Follow by Email

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

ΠΛΑΤΩΝΟΣ Πολιτεία, Περί παιδείας

(ΠΛΑΤΩΝ Πολιτεία 514a–521b: Η αλληγορία του σπηλαίου
Μτφρ. Ν.Μ. Σκουτερόπουλος. 2002. Πλάτων. Πολιτεία. Εισαγωγικό σημείωμα, μετάφραση, ερμηνευτικά σημειώματα. Αθήνα: Πόλις.

Ύστερ' από αυτά, είπα, δοκίμασε να απεικονίσεις την ανθρώπινη φύση μας ως προς την παιδεία και την απαιδευσία της πλάθοντας με το νου σου μια κατάσταση όπως η ακόλουθη. Φαντάσου δηλαδή ανθρώπους σ' ένα οίκημα υπόγειο, κάτι σαν σπηλιά, που το άνοιγμά της, ελεύθερο στο φως σε μεγάλη απόσταση, θα απλώνεται σε όλο το πλάτος της σπηλιάς, και τους ανθρώπους αυτούς να βρίσκονται μέσα εκεί από παιδιά αλυσοδεμένοι από τα σκέλια και τον αυχένα ώστε να μένουν ακινητοποιημένοι και να κοιτάζουν μόνο προς τα εμπρός χωρίς να μπορούν, έτσι αλυσοδεμένοι καθώς θα είναι, να στρέφουν γύρω το κεφάλι τους• κι ένα φως να τους έρχεται από ψηλά κι από μακριά, από μια φωτιά που θα καίει πίσω τους, κι ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, στην επιφάνεια του εδάφους, να περνάει ένας δρόμος• κι εκεί δίπλα φαντάσου ένα τειχάκι χτισμένο παράλληλα στο δρόμο σαν εκείνα τα χαμηλά παραπετάσματα που στήνουν οι ταχυδακτυλουργοί μπροστά στους θεατές για να δείχνουν απο 'κει τα τεχνάσματά τους.
Το φαντάζομαι, είπε.
Φαντάσου ακόμη ότι κατά μήκος σ' αυτό το τειχάκι κάποιοι άνθρωποι μεταφέρουν κάθε λογής κατασκευάσματα που εξέχουν από το τειχάκι, αγάλματα και άλλα ομοιώματα ζώων, από πέτρα, από ξύλο ή από οτιδήποτε άλλο, κι ότι, όπως είναι φυσικό, άλλοι από τους ανθρώπους που κουβαλάνε αυτά τα πράγματα μιλούν ενώ άλλοι είναι σιωπηλοί.
Αλλόκοτη, είπε, η εικόνα που περιγράφεις, και οι δεσμώτες αλλόκοτοι κι αυτοί.
Όμοιοι με εμάς, έκανα εγώ• γιατί πρώτα–πρώτα μήπως φαντάζεσαι ότι οι δεσμώτες αυτοί εκτός από τον εαυτό τους και τους διπλανούς τους βλέπουν ποτέ τους τίποτε άλλο πέρα από τις σκιές που ρίχνει το φως αντικρύ τους στον τοίχο της σπηλιάς;
Μα πώς θα ήταν δυνατόν, είπε, αφού σ' όλη τους τη ζωή είναι αναγκασμένοι να έχουν το κεφάλι τους ακίνητο;
Και με τα πράγματα που περνούν μπροστά στο τειχάκι τι γίνεται; Τι άλλο εκτός από τις σκιές τους βλέπουν οι δεσμώτες:
Σαν τι άλλο θα μπορούσαν να δουν;
Αν, τώρα, είχαν τη δυνατότητα να συνομιλούν, δεν νομίζεις ότι θα πίστευαν πως αυτά για τα όποια μιλούν δεν είναι παρά οι σκιές που έβλεπαν να περνούν μπροστά από τα μάτια τους;
Κατανάγκην, είπε.
Κι αν υποθέσουμε ακόμη ότι στο δεσμωτήριο ερχόταν και αντίλαλος από τον αντικρυνό τοίχο; Κάθε φορά που θα μιλούσε κάποιος από όσους περνούσαν πίσω τους, φαντάζεσαι ότι οι δεσμώτες δεν θα πίστευαν ότι η φωνή βγαίνει από τη σκιά που θα έβλεπαν να περνά από μπροστά τους;
Μα το Δία, είπε, και βέβαια.
Ασφαλώς λοιπόν, είπα εγώ, οι άνθρωποι αυτοί δεν θα ήταν δυνατόν να πιστέψουν για αληθινό τίποτε άλλο παρά μονάχα τις σκιές των κατασκευασμάτων.
Ανάγκη αδήριτη, είπε.
Σκέψου τώρα, είπα εγώ, ποια μορφή θα μπορούσε να πάρει η απαλλαγή τους από τα δεσμά και η γιατρειά τους από την πλάνη και την αφροσύνη, αν τύχαινε και τους συνέβαιναν τα εξής: Κάθε φορά που κάποιος από αυτούς θα λυνόταν και θα αναγκαζόταν ξαφνικά να ελευθερωθεί και να γυρίσει το κεφάλι και να περπατήσει και να αντικρύσει το φως ψηλά ―κι όλα αυτά πονώντας πολύ και αδυνατώντας από την εκτυφλωτική λάμψη να διακρίνει εκείνα τα πράγματα που ως τώρα έβλεπε τις σκιές τους―, τι φαντάζεσαι ότι θα έλεγε ο άνθρωπος αυτός, αν κάποιος του έλεγε ότι όσα έβλεπε πρωτύτερα ήταν ανοησίες και ότι τώρα είναι κάπως πιο κοντά στην πραγματικότητα κι ότι έχοντας τώρα στραφεί σε αντικείμενα πιο πραγματικά βλέπει σωστότερα; Ιδίως μάλιστα αν δείχνοντάς του καθένα από τα αντικείμενα που περνούσαν από μπροστά του τον ρωτούσε και τον υποχρέωνε να απαντήσει τι είναι το καθένα τους. Δεν νομίζεις ότι ο άνθρωπος εκείνος θα τα 'χανε και θα πίστευε ότι όσα έβλεπε τότε ήταν αληθινότερα από εκείνα που του έδειχναν τώρα;
Και πολύ μάλιστα.
Κι άμα θα τον ανάγκαζε να κοιτάξει στο ίδιο το φως, δεν θα αισθανόταν έντονο πόνο στα μάτια και δεν θα προσπαθούσε να το αποφύγει στρέφοντας το βλέμμα του πάλι σ' εκείνα που μπορεί να βλέπει, και δεν θα νόμιζε ότι εκείνα είναι στ' αλήθεια πιο σαφή και ευκρινή από όσα του έδειχναν τώρα;
Έτσι, είπε.
Αν, τέλος, είπα εγώ, κάποιος τον τραβούσε δια της βίας προς τα έξω από ένα ανέβασμα κακοτράχαλο κι απότομο και δεν τον άφηνε προτού να τον βγάλει στο φως του ήλιου, άραγε ο δεσμώτης δεν θα πονούσε και δεν θα αγανακτούσε που τον τραβολογούσαν, κι όταν θα έβγαινε στο φως, έτσι καθώς τα μάτια του θα ήταν πλημμυρισμένα από την εκτυφλωτική λάμψη, δεν θα του ήταν εντελώς αδύνατο να διακρίνει έστω και ένα από τα πράγματα, για τα οποία θα του λέγανε τώρα πως είναι αληθινά;
Θα του ήταν αδύνατον, είπε• έτσι στα ξαφνικά τουλάχιστον.
Θα χρειαζόταν, νομίζω, κάποιος χρόνος προσαρμογής, προκειμένου να αντικρύσει τα πράγματα επάνω. Έτσι, στην αρχή, θα διέκρινε ευκολότερα τις σκιές, έπειτα τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων στο νερό κι ύστερα τα ίδια τα πράγματα• από αυτά όσα βρίσκονται στον ουρανό, και αυτό τον ίδιο τον ουρανό, θα μπορούσε να τα κοιτάξει πιο εύκολα τη νύχτα με το φως των άστρων και του φεγγαριού παρά την ημέρα, με τον ήλιο και το φως του.
Ασφαλώς.

Και τελευταίο απ' όλα θα μπορούσε να αντικρύσει τον ήλιο, όχι είδωλά του στο νερό ή σε κάποια θέση άλλην από τη δική του, αλλά τον ήλιο αυτόν καθαυτόν στον δικό του τόπο, και να θεαστεί τη φύση του.
Κατανάγκην, είπε.
Κι ύστερα από αυτά θα έφθανε να συλλάβει με το λογισμό του ότι αυτός, ο ήλιος, είναι που δωρίζει τις εποχές και τα χρόνια και που διαφεντεύει τα πάντα στη σφαίρα των ορατών πραγμάτων, και κατά κάποιον τρόπο είναι η αιτία για όλα όσα έβλεπαν ο ίδιος και οι άλλοι δεσμώτες.
Προφανώς, είπε, αυτό θα ήταν το επόμενο συμπέρασμά του.
Λοιπόν; Καθώς θα ξαναθυμάται τον τόπο, στον οποίο έμενε πρώτα, τη «σοφία» που είχαν εκεί, και τους συγκρατούμενούς του εκεί, δεν νομίζεις ότι θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για την αλλαγή, ενώ για 'κείνους θα αισθάνεται οίκτο;
Και πολύ μάλιστα.
Κι αν υποθέσουμε ότι οι δεσμώτες είχαν θεσπίσει τότε κάποιες τιμές και επαίνους μεταξύ τους και βραβεία για όποιον διέκρινε καθαρότερα απ' όλους τα αντικείμενα που περνούσαν μπροστά τους, ή για όποιον συγκρατούσε στη μνήμη του ποια από αυτά συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια ύστερα και ποια πήγαιναν μαζί με ποια, έτσι που βάσει αυτού να έχει κάποια ιδιαίτερη ικανότητα στο να μαντεύει τι επρόκειτο να περάσει κάθε φορά, έχεις μήπως τη γνώμη ότι ο άνθρωπος αυτός θα φλεγόταν από την επιθυμία για τέτοια πράγματα και ότι θα ζήλευε όσους τιμούνταν εκεί και είχαν δύναμη και αναγνώριση; Ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και θα επιθυμούσε διακαώς «πάνω στη γη να ζούσε κι ας ξενοδούλευε σε κάποιον άκληρο» ή να υπέφερε οτιδήποτε παρά να νομίζει τέτοια πράγματα και να ζει όπως εκείνοι;
Έτσι νομίζω κι εγώ, είπε• θα προτιμούσε να πάθαινε οτιδήποτε παρά να ζει εκείνη τη ζωή.
Συλλογίσου τώρα και τούτο, είπα εγώ. Αν ένας άνθρωπος σαν αυτόν κατέβαινε ξανά εκεί κάτω και καθόταν στην ίδια θέση, άραγε τα μάτια του δεν θα ήταν γεμάτα σκοτάδι, καθώς θα ερχόταν έτσι απότομα από το φως του ήλιου;
Βεβαιότατα.
Κι αν θα χρειαζόταν να παραβγεί πάλι με εκείνους που είχαν παραμείνει δεσμώτες προσπαθώντας να διακρίνει τις σκιές, ενώ η όρασή του θα είναι αδύναμη ωσότου να προσαρμοστούν τα μάτια του κι ο χρόνος της προσαρμογής όχι πολύ σύντομος, άραγε δεν θα γινόταν περίγελως και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν ότι γύρισε με τα μάτια του χαλασμένα απο 'κει πάνω που ανέβηκε, και ότι δεν αξίζει τον κόπο ούτε καν να δοκιμάσει κανείς να ανεβεί επάνω; Κι όποιον θα επιχειρούσε να τους λύσει από τα δεσμά και να τους ανεβάσει επάνω, αυτόν, αν μπορούσαν με κάποιον τρόπο να τον πιάσουν στα χέρια τους και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;
Ασφαλώς, είπε.

......και καλεί λέει τώρα ο νέος υπουργός παιδείας τους Εκπαιδευτικούς σε διάλογο , για να δούμε πως θα κάνουμε τους δεσμώτες ικανότερους να αντιλαμβάνονται περισσότερα πράγματα στη σπηλιά τους, όταν έχουν ήδη γίνει περίγελως σ΄ αυτό τους το ρόλο και αντιμετωπίζονται σα ν ΄ άχουν τα μάτια χαλασμένα . Και επειδή δε θέλουν να συμμετέχουν σ΄αυτό το διάλογο πολλοί , αν μπορούσαν με κάποιο τρόπο να τους πιάσουν στα χέρια τους θα ήταν έτοιμοι να τους σκοτώσουν.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

ΣΣΣΣΣ...!!!! .......ΜΑΣ ΑΚΟΥΝΕ...


http://ideodoxeio.blogspot.com/
Τον Αύγουστο του 1989 , η Νέα Δημοκρατία και ο τότε Συνασπισμός, έστελναν στο Ειδικό Δικαστήριο τον Ν.Αθανασόπουλο τότε υπουργό του ΠΑΣΟΚ, (ουσιαστικά ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ), επειδή είχαν "βαφτίσει" ελληνικό το καλαμπόκι που είχε αγοράσει η κρατική εταιρεια ITCO από την Γιουγκοσλαβία και είχε πουλήσει στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, προκειμένου να εισπραχθούν οι κοινοτικές επιδοτήσεις.
(ΠΡΟΣΟΧΗ: ουδείς κατηγόρησε τον Νίκο Αθανασόπουλο για "προσωπικό όφελος" ή "χρηματισμό" ή ο,τιδήποτε μεμπτό ΠΛΗΝ ΤΟΥ ότι ... κορόϊδεψε τις κοινοτικές αρχές ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ!

Σημειωτέον ότι την ίδια τακτική εφάρμοζαν όλα τα τότε κράτη-μέλη της ΕΟΚ προκειμένου να προστατεύσουν την παραγωγή τους, κανένα όμως κόμμα της αντιπολίτευσης π.χ. στη Γαλλία, που με τον ίδιο τρόπο προωθούσε τις μπανάνες, δεν έστειλε στο δικαστήριο υπουργό του αντίπαλου κόμματος μόνον και μόνον γιατί αυτός ήθελε να προστατεύσει την εγχώρια οικονομία! ΜΟΝΟΝ στην Ψωροκώσταινα, το τόλμησε η ΝΔ για λόγους εκδίκησης και κοινής συκοφαντίας (και έφαγε φυσικά τα μούτρα της μετά!).
Τους κατεδίκασαν όλους και η χώρα μας πλήρωσε τότε πρόστιμο. Το ΠΑΣΟΚ τότε, είχε παραστεί στην Βουλή και πήρε μέρος στην ψηφοφορία.


Κάνετε την σύγκριση με το τώρα:

Τον Ιανουάριο του 2009, ο Πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, σύμπασα η Κυβέρνηση και οι βουλευτές της Ν.Δ. (κανείς δεν έχει αντίρρηση!),διά του υπουργού Σ.Χατζηγάκη, καλούν τους αντιπάλους τους ουσιαστικά να σωπάσουν για την παρανομία που συντελείται, όταν "βαφτίζουν" ζημιές, τις επιδοτήσεις στους αγρότες, για "...να μη βγάλουμε μόνοι μας, τα μάτια μας" όπως χαρακτηριστικά είπε ο κ. υπουργός από τηλεοράσεως, γνωρίζοντας ότι στις Βρυξέλλες ΚΑΙ ακούν ΚΑΙ βλέπουν ΚΑΙ το πρόστιμο είναι σίγουρο!

Σας καλώ να σχολιάσετε και να αξιολογήσετε τις συμπεριφορές ΤΟΤΕ και ΤΩΡΑ, χρησιμοποιώντας επίθετα(...αν θέλετε).

Αναρτήθηκε από Νομικάριος στις 11:58 μμ

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ


ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡ
ΣΤΟ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΒΗΜΑ
25/01/2009

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Για 1.500 ευρώ...

Μπορεί κανείς να φανταστεί ένα σχολείο ή πανεπιστήμιο που με μαγικό τρόπο θα αλλάξει τόσο, ώστε να γίνει άξιο χρηματοδότησης;

Του ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 24 Ιανουαρίου 2009
Συζητήσεις σαν τη χθεσινή στη Βουλή περί Παιδείας έχουν γίνει πολλές. Διαδηλώσεις σαν εκείνες που οργάνωσε η εκπαιδευτική κοινότητα χθες έξω από την εν προσχηματικώ διαλόγω Βουλή, επίσης. Και εκκλήσεις σαν του σημερινού υπουργού Παιδείας προς την αντιπολίτευση να προσέλθει σε διάλογο έχουν απευθυνθεί τόσες όσοι και οι υπουργοί της μεταπολίτευσης- 26, αν τους μετρώ σωστά.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της διαχρονικής πολιτικής χορογραφίας είναι τόσο αξιοθρήνητο, ώστε δεν μπορεί να μένει αμφιβολία πως και ο τρόπος που συζητάμε για τα εκπαιδευτικά και ο τρόπος που ενεργούμε πρέπει να αλλάξουν. Αλλά πώς;

Ως προσεκτικός, όχι ειδικός και συχνά εν μετρία συγχύσει, ακροατής όλων αυτών των συζητήσεων όλα αυτά τα χρόνια, έχω συνοψίσει τις πολλές απορίες μου σε μία. Απλή, απλούστατη και - νομίζω- κρίσιμη: τι νόημα έχει όλη αυτή η συζήτηση, αν προηγουμένως δεν έχει εξασφαλιστεί η αλλαγή του επιπέδου δημόσιας δαπάνης για την Παιδεία;

Ακούμε συχνά (το είπε και ο σημερινός Πρωθυπουργός) ότι περισσότερα λεφτά για τα σημερινά εκπαιδευτικά ιδρύματα θα ήταν πεταμένα λεφτά, πως χρηματοδότηση δίχως προηγουμένως να γίνει μεταρρύθμιση είναι μάταιη. Αλλά μπορεί κανείς να φανταστεί ένα σχολείο ή πανεπιστήμιο που με μαγικό τρόπο (ή με το υλικό με το οποίο κατά τη γνωστή ρήση δεν βάφονται ούτε αυγά) θα αλλάξει τόσο, ώστε να γίνει άξιο χρηματοδότησης; Και μπορεί κανείς να διανοηθεί ότι με το σημερινό επίπεδο υλικών και ηθικών κινήτρων θα στρατευθεί ο εκπαιδευτικός κόσμος να υπηρετήσει κάποιο- ένα ακόμη- «μεγαλόπνοο» μεταρρυθμιστικό σχέδιο;

Ένας καθηγητής μαθηματικών έκανε τον εξής απλό υπολογισμό, συνυπολογίζοντας το ΑΕΠ κάθε χώρας, για το ποσοστό που ο προϋπολογισμός της χώρας προορίζει για την Παιδεία και τον πληθυσμό της: η Φινλανδία (η οποία έρχεται πρώτη στις διεθνείς εκπαιδευτικές αξιολογήσεις και έχει μικρότερο ΑΕΠ από εμάς) δαπανά περίπου 2.300 ευρώ κατά κεφαλήν για την Παιδεία της. Η Ελλάδα (η οποία στις ίδιες αξιολογήσεις κατατάσσεται 38η) δαπανά 576 ευρώ για κάθε της κάτοικο.

Μας χωρίζουν από την τυπικά καλύτερη στα εκπαιδευτικά χώρα του κόσμου κάτι περισσότερο από 1.500 ευρώ κατά κεφαλήν. Τα οποία συμπληρώνει, βεβαίως, η στραβή η κεφαλή μας από το υστέρημά της και με το παραπάνω.

Η πληθωρική ιδιωτική δαπάνη- τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων, τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα και τα τροφεία για τις σπουδές μερικών δεκάδων χιλιάδων νέων σε πανεπιστήμια του εξωτερικού- αν αθροιστεί με την πενιχρή δημόσια δαπάνη, ξεπερνά ίσως και της Φινλανδίας και όλων των άλλων χωρών. Αλλά αυτά είναι πραγματικά «πεταμένα λεφτά». Η πιο στρεβλή (και παραγωγός στρεβλώσεων) και ανορθολογική (και παραγωγός ανορθολογικών καταστάσεων και αγκυλώσεων και συντεχνιακών εμπλοκών) επένδυση που μπορεί να κάνει ένα έθνος για το μέλλον του.

Αν δεν αρχίσουμε από εκεί, αν δεν επιτύχουμε μια ριζική ανακατανομή της δημόσιας και της ιδιωτικής δαπάνης για την Παιδεία, αν τα σημερινά «πεταμένα λεφτά» δεν γίνουν ορθολογική δημόσια δαπάνη, τι νόημα έχει να σπαταλάμε σάλιο και χρόνο συζητώντας για νέα συστήματα εισαγωγικών εξετάσεων και άλλες τρίχες; Κι αν η σημερινή οικονομική κρίση έχει- κατά γενική πλέον ομολογία- μόνο αντίδοτο την εκτίναξη των δημοσίων επενδύσεων, μπορεί κανείς να σκεφτεί αποδοτικότερη και επωφελέστερη επένδυση από εκείνη στην Παιδεία;

Τα υπόλοιπα- οι προτεραιότητες των εκπαιδευτικών επενδύσεων και οι γενικοί στόχοι της Παιδείας, τα αναλυτικά προγράμματα, τα εξεταστικά συστήματα και όλα τα άλλα- είναι ευκολότερο να συζητηθούν. Αρκεί- κι αυτό είναι το δεύτερο πράγμα που νομίζω πως έμαθα παρακολουθώντας τόσα χρόνια αυτόν τον ατέρμονα περί Παιδείας διάλογο- να κρατηθούν οι πολιτικοί όσο γίνεται έξω από τον διάλογο αυτό. Γιατί αν η μία πληγή του ελληνικού σχολείου και του ελληνικού πανεπιστημίου είναι η υποχρηματοδότησή του, η άλλη (και χειρότερη) είναι η υπαγωγή του στο πολιτικό-πελατειακό ιμπέριουμ του ελληνικού κομματικού συστήματος. Η φεουδαρχικού τύπου υπαγωγή κάθε εκπαιδευτικής μονάδας στην υδροκεφαλική και ανορθολογική δυναστεία του υπουργείου, της γραφειοκρατίας του και των πελατειακών του δικτύων.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΟΙ «ΔΡΑΚΟΙ» ΤΟΥ

Έχω συνηθίσει να λέω τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτό θέλω να κάνω και με το θέμα που προέκυψε στο ΠΑΣΟΚ τον τελευταίο καιρό πιστεύοντας ότι θα συμβάλλω, ώστε να διαλυθούν οι παρεξηγήσεις και η όποια κουβέντα να γίνεται με πολιτικούς όρους και όχι με βάση τις υποψίες , τις φαντασιώσεις, τους ψιθύρους και τα σενάρια που πλάθει ο καθένας στο μυαλό του για τα πρόσωπα που αποτελούν το πολιτικό κεφάλαια του κινήματος στο νομό μας. Ξεκινώ από κάποια δεδομένα, που δεν αφορούν φυσικά μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι νομοτέλεια για οποιοδήποτε κόμμα εξουσίας και , αν συμφωνήσουμε σ’ αυτά , τότε εύκολα ερμηνεύονται πολλά απ’ αυτά που βλέπουμε και ακούμε.
Δεδομένο πρώτο: Κάποιοι άνθρωποι , που ήταν, είτε ιδρυτικά μέλη του κινήματος , είτε παλιά μέλη του, μπήκαν μπροστά σε δύσκολες εποχές για την αριστερά και τους αριστερούς στην Ελλάδα και συνέβαλαν με πολλούς άλλους ανώνυμους πολίτες , ώστε να κατακτήσει το ΠΑΣΟΚ την εξουσία, όπου παρέμεινε για είκοσι χρόνια περίπου.
Δεδομένο δεύτερο: Πολλοί απ’ αυτούς άσκησαν εξουσία στο διάστημα αυτό δημιουργώντας ταυτόχρονα τη δική τους εκλογική πελατεία εξασφαλίζοντας έτσι την κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων για την εξασφάλιση της εκλογής τους
Δεδομένο τρίτο: Όσοι άσκησαν εξουσία για τόσα χρόνια διεύρυναν μοιραία την εκλογική τους εμβέλεια πέρα από το δικό τους πολιτικό χώρο, αποκτώντας πολιτικά ερείσματα και στις παρυφές των άλλων χώρων και έχουν τη δυνατότητα να εμφανίζονται πλέον με «υπερκομματικό» πρόσωπο, όπου αυτό κρίνεται σκόπιμο.
Δεδομένο τέταρτο: Όντες μέλη ενός πολύχρωμου «πολιτικού κατεστημένου» για πολλά χρόνια απέκτησαν μια «επαγγελματική» σχέση με την πολιτική και ενδιαφέρονται περισσότερο για την προσωπική του εκλογή και λιγότερο για το συμφέρον της ευρύτερης παράταξης που ανήκουν.
Δεδομένο πέμπτο: Δημιουργήθηκαν αυτόματα αντανακλαστικά στην εμφάνιση οποιουδήποτε ανταγωνιστή τους , οπότε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης οδηγούσε στην άμεση πολιτική σμίκρυνση των σφετεριστών της πρωτοκαθεδρίας τους..
Δεδομένο έκτο. Οι άνθρωποι , που έκαναν τη «λάντζα» στο κίνημα ήταν κατά κανόνα οι κατά καιρούς «εκλεκτοί» τους στις εποχές της άσκησης της εξουσίας ή κάποιοι «ρομαντικοί» της παράταξης , που πίστευαν σε αρχές και ιδέες στα πέτρινα χρόνια.
Δεδομένο έβδομο: Υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ , που δε ζήτησε ποτέ τίποτα από το κίνημα, που πρόσφερε, αγωνίστηκε και αγωνίζεται για τις αρχές και τις διακηρύξεις του και αποστασιοποιήθηκε σταδιακά ψάχνοντας νέα πρόσωπα , που θα τους εκφράσουν στο νέο κύκλο που ανοίγει. Είναι αυτοί που αποζητούν την αντικατάσταση των παλιών και φθαρμένων στελεχών με νέα, που θα κληθούν να ασκήσουν την εξουσία χωρίς τα βάρη και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Παράλληλα οι ανένταχτοι πολίτες- αυτοί που δίνουν τις πλειοψηφίες στις εκλογές- παρακολουθούν κι αυτοί τις διεργασίες και περιμένουν τ΄ αποτελέσματά τους (αυτό δείχνουν άλλωστε και οι δημοσκοπήσεις)
Αν αποδεχθούμε αυτά τα δεδομένα γίνονται κατανοητά τα αίτια της κρίσης. Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε σε μια δύσκολη γέννα , που εξ αιτίας της ανικανότητας και ανεπάρκειας που επέδειξε η Ν.Δ., δεν έγινε φυσιολογικά με το πλήρωμα του χρόνου, αλλά εξελίσσεται ήδη σε καισαρική τομή. Γίνεται όμως ένα σοβαρό λάθος που, κατά τη γνώμη μου , εκθέτει και το κίνημα και τους πρωταγωνιστές του και δίνει μια στρεβλή εικόνα για όλους , που δεν τη δικαιούνται. Η όποια προσπάθεια για παροπλισμό των πολιτικών προσώπων , που κατά γενική παραδοχή έχουν «κουράσει» τα ίδια τα μέλη και τους φίλους του ΠΑΣΟΚ –πόσο μάλλον τους ανένταχτους πολίτες- δεν γίνεται με πολιτικούς όρους , αλλά με σενάρια-πραγματικά ή κατασκευασμένα- και ψιθύρους με στόχο την πολιτική τους απαξίωση στη συνείδηση των πολιτών . Όμως μ’ αυτό τον τρόπο ανοίγουμε τρύπες στη βάρκα που ταξιδεύουμε όλοι μας. Όλοι αυτοί αποτελούν την κοινή μας ιστορία , είναι τα δικά μας δημιουργήματα, εμείς ήμασταν οι ρίζες, που τους γιγάντωσαν. Είναι αυτοί , που έπαιξαν το ρόλο τους για να εμπιστεύεται ο κόσμος το ΠΑΣΟΚ για είκοσι σχεδόν χρόνια. Η απαξίωσή τους μας παρασύρει όλους στην ανυποληψία. Για να τους αντικαταστήσει επομένως κανείς δεν ωφελεί να τους απαξιώσει. Θα πρέπει να τους ξεπεράσει. Να πείσει τον κόσμο ότι θα τα καταφέρει καλύτερα απ’ αυτούς, να αναδείξει τα πολιτικά χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν και θα τον κάνουν πιο χρήσιμο, να προτείνει και να κυνηγήσει λύσεις για τα τοπικά προβλήματα, που δε μπορούν να δώσουν ή να κατανοήσουν αυτοί. Είναι ανόητο και συνάμα αφελές να πιστεύει κανείς ή να απαιτεί να φύγουν από μόνοι τους παραχωρώντας τη θέση τους σε νέους και ωραίους. Είναι θεμιτό να υπερασπίζονται τη θέση τους , χρησιμοποιώντας κάθε δόκιμο μέσο για την εκλογή τους. Είναι φυσικό κανείς να μη δέχεται για τον εαυτό του ότι είναι προς πολιτική απόσυρση, όταν μάλιστα επανειλημμένα επιδοκιμάζεται από τους πολίτες με την ψήφο τους. Οι νέοι και ωραίοι πρέπει να δείξουν στον πολιτικό στίβο τη δύναμή τους μέσα από τους κοινωνικούς τους αγώνες, τις θέσεις και τις απόψεις τους και αφού καταξιωθούν εκεί με δουλειά και κόπο θα είναι τότε σε θέση να τα βάλουν και με τους «δράκους». Όταν αποζητάς την προστασία και στήριξή τους για να νικήσεις στις μικρές σου μάχες , είναι υποκριτικό να ισχυρίζεσαι ότι θέλεις να τους σκοτώσεις…

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Η ΦΥΓΗ


Τη Δευτέρα 19/01/09, ολοκληρώθηκε μια πρωτοφανής πολιτική πράξη , που θα μνημονεύεται ως ντροπή για την κοινοβουλευτική Δημοκρατία στην Ελλάδα με την αποχή της πλειοψηφίας από τη συνεδρίαση της βουλής με θέμα τη συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής για το θέμα του Βατοπαιδίου. Η αποχή, με απόφαση της ηγεσίας της Ν.Δ., από τη συγκεκριμένη συνεδρίαση, αποτελεί από μόνη της ομολογία ενοχής και διανομή της πολιτικής -και όχι μόνο - ευθύνης σε όλους ανεξαίρετα τους βουλευτές και υπουργούς της Ν.Δ. Ας μη προσπαθήσει να συμψηφίσει κανείς αποχωρήσεις της αντιπολίτευσης , που έγιναν κατά καιρούς από εργασίες της βουλής. Ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι να ελέγχει την κυβέρνηση για τα πεπραγμένα της και όταν δεν θέλει με την παρουσία της να κυρώσει τις αποφάσεις της σε μείζονος σημασίας θέματα «θεσμικώ δικαιώματι» αποχωρεί και είναι αυτό μια πολιτική πράξη. Η συνέχεια του νομοθετικού έργου δε σταματά. Η αποχή της κυβέρνησης όμως αποτελεί εγκατάλειψη του θεσμικού της ρόλου και επομένως συντελεί σε μια επικίνδυνη στρέβλωση της λειτουργίας της κοινοβουλευτικής μας Δημοκρατίας, που εξευτελίζεται και ακυρώνεται σταδιακά στα μάτια των πολιτών.
Ήταν μια μαχαιριά στην αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου στο σύνολό του και μια βόμβα στα θεμέλια της κοινοβουλευτικής μας Δημοκρατίας από τους ίδιους τους «λειτουργούς» της . Εδραιώθηκε στους πολίτες η πεποίθηση για την ατιμωρησία και το ανεξέλεγκτο των πράξεων των πολιτικών προσώπων , που απέκτησαν με το «έτσι θέλω» μια ιδιότυπη ασυλία για οποιοδήποτε σκάνδαλο, αχρηστεύοντας και το τελευταίο ανάχωμα δημοσίου ελέγχου, που ήταν η ίδια η βουλή. Η συμπεριφορά των πολιτών, των κοινωνικών ομάδων και ιδιαίτερα των νέων απέναντι στο κράτος δεν είναι καθόλου άσχετη μ' αυτή την πεποίθηση. Ποιός άνθρωπος θα ήταν διατεθιμένος να υποστεί τις συνέπειες οποασδήποτε παραβατικής του συμπεριφοράς, όταν αυτοί που τον ελέγχουν εμφανίζονται ανεξέλεγκτοι;
Τι φοβήθηκε ο αρχηγός της Ν.Δ.; Η Ν.Δ. έχει την πλειοψηφία στη βουλή και , αν οι βουλευτές της ήταν πεπεισμένοι για την αναγκαιότητα απόρριψης της πρότασης της αντιπολίτευσης για συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής , μπορούσε να την απορρίψει στη μυστική ψηφοφορία , μέσα στα πλαίσια της ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας που έχουμε. Αν θεωρούσε , ότι έπρεπε να ελεγχθούν και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ , μπορούσε να τους συμπεριλάβει στη λίστα της επιτροπής. Γιατί δεν το έκανε; Γιατί εμφανίζει στους πολίτες την εικόνα μιας κοινοβουλευτικής ομάδας που μοιάζει με κοπάδι ευάλωτο και πειθήνιο στις εντολές του «τσομπάνη» του; Για ποια αντιπροσωπευτική Δημοκρατία μιλάμε; Τι ρόλο παίζουν στην πολιτική σκακιέρα οι «αντιπρόσωποί» μας, όταν άγονται και φέρονται από έναν μικρό πυρήνα εξουσίας , που αποφασίζει γι’ αυτούς; Μήπως έχουμε ήδη διολισθήσει σε μια ολιγαρχία με κοινοβουλευτική προκάλυψη; Με ποιο τρόπο οι τοπικοί μας βουλευτές θα απαντήσουν στους ψηφοφόρους τους , όταν τους ζητήσουν ευθύνες για τη στάση τους στο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου; Θα μπορούν να απαντήσουν , ότι «δεν μας άφησαν να εκφράσουμε τη γνώμη μας, ούτε μας δόθηκε η ευκαιρία να ψηφίσουμε»; Έχει κανείς αυτό το δικαίωμα σε μια αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική Δημοκρατία;
Σε μια περίοδο που η αξιοπιστία της πολιτικής και των πολιτικών δοκιμάζεται έρχεται η απόφαση αυτή της ηγεσίας της Ν.Δ. και δίνει τη χαριστική βολή. Στην απελπισία της δικής της βύθισης πιάνεται απ’ όπου μπορεί και παρασέρνει μαζί της την πολιτική τιμή πολιτών και πολιτικών της συντηρητικής παράταξης , που δεν είχαν καμία απολύτως ευθύνη.

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

ΕΝΑΣ...ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ


Ένας βιολιστής στο μετρό...
Για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία...
.
Από το http://kosmosnews.blogspot.com/
.
Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.
Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι – χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους.Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.
Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω-του-μετρίου εισητηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!
Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα. Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»
Πηγή: Washington Post,

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Σχολιάζοντας τα τελευταία γεγονότα στα Δημοτικά πράγματα της πόλης μας και τα όσα ακούγονται ή γράφονται σχετικά, θα ήθελα κι εγώ να καταγράψω τις σκέψεις μου σαν πολίτης αυτού του Δήμου ανεξάρτητα απο το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν. Έχω συνηθίσει (καλό ή κακό αδιάφορο) να σκέπτομαι φανερά και να δοκιμάζω τις απόψεις μου , γιαυτό άλλωστε διατηρώ αυτό το Blog.
Ο Λευτέρης έκανε μία επιλογή. Πρέπει να κρίνεται γιαυτή την επιλογή του, σαν άνθρωπος αυτεξούσιος, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί του. Η λάσπη και οι κριτικές με βάση τα σενάρια που έχει ο καθένας στο μυαλό του είναι απαράδεκτα. Οι πολιτικές πράξεις των Δημόσιων προσώπων πρέπει να ελέγχονται , αν είναι χρήσιμες για το κοινωνικό σύνολο και στη βάση αυτή και μόνο πρέπει να αξιολογούνται. Ο Λευτέρης είχε το θάρρος να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την επιλογή του, ζυγίζοντας ο ίδιος με τα δικά του κριτήρια τα υπέρ και τα κατά.
Κρίνοντας πολιτικά και μόνο την κίνησή του θα διαφωνούσα για ένα και μόνο λόγο: Την ομάδα που ψήφισα να με εκπροσωπεί στο Δήμο τη θέλω να λειτουργεί συλλογικά, δημοκρατικά, αποφασιστικά. Αν οι τρεις είχαν σοβαρές διαφωνίες για τη στάση, που θα κρατούσαν, μπορούσαν να πάνε το θέμα σε ένα διευρυμένο παραταξιακό Συμβούλιο και να παρθούν Συλλογικές αποφάσεις. Οι προσωπικές πολιτικές συνήθως οδηγούν σε ίντριγκες και διαπροσωπικές διαμάχες , που καθόλου δεν απασχολούν τους πολίτες , απεναντίας μάλιστα τους οδηγούν σε απαξίωση των πολιτικών και της πολιτικής.
Στην πολιτική υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν τις ίδιες ή παρόμοιες απόψεις σε διάφορα θέματα και συνεργάζονται μεταξύ τους για να έχουν καλύτερα αποτελέσματα. Τότε φτιάχνουν ομάδες, Συλλόγους , παρατάξεις, κόμματα και λειτουργούν μέσα σ' αυτά και αποφασίζουν για τη δράση τους μέσα απο συζητήσεις, όπου αναπτύσσονται τα υπέρ και τα κατά της κάθε δράσης και βρίσκεται η κοινή συνισταμένη, που την υποστηρίζουν πλέον όλοι. Όταν κάποιος θεωρεί , ότι η ομάδα που ανήκει δεν τον εκφράζει, τότε αποχωρεί απ' αυτήν και πάει σπίτι του ή παίρνει το ρίσκο να φτιάξει άλλη. Οι επιλογές του καθενός κρίνονται και τα κέρδη ή οι ζημίες λογαριάζονται στον καιρό τους. Δεν υπάρχουν σωστές ή λαθεμένες επιλογές. Υπάρχουν απλά ΕΠΙΛΟΓΕΣ, που χαρακτηρίζονται εκ των υστέρων σωστές ή λαθεμένες , ανάλογα με τα αποτελέσματα , που έχουν.
Όλοι μας πρέπει να σεβόμαστε τους θεσμούς και τους κανόνες λειτουργίας της Δημοκρατίας μας, αλλά περσσότερο - με θρησκευτική ευλάβεια- αυτοί που τους υπηρετούν στα διάφορα αξιώματα. Όταν όμως η Δημοκρατία και οι θεσμοί που την υπηρετούν χρησιμοποιούνται για να ¨νομιμοποιηθούν" ενέργειες και πράξεις , που βρίσκονται σε εμφανή αντίθεση με το Δημόσιο αίσθημα και την κοινή περί δικαίου αντίληψη, τότε η αποχή απο τα όργανα , που ενεργοποιούν τους θεσμούς έχει την ένοια της προστασίας τους απο τους επίδοξους καταχραστές.
Το ζητούμενο λοιπόν σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι η συμβατότητα των επιδιώξεων των θεσμικών οργάνων με τις προσμονές των πολιτών λαμβανομένων υπόψη και των διαφορετικών προσεγγίσεων που φυσικά υπάρχουν. Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια κρίνονται και οι πολιτικές πράξεις των πολιτικών προσώπων, που δίνουν τη δυνατότητα σ' εμάς τους πολίτες να εμπιστευθούμε την ψήφο μας στον ένα ή στον άλλο εκτιμώντας την κρίση τους και την πολιτική πρακτική τους.
Η αλήθεια δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, μία και μοναδική. Ο καθένας μας βλέπει τα γεγονότα απο τη δική του οπτική γωνία ανάλογα με τα βιώματά του, την πολιτική και πνευματική του συγκρότηση, γιατί όχι, τα προσωπικά του συμφέροντα.
Εξέφρασα και γω τη γνώμη μου όντας έξω απο τα πράγματα χωρίς να έχω όλα τα δεδομένα, που επηρέασαν και επηρεάζουν τις πράξεις των πρωταγωνιστών στα Δημοτικά πράγματα της πόλης μας, απο την πλευρά ενός πολίτη που δε θα κρίνει τελικά απο μια μόνο συγκεκριμένη σκηνή, αλλά όταν δει ολόκληρο το έργο την ώρα που θα πέσουν οι τίτλοι και θα εμφανιστεί τo "ΤΕΛΟΣ" στην εξέλιξη του σεναρίου.
Θέλω να ξέρω όμως και τους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ λόγους για τους οποίους απέχουν οι τρείς της συμπολίτευσης στο Δημοτικό συμβούλιο, που ενώ αντιπολιτεύονται την πλειοψηφία , εν τούτοις παραμένουν μέλη της. Άλλο πράγμα είναι η αντιπολίτευση στον εκάστοτε Δήμαρχο και άλλο η προσπάθεια αποδυνάμωσής του και η υποκατάστασή του στην ουσία στην άσκηση της εξουσίας απο ομάδες χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα και με συνεκτική δύναμη την εξυπηρέτηση των προσωπικών τους παιχνιδιών. Τότε έχουμε όντως θεσμική εκτροπή που δεν τη δέχεται φαντάζομαι κανένας Δημότης ακόμα κι αν ο οποιοσδήποτε Δήμαρχος αποδεικνύονταν ανεπαρκής στην εκτέλεση των καθηκόντων του. Τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις Δημοκρατίες τον έχει (και πρέπει να τον έχει) ο λαός.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

ΑΡΚΑΣ

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Δύο ιδέες, ένα δίδαγμα

Οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν χρέος να υπερασπίζονται τους δημοκρατικούς θεσμούς
ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 10 Ιανουαρίου 2009
Τον Μάιο του 1977, έναν ακριβώς χρόνο πριν από την απαγωγή και δολοφονία του Άλντο Μόρο κι ενώ η Ιταλία βυθιζόταν στο δράμα των «μολυβένιων χρόνων» της, στην «Ουνιτά», την εφημερίδα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο που προκάλεσε θύελλα συζητήσεων καθώς έθετε ένα τολμηρό για την εποχή ερώτημα: «Είναι δυνατόν να διακρίνουμε το δημοκρατικό κράτος από το σύστημα εξουσίας (αυτό που κάποιοι ονομάζουν «καθεστώς») το οποίο κυριαρχεί τα τελευταία 30 χρόνια;».

Και η απάντηση ήταν πως, παρά την προφανή δυσκολία να ξεχωρίσει κανείς το δημοκρατικό κράτος, τους δημοκρατικούς θεσμούς, από ένα σύστημα εξουσίας που κυριαρχεί επί των θεσμών αυτών, συμφύεται με παρασιτικούς και αυταρχικούς δεσμούς και τους υποτάσσει, η διάκριση αυτή και μπορεί και πρέπει να γίνεται.

Η αμφισβήτηση του «καθεστώτος», συνεπώς, υποστήριζε η «Ουνιτά», δεν έπρεπε να επιτραπεί να μεταφραστεί σε αμφισβήτηση (και μάλιστα βίαιη) του ίδιου του δημοκρατικού κράτους. Αντίθετα, η σθεναρή υπεράσπιση του δημοκρατικού κράτους αποτελεί προϋπόθεση της απελευθέρωσής του από τα παρασιτικά και αυταρχικά δεσμά που το περιορίζουν και το αφυδατώνουν. Και η δημοκρατική μεταρρύθμιση του κράτους είναι η προϋπόθεση αποτελεσματικής υπεράσπισής του έναντι εκείνων που το αμφισβητούν στην πράξη, και μάλιστα διά πυρός και σιδήρου. Όλα αυτά ηχούν σαν παλιοκαιρισμένες συζητήσεις άλλων εποχών. Ήταν μια εποχή όπου τα μεγάλα προτάγματα που κίνησαν την Ιστορία και φλόγισαν τα μυαλά των ανθρώπων του 20ού αιώνα ήταν ακόμη ολοζώντανα. Κι ήταν μια χώρα, η Ιταλία, που είχε ζήσει το δικό της 1968, τη Μεγάλη Αναστάτωση, και περιδινιζόταν σε έναν κύκλο βίας όπου, από τη μια πλευρά, μαύρες φασιστικές οργανώσεις (συχνά με τη χρηματοδότηση και καθοδήγηση αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών) έβαζαν βόμβες σε πλατείες σκοτώνοντας εκατοντάδες ανθρώπους για να δημιουργήσουν τον φόβο μιας επικείμενης «κομμουνιστικής ανταρσίας» και, από την άλλη, το κόκκινο «κόμμα των όπλων» στρατολογούσε μέλη από τις πυκνές γραμμές των απογοητευμένων νέων οι οποίοι από το Μεγάλο Κίνημα όδευαν προς το Μεγάλο Riflusso - από τον πυρετό των καταλήψεων και των κινημάτων αντικουλτούρας, τύπου «μητροπολιτικών Ινδιάνων», προς την ιδιώτευση και την εγκατάλειψη κάθε συλλογικής δράσης- και όπλιζε το χέρι τους για έναν κύκλο «πολιτικών» δολοφονιών που θα έκοβαν, υποτίθεται, δρόμο προς την επανάσταση. «Ξεκινήσαμε για την κατάκτηση ενός νέου κόσμου, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι απλώς βοηθούσαμε στη στερέωση του παλιού», θα γράψει αργότερα ένας από τους ηγέτες του «κόμματος των όπλων».

Ούτε η εποχή ούτε οι συνθήκες ούτε το ιδεολογικό κλίμα έχουν αναλογία με όσα ζούμε σήμερα. Κι όμως, για κάποιο λόγο οι συζητήσεις που ξέσπασαν αυτές τις ημέρες, οι αντιπαραθέσεις που προκάλεσαν οι κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη και οι πυροβολισμοί του Γενάρη με έκαναν να θυμηθώ και να ανασύρω από το αρχείο εκείνο το άρθρο της «Ουνιτά» και τις συζητήσεις που είχε προκαλέσει με την αίσθηση πως- αν και οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές- κάτι από εκείνον τον παλιό διάλογο γίνεται ξανά επίκαιρο.

Η ιδέα, για παράδειγμα, πως οι προοδευτικές δυνάμεις, η Αριστερά προπάντων, έχουν χρέος να υπερασπίζονται τους δημοκρατικούς θεσμούς από κάθε τύπου βίαιη αμφισβήτηση ώστε να μπορούν να επιδιώκουν τη μεταρρύθμισή τους. Η ιδέα επίσης πως, όταν θεσμοί της δημοκρατίας αμφισβητούνται, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η έμφοβη και συντηρητική περιχαράκωση, αλλά η μεταρρύθμισή τους επί το δημοκρατικότερον, η ενίσχυση της κοινωνικής τους νομιμοποίησης. Και το πικρό δίδαγμα της ιταλικής εμπειρίας των χρόνων του ΄70 (που έχει επαναληφθεί πολλές φορές σε πολλές χώρες): αν η Αριστερά δεν καταφέρει να μεταφράσει ένα αυθόρμητο νεανικό κίνημα, που σαν λάβα ηφαιστείου απλώνεται ύστερα από μια ξαφνική έκρηξη, σε ένα συγκροτημένο πολιτικό όραμα, σε ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο, τότε η μοιραία εξέλιξη είναι το εκκρεμές να κινηθεί από την υπερθέρμανση στον πάγο, από τη συλλογική υπερδραστηριότητα στην ιδιώτευση, στο μοιραίο riflusso, αφήνοντας ενίοτε πίσω του και τα ξέφτια μιας βίαιης απελπισίας, η οποία με την ελπίδα ενός νέου κόσμου στερεώνει τον παλιό.

Η αμφισβήτηση του «καθεστώτος»- υποστήριζε η «Ουνιτά» τον Μάιο του 1977- δεν έπρεπε να επιτραπεί να μεταφραστεί σε αμφισβήτηση (και μάλιστα βίαιη) του ίδιου του δημοκρατικού κράτους

ΒΡΙΣΚΕΙ ΛΕΥΤΕΡΗΗΗΗΗΗΗ

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

ΟΜΠΑΜΑ: ΠΩΣ ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ;


by PanagiotisP Today at 12:37
Η ανάρτηση έγινε στο
http://e-pasok.forumotion.com


Πολλοί προβληματισμοί έχουν προκύψει από την στάση του Ομπάμα και στην ανοχή του απέναντι στο Ισραήλ στις δολοφονικές επιθέσεις στην Γάζα. Εδώ προσπαθώ να κάνω μια μετα-ανάλυση του φαινομένου ομπάμα.

Η ΣΚΛΗΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ: Δεν έχουμε δημοκρατία. Πείτε το εκλεγμένη αριστοκρατία, πείτε το μετα-μοντέρνα ολιγαρχία, πείτε το όπως θέλετε αλλά δεν έχουμε δημοκρατία. Συμφωνούμε σε αυτό; Αν ναι, τότε πρέπει να συμφωνήσουμε και σε κάτι άλλο, ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι απλός διαχειριστής. ΔΕΝ μπορεί να ασκήσει εκτελεστική εξουσία όπως έκανε κάποτε πχ. ο Καίσαρας. Η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία συμπορεύεται με το χρήμα και υπό αυτή την άποψη στην εξουσία βρίσκονται οι μεγάλες πολυεθνικές, οι ασφαλιστικές εταιρίες, οι τράπεζες και ΟΧΙ οι θεσμοί όπως ο Ομπάμα. Η θεσμική εξουσία δεν είναι μόνο διεφθαρμένη αλλά και αδύναμη. Η οικονομική ΕΞΟΥΣΙΑ είναι αυτή που αγοράζει εκλέκτορες, διευθυντές, επιτρόπους. Όλα έχουν την τιμή τους. Το αν οργανώνονται σκοτεινά συμφέροντα πίσω από την οικονομική εξουσία είναι άλλη συζήτηση.

ΟΜΠΑΜΑ: Ο Ομπάμα λοιπόν δεν έχει την δύναμη ούτε το τσαγανό να τα βάλει με συμφέροντα όπως εκείνα του Ισραήλ. Για την ακρίβεια, σήμερα, λόγω δαρβινικής φυσικής επιλογής είναι αδύνατον να εκλεχτεί ένας "Ομπάμα" που θα τα βάλει με το Ισραήλ. Όσοι έχουν δυναμικό χαρακτήρα, όσοι έχουν "τσαγανό", μέσω των νόμων της δαρβινικής φυσικής επιλογής αποκλείονται από τον κομματικό σωλήνα ενός κόμματος εξουσίας και δεν θα βρεθούν υποψήφιοι για την προεδρεία.

ΑΛΛΑΓΗ: Τι "αλλαγή" λοιπόν ελπίζουμε να μας φέρει ο Ομπάμα; Η αλλαγή κατά την γνώμη μου είναι ήδη ριζική και ουσιαστική διότι τροποποιήθηκαν οι νόμοι της φυσικής επιλογής. Τόσα χρόνια μαθαίναμε το τι γίνεται στον κόσμο και το τι υποτίθεται ότι πιστεύουν ή δεν πιστεύουν οι πολιτικοί και οι συμπολίτες μας από την τηλεόραση!. Το διαδίκτυο και τα social networks έδωσαν την εξουσία στον κόσμο να διαμορφώσουν την κοινή συνείδηση. Τώρα ξέρεις ότι δεν είσαι τρελός, ότι δεν είσαι μόνος. Όλες οι "γκάφες" και η άγνοια των πολιτικών δεν μπορούσαν να κρυφτούν πίσω από κάποιο μοντάζ. Παίζονταν συνέχεια μέσω διαδικτύου και διαδίδονταν παντού! Ξεγυμνώθηκε η πολιτική ανεπάρκεια ολόκληρου του συστήματος και παντού γράφτηκε το αυτονόητο, ότι το σύστημα είναι σάπιο! Στο διαδίκτυο βλέπουμε σήμερα τον Μπους ντυμένο πίθηκο, ντυμένο χίτλερ κλπ. Έτσι θα μείνει και στην συνείδηση της νέας γενιάς. Χωρίς το διαδίκτυο μήπως τελικά και ο Μπους θα έμενε στην συνείδηση της αμερικάνικης ιστορίας σαν άλλο ένα κάδρο γραβατωμένος ως πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ;

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;: Εκατομμύρια κόσμου πλέον συμμετέχει μέσω διαδικτύου καθημερινά εκφράζοντας τις πολιτικές του απόψεις σε μπλογκς, φόρουμς κλπ. Αυτό θυμίζει πολύ αρχαία Ελλάδα, θυμίζει Πνύκα, με την διαφορά βέβαια ο κόσμος τότε είχε στα χέρια του και την εκτελεστική εξουσία. Τι εμποδίζει λοιπόν τον κόσμο να «εισέλθει» στην εκτελεστική εξουσία (συμμετοχική δημοκρατία);
1ο πρόβλημα: το διαδίκτυο είναι ένας virtual κόσμος που θεσμικά δεν επικονοινωνεί ούτε ανταποκρίνεται με τα κοινωνικά δίκτυα του πραγματικού κόσμου
2ο πρόβλημα: Τα οργανωμένα συμφέροντα «vested interests» ενοχλούνται

Εδώ έρχεται ο Ομπάμα. Η θεσμική του θέση είναι αδύναμη αλλά παραμένει θεσμική. Τα πιο δυνατά όπλα του είναι τα σύμβολα, οι ιδέες και το «ξύπνημα» του κόσμου αφού ο ίδιος στην πράξη μόνο διαχείριση μπορεί να κάνει και όχι ριζικές αλαλγές. Στην ιστοσελίδα του θεσμού που εκπροσωπεί (change.gov) προσκαλεί την φωνή του κόσμου να εκφραστεί ελεύθερα, δημοκρατικά και δια ψηφοφορίας να αποφασίσει ποιες είναι οι πολιτικές απόψεις που τον εκφράζουν! Είναι η πρώτη ηλιαχτίδα που μπήκε στο παράθυρο της συμμετοχικής δημοκρατίας. Εκεί σήμερα χιλιάδες πολίτες τον ρωτούν: τι θα γίνει με το ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος; Πως θα λύσεις το πρόβλημα;

Αυτό αποτελεί τετελεσμένο που σίγουρα θα αντιγράψουν και άλλες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Για την ακρίβεια, η εξέλιξη γίνεται μέσω φυσικής επιλογής και θα αναδειχθούν οι ηγέτες που θα τον αντιγράψουν. Περιμένουμε την ώρα που αύριο όλοι μαζί θα ψηφίσουμε την ερώτηση «Τι θα γίνει; Πως θα θεσμοθετηθεί η καθημερινή συμμετοχή των πολιτών στα κοινά;».