Follow by Email

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Για τους επίδοξους κηπουρούς και αμπελουργούς..


Μπαίνουμε στην Άνοιξη και όσοι θέλουν να παράγουν τα λαχανικά τους βρίσκονται ήδη σε εγρήγορση. Επιλέγονται οι κατάλληλοι σπόροι για τα κρεμμυδάκια, τα μαρούλια, τα σπανάκια, το μαϊντανό, και τα άλλα ζαρζαβατικά. Οι ερασιτέχνες αμπελουργοί αρχίζουν το κλάδεμα και τις κατάλληλες εργασίες για την καινούργια χρονιά. Ως ερασιτέχνης αμπελουργός λοιπόν θεώρησα χρέος μου να σας προτείνω ιστοσελίδες για χρήσιμες συμβουλές, ώστε να γίνει ευκολότερο το έργο σας.


Έχουμε και λέμε λοιπόν:
Στην ιστοσελίδα:
http://www.ftiaxno.gr/
μπορεί να βρει κανείς χρήσιμες πληροφορίες για τον τρόπο και το χρόνο που καλλιεργούνται τα διάφορα φυτά, καθώς και συμβουλές για πολλές εργασίες, που γίνονται στον κήπο μας.
Με πολύ ενδιαφέρον είδα τον τρόπο που προτείνεται για κομποστοποίηση μέρους των σκουπιδιών μας.
Επίσης ΕΔΩ μπορείτε να δείτε ένα βίντεο για το κλάδεμα του αμπελιού.

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΤΟ 1821


Δείτε ΕΔΩ παλαιότερη ανάρτησή μου με ειδικό αφιέρωμα στην προσφορά των Θρακών κατά την επανάσταση του 1821.

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

21η Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα κατά του Ρατσισμού


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

Στις 21 Μαρτίου γιορτάζεται παγκοσμίως η μέρα κατά του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων. 50 χρόνια μετά την 21η Μαρτίου του 1960, όταν δεκάδες ειρηνικοί διαδηλωτές σφαγιάστηκαν στην πόλη Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής κατά τη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον των ρατσιστικών νόμων της χώρας, ο ρατσισμός δεν έχει εκλείψει ως φαινόμενο στις «πολιτισμένες» κοινωνίες μας.
Σε εποχές οικονομικής κρίσης όπως η σημερινή, όπου μεγάλα κοινωνικά στρώματα διαβιούν δύσκολα και καθίστανται ευάλωτα στις σειρήνες του λαϊκισμού, ο ρατσιστικός λόγος βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να εξαπλωθεί. Ο «ξένος» γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος, ο υπεύθυνος για όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία μας.

Αποκλείεται από τις επίσημες κρατικές δομές, βρίσκεται αντιμέτωπος με τις διακρίσεις και τη ρατσιστική βία. Γίνεται ο άνθρωπος χωρίς δικαιώματα. Στον ακραίο ρατσιστικό λόγο, χάνει σχεδόν την ιδιότητα του ανθρώπου.

Σε μια Ευρώπη με έντονο το δημογραφικό πρόβλημα, με τους εθνικούς μύθους και τα στερεότυπα να κυριαρχούν, οι μετανάστες καταδικάζονται στην παρανομία εξαιτίας της πολιτικής κλειστών συνόρων, της ανύπαρκτης πολιτικής κοινωνικής τους ένταξης. Με αποτέλεσμα να αποτελούν το χωρίς δικαιώματα φθηνό εργατικό δυναμικό που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Τον εφεδρικό στρατό που χρησιμοποιείται για να περιορίζει τα εργασιακά δικαιώματα, ενισχύοντας ταυτόχρονα τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας που τους θεωρεί υπεύθυνους για τη φτώχεια και την ανεργία των ιθαγενών κατοίκων.

Οι μετανάστες όμως δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα. Όλοι μας μέσα σε ένα τέτοιο ανθρωποφάγο σύστημα είμαστε ξένοι και μετανάστες.

Χρέος όλων μας που συμμετέχουμε στο αντιρατσιστικό κίνημα είναι να αναδείξουμε αυτές τις αθέατες πλευρές της πολιτικής που τροφοδοτεί το ρατσισμό. Να παλέψουμε έτσι ώστε στα σχολεία, στις γειτονιές, στη κοινωνία, οι ρατσιστικές φωνές να γίνουν μειοψηφικές. Να παλέψουμε για ίσα δικαιώματα γηγενών και μεταναστών. Για μια κοινωνία χωρίς ρατσισμό και φυλετικές διακρίσεις.



Μεσω της Νέας Γενιάς

Προσοχή, οι κανίβαλοι άρχισαν να ξυπνούν!

Στη σελίδα 85 του βιβλίου «Βαμπίρ και κανίβαλοι» του Μίμη Ανδρουλάκη διαβάζω:
«…οι αναπόφευκτες και σοβαρές διαφορές των γενεών δεν σημαίνουν υποχρεωτικά χάσμα και πόλεμο. Όμως φοβάμαι κάτι χειρότερο από την ανοιχτή σύγκρουση, η οποία καμιά φορά είναι ευεργετική και δημιουργική. Τρέμω μια κατάσταση παθητικού , σιωπηλού πολέμου. Οι γενιές δεν θα έχουν το κουράγιο να τσακωθούν. Δεν θα έχουν καμιά διάθεση να σπαταλήσουν τις δυνάμεις τους σε μια αντιπαράθεση. Αλλά δεν θα θέλουν κανένα διάλογο, καμιά επικοινωνία, καμιά συνεργασία. Επιλέγουν την αμοιβαία απόσταση και ανοχή. Ένα modus vivendi στην πιο ψυχρή εκδοχή. Το δρόμο σας και το δρόμο μας , δεν θέλουμε παρτίδες-είμαστε δυο ξένοι που συμβιώνουμε αναγκαστικά. Το πολύ-πολύ , όπως συμβαίνει σε μερικές οικογένειες, να αφήνουμε ο ένας στον άλλο αυτοκόλλητα σημειώματα στο ψυγείο για τα κοινόχρηστα και το ηλεκτρικό. Η ανεκτικότητα της αποξένωσης και της αδιαφορίας με τρομάζει περισσότερο από έναν καυγά με τα όλα του. Στην ίδια την Αμερική το 1969 , μετά τις αιματηρές ταραχές και τους σκοτωμούς φοιτητών από την Εθνοφρουρά, εξαπλώθηκε ένα κύμα απαισιοδοξίας , παθητικότητας και αποξένωσης και η νεολαία άρχισε να υιοθετεί το στίχο των Μπιτλς: «Λόγια σοφίας, άστα όπως είναι», οπότε άρχισε και το γλίστρημα στον πεσιμισμό και τα ναρκωτικά…»
Πολύ φοβάμαι ότι έχουμε ήδη μπει σ’ αυτή την εποχή. Μπορεί κανείς να διαπιστώσει εύκολα την απροθυμία των νέων να ενσωματωθούν στο πολιτικό, αλλά και εκπαιδευτικό σύστημα της δικής μας γενιάς , χρεώνοντάς το ταυτόχρονα όλες τις ανοιχτές πληγές που παρατηρούνται στα κοινωνικά ζητήματα και αδιαφορώντας για την όποια προσφορά του στη μεταπολεμική περίοδο. Όσοι νέοι έχουν ακόμα οράματα και διάθεση να ασχοληθούν με τα κοινά, μας βλέπουν (δικαιολογημένα) με καχυποψία σαν τα βαμπίρ, που ξυπνούν τη νύχτα διψασμένα για αίμα. Η σημερινή κρίση έχει περισσότερο κοινωνικά , παρά οικονομικά χαρακτηριστικά, καθώς το πολιτικοοικονομικό σύστημα χάνει σταδιακά το ένα μετά το άλλο τα «ηθικά» του ερείσματα Η συντήρησή του έχει αφεθεί στο έλεος των «golden boys» , που επιχειρούν να διαχειριστούν κοινωνικά προβλήματα με μεθόδους της οικονομικής επιστήμης. Η αληθινή παιδεία, που δίνει διεξόδους σ’ αυτές τις περιπτώσεις έχει προ πολλού δώσει τη θέση της στην «εκπαίδευση», που ναι μεν δημιούργησε πολλούς «ειδικούς» για οποιοδήποτε θέμα δεν κατάφερε όμως να γεννήσει προσωπικότητες που να διαχειρίζονται αποτελεσματικά όλους αυτούς».
Ο πραγματικός κίνδυνος για τις κοινωνίες των «Αναπτυγμένων κρατών» δεν είναι τόσο η οικονομική δυσπραγία των πολιτών, που ολοένα θα επιδεινώνεται, όσο τα φαινόμενα «κανιβαλισμού» που θα παρατηρούνται μεταξύ γενεών και κοινωνικών ομάδων , καθώς το έλλειμμα της παιδείας θα καθιστά δύσκολη τη διαχείριση της «φτώχιας» των μέχρι πρότινος «βολεμένων» ή της πραγματικής ανέχειας και εξαθλίωσης αυτών που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποτέ προνομιούχοι.

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Τελικά, ο Δημόσιος τομέας στην Ελλάδα, είναι ένα τέρας;

Ο Δημόσιος τομέας στην Ελλάδα, στην οικονομική του διάσταση, είναι στ’ αλήθεια ένα τέρας, που κατατρώει το Δημόσιο χρήμα και είναι η αιτία για όλα τα δεινά της οικονομίας μας ή η αναποτελεσματικότητά του και το δυσανάλογο με το κόστος του παραγόμενο προϊόν τον μετατρέπει σε μαύρο πρόβατο της πολιτικής και οικονομικής μας ζωής; Τότε όμως το πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από την πολιτική μας ηγεσία είναι μάλλον η καλύτερη οργάνωση των υπηρεσιών του ή καλύτερα η επανίδρυσή του. Η επίθεση στα εισοδήματα όλων ανεξαίρετα των Δημοσίων υπαλλήλων και μάλιστα και αυτών που αμείβονται χειρότερα απ΄ όλους τους συναδέλφους στους στην Ευρωζώνη με ταυτόχρονη ενοχοποίησή τους είναι άδικη και δε λύνει το πραγματικό πρόβλημα.

Τα παρακάτω στοιχεία είναι από τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας (International Labor Organization).

Για το έτος 2006, το οποίο είναι το τελευταίο για το οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για την Ελλάδα, σε συνολικό αριθμό απασχολούμενων (σε χιλιάδες) 4452.8, οι 3447.9 , δηλαδή το 77%, απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα, ενώ οι υπόλοιποι 1004.9, (το 23%) στον Δημόσιο. Σαν Δημόσιο δε, λογίζονται η Κυβέρνηση, οι ΜΚΟ και οι Δημόσιες Επιχειρήσεις.



Παραθέτοντας στοιχεία και από άλλες χώρες της Ευρωζώνης βλέπουμε ότι:

Γαλλία, (2004): Δημόσιος 30% , Ιδιωτικός 70%

Φιλανδία (2006): Δημόσιος 27%, Ιδιωτικός 73%

Γερμανία (2005): Δημόσιος 14%, Ιδιωτικός 86%

Ιταλία (2006): Δημόσιος 15%, Ιδιωτικός 85%

Ολλανδία (2005): Δημόσιος 27%, Ιδιωτικός 73%

Σουηδία (2006): Δημόσιος 34%, Ιδιωτικός 66%

Μ. Βρετανία (2006): Δημόσιος 20%, Ιδιωτικός 80%

ΕΛΛΑΔΑ (2006): Δημόσιος 23%, Ιδιωτικός 77%

Η CYNIKAL στις θαυμάσιες αναρτήσεις, που παραθέτω, παρουσιάζει με σοβαρά στοιχεία το θέμα του Δημόσιου τομέα και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του χωρίς τους μύθους και τις σκόπιμες στρεβλώσεις διάφορων δημοσιευμάτων από την πλευρά εκείνων, που έχουν συμφέρον από τη συρρίκνωση του.

Ποιος είναι τέλος πάντων ο Δημόσιος τομέας;


Μισθολογικές διαφορές μεταξύ Δημόσιου και ιδιωτικού τομέα


Είναι το Δημόσιο τέρας;


Μισθοί Δημοσίων υπαλλήλων

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

Ασκήσεις για το λαιμό!



Το είδα στον Ασημόνη και μ΄άρεσε.

Θα φτάσει μέχρι το τέλος; Αν ναι, τότε κάτι αρχίζει να κινείται...

Τη διενέργεια διαχειριστικού ελέγχου για την τελευταία εξαετία στην ΕΡΤ Α.Ε., στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, στις ΔΕΚΟ, στους ΟΤΑ, σε κρατικούς οργανισμούς κ.λπ., ζητεί με έγγραφό του προς τη Διεύθυνση Επιθεώρησης του υπουργείου Οικονομικών, ο Γενικός Επίτροπος Επικρατείας, Γιώργος Σχοινιωτάκης.

Στο έγγραφό του ο Γ. Σχοινιωτάκης αναφέρει ότι οι αποδοχές στην ΕΡΤ, ΝΠΔΔ, κ.λπ., σύμφωνα με τις συνταγματικές διατάξεις, δεν μπορεί να ξεπερνούν τις αποδοχές του προέδρου του Αρείου Πάγου που ανέρχονται στα 6.090 ευρώ (καθαρά).

Σε περίπτωση, που ορισμένοι έλαβαν αποδοχές πάνω από αυτές του προέδρου του Αρείου Πάγου, πρέπει «σε βάρος των προσώπων αυτών να εκδοθούν καταλογιστικές πράξεις για το επιπλέον ποσό και να κηρυχθούν οι συμβάσεις του άκυρες».

Ακόμη, ο κ. Σχοινιωτάκης ζητεί να ελεγχθεί εάν υπάρχουν στην ΕΡΤ κ.λπ. πολυθεσίτες και αν υποβάλλεται η προβλεπόμενη δήλωση πολυθεσίας, αλλά και να αναζητηθεί, στις περιπτώσεις αυτές, αν οι αποδοχές τους υπερβαίνουν αυτές του προέδρου του ΑΠ, προκειμένου να επιστρέψουν τα επιπλέον ποσά.

Επίσης, ο Επίτροπος ζητεί να ελεγχθεί αν είναι νόμιμες όλες οι συμβάσεις στην ΕΡΤ (προέδρου, διευθυντών, παρουσιαστών, δημοσιογράφων, σκηνοθετών, ηθοποιών, παραγωγών) κ.λπ.. Με άλλα λόγια, να ελεγχθεί αν έχει διενεργηθεί σχετικός διαγωνισμός, ή πρόκειται για συμβάσεις απ’ ευθείας ανάθεσης», στην τελευταία περίπτωση- άκυρες ως παράνομες.

Τέλος, ο κ. Σχοινιωτάκης ζητεί να ελεγχθεί αν για τις συμβάσεις άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ υπήρξε «προσυμβατικός προληπτικός έλεγχος» από το Ελεγκτικό Συνέδριο όπως προβλέπεται από τη νομοθεσία.

Στην περίπτωση που δεν υπάρχει προληπτικός έλεγχος -κατά τον Επίτροπο- πρέπει τα ποσά των συμβάσεων να καταλογιστούν στα στελέχη της ΕΡΤ και σε όσους τα εισέπραξαν.

ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

ΛΕΥΤΕΡΙΑ στα παιδιά



Το παρακάτω κείμενο το διάβασα στο blog "της τρελλής" και εκφράζει φαντάζομαι όλους εμάς τους χρήστες του διαδικτύου, που θα είμασταν υποκριτές , αν υποστηρίζαμε ότι δε γίναμε ποτέ μας πειρατές, είτε στο μέγεθος ενός ασήμαντου μούτσου, είτε ενός θρυλικού Κάπτεν Χουκ ...



"Παρακαλω οποιος δεν εχει κατεβασει ποτε του απο το ιντερνετ τραγουδια, ταινιες, βιβλια ή τηλεοπτικες σειρες να σηκωσει το χερι του.

Ευχαριστω.

Οσοι σηκωσατε το χερι σας να περασετε εξω, για να μεινουνε οι υπολοιποι. Εσεις να πατε να κοιταξετε τα μεηλ σας με την 24αρα σας συνδεση.

Ειμαι στο ιντερνετ απο την εποχη του Ναπστερ. Ειμαι ενοχη πειρατείας εδω και πολλα χρονια, και μην κοιτατε που το Πειρατικο το καπετανευει η Γιωτα, ειναι που εμενανε με πιανει κομματι η θαλασσα. (Και δεν ξερω και κολυμπι). Εχω κατεβασει απειρα μουσικα κομματια, εχω ανακαλυψει δεκαδες συγκροτηματα που δεν ηξερα, δισκους που δεν ηξερα, εχω κανει ερευνα αγορας και εχω αγορασει αυθεντικα ολα αυτα που αξιζανε τον κοπο. Διοτι αν ολα αυτα τα αγοραζα για να δω αν πραγματικα αξιζουνε, τωρα θα σας καθαριζα το παρμπριζ στα φαναρια, δε θα καθομουνα να σας γραφω εδω.

Και ναι ζουμε στη χωρα της πειρατειας. Δεν ειναι αναγκη να κοιταξεις στο ιντερνετ για να το δεις αυτο. Καφε πας να πιεις κι ερχονται δεκα φουρνιες εγχρωμοι να σου πουλησουνε σιντι και ταινιες. Και δεν κανουνε κι ενα διαχωρισμο ανα ειδος να ξερεις τι σου γινεται. Να περασει ο θριλερας, ο δραμας, ο κωμωδιας, να ξερεις και συ ποιον να προτιμησεις. Τελως παντων.

Επισης, ως λαος ειμαστε πειρατες εκ φυσεως, διοτι εχουμε εκεινο το "καλα διαβασα ενα βιβλιο φοβερο, θα στο φερω αυριο να το διαβασεις", ή "ακουσες τον καινουργιο δισκο των ταδε, καταπληκτικος, θα στον φερω να τον ακουσεις". Αυτο ειναι παρανομο. Κανονικα πρεπει να πεις "διαβασα ενα φοβερο βιβλιο, αυτο, να πας να το αγορασεις" διοτι αλλιως το κρατος χανει ενα σωρο φορους, και χανονται χιλλιαδες θεσεις εργασιας. Αληθεια. Τοπανε και στις ειδησεις.

Αλλα, επειδη ειμαστε και λιγο χυμα λαος, ποτε κανεις δεν ασχοληθηκε με αυτο. Ασχολιοντουσαν με αλλα πραγματα, τη ζημενς και το βατοπεδι, και το πως θα κανουνε καλυτερη μπαζα καθε φορα που ερχοντουσαν στην εξουσια, και ποιος χεστηκε τωρα που καποιοι τρελλοι μοιραζονται αρχεια αναμεταξυ τους. Εδω καλε δε νοιαστηκαν μεγαθηρια σα τη sony και τη microsoft, γκρινιαζανε μεν, μετα λεγανε, σιγα τους ψωριαρηδες τους ελληνες, μιας χουφτας αγορα, και μας παραταγανε στην ησυχια μας.

Και μετα ηρθε η τσοντα.

Και τα χαμενα χρηματα απο την προικα της πρωταγωνιστριας, και τα πνευματικα δικαιωματα του δημιουργου.

Και χρειαστηκε μια τσοντα, για να χαθουνε με μιας απο το διαδικτυο ολα τα ελληνικα τορρεντς.

Χρειαστηκε μια τσοντα μονο, για να χαθουνε σπανιες σειρες που δεν προβαλλονται πια, σπανιες ταινιες ελληνικες και ξενες παμπαλαιες, σπανιοι δισκοι που καποιοι ειχανε το μερακι να μετατρεψουνε σε ψηφιακα αρχεια και να τα μοιραστουνε με τους γυρω τους. Χρειαστηκε μια τσοντα μονο, για να χασουνε οι ελληνες του εξωτερικου τους ελληνικους αγωνες ποδοσφαιρου και τα ελληνικα σηριαλ, ακομα και τα ελληνικα δελτια ειδησεων που καποιοι ανεβαζαν για να τους ευχαριστησουν...

Δε χρειαστηκε καμμια πολυεθνικη.

Μονο μια τσοντα.

Και τωρα, ολοι θα τρεχουμε να αγοραζουμε καθε νεα κυκλοφορια, καθε νεο dvd, καθε νεο cd, και θα το κρυβουμε καλα στο ντουλαπι μας, και θα λεμε στο φιλο μας να παει να το αγορασει αμα θελει να το ακουσει, τι μας περασε εμας, πειρατες να του το δανεισουμε;

Ο νομος σε τουτη τη χωρα, με μια τσοντα εφαρμοζεται.

Και ετσι, καθαρισαμε σε μια νυχτα απο ολους αυτους τους κλεφτες που βουταγαν τα χρηματα του κρατους... "