Follow by Email

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ... ΤΑΞΙΤΖΗΔΩΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


 Η ΕΙΔΗΣΗ:

"Για πρώτη φορά Έλληνας κατακτά το χρυσό μετάλλιο στη Μαθηματική Ολυμπιάδα. Ο μαθητής Γιώργος Βλάχος βγήκε  πρώτος ανάμεσα σε 560 μαθηματικά μυαλά από 101 χώρες.
Η ελληνική ομάδα γυρίζει στην Ελλάδα με ακόμη τρία χάλκινα μετάλλια και μία εύφημη μνεία. «Νιώθουμε ιδιαίτερη υπερηφάνεια για την κατάκτηση για πρώτη φορά χρυσού μεταλλίου στη Μαθηματική Ολυμπιάδα», τονίζει η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία.
Οι διεθνείς μαθηματικές ολυμπιάδες είναι ένας θεσμός υψηλοτάτου επιστημονικού επιπέδου, όπου συμμετέχουν τα μεγαλύτερα ταλέντα στον χώρο των Μαθηματικών από όλο….. σχεδόν τον κόσμο
Η Ελλάδα συμμετείχε με ομάδα έξι μαθητών και οι μαθητές που διακρίθηκαν είναι: Βλάχος Γιώργος (χρυσό μετάλλιο), Καλαντζής Γιώργος (χάλκινο), Λώλας Παναγιώτης (χάλκινο), Μουσάτωβ Αλέξανδρος (χάλκινο) και Κακαρούμπας Σπύρος (εύφημη μνεία).
Ο «χρυσός Ολυμπιονίκης» στα Μαθηματικά Γιώργος Βλάχος είχε πάρει τη χαρά της νίκης και πέρυσι στην αντίστοιχη Βαλκανική Ολυμπιάδα Μαθηματικών, όπου είχε κατακτήσει χάλκινο μετάλλιο. Φέτος, όμως, έκανε τεράστιο άλμα στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα και κατέκτησε χρυσό μετάλλιο.
Πριν από λίγες μέρες τελείωσε το Λύκειο στο Αρσάκειο, αλλά ήδη από πέρυσι είχε κατακτήσει μία θέση στο ΕΜΠ της Αθήνας χωρίς εξετάσεις, αφού ο νόμος του δίνει αυτήν τη δυνατότητα λόγω της διάκρισης σε Ολυμπιάδα.
Όσο για τα μελλοντικά του σχέδια; O ίδιος λέει: «Για την ώρα δεν σκέφτομαι κάτι. Είμαι λίγο κουρασμένος και θα δω τι μπορώ να κάνω με τις διακοπές μου»".

Πηγή: ‘Εθνος

Ένα ακόμα δείγμα της ιεράρχησης των αξιών και αξιολόγησης των "επιτυχιών" των νέων από  την Ελληνική κοινωνία. Από τη μία  για την επιτυχία της ομάδας πόλο των γυναικών, που κατέκτησε την πρώτη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα (μπράβο στα κορίτσια) τα ΜΜΕ στο σύνολό τους αφιερώνουν το μισό χρόνο του δελτίου ειδήσεων, στέλνει συγχαρητήριο τηλεγράφημα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, οι αρχηγοί των κομμάτων κ.λ.π , από την άλλη τα παιδιά που κατέκτησαν μετάλλια στη Μαθηματική Ολυμπιάδα στο πεδίο των επιστημών περνούν στα ψιλά κάποιων εφημερίδων. Έτσι γίνεται συνήθως. Την ώρα που εμείς πανηγυρίζουμε με σημαίες και παράτες τις επιτυχίες μας στα αθλητικά δρώμενα κάποιοι "κουτόφραγκοι" ή "γιάγκηδες" ξέρουν και ανακαλύπτουν τους άλλους αθέατους Ολυμπιονίκες και τους προσφέρουν "γη και ύδωρ" για να τους εντάξουν στο δικό τους επιστημονικό προσωπικό με υποτροφίες και ιδιαίτερες τιμές. 
  Κι ύστερα ψάχνουμε να βρούμε τι μας φταίει την ώρα, που ο κάθε ...Θύμιος γίνεται ρυθμιστής της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής τραβώντας πάνω του τους προβολείς και οι πραγματικές και ουσιαστικές αξίες περνούν ¨λαθραία" στη σκιά της μίζερης εικόνας που καθημερινά μας σερβίρεται...

Μπράβο σ΄αυτά τα παιδιά, που επιμένουν να διαψεύδουν την βάσιμη υποψία ότι σ΄αυτή τη χώρα πριν την οικονομική είχε ήδη επέλθει η πνευματική  χρεοκοπία.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

Πρωτιά σε διεθνή διαγωνισμό για το Πολυτεχνείο Κρήτης!


    Η είδηση:
"Νέα διάκριση πέτυχε η ομάδα TUC Eco Racing του Πολυτεχνείου Κρήτης σε Διεθνή Διαγωνισμό Οικονομίας Καυσίμου. Παράλληλα, κατέκτησε την πρώτη θέση σε Διαγωνισμό Ασφάλειας Οχημάτων.
Και όλα αυτά χάρη στο ER11, ένα πρωτότυπο...
μονοθέσιο όχημα, το οποίο διαθέτει κυψέλες καυσίμου υδρογόνου και κινείται με ηλεκτρικό κινητήρα, εκπέμποντας μηδενικούς ρύπους προς την ατμόσφαιρα και παρέχοντας αθόρυβη μετακίνηση.
Όπως επισημαίνουν τα μέλη της ομάδας, 'το Πολυτεχνείο Κρήτης συμμετείχε φέτος, για τέταρτη φορά, στον διεθνή μαραθώνιο οικονομίας καυσίμου Shell Eco Marathon 2011, που πραγματοποιήθηκε (26 - 28 Μαΐου) στην πίστα Eurospeedway Lausitz, στη Γερμανία. Σε αυτόν συμμετείχαν 212 ομάδες εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων από όλο τον κόσμο. Στη μεγάλη κατηγορία οχημάτων του διαγωνισμού, δηλαδή τα οχήματα πόλης (Urban Concept), στην οποία η ομάδα TUC Eco Racing συμμετείχε με το ER11 (το μόνο ελληνικό ΑΕΙ), πήραν μέρος 64 ομάδες.
Στο νέο όχημα που παρουσίασε η ελληνική ομάδα (εξέλιξη του περυσινού μοντέλου), προστέθηκαν αρκετά νέα συστήματα, που στόχο είχαν τόσο την ασφάλεια όσο και τη συνεχή ενημέρωση του οδηγού, όπως η καταγραφή δεδομένων κατά τη διάρκεια του αγώνα από αισθητήρες και η παρουσίασή τους σε οθόνη αφής και η εξέλιξη ενός καινοτόμου ηχητικού συστήματος προειδοποίησης πεζών, δικυκλιστών και ατόμων με ειδικές ανάγκες. Αυτά έφεραν και τη διάκριση καθώς η ομάδα επέστρεψε με ένα ακόμη τρόπαιο, την πρώτη θέση στον Διαγωνισμό Ασφάλειας Οχημάτων (ADAC Safety Award).


Η επιτυχία αυτή αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία καθώς βρέθηκαν στην πρώτη θέση για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το οποίο επιτυγχάνεται σπάνια από μία ομάδα. Μάλιστα, η κριτική επιτροπή τόσο από το βάθρο της απονομής όσο και στην ιστοσελίδα του διαγωνισμού τόνισε την αξία της ελληνικής συμμετοχής αναφέροντας χαρακτηριστικά: 'Οι κριτές εντυπωσιάστηκαν τόσο από την οργάνωση του χώρου της ομάδας αλλά και από το όχημα, τα οποία ξεπερνούσαν τις προσδοκίες μας σε επίπεδο ασφάλειας.
Χρησιμοποίησαν τις εμπειρίες της προηγούμενης χρονιάς και ανέπτυξαν και υλοποίησαν μια μοναδική ιδέα ενός συστήματος προειδοποίησης πεζών.
Ωστόσο, στο όχημα ER11 έγιναν σημαντικές βελτιώσεις και σε άλλους τομείς (ηλεκτρικά και μηχανικά συστήματα), ώστε να αποκτήσει καλύτερη ποιότητα κύλισης και να βελτιωθεί η κατανάλωση καυσίμου. Και αυτός ο στόχος επετεύχθη καθώς η ομάδα κατάφερε επίδοση 45 Km/KWh. Βελτίωσε έτσι την περυσινή επίδοσή της και κατετάγει τελικά στην 8η θέση της κατηγορίας της'.
Η ομάδα του 2011 αποτελείται από τους: Σπανουδάκη Χρόνη, Πιπερίδη Σάββα, Τσινάρη Γιάννη, Ευσταθίου Δημήτρη, Στρατηγό Γιάννη, Πέτρου Τάσσο, Τζανάκη Θάνο και Τσουρβελούδη Νίκο και υποστηρίζεται από το Διατμηματικό Εργαστήριο Εργαλειομηχανών και το Εργαστήριο Ευφυών Συστημάτων και Ρομποτικής του Τμήματος Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης."


Μέσα στο καθημερινό γκρίζο  των ΜΜΕ για την κατάσταση της χώρας αυτή η είδηση πέρασε "λαθραία"  απο τις σελίδες και τις οθόνες τους, μολονότι είναι το πραγματικό φώς όχι στο βάθος, αλλά καταμεσίς στο τούνελ της οικονομικής μας πορείας. Αυτά τα παιδιά είναι ένα δείγμα απο τα πολλά που υπάρχουν στην Ελλάδα και δεν τους λείπουν ούτε οι γνώσεις, ούτε ο ενθουσιασμός για να απογειώσουν κυριολεκτικά τη χώρα σε όλους τους τομείς. Είναι η μοναδική μας ελπίδα, αρκεί να τα εμπιστευτούμε και να τα υποστηρίξουμε σοβαρά ξεφεύγοντας επιτέλους απο τη μίζερη πραγματικότητα των συντεχνιών, των πολιτικάντηδων, των πάσης φύσης "σωτήρων" και "επαναστατών". Είναι η τελευταία μας ευκαιρία να δώσουμε οξυγόνο στους  νέους επιστήμονες που ασφυκτιούν ξεφεύγοντας οριστικά απο την άρρωστη νοοτροπία μας, που τους ήθελε προσκυνημένους στο πελατειακό πολιτικό σύστημα με αντάλλαγμα μια "πρόωρη σύνταξη" σε μια θέση στο Δημόσιο χωρίς κανένα αντικείμενο απασχόλησης.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Αρνητικά στοιχεία στο κίνημα των Εκπαιδευτικών

Του Νίκου Τσούλια

σάρωση0001Έχω αναφερθεί στη δυναμική του εκπαιδευτικού κινήματος, στις πολλαπλές θετικές όψεις της λειτουργίας του (Η δράση του εκπαιδευτικού κινήματος). Σήμερα θα κάνω μια μικρή επισκόπηση σε αρνητικές πλευρές του, όσον αφορά την ΟΛΜΕ.
Κάθε κοινωνικό κίνημα έχει θεσμικές συλλογικές διαδικασίες αυτο – συλλογισμού, μέσα από τις οποίες αντλεί νέα δυναμική προκειμένου να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις τόσο των μελών που εκφράζει όσο και της κοινωνίας γενικότερα.
Ο απολογισμός της δράσης ενός κοινωνικού χώρου είναι κορυφαία στιγμή, αφού η αυτοκριτική ανάγεται σε σημαντικό παράγοντα επίλυσης προβλημάτων και αδυναμιών και ανάδυσης νέων μορφών και λειτουργιών που θα τροφοδοτούν την προώθηση των καίριων ζητημάτων του.

Ωστόσο, ο απολογισμός σπάνια αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο, δύσκολα θα ακούσεις τη διαπίστωση «ήταν λάθος αυτή η επιλογή», αντίθετα για το κάθε επιμέρους παραταξιακό ρεύμα πάντα ευθύνεται κάποιο άλλο ή κάποια άλλα ρεύματα και για όλα μαζί οι «απέξω»: η πολιτεία, η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το σύστημα, ο καπιταλισμός. Αλλά μπορεί να υπάρξει δυναμική συλλογική δράση χωρίς ίχνος αυτοκριτικής;
Αλλά η διεκδίκηση από κάθε παραταξιακό ρεύμα της μοναδικής ορθής πρότασης για τα διάφορα ζητήματα και ο εξ ορισμού αποκλεισμός ότι κάποιο άλλο ρεύμα μπορεί να έχει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, οδηγεί σε αδυναμία σύνθεσης και διαμόρφωσης πλειοψηφίας για τα εκπαιδευτικά θέματα. Αλλά μπορεί να υπάρξει συνδικαλιστικό κίνημα που συναρθρώνεται από τόσες επιμέρους προτάσεις της εκπαίδευσης χωρίς κουλτούρα ουσιαστικού διαλόγου και σύνθεσης;
Ως απόρροια του προηγούμενου σημείου προκύπτει τελικά ως μοναδικό σημείο σύγκλισης το πρόγραμμα δράσης! Δηλαδή, το «πότε και πόσες ημέρες απεργίας» θα κάνουμε αποτελεί τα κύριο ή και μοναδικό πεδίο σύγκλισης σχεδόν για κάθε συνδικαλιστική χρονιά. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι το πρόγραμμα δράσης θα είναι εξ ορισμού «αντικυβερνητικό», αφού η πρόταση θα είναι πρότασης διεκδίκησης και αυτό σημαίνει ότι διαχρονικά, οι δύο μεγάλες παρατάξεις του χώρου των εκπαιδευτικών θα είναι «εκτός» του προγράμματος (γιατί δεν μπορούν να πλειοδοτούν εξίσου εύκολα με τους άλλους – και αυτό όχι κατ’ ανάγκην λόγω ‘κυβερνητικού συνδικαλισμού’) και τελικά μια μικρή παράταξη θα έχει μεγαλύτερη επιρροή, σε σχέση με τα μεγάλα ρεύματα, στις επιμέρους αποφάσεις του όποιου θεσμικού χαρακτήρα, οι αποφάσεις αυτές θα είναι του τύπου «μην πειράζετε τίποτα» και θα είναι παρακολουθητικές της όποιας δράσης.
Αυτό τελικά σημαίνει ότι συχνά οι αποφάσεις δεν αντιστοιχούν στην πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, το συνδικάτο αποξενώνεται από τα μέλη που εκφράζει και ευδοκιμεί ο περιβόητος ακτιβισμός: «δράση για τη δράση», που υπηρετεί κάποια εφήμερη προβολή στα ΜΜΕ, αλλά δεν συσπειρώνει τους εκπαιδευτικούς και φυσικά δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αλλά μπορεί η «δράση για τη δράση» να είναι το βασικό πλαίσιο λειτουργίας του κινήματος; Εφέτος, η αντίληψη αυτή επεκτάθηκε πέραν της κεντρικής λειτουργίας και σε επιμέρους ζητήματα.
Εκλήθησαν, λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί να μην πληρώνουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς (εντασσόμενοι στο κίνημα ‘δεν πληρώνω’) και να μη βαθμολογήσουν τα γραπτά της γαλλικής γλώσσας στις πανελλαδικές εξετάσεις!! Φυσικά οι εκπαιδευτικοί απέρριψαν καθολικά αυτό τον ιδιότυπο ακτιβισμό αλλά ούτε και τα στελέχη των παρατάξεων που ψήφισαν αυτές τις πρωτοβουλίες δεν τις εφάρμοσαν. Είναι αυτός συνδικαλισμός; Αυτές οι αποφάσεις συνιστούν λειτουργία εκπαιδευτικού κινήματος; Ή μήπως απαξιώνουν την ίδια τη θεμελίωση του κινήματος;
Ως αποτέλεσμα του προαναφερθέντος στοιχείου είναι η έλλειψη ουσιαστικής πρότασης του κινήματος για το ρόλο του εκπαιδευτικού, για την προαγωγή του δημόσιου σχολείου, για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Σε παλιότερες και απείρως πιο δύσκολες εποχές, οι συλλογικοί εκπαιδευτικοί θεσμοί όχι μόνο συγκροτούσαν μια συνεκτική και ολοκληρωμένη πρόταση, αλλά προσπαθούσαν και να την εφαρμόσουν, ενώ τώρα περνώντας στην άλλη πλευρά φτάνουμε στο σημείο να «κλείνουμε το μάτι» ακόμα και στις καταλήψεις των δημόσιων σχολείων ανάγοντάς τες ως μια μορφή ακτιβισμού, επί της οποίας θα λειτουργήσουν τα ρεύματα που έχουν ως αυτοσκοπό την όποια «κινητικότητα».
Αλλά μπορεί να υπάρξει εκπαιδευτικό κίνημα χωρίς συνολική πρόταση για το σχολείο; Το σχολείο δεν είναι μια βιομηχανική μονάδα, όπου το αντίστοιχο σωματείο θα οριοθετεί τη δράση του επί των εργασιακών και μόνο θεμάτων των εργαζομένων. Για να μιλήσεις για τα θέματα που αφορούν τον εκπαιδευτικό, αναγκαστικά θα αγκαλιάσεις τα θέματα του σχολείου!
Αλλά επί του συζητούμενου ζητήματος υπάρχει και συνέχεια και στα επιμέρους ζητήματα. Ας πάρουμε για παράδειγμα την αξιολόγηση. Στο σημείο αυτό οι τρεις μεγαλύτερες παρατάξεις είναι υπέρ της αξιολόγησης. Επιπλέον, υπάρχει ψηφισμένη παλιότερη θέση υπέρ της αξιολόγησης με έμφαση την εσωτερική αξιολόγηση, η οποία είναι – κατά τη γνώμη μου – επιστημονικά και εκπαιδευτικά άρτια. Παρόλα αυτά, εν τοις πράγμασι, το σκηνικό είναι το εξής: Αρνούμαστε κάθε φορά την όποια πρόταση του Υπουργείου. Και καλά μέχρι εδώ αλλά δεν προτείνουμε τη δική μας πρόταση, μήπως την εκμεταλλευτεί ο …αντίπαλος. Αλλά και όταν δεν προτείνει το Υπουργείο, δεν αναδεικνύουμε πρωτοβουλιακά τη δική μας πρόταση. Και έτσι είναι μια πρόταση – φάντασμα, αλλά ο τακτικισμός καλά κρατεί, όπως, επίσης, και η αποστασιοποίηση των εκπαιδευτικών από τέτοιες τεχνικές που θυμίζουν παραταξιακές επινοήσεις των φοιτητικών συνελεύσεων της πρώιμης μεταπολιτευτικής περιόδου.
Υπάρχει έλλειψη κουλτούρας διαλόγου και στο εσωτερικό του κινήματος αλλά και στη δημόσια έκφρασή του, αν και εδώ η κύρια ευθύνη είναι στην πλευρά του Υπουργείου και της πολιτείας που δεν έχουν αντίληψη συναίνεσης και ουσιαστικού διαλόγου και χρησιμοποιούν το διάλογο συχνά ως πρόσχημα και όχι ως μια ουσιαστική λειτουργία των θεσμών μιας δημοκρατικής πολιτείας.
Παλιότερα, το κίνημα πρωτοστατούσε στα ζητήματα των εκπαιδευτικών αλλαγών. Τώρα γίνεται το αντίθετο. Η βασική γραμμή πλεύσης είναι «να μην αλλάξει τίποτα». Βέβαια, έχει σημασία, προφανώς, και η πορεία των αλλαγών. Αλλά σε κάθε περίπτωση, η παραγωγή πολιτικής είναι εν τω γίγνεσθαι και η ζωή εξελίσσεται αδιαφορώντας για τα φοβικά σύνδρομα. Από πουθενά δεν τεκμηριώνεται η άποψη ότι, αν οχυρωθείς στο υπάρχον, το υπερασπίζεις καλύτερα. Στα αντίστοιχα ευρωπαϊκά κινήματα, η αντίληψη και η δράση είναι εξελισσόμενες και δυναμικές και αυτό εκφράζει καλύτερα τους εκπαιδευτικούς και τα αιτήματά τους.
Σε μια εποχή όπου μετασχηματίζονται σχεδόν τα πάντα (υπέρβαση του έθνους κράτους, διεθνοποίηση της οικονομίας, ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κλπ κλπ), – όπου πρέπει να παρεμβαίνεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και όχι να ξορκίζεις την κρίση του καπιταλισμού σε αυτό-αναφορικά συστήματα (συμβούλια κλπ) – είναι δυνατόν να σταθείς με τα παλιά εργαλεία ανάλυσης;
Είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεις όλα αυτά τα γεγονότα με την αυτοτέλεια του «3 ή 4 ημέρες απεργίας το χρόνο», ανεξάρτητα αν συνδέεται αυτή η πρόταση με τους εκπαιδευτικούς – αυτή είναι η νέα αντίληψη των εικονικών απεργιών (!) – και με τη μη παραγωγή θέσεων που θα εκπηγάζουν από τον εκπαιδευτικό κόσμο; Δε νομίζω…

*Ο Νίκος Τσούλιας ήταν πρόεδρος της ΟΛΜΕ  για αρκετά χρόνια  στη δεκαετία 1990-2000

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ....ΓΡΑΦΕΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ!

   Στην απογραφή που έγινε το Μάη που μας πέρασε το κράτος απευθύνθηκε σε χιλιάδες  νέους και άνεργους κατά το πλείστον και αυτοί ανταποκρίθηκαν με προθυμία υπολογίζοντας  σε μια οικονομική ανάσα, που την είχαν μεγάλη ανάγκη. Οι άνεργοι και οι νέοι είναι οι κοινωνικές ομάδες που έχουν κάθε δίκιο να αγανακτούν και να εξοργίζονται με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αυτοί υφίστανται με τον πιο άγριο τρόπο τις συνέπειες της κρίσης  και το κράτος οφείλει να τους βοηθήσει κατά προτεραιότητα έναντι οποιωνδήποτε άλλων ομάδων. Δυστυχώς όμως και εδώ η πολιτική μας εξουσία συλλαμβάνεται μικρόψυχη και κοντόμυαλη, καθώς δύο μήνες μετά δεν έχει εκπληρώσει το στοιχειώδες της χρέος που είναι η πληρωμή των δεδουλευμένων τους!  Ακόμα κι αν στα ταμεία του κράτους δεν υπήρχε ούτε ένα ευρώ , όφειλαν  να κάνουν τα αδύνατα δυνατά -να αποποιηθούν  στην ανάγκη συμβολικά τους δικούς τους μισθούς- και να τους πληρώσουν. Πρώτα αυτούς και μετά οποιονδήποτε άλλον. Δε μπορούν να ζητούν εμπιστοσύνη στο κράτος και τους θεσμούς του από τους νέους , όταν το ίδιο το κράτος εμφανίζεται σαν κοινός "μπαταξής" απέναντί τους σε μια περίοδο που έχουν απόλυτη ανάγκη από τη βοήθειά του. Κάθε  μέρα καθυστέρησης της πληρωμής τους είναι και μια μαχαιριά στην αξιοπιστία του κράτους και των πολιτικών που το διαχειρίζονται  απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που είναι τα κατ΄ εξοχήν θύματα της κρίσης.  .
     Επιτέλους, δεν αντιλαμβάνεται κανείς τα στοιχειώδη;

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

ΠΟΛΙΤΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 Δεκατέσσερις περίπου μήνες πριν (Μάϊος 2010) στην ανάρτησή μου με θέμα "ΠΟΛΙΤΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ" αναφέρθηκα στη σχέση των πολιτών και των πολιτικών και όλων αυτών με την πολιτική έχοντας στο μυαλό τις σκηνές που ζούμε σήμερα με τη στοχοποίηση των βουλευτών (ειδικά των κυβερνητικών) απο "αγανακτισμένους πολίτες" σε ολόκληρη τη χώρα. Επαναφέρω  εκείνες  τις σκέψεις μου θεωρώντας τες επίκαιρες , όσο ποτέ, καθώς οι σκηνές βίας  και η απαξίωση  των πολιτικών της χώρας μου θυμίζει ανθρώπους που χτυπούν επικίνδυνα το κεφάλι στον τοίχο μετά τη συνειδητοποίηση τραγικών τους λαθών. Συνήθως ο τοίχος μένει ανέπαφος, αλλά τα πρώτα που παραλύουν είναι τα πόδια ακόμα κι όταν το κεφάλι παραμείνει στη θέση του με κάποιους μώλωπες επι πλέον...
   Αλίμονο, αν η κοινωνία μας  δείξει ανοχή  στην αυτοδικία και μάλιστα απέναντι σε ανθρώπους , που θεσμικά τουλάχιστον μας εκπροσωπούν. Όταν φτάσουμε στο σημείο (αν δεν φτάσαμε)  πολιτικές δυνάμεις της χώρας να ανέχονται  τέτοια φαινόμενα, αν δεν τα υποκινούν, τότε πια το (πολύχρωμο) φίδι του φασισμού θα κυκλοφορεί ελεύθερο ανάμεσά μας έχοντας σπάσει από καιρό το τσόφλι του αυγού του!
   Όσοι θεωρούν ότι η χώρα βλάπτεται απο το υπάρχον πολιτικό δυναμικό έχουν τη δυνατότητα να το αλλάξουν, αλλά αυτό γίνεται με συγκεκριμένες διαδικασίες, που προβλέπονται απο το σύνταγμά μας και αφού πρώτα πείσουν τους περισσότερους ότι τους οδηγούν σε ένα καλύτερο μέλλον!

Προτείνω και μερικές άλλες ενδιαφέρουσες απόψεις για το θέμα της βίας  ΕΔΩ (Παύλος Τσίμας στα ΝΕΑ) και ΕΔΩ (Τάκης Θεοδωρόπουλος στα ΝΕΑ)