Follow by Email

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

ΒΡΕΘΗΚΕ ΑΓΑΛΜΑ ΑΡΧΑΙΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗ!

   
Το άγαλμα του Πυροδήμα σε άριστη κατάσταση λίγο μετά την ανέλκυσή του από την λάσπη. 
  Όπως  έγινε γνωστό,  κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων στο Ρίο,  λουόμενοι ανακάλυψαν σε μικρό βάθος,  θαμμένο στη λάσπη, αρχαίο  Ελληνικό άγαλμα, το οποίο   ανήκει σε  Ολυμπιονίκη,  όπως άφησαν να διαρρεύσει  πηγές του υπουργείου πολιτισμού. Πρόκειται για τον πολυνίκη   Πυροδήμα, που  μεγαλούργησε κατά τον  «Χρυσού Αιώνα»   του Περικλή.

     Ήταν  όμως, όπως αναφέρουν οι πηγές, η κύρια αιτία για την ήττα των Αθηναίων  στον τριακονταετή πόλεμο με τους Σπαρτιάτες. Καθώς επέστρεφε   ολυμπιονίκης σε  τουλάχιστον τέσσερις συνεχόμενες Ολυμπιάδες ,   γκρέμισαν  για χάρη του τα τείχη των Αθηνών, με αποτέλεσμα η πόλη να μείνει ανυπεράσπιστη,  όταν άρχισε ο πόλεμος.  Εν τω μεταξύ ο Πυροδήμας,  μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ανέλαβε να γυμνάζει τους αθλητές άλλης κραταιής  πόλης της Αρχαιότητας πολύ μακριά από την Αθήνα.  Έτσι οι Αθηναίοι την πάτησαν διπλά.  Δεν είχαν  ούτε τείχη , ούτε  τον Ολυμπιονίκη , που υποτίθεται θα υπερασπίζονταν την πόλη.
   
    Γι’ αυτό εικάζεται ότι οι Αθηναίοι   πέταξαν τον ανδριάντα  του Πυροδήμα στη θάλασσα και απαγόρεψαν στο Θουκυδίδη  να γράψει το παραμικρό στην ιστορία του. Διέδιδαν μάλιστα ότι ο Πυροδήμας  έπινε  μείγμα κρασιού και στρυxvivns, ενός δηλητηρίου που σε μικρές δόσεις λειτουργεί σαν διεγερτικό,  έτρωγε κοκόρια  που επιβίωναν από τις κοκορομαχίες,  ιδανική  τροφή για έναν αθλητή πριν από τον αγώνα, επειδή του ανέβαζε την τεστοστερόνη, προτιμούσε ποικιλία μανιταριών και ξηρά σύκα για αυξημένη ποσότητα σακχάρου, κρέας ταύρου και χοίρου για να πάρει  πρωτεΐνες.
 Το άγαλμα το βρήκε το 393 μ.Χ. ο Θεοδόσιος ο Μέγας, έμαθε για την ιστορία του  και αφού το ξαναπέταξε ( όπως ήταν φυσικό) στη θάλασσα,  κατάργησε τους Ολυμπιακούς αγώνες. 

    Έχοντας υπόψη όλα αυτά τα στοιχεία τα κυβερνητικά στελέχη, δια του φιλικού τους τύπου άρχισαν να παίρνουν αποστάσεις από τους Ολυμπιονίκες, που ενώ κωλοβαράνε καθημερινά,  έρχονται μια φορά στα τέσσερα χρόνια και γίνονται αντικείμενα λατρείας, ενώ, ως γνωστόν, οι ίδιοι δουλεύουν σκληρά τέσσερα ολόκληρα χρόνια   και ένα μόνο μήνα, όταν γίνονται οι εκλογές, ξεκουράζονται  στα σπίτια τους περιμένοντας μάταια  ο λαός να αναγνωρίσει τους κόπους τους.

(τα παραπάνω αποτελούν μυθοπλασίες του γράφοντα σαν μικρό δείγμα "κρύου χιούμορ" στο οποίο ειδικεύεται.)

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΡΩΤΑΕΙ: ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΚΟΣ;


Η Μαριάν Τάισεν δήλωσε στον Τύπο ότι «για την Κομισιόν τα στοιχεία του 2010-2015 είναι ακριβή και αξιόπιστα σε αντίθεση με ότι συνέβαινε την προηγούμενη περίοδο». Επιπλέον προειδοποίησε ότι τυχόν επικράτηση αυτής της ψευδούς και εσφαλμένης εντύπωσης θα έπληττε το Ελληνικό πρόγραμμα.
«Τα έγκυρα και αξιόπιστα δημοσιονομικά δεδομένα είναι απαραίτητα για τη λήψη ορθών οικονομικών αποφάσεων. Πρόσφατες δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης, ωστόσο, θέτουν υπό αμφισβήτηση την ποιότητα και την αξιοπιστία των επίσημων στατιστικών στην Ελλάδα.



Από τα λίγα Ελληνικά που καταλαβαίνω, η Κομισιόν, σημαντικότατο  θεσμικό όργανο της Ε.Ε., καταγγέλλει σαφέστατα ότι τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ την περίοδο πριν το 2010 ήταν ανακριβή και αναξιόπιστα. Σωστά η Ελληνική δικαιοσύνη προχώρησε σε έλεγχο της αξιοπιστίας των στοιχείων που παρουσίασε η ΕΛΣΤΑΤ μετά το 2010, δείχνοντας ιδιαίτερη ευαισθησία σε ισχυρισμούς πολιτικών προσώπων, που είχαν κάθε λόγο να αποποιηθούν δικές τους ευθύνες.

Μου δημιουργούνται όμως κάποια (εύλογα φαντάζομαι) ερωτήματα:

1. Γιατί η ανεξάρτητη δικαιοσύνη δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία και στην καταγγελία της Κομισιόν, ώστε να προχωρήσει στον έλεγχο αν έγινε λαθροχειρία στα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας πριν το 2010;

2. Ποιοι είναι αρμόδιοι να υπολογίζουν τα στατιστικά για τα οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας; Οι δικαστικοί ή οι αρμόδιες γι' αυτό οικονομικές υπηρεσίες με την όποια αξιοπιστία διαθέτουν; Αν είναι οι δικαστικοί, γιατί δεν κάνουν τον κόπο να υπολογίσουν έγκυρα και τα στοιχεία προ 2010;

3. Υποθέτω ότι το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, που εκπονήθηκε από τους "θεσμούς" της Ε.Ε. και το ΔΝΤ, είχε σημείο αναφοράς τα οικονομικά στοιχεία που παρουσίασε η "αξιόπιστη" πλέον για την Κομισιόν ΕΛΣΤΑΤ μετά το 2010, τα οποία μάλιστα αποδέχτηκαν όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2012. Υποθέτουμε ότι αποδεικνύεται πως η ΕΛΣΤΑΤ μετά το 2010 φούσκωσε το έλλειμμα και αντί 15,6%, που το υπολόγισε, ήταν π.χ. 6%, όπως ισχυρίζονταν η κυβέρνηση Καραμανλή. Τότε στα συρτάρια του κράτους πρέπει να υπάρχουν κρυμμένα περίπου 20 δις, εφόσον κακώς υπολογίστηκε ότι μας λείπουν και εύλογα οι εταίροι μας θα πρέπει να απαιτήσουν πλεόνασμα πάνω από 10% του ΑΕΠ, "Τα έγκυρα και αξιόπιστα δημοσιονομικά δεδομένα είναι απαραίτητα για τη λήψη ορθών οικονομικών αποφάσεων" υπογραμμίζουν.

4. Πως είναι δυνατόν να μαγείρεψε κανείς τα στατιστικά στοιχεία, ως πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, με σκοπό να μπούμε στο μνημόνιο , όταν είναι γνωστό ότι ανέλαβε υπηρεσία τρεις μήνες τουλάχιστον μετά την υπογραφή του μνημονίου; Πόσο λογικό είναι να κατηγορείται ένας μάγειρας ότι δηλητηρίασε κάποιους ανθρώπους στο εστιατόριο που εργάζεται, όταν οι άνθρωποι παρουσίασαν τα συμπτώματα πολύ πριν ο μάγειρας αναλάβει το πόστο του;

5. Η Κομισιόν ζητάει τη θέση της κυβέρνησης σχετικά με την αξιοπιστία της Στατιστικής Υπηρεσίας μετά το 2010 και αν οι καθ' ύλην αρμόδιοι υπουργοί αποδέχονται ή όχι τα στοιχεία που κατατέθηκαν με βάση την πολιτική τους δουλειά με τις υπηρεσίες που ελέγχουν, ανεξάρτητα αν ο κάθε Γεωργίου είπε ή δεν είπε ψέματα, πράγμα που θα το κρίνει η Ελληνική δικαιοσύνη. Ποιο απλά λέει:
Τον βοσκό, που μας φώναξε για να σας γλυτώσουμε από το λύκο να τον βάλετε φυλακή, αν σας είπε ψέματα. Πείτε μας όμως τι θα γίνει με μας. Υπάρχει ή δεν υπάρχει λύκος; Αν υπάρχει τότε βάλτε φυλακή τον προηγούμενο βοσκό, που την κοπάνησε και μας έκρυβε την ύπαρξή του, σταματήστε να λέτε μ@λ@κίες για τον καινούργιο και αφήστε τον ήσυχο. Αν δεν υπάρχει, τότε βάλτε φυλακή τον καινούργιο αλλά μη μας ζαλίζετε άλλο τ' @ρχίδι@! Κατάλαβα λάθος;

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…





Η 21η  Αυγούστου ήταν μια σημαντική μέρα για τη ζωή μου. Μετά από 40 χρόνια βρεθήκαμε οι παλιοί συμμαθητές  και συμμαθήτριες -οι αποφοιτήσαντες το 1976- και ταξιδέψαμε  στα χρόνια τα παλιά.  Παλιμπαιδισμός  κανονικός!  Μετά το πρώτο σοκ,  κοιτάζοντας ο ένας το χάλι του άλλου (συγκρίνοντας την εικόνα που είχαμε στο μυαλό μ' αυτή που βλέπαμε μπροστά μας), μόλις τελείωσαν οι συστάσεις  (η αλήθεια είναι έγιναν αρκετές φορές με τα ίδια άτομα) ,  άρχισαν οι ενέσεις ηθικού.
- Αν εξαιρέσουμε την κοιλίτσα-δείγμα ευημερίας, τη γοητευτική  καράφλα, τα άσπρα μαλλιά-δείγμα σοφίας  και μερικές ρυτίδες,  σου λέει ο άλλος , δεν άλλαξες καθόλου!  Ίδιος  ο λεβέντης του Α6, που τότε, έτσι αλλιώς κι’ αλλιώτικα…
-Κι εσύ  κούκλα είσαι ακόμα!  Απορώ πώς διατηρείσαι έτσι! Δεν πέρασε από πάνω σου ο χρόνος;  Αν αφαιρούσες   λίγα  κιλάκια  (η σκέψη πάει στα 30-40), αν είχες  το πλούσιο μαλλί, που ανέμιζε τότε, καθώς έσκυβες  στο παράθυρο του σχολείου, μαζί με την υπέροχη επιδερμίδα, που σε ζήλευαν όλες τότε,  δεν θα σε ξεχώριζα από την κόρη σου,  μη σου πω και την εγγονή σου!
 Αυτά τα «αν» τα περάσαμε όλοι και όλες στο ντούκου  και σε λίγη ώρα το μάτι είχε συνηθίσει  ήδη την νέα κατάσταση. Καθώς συζητούσαμε στην αυλή του σχολείου, περιμένοντας να χτυπήσει το κουδούνι για τη συγκέντρωση, οι νέες μορφές άρχισαν να ταυτίζονται σιγά-σιγά μ’ αυτές των μαθητικών μας χρόνων. Το μυαλό εγκατέλειψε το 2016 και ήταν ήδη στο 1976, αλλά η τεχνολογία της εποχής  δεν έλεγε να ξεκολλήσει  από πάνω  μας  και έμπλεξε άσχημα με το παρελθόν.  Με τα κινητά και τα tablets  του 2016 , λες και ξεχύθηκαν  πολλοί   στο κυνήγι των  «pokemon 1976”. Karaflapokemon, koilarapokemon,  grizopokemon,  sfyrigmenopokemon, κ.λ.π.  Στην αυλή του σχολείου, στους διαδρόμους του, στη σκάλα, στις αίθουσες. 


  Η αλήθεια είναι ότι με δυσκόλεψαν πολύ, καθώς είχα αποφασίσει να κάνω  τώρα σ’ αυτή τη συγκέντρωση τις «επαναστάσεις», που δεν έκανα τότε ,  ως μαθητής. Δεν έλειψα ποτέ από την προσευχή, έκανα την έπαρση  και την υποστολή της σημαίας καθημερινά  , ως σημαιοφόρος,  είχα «μπουχτήσει»  την εθνική τροφή σε χαπάκια  εθνικού  ύμνου πρωί-μεσημέρι –βράδυ  (ήμαστε μαθητές την εποχή της χούντας άλλωστε).  Στην προσευχή  κατάφερα να κάνω κοπάνα για ν’ ανοίξω τάχατες τα παράθυρα στην αίθουσα που θα συγκεντρωνόμασταν. Όταν  παιάνιζαν οι άλλοι  περήφανα τον εθνικό ύμνο,  γλίστρησα  αθόρυβα στο διάδρομο, όπου και παρέμεινα, τις ώρες που οι υπόλοιποι, μέσα στη ανυπόφορη ζέστη , υποβάλλονταν στο βασανιστήριο της απαγγελίας αρχαίων κειμένων  από την αριστούχα συμμαθήτριά μας .  Έγινα επιτέλους ένας «κακός»  μαθητής, στα 58 μου!

     Το πάρτι τελείωσε αργά το απόγευμα. Δε χρειάζονται περαιτέρω  περιγραφές. Στο facebook μπορεί να βρει κανείς εικόνες απ’ όλες τις δραστηριότητές μας. Πως  προσευχόμαστε, πως τραγουδάμε, πως τρώμε, πως χορεύουμε, πως κατουράμε, πως χασμουριόμαστε. 



Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ


  Στους Ολυμπιακούς αγώνες που ξεκίνησαν  θα έχουμε  κάποιες σημαντικές επιτυχίες  αθλητών και αθλητριών μας, κάποιες διακρίσεις και  πολλές αποτυχίες.
  Ντρέπομαι να δηλώνω  «εθνικά υπερήφανος»   στις επιτυχίες τους , όπως ακριβώς  δεν αισθάνομαι   καμία «εθνική ντροπή», όταν  τερματίζουν τελευταίοι.  Χαίρομαι  πολύ  για τις  νίκες  τους, περισσότερο γιατί είναι παιδιά που ίδρωναν σε κάποιες  γειτονιές  της πατρίδας μου , όταν ήταν στην αφάνεια και  για τον ίδιο λόγο  λυπάμαι,  όταν θυσίες  χρόνων,  κόποι και όνειρα   γκρεμίζονται  σε λίγα λεπτά.  Πιο πολύ θαυμάζω τα παιδιά που δεν είχαν  καμία διάκριση  και  συνεχίζουν τον αγώνα τους, παρά όσα κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή.  Δεν μ’ αρέσει η  αποτυχία να χρεώνεται στον προσωπικό λογαριασμό των αθλητών και η επιτυχία να γίνεται αγαθό που πρέπει να το μοιράζονται όλοι οι έχοντες «εθνική» συγγένεια με τους νικητές. Την «Ελληνική» ψυχή  και το  «Ελληνικό» DNA δεν το κουβαλούν μόνο οι νικητές, αλλά και αυτοί που χάνουν.
 Δεν μου προκαλούν  καμία «εθνική υπερηφάνεια»  οι επιτυχίες τους γιατί  δεν αισθάνομαι ότι σαν πολίτης  αυτού  του έθνους   προσέφερα το παραμικρό  σ’ αυτά τα παιδιά για να τα στηρίξω στην προσπάθειά τους.  Αποκαλυπτική η δήλωση της μητέρας της πρώτης αθλήτριας που δόξασε  την Ελλάδα σ' αυτούς τους Ολυμπιακούς αγώνες: «Σχεδόν μηδενική η στήριξη της πολιτείας».  Οπότε γιατί μας πιάνουν ρίγη εθνικής υπερηφάνειας;  Επειδή έχουν Ελληνικά ονόματα και  βλέπουμε τη σημαία της πατρίδας μας να υψώνεται χάρη στις  θυσίες και προσπάθειες κάποιων παιδιών  και των γονιών τους; Δεν θα έπρεπε αντίθετα να μας προκαλούνται «εθνικές ενοχές»;   Όταν μάλιστα εμείς οι ίδιοι θα ζητούσαμε πίσω τα (ανύπαρκτα) λεφτά μας, αν έβγαιναν  τελευταίοι;  
     Μας είναι πολύ βολικό να συμμετέχουμε  στη μοιρασιά της δόξας ,  όταν βγάζουν καρπούς οι   προσπάθειες και τα επιτεύγματα ικανών  συμπατριωτών μας, ακόμη και αν δεν είχαμε καμία συμμετοχή στους σκληρούς τους αγώνες. Άλλωστε δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν, ότι μας αρκεί η δόξα των προγόνων μας και ο πολιτισμός που «δάνεισαν»  στην ανθρωπότητα  για να ζούμε  αιωνίως ως έθνος χωρίς να καταβάλουμε πλέον καμία προσπάθεια.  Χιλιάδες παιδιά εγκαταλείπουν την Ελλάδα για να βρουν την τύχη τους στην Εσπερία. Όλοι αυτοί που θα δηλώνουν στα μικρόφωνα, σαν εκπρόσωποι των θεσμών, «εθνικά  υπερήφανοι», αν κάποια απ’ αυτά διακριθούν σε οποιοδήποτε τομέα, σφυρίζουν σήμερα αδιάφορα και αγωνίζονται για τη θεσούλα τους μόνο,  αδιαφορώντας προκλητικά για την τύχη τους. Αισθανόμαστε  «εθνική υπερηφάνεια» για τα επιτεύγματα  αυτών των παιδιών  στις επιστήμες, στον αθλητισμό, στις τέχνες, στις επιχειρήσεις, στο εμπόριο κ.λ.π., ξεχνώντας συνήθως τη μικρή «λεπτομέρεια» ότι  τους διώξαμε στην πραγματικότητα από την πατρίδα τους γιατί δεν ήμασταν ικανοί όχι απλά   να τους στηρίξουμε στον αγώνα τους, αλλά και να εξασφαλίσουμε ακόμα τη διαβίωσή τους!  Ακόμα και  σ’ αυτούς, για τους οποίους πλημμυρίσαμε  κάποτε από «εθνική υπερηφάνεια» δεν τόχουμε σε τίποτα να ρίξουμε το ανάθεμα, όταν  σταματήσουν  να μοιράζονται τη δόξα τους με τη σημαία μας.

 Η  «εθνική υπερηφάνεια»  ή η «εθνική ντροπή» θεωρώ ότι πρέπει  να προέρχονται από επιτυχίες ή αποτυχίες  που έχουν  τη σφραγίδα της εθνικής προσπάθειας  σε κάθε τομέα. Όταν είμαστε σε θέση να υποστηρίζουμε τους νέους μας και να τους παρέχουμε όλα τα μέσα για να φτάσουν στην κορυφή, αξιοποιώντας τις ιδιαίτερες ικανότητές τους,  τότε μπορούμε να μοιραζόμαστε τη δόξα ή τη ντροπή τους. 
  Αλλιώς μπορώ  να λέω ότι αισθάνομαι χαρούμενος, που κάποιος συμπατριώτης μου τα κατάφερε και έφτασε στην κορυφή ή  είμαι λυπημένος που δεν τα κατάφερε. 
    Ταυτόχρονα  σωστό είναι να  αισθανόμαστε «εθνική ενοχή» όταν φτάνουν  στην κορυφή  υψώνοντας τη σημαία της πατρίδας μας  χωρίς ουσιαστική βοήθεια απ’ αυτήν και απέραντη συμπάθεια στους ηττημένους  όταν δεν τα καταφέρνουν  αναγνωρίζοντας  τις θυσίες και τον αγώνα των  ίδιων  και των ανθρώπων,  που αληθινά τους στήριξαν.  

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

OI IOI ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΜΑΣ

Μέσα στο νερό, στο πολυτιμότερο αγαθό για τη ζωή , αναπτύσσονται ταυτόχρονα  και  μικροοργανισμοί , που  όταν το  μολύνουν,  το  μετατρέπουν στην πλέον  επικίνδυνη  απειλή  για την ύπαρξή της!  Όποια σχέση έχει το νερό με τη ζωή,  την ίδια σχέση έχει και η ενημέρωση των πολιτών και η ελευθερία  της έκφρασης  με τη  δημοκρατία.  Αν δεν υπάρχει  σωστή ενημέρωση των πολιτών και ελευθερία στην έκφραση δεν μπορεί να ζήσει η δημοκρατία. Στη σκιά της ελευθερίας  αναπτύσσονται   δίκτυα παραπληροφόρησης , κατασκευασμένες εικόνες ,  βίντεο  και «ειδήσεις»  σαν θανατηφόροι ιοί, που  μολύνουν τη δημοκρατία  και είναι ικανοί να τη σκοτώσουν.
  Για τη ζωή  υπάρχουν  διάφορα φίλτρα, που μπορούν να την  προστατέψουν   ακόμα κι όταν το νερό  είναι  μολυσμένο.  Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και  για τη δημοκρατία; 
  Ειδικά στο διαδίκτυο , όπου οι «πηγές» πληροφόρησης  είναι πολλές φορές χωρίς φανερή ταυτότητα, κυκλοφορούν μαζί με τους ιούς που προσβάλουν τα λογισμικά των συσκευών μας και αμέτρητοι «ιοί», που στόχο έχουν να προσβάλουν το λογισμικό  του μυαλού μας.     Απευθύνονται κυρίως σ’ αυτούς που αρκούνται  στις εικόνες και τους τίτλους των κάθε λογής αναρτήσεων  χωρίς να περάσουν την «πληροφορία»  από κανένα λογικό φίλτρο.  Σ’ αυτούς που βολεύονται , όταν  η εικόνα ή ο τίτλος  χαϊδεύει την κοσμοθεωρία τους. Ειδικά σ’ αυτούς που έχουν ατράνταχτες βεβαιότητες , όπως σωβινιστές,  εθνικιστές,  θρησκόληπτους,  φανατικούς  οπαδούς  αθλητικών ομάδων ,  ιδεοληπτικούς  και γενικά όσους  έχουν ανάγκη από  την ύπαρξη ενός «αντίπαλου δέους», ενός  ορκισμένου  «εχθρού», ενός μυστηριώδους «μεσσία» ικανού να ανατρέψει  με υπερφυσικό τρόπο τα δεδομένα που δημιουργούνται από την σκληρή πραγματικότητα . Η χαρά τους  είναι να  πλήττονται  οι  «εχθροί» πραγματικοί  ή φανταστικοί, χωρίς να τους ενδιαφέρει,  αν αυτό γίνεται με ψέματα ή αλήθειες.  Είναι σε πόλεμο με την  αντίθετη άποψη, που είναι  απλά η προπαγάνδα του «εχθρού»  και  δεν πρέπει να τους δημιουργήσει  ρωγμές  στις «βεβαιότητές»  τους.
  Πάντα υπήρχαν αυτοί που προσπαθούσαν να αποπροσανατολίσουν τα μυαλά των ανθρώπων, ώστε να μη διακρίνουν εύκολα τους πραγματικούς τους  αντίπαλους, αλλά και να στρατολογούν «στρατιώτες» έτοιμους για πόλεμο. Συνήθως αυτή τη δουλειά την έκανε το ιερατείο κάθε θρησκευτικής  ή «εθνικιστικής» οργάνωσης, οργανωμένα, συντεταγμένα και δομημένα πάνω σε δόγματα πασπαλισμένα με δείγματα λογικής.  Έξω απ’ αυτές τις οργανώσεις η δουλειά ήταν δύσκολη.
  Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης   βρήκαν πιο εύκολα το ρόλο τους.  Δε χρειάζεται  η συμμετοχή σε συγκεκριμένες οργανώσεις, ούτε η υιοθέτηση  εμφανούς ιδεολογίας .  Άλλωστε οι ιδεολογίες έχουν ήδη καταπέσει  στην «κοινή γνώμη»  σαν εργαλεία  ερμηνείας  των κοινωνικών μεταβολών και έπαιξαν σημαντικό ρόλο γι’ αυτό  τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.  Μετατρέπονται   σε αυτόματους αναμεταδότες  των «πληροφοριών», που αναδεικνύονται ή κατασκευάζονται  από στρατευμένα, «φίλια»  sites,  είτε αναδημοσιεύοντάς τες,  είτε  με το «μου αρέσει» στις αντίστοιχες αναρτήσεις.  Έτσι βάζουν πλάτη  και στις  πιο ακραία αντιδραστικές  και παράλογες αντιλήψεις  συσκοτίζοντας αποτελεσματικά το νοητικό ορίζοντα των ανθρώπων.   Αθόρυβα, βουβά , συστηματικά  σπρώχνουν   τις  λάσπες, τα σκουπίδια,  τους  ψιθύρους  της παραπληροφόρησης και τα  λύματα  του διαδικτύου σε όλους μας  μέσω των «φίλων», που ηθελημένα ή αθέλητα  γίνονται αγωγοί  διάχυσής τους  και  δίνουν τροφή  στους  ιούς των μυαλών μας σε αγαστή συνεργασία με τα παραδοσιακά ΜΜΕ, όπου πολλοί  «δημοσιογράφοι» βρίσκουν μπόλικο  δωρεάν υλικό για το ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό τους χρόνο.  Διαμορφώνονται πλασματικά  "κοινωνικά  ρεύματα" μέσα στην πραγματική  κοινωνία,  δρώντας  παραλυτικά   στα αντισώματά της.  Εκτρέφεται  κάτω από τη μύτη μας  με πλήρη συσκότιση το τέρας του φασισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας  που είναι οι θανάσιμοι εχθροί της δημοκρατίας και αποκτούν μέσα στην κοινωνία   σάρκα και οστά  ηλίθιες βεβαιότητες, που δυστυχώς διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στα ελλειμματικής παιδείας στρώματά της και δημιουργούν ακόμα και κοινοβουλευτικές ομάδες, που ορίζουν τις ζωές μας .  Η λογική και ο ορθολογισμός  ηττώνται κατά κράτος.  Συνηθίζουμε σιγά-σιγά  το τέρας  και το κάνουμε φίλο μας, διασκεδάζοντας ίσως μαζί του,  όσο έχει καλά κρυμμένα τα δόντια του.

      Για να μην παρεξηγηθώ από τους φίλους μου στο fb , αυτά που γράφω δεν αφορούν όσους  έχουν το θάρρος της γνώμης τους  και έχουν τη γενναιότητα  να υποστηρίζουν τις απόψεις τους, όσο διαφορετικές κι αν είναι από τις δικές μου.  Αφορά  εκείνους που αλόγιστα, χωρίς να γνωρίζουν τις πηγές των «πληροφοριών»  τους, χωρίς κανένα επιστημονικό ή λογικό  έρεισμα  για οικονομικά, ιατρικά, στρατιωτικά , πολιτικά, κοινωνικά και πολλά ακόμα θέματα , αναμεταδίδουν απλά αναρτήσεις, σπιλώνοντας  πρόσωπα, θεσμούς και βασικά θεμέλια της δημοκρατίας.  Η αντιπαράθεση σε οποιοδήποτε θέμα είναι  καλοδεχούμενη.  Σε κάθε μου παρέμβαση  στις αναρτήσεις τους δεν βλέπω   απέναντί μου αντίπαλους ή «εχθρούς». Θεωρώ ότι έχω φίλους που έχουν διαφορετική θέα των ίδιων  πραγμάτων και ο καθένας βλέπει  από τη θέση του τη δική του «αλήθεια». Για όλα τα πράγματα- και ιδιαίτερα για τα σύνθετα κοινωνικά φαινόμενα-  δεν υπάρχει μία μόνο αλήθεια.  Ωφελεί όλους μας να κατανοούμε  πως βλέπουν οι άλλοι από τη δική τους πλευρά κάθε κοινωνικό φαινόμενο, παρά να συγκρούονται ανελέητα οι «βεβαιότητές» μας.  Ο διάλογος και διάθεση όλων μας να σεβόμαστε την αντίθετη άποψη είναι η ουσία της δημοκρατίας, που ενδιαφέρεται   και αγκαλιάζει  τον πολίτη  σε όποιο μέρος της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και  ανθρώπινης  θέσης  κι αν βρίσκεται. Δεν αφορίζει, δεν εκδικείται, δεν σκοτώνει…