων που θ' ακολουθήσουν (Να το πω αλλιώς: Θα πρέπει να περάσουν τα 5 στάδια κι αυτοί που θα έχουν χάσει την εξουσία).  Όσο πιο σύντομος είναι τόσο το καλύτερο για την Ελλάδα. Θα πρόκειται για πραγματικό δυστύχημα, αν εγκλωβιστούμε σε ένα φαύλο κύκλο επιστρέφοντας συνεχώς από το 4ο στο 1ο στάδιο. Μοιραία τότε κάποια στιγμή θα "κολλήσουμε" στο 4ο, απ' όπου συνήθως μια έξοδος υπάρχει:
 Η αυτοκτονία.