Follow by Email

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΞΑΝΑΨΗΦΙΖΑ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ



Τέσσερα χρόνια μετά την επιβολή του μνημονίου στην Ελλάδα και την είσοδό της σε καθεστώς οικονομικής (και πολιτικής ) κηδεμονίας πολλοί μύθοι, που κυκλοφορούσαν μέσα στην παραζάλη της κρίσης, έχουν ήδη καταρρεύσει , αλλά δυστυχώς ο βόθρος που ξεχύθηκε στο πολιτικό σύστημα της χώρας, μαζί με όσους τους άρμοζε η μπόχα, λέρωσε και άλλους, που είχαν την ατυχία (ίσως την τύχη, όταν η ιστορία γραφτεί χωρίς τη φόρτιση από τις συνέπειες της κρίσης) να βρεθούν στην πρώτη γραμμή της μάχης, την ώρα που οι κύριοι υπεύθυνοι έφευγαν από τις πίσω πόρτες της πολιτικής αρένας.
Ένας απ’ αυτούς είναι αναμφίβολα ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο άνθρωπος που λοιδορήθηκε, υβρίστηκε, συκοφαντήθηκε και δέχτηκε τόνους λάσπης από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά προπάντων από «συντρόφους», που στην προσπάθειά τους να παραλλάξουν τη λερωμένη τους φωλιά, προσπάθησαν συστηματικά να τον απαξιώσουν με τη βοήθεια των «φίλων» τους στα υπερχρεωμένα και δανειοβίωτα ΜΜΕ της χώρας. Η σύμπραξή τους οδήγησε στην παραίτησή του τον Δεκέμβριο του 2011 και από τότε συστηματικά τον υπονομεύουν και προσπαθούν να τον «τελειώσουν» πολιτικά με κάθε ευκαιρία. Η κατεδάφιση του Γιώργου Παπανδρέου όμως έφερε μοιραία και την ισοπέδωση του πολιτικού φορέα, που συνδέθηκε άρρηκτα με την οικογένεια Παπανδρέου. Η σημερινή πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχοντας προφανώς υπόψη της αυτή την ταύτιση, δεν υπερασπίστηκε στο παραμικρό τις πολιτικές επιλογές του κινήματος, ειδικά στην περίοδο της κρίσης, το απαξίωσε και επιδίωξε τη λήθη από τη λαϊκή μνήμη της προσφοράς του στον τόπο στην 30χρονη παρουσία του, σαν πρωταγωνιστής στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Σήμερα βλέποντας την έντονη πολιτική κινητικότητα του Γιώργου Παπανδρέου , καθώς διαφαίνεται η ανάληψη πρωτοβουλιών, που πιθανόν θα αλλάξουν το πολιτικό τοπίο της χώρας, ακούω πολλούς, μεταξύ αυτών που πριν 5 χρόνια του έδιναν 44% να μιλούν απαξιωτικά γ’ αυτόν και να περιγράφουν σαν περίπου γραφικούς, όσους εξακολουθούν να πιστεύουν (μεταξύ αυτών και ο γράφων) , ότι από το υπάρχον πολιτικό δυναμικό της χώρας είναι μακράν ο καλύτερος.

Όταν επίμονα ρωτώ να μου αναφέρουν τρία σημαντικά πολιτικά επιχειρήματα, που να δικαιολογούν την άποψή τους, είτε αποφεύγουν να πουν οτιδήποτε, είτε γίνεται απλή αναφορά στα παρακάτω επιχειρήματα:

1) Μας έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν», ενώ ήξερε για την κατάσταση που ήταν η χώρα το 2009
2) Μας έβαλε στο μνημόνιο την άνοιξη του 2010
3) Επί πρωθυπουργίας του μειώθηκαν μισθοί, συντάξεις, κ.λ.π.
4) Δεν είναι ικανός πολιτικός
5) Έκανε μεγάλο λάθος με την πρότασή του για δημοψήφισμα
6) Είναι καλός για ένα κράτος σαν τη Σουηδία, αλλά όχι για την Ελλάδα, που χρειάζεται ηγέτη

1) Λεφτά υπάρχουν:

Ολόκληρη η φράση, που παραλείπεται σκόπιμα φυσικά από όσους θέλουν να λαϊκίζουν ήταν: «Λεφτά υπάρχουν, αν τα διεκδικήσεις, αν προσελκύσεις επενδύσεις, αν νοικοκυρέψεις το κράτος, αν αξιοποιήσεις τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, ώστε να αβγατίσουν και να δημιουργήσουν νέο πλούτο. Αλλά αυτά θέλουν σχέδιο και θέλουν σχέδιο που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, όχι το συμφέρον των κομματικών παραγόντων, των «ημέτερων» και των ισχυρών στη χώρα μας».

Όσοι κατάλαβαν, ότι τα λεφτά υπάρχουν σε κάποια συρτάρια του υπουργείου οικονομικών και θα μοιράζονταν στο λαό την επομένη της ανόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, είτε είναι ηλίθιοι, είτε έχουν την εντύπωση ότι απευθύνονται σε ηλίθιους. Οι πολιτικάντηδες απομόνωσαν τις δύο πρώτες λέξεις και έστησαν πολιτικές καριέρες πάνω σ’ αυτές.

2) Μας έβαλε στο μνημόνιο

Ας δούμε τα οικονομικά δεδομένα το 2003, όταν κέρδισε τις εκλογές ο κ. Καραμανλής.
A. H ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΗΜΙΤΗ (Αποτελέσματα 31/12/2003):
1. Πρωτογενείς Δαπάνες ……………………=30 Δις Euro
2. Έλλειμμα Προϋπολογισμού ……………=3,3 % του ΑΕΠ
3. Πρωτογενές Έλλειμμα …………………….= 0
4. Πρωτογενές Πλεόνασμα …………………=1,7 % του ΑΕΠ
5. Έλλειμμα Ισοζυγ. Τρεχ. Συναλλαγών.= 8,65 Δις
6.ΔημόσιοΧρέος……………………………..=178 Δις

Και ας δούμε πως ήταν οι ίδιοι οικονομικοί δείκτες, όταν αποχώρησε ο κ. Καραμανλής.
Β. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (Αποτελέσματα 31/12/2009):
1. Πρωτογενείς Δαπάνες …………..= 59 Δις (Αύξηση 96,66%)
2. Έλλειμμα Προϋπολογισμού…….=15.6 % του ΑΕΠ (36 Δις -Αύξηση 387,5%)
3.Πρωτογενές Έλλειμμα …………….. =10,6 % του ΑΕΠ (24,5 Δις- Αύξηση = ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ
4. Πρωτογενές Πλεόνασμα ………….=0
5. Έλλειμμα Ισοζυγίου Τρεχουσών
(Εξωτερικών) Συναλλαγών …………=25,8 Δις (11,2%
του ΑΕΠ) Αύξηση 198,2%
6. Δημόσιο Χρέος ………………………..=299 Δις (129,7%
του ΑΕΠ) Αύξηση σε Euro: 67,98%
ΕΔΩ μπορεί να βρει, όποιος ενδιαφέρεται για τεκμηρίωση όσων διαβάζει, διάφορα στατιστικά στοιχεία  σε διάφορους τομείς.
Η Δημοσιονομική κατάρρευση της χώρας, «επίτευγμα» της κυβέρνησης Καραμανλή, ήταν η αιτία που τα επιτόκια ανέβηκαν στα ύψη και ουσιαστικά έθεσε την Ελλάδα εκτός αγορών. Όταν οι ίδιοι αντιλήφθηκαν τι συμβαίνει, όσοι έχουν καλή μνήμη θα θυμούνται, έκλεισαν μεσάνυχτα τη βουλή (καλοκαίρι του 2009) και πήγαν εσπευσμένα σε εκλογές.

Κανένα από τα ΜΜΕ δεν εγκάλεσε τον απίθανο τύπο που παρίστανε τον πρωθυπουργό για πέντε χρόνια να εξηγήσει πως τα πέτυχε όλα αυτά. Δεν υπάρχει προηγούμενο σε καμία χώρα του κόσμου πρώην πρωθυπουργός και μετέπειτα βουλευτής, εδώ και πέντε χρόνια, να μη πάρει ποτέ το λόγο για να δώσει οποιεσδήποτε εξηγήσεις!!! Γιατί υπάρχει αυτή η αφύσικη προστασία; Γιατί δεν ασχολείται μ’ αυτόν ο κωμικός κ. Λάκης Λαζόπουλος; Έφτασαν στο σημείο να μας τον προβάλουν και σαν υποψήφιο πρόεδρο της Δημοκρατίας!!!

Το μνημόνιο ήταν αποτέλεσμα της αδυναμίας της χώρας να καλύψει τις δανειακές της ανάγκες.
Το δελτίο τύπου για τις υποχρεώσεις της χώρας τον Απρίλιο-Μάιο 2010 έγραφε:

Οι επόμενοι 2 μήνες αναμένεται να είναι οι πιο θερμοί μήνες του οικονομικού έτους 2010,τόσο για το ελληνικό δημόσιο. Το δίμηνο Απρίλιος-Μάϊος το Ελληνικό Δημόσιο πρέπει να αναχρηματοδοτήσει ομόλογα και γραμμάτια (συν τόκους) που λήγουν, ύψους 25 δις € ενώ παράλληλα οι ελληνικές Τράπεζες πρέπει να αποπληρώσουν χρέη προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ύψους περίπου 28 δις € !!!
Συγκεκριμένα το Δημόσιο πρέπει να δανειστεί εκ νέου ώστε να καλύψει :
Α.Το πενταετές ομόλογο που λήγει στις 20 Απριλίου ύψους € 8,224 δις € που εκδόθηκε το 2005 με επιτόκιο 3 %.
Β.Το δεκαετές ομόλογο που λήγει στις 19 Μαΐου, ύψους € 8,466 δις € που εκδόθηκε το 2000 με επιτόκιο 6%.
Γ. Υπόλοιπες δανειακές υποχρεώσεις (Γραμμάτια, ειδικές εκδόσεις, στρατιωτικές δαπάνες), ύψους περίπου 6 δις €
Δ. Τόκους περίπου 2,75 δις €

Η χώρα, όφειλε, είτε να βρει τρόπο να πληρώσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, είτε να κηρύξει άτακτη πτώχευση! Πιθανόν ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ να είχαν διασωθεί πολιτικά, αν μάλιστα φόρτωνε όλες τις ευθύνες στους προκατόχους του και τους έσερνε σε ειδικά δικαστήρια. Μαζί τους όμως θα μπαίναμε όλοι σε άγνωστες περιπέτειες. Δεν είναι εύκολο να πεις στον κόσμο μέσα στην καλή του χαρά ότι από αύριο θα πληρώνεται το μισό του μισθό ή τη σύνταξη ή ότι δεν θα μπορεί να κάνει ανάληψη  των καταθέσεών του.

Υπενθυμίζεται ότι δεν υπήρχε μηχανισμός στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία και αγώνα Γιώργου Παπανδρέου και ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες λειτουργίας του λίγες ώρες πριν λήξουν οι προθεσμίες πληρωμής, καθώς έπρεπε να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των χωρών-μελών της Ε.Ε. Επομένως δεν υπήρχε ο πολιτικός χρόνος για άλλου είδους κινήσεις από την πλευρά της Ελληνικής κυβέρνησης.

Κάποιοι κυκλοφόρησαν παραμύθια για φίλους Κινέζους, που ήταν έτοιμοι να τα πληρώσουν, αλλά αρνήθηκε ο Παπανδρέου, γιατί δεν τον άφηναν οι Αμερικανοί, άλλοι ότι ήταν πρόθυμοι οι φίλοι μας οι Ρώσοι και άλλοι ότι υπήρχαν ομογενείς Αμερικανοί που διέθεταν 600 δις και περίμεναν νεύμα Παπανδρέου για ν’ ανοίξουν τα πουγγιά τους . Ό,τι παλαβομάρα κυκλοφορούσε υιοθετούνταν από όλα τα μέσα και δηλητηρίαζε το πολιτικό κλίμα με τον Σαμαρά και τον Τσίπρα να ανταγωνίζονται σε «αντιμνημονιακή» ρητορεία εκ του ασφαλούς.

3) Επί πρωθυπουργίας του μειώθηκαν μισθοί, συντάξεις, κ.λ.π.
Όντως αυτά συνέβησαν. Υπενθυμίζω όμως ότι έως τον Δεκέμβριο του 2011 οι μειώσεις των μεσαίων και μικρών μισθών και συντάξεων ήταν σχεδόν ασήμαντες

Οι περιβόητες περικοπές κατά το 2010 και 2011, ήταν ασήμαντες έως μηδενικές. Γιατί :
Α. Στον ιδιωτικό τομέα δεν υπήρξε καμία περικοπή στους μισθούς και στα δώρα.
Β.Στο Δημόσιο ( το ίδιο χρονικό διάστημα ) και για ετήσιες αποδοχές έως 32 - 33 χιλιάδες (μικτά), η μικρή μείωση των ονομαστικών αποδοχών, καθώς και η μείωση στα δώρα, ισοσταθμίστηκε από τις βελτιωμένες φορολογικές κλίμακες που καθιέρωσε η κυβέρνηση ΓΑΠ. Οι βελτιωμένες φορολογικές κλίμακες είχαν ως αποτέλεσμα χαμηλότερους συμπληρωματικούς φόρους για το 2009 και μείωση των παρακρατούμενων φόρων για το 2010 και το 2011 και σε συνδυασμό με την επιστροφή φόρου που υπήρξε το 2011 λόγω συλλογής αποδείξεων, η μείωση των αποδοχών υπήρξε από ελάχιστη έως μηδενική!!!
(Βέβαια υπήρξε για ομάδες εργαζομένων μείωση αποδοχών από το φθινόπωρο του 2011 λόγω ενιαίου μισθολογίου).
Γ. Συντάξεις : α. Οι συντάξεις έως 1000 ευρώ το μήνα δεν είχαν καμία μείωση (Η μείωση στα δώρα ισοσταθμίστηκε από τη μείωση των παρακρατούμενων φόρων και την επιστροφή φόρων λόγω αποδείξεων) β.Στις Επικουρικές Συντάξεις δεν υπήρξε καμία μείωση ούτε στις μηνιαίες αποδοχές ούτε στα δώρα. Σε συνδυασμό δε, με τα προηγούμενα (μειωμένοι φόροι λόγω φορολογικών κλιμάκων, επιστροφή φόρου λόγω αποδείξεων) στις Συντάξεις των ετών 2010 και 2011 ύψους έως 33.000 ετησίως δεν υπήρξε καμία μείωση. Οι κλαυθμοί και οδυρμοί αφορούσαν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ (Ραδιοτηλεοπτικοί Σταθμοί και Εφημερίδες) που σε απόλυτη αρμονία με το ΣΥΝΟΛΟ της τότε αντιπολίτευσης δημιούργησαν πανικό, που είχε ολέθριες επιπτώσεις στην οικονομία. Ακόμα και οι αδαείς ξέρουν τις επιπτώσεις που έχει η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ των πολιτών στην οικονομική δραστηριότητα. Η ανεργία ήταν στο 21%. Ήταν τότε που οι πλατείες γέμισαν με αγανακτισμένους (δικαίως ). Μ’ αυτά τα δεδομένα την διετία 2010-2011 το Έλλειμμα μειώθηκε κατά 14.3 Δις (6,2% του ΑΕΠ)! Ποιος μπορεί να μας πει σήμερα (από το 2012 και μετά) πόσο μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις; Και από τα χρήματα που καταβάλλονται πόσα επιστρέφονται με παντός είδους χαράτσια; Σε τι ποσοστό είναι η ανεργία σήμερα; Που πήγαν οι αγανακτισμένοι; Τι άλλαξαν προς το καλύτερο όσοι κυβέρνησαν από το 2012 και μετά, για να δικαιούνται αν όχι επαίνους, έστω την ανοχή των μίντια; Ποιος απ’ όλους αυτούς απαξιώνεται και δέχεται  επιθέσεις από τα ΜΜΕ, στην ελάχιστη έστω ένταση, αυτών που  δέχονταν τότε και δέχεται ακόμη ο Γιώργος Παπανδρέου; Τι κατάφεραν όλοι αυτοί έχοντας μάλιστα μηδενική λαϊκή αντίδραση στα τρία χρόνια που πέρασαν, υποστήριξη των ΜΜΕ και πολιτική στήριξη από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού φάσματος εκτός ΣΥΡΙΖΑ και κάποιων άλλων ασήμαντων πολιτικών δυνάμεων;

Στα δυο χρόνια της κυβέρνησης Παπανδρέου θεσπίστηκαν με λυσσώδης αντιδράσεις από τα ΜΜΕ:

· Εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος,

· Άρση του Τραπεζικού Απορρήτου,

· ΔΙΑΥΓΕΙΑ,

· Open Gov,

· Φορολόγηση των Offshore,

· Νόμος για το Ξέπλυμα του Βρώμικου Χρήματος,

· Ηλεκτρονική Κάρτα Αποδείξεων

· Καλλικράτης,

· Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση.

· Ηλεκτρονική συνταγογράφιση φαρμάκων

· Απογραφή αριθμού Δημοσίων υπαλλήλων

Ότι πρέπει δηλαδή, για να γίνει κόκκινο πανί για το Πολιτικό - Οικονομικό - Εκδοτικό Κατεστημένο! Παραοικονομία, Διαφθορά , Φοροδιαφυγή σε μια ανίερη συμμαχία από ένα λαό που τα έχει στο DNA του, με συντονιστές τους μόνιμους εργολάβους των εθνικών έργων και συνάμα ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Τόλμησε να «χαλάσει την πιάτσα» και να μη συνηγορήσει στα εκδοτικά Θαλασσοδάνεια. Οι λίστες με παράνομες εξαγωγές χρήματος, που εμφανίστηκαν και οι συλλήψεις «επώνυμων», που οδηγούνταν στις φυλακές δεν προέκυψαν εκ του μηδενός. Ήταν φαινόμενα που θορύβησαν πολλούς. Υπάρχει κάποιος που δεν καταλαβαίνει ακόμα γιατί το Εκδοτικό Οικονομικό Πολιτικό Κατεστημένο λύσσαξε εναντίον του και ακόμα και τώρα βγάζει σπυράκια και απαξιώνει με κάθε τρόπο κάθε υποψία επανεμφάνισής του στο πολιτικό προσκήνιο;

4) Δεν είναι ικανός πολιτικός
Για την ικανότητα ενός πολιτικού αποφαίνεται συνήθως η ιστορία. Όταν οι μελετητές έχουν στη διάθεσή τους και τις αφηγήσεις άλλων πρωταγωνιστών των υποθέσεων που χειρίστηκε. Τότε μόνο μπορεί κανείς να εκτιμήσει με ποιες συνθήκες πάρθηκαν οι αποφάσεις που καθόρισαν τα ιστορικά γεγονότα και τις δυνατότητες που είχε ο κάθε παίκτης να τα επηρεάσει προς το συμφέρον της χώρας του. Όταν αποκαλύπτονται και οι ρόλοι άλλων παραγόντων, που συνήθως, την ώρα που παίζονται τα παιχνίδια είναι αθέατοι, αλλά πολλοί σημαντικοί. Τότε μπορεί να αποδειχθεί ένας πολιτικός πολύ μεγάλος, ενώ δεν κατάφερε κάτι θετικό, αλλά απέτρεψε μια μεγάλη καταστροφή ή μπορεί να αποδειχθεί πολύ λίγος αν κατάφερε λίγα, ενώ είχε την ευκαιρία να πετύχει πολλά. Ήδη άρχισαν να αποκαλύπτονται πολλά από τα παρασκήνια των διαπραγματεύσεων τις κρίσιμες ώρες, που μπορούν να αξιολογηθούν από όποιον δεν έχει παρωπίδες. .

Ενδείξεις για τις ικανότητές του μπορεί να έχει κανείς από την εκτίμηση που έχει από τα πολιτικά υποκείμενα, με τα οποία συνεργάζεται ή συγκρούεται στη διεθνή πολιτική αρένα. Με λίγα λόγια πόσο τον υπολογίζουν στα διεθνή πολιτικά φόρα. Το γεγονός ότι συνεχίζει να εκλέγεται πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, να προσκαλείται στα πλέον σημαντικά διεθνή tink tanks και να συγκαταλέγεται από ξένους πολιτικούς παρατηρητές στους εκατό πιο σημαντικούς πολιτικούς του κόσμου, ίσως να αποτελεί μια ένδειξη, αλλά όχι τόσο σημαντική για όσους θεωρούν ότι οι ξένοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται, ενώ έχει μεγάλη βαρύτητα η γνώμη του Καμμένου, του Άδωνι, της Βούλτεψη και της Μιμής.

5) Έκανε μεγάλο λάθος με την πρότασή του για δημοψήφισμα

Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι περισσότερο γ΄αυτό. Θα παραπέμψω στην ανάρτησή μου με τίτλο «Η ιστορία θα κρίνει, αν η απόφαση για δημοψήφισμα ήταν σωστή» που έγινε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα μετά την σχετική απόφαση από τον τότε πρωθυπουργό.

6) Είναι καλός για ένα κράτος σαν τη Σουηδία, αλλά όχι για την Ελλάδα, που χρειάζεται ηγέτη.
Aν θέλουμε να παραμείνουμε ένα τριτοκοσμικό, πελατειακό κράτος, τότε ναι, είναι ένα επιχείρημα, που δύσκολα μπορώ να αντικρούσω. Μας αρκούν τότε οι πολιτικοί που έχουμε ήδη στην κυβέρνηση. Το να παραμείνει η χώρα, ως έχει είναι μια σεβαστή άποψη, που ίσως κατά βάθος έχει τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών. Μόνο που φοβάμαι, πως οι περισσότεροι θα ήθελαν πολύ να αλλάξει, αλλά μόνο για τους άλλους.  Τα παράθυρα για χαριστικές διευθετήσεις να ήταν ανοιχτά μόνο για τις δικές μας υποθέσεις, η ανοχή μόνο για τις μικροπαρανομίες μας , για τη φοροδιαφυγή μας, για το βόλεμα μόνο των δικών μας παιδιών. Για τους άλλους αυστηροί νόμοι, αξιοκρατία, Γερμανική πειθαρχία. Αν βρισκόταν κ’ ένα κόμμα που, ενώ για όλους τους άλλους θα ήταν Δευτέρα, για μας να εξασφάλιζε μονίμως Κυριακή, θα το ψηφίζαμε με δέκα χέρια! 

Οι ηγέτες, όπως τους ξέραμε τουλάχιστον μέχρι τώρα, μάλλον μας έχουν τελειώσει. Αντικαταστάθηκαν ήδη από τεχνοκράτες, οι οποίοι φάνηκαν πολύ λίγοι στη διαχείριση της πολιτικής. Πλέον οι νέες γενιές πολιτών έχουν και γνώσεις και μόρφωση, που ξεπερνά κατά πολύ τον μέσο όρο της πλειοψηφίας των παλιών πολιτικών και σύγχρονων τεχνοκρατών. Δεν ψάχνουν για μεσσίες. Οι νέοι χρειάζονται πολιτικούς με εντιμότητα και πραγματική θέληση να δώσουν ρόλους στους πολίτες. Πολιτικούς, που να υπηρετούν αξίες και να κινούνται ανάμεσά μας σαν κοινοί θνητοί και όχι σαν περιούσιοι ολιγάρχες.

 Προ(σ)καλώ τους φίλους σε συζήτηση με πολιτικά επιχειρήματα χωρίς κραυγές, προκαταλήψεις και ιδεοληψίες.

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

ΣΑΦΕΙΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ empty pockets

  



"Στον ισχυρισμό ότι οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης έχουν απευθύνει σαφείς προειδοποιήσεις προς την Αθήνα για κήρυξη πιστωτικού γεγονότος εφόσον προκηρυχθούν εκλογές, προχώρησε το πρωί της Δευτέρας μιλώντας στο Μega, η κυβερνητική εκπρόσωπος, Σοφία Βούλτεψη."

Και λοιπόν; Μήπως η παρουσία στην κυβέρνηση της κ. Βούλτεψη και των ομοίων της, δεν είναι από μόνο του πιστωτικό γεγονός, που το υπομένουν τόσοι και τόσοι Έλληνες, εδώ και πολλούς μήνες; Τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί, στο επίπεδο της πολιτικής μας εκπροσώπησης;

Προσπαθώ λοιπόν να τηλεφωνήσω στην κ. Βούλτεψη (δεν κατάφερα ακόμα να πιάσω γραμμή) και να προειδοποιήσω, πιστεύοντας ότι εκφράζω μερικά εκατομμύρια Έλληνες ακόμα, ότι θα κηρύξουμε πιστωτικό γεγονός, εφόσον δεν προκηρυχθούν εκλογές στην Ελλάδα, επειδή θα υπάρχει ο βάσιμος φόβος -για να μη πω βεβαιότητα -ότι δεν θα μπορούμε πλέον να ανταποκρινόμαστε στις οικονομικές μας υποχρεώσεις έναντι του κράτους. Ας αναλάβει η Moody's να καταβάλει τους μισθούς της κ. Βούλτεψη και των λοιπών υπουργών, βουλευτών και πελατών και ας μας αφήσουν ήσυχους.

Αν δεν καταφέρω να πιάσω γραμμή, ας μεταφέρει κάποιος το μήνυμα.


Εγχώριος Οίκος αξιολόγησης "empty pockets"

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Ανοιχτό συνέδριο τώρα , εκλογή νέου Προέδρου από τη βάση.




Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, όπως είχε ήδη δημοσιοποιηθεί αμέσως μετά την χθεσινή συνάντησή του με τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο, του απέστειλε σήμερα, την πρότασή του για την αναγέννηση και την ανασυγκρότηση του Κινήματος. Στην πρότασή του, ο Γιώργος Παπανδρέου, αναφέρει:
Η πρότασή μου, αφορά στην πορεία και το μέλλον του ΠΑΣΟΚ ως πολιτικού φορέα που έχει ταυτιστεί με τους αγώνες του Ελληνικού λαού, για τη Δημοκρατία και την Αλλαγή του τόπου – και τα τελευταία χρόνια, με την ανάληψη του βάρους για την αντιμετώπιση της κρίσης, που σε κάθε περίπτωση δεν του αναλογούσε.
Στις δημόσιες παρεμβάσεις μου έχω διατυπώσει επανειλημμένα τις απόψεις μου για τα ζητήματα που αφορούν το Κίνημά μας. Και εδώ και πολύ καιρό, έχω εκφράσει με παρρησία τις θέσεις μου, τόσο για το τι χρειάζεται το Κίνημά μας στην πορεία του προς το μέλλον, όσο και τις ενστάσεις και διαφωνίες μου για τις οβιδιακές μεταμορφώσεις που επιχειρούνται κατά καιρούς στο Κίνημα.

Ωστόσο, στις κρίσιμες στιγμές που διέρχεται το Κίνημά μας, αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ και σε κάθε μέλος και φίλο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε κάθε πολίτη που ενδιαφέρεται πραγματικά για την πορεία του τόπου, κοινοποιώντας τις σκέψεις μου και την πρότασή μου γραπτώς, μακριά από ενδιάμεσους και ψιθύρους. Με απόλυτη καθαρότητα, με απόλυτη διαφάνεια.
Όπως έκανα πάντα.
Ως εκ τούτου, θέλω να είμαι σαφής και συνοπτικός:

1. Οι όποιες διεργασίες συντελούνται σήμερα στο Κίνημα, ελάχιστη σχέση έχουν με την κοινωνία και τις ανάγκες της. Η ενασχόληση με το κομματικό «καπέλο», με την ονοματολογία, αλλά και με τις όποιες μεταμορφώσεις του Κινήματος, σκοτώνει την ουσία.


2. Η ουσία είναι η Πολιτική. Η πολιτική είναι θέσεις. Από την ίδρυσή του το ΠΑΣΟΚ και στις καλύτερές του στιγμές, έθετε – και χωρίς φόβο – τα ουσιαστικά διακυβεύματα για τη χώρα. Μπορούσε έτσι και ένωνε πλατιά στρώματα του Ελληνικού λαού που διψούσαν για αλλαγές.
Την περίοδο 2009-2011, το ΠΑΣΟΚ έκανε το πατριωτικό του καθήκον. Μόνο του, χωρίς τη στήριξη καμιάς άλλης πολιτικής δύναμης, για να μην χρεοκοπήσει η χώρα.
Όμως, το διακύβευμα ήταν βαθύτερο. Το φάσμα της χρεοκοπίας προήλθε από τη γιγάντωση ενός μοντέλου πελατειακού καπιταλισμού. Από την υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών.
Η διακυβέρνηση της χώρας, με αποκορύφωμα την περίοδο 2004-2009, συνέβαλε ώστε να κυριαρχήσουν αντιλήψεις και πρακτικές, που επέτρεψαν, πόροι και πλούτος του Ελληνισμού, να γίνουν βορά ισχυρών ιδιοτελών συμφερόντων.
Επέτρεψαν, δηλαδή, να σπαταληθούν και εν τέλει να χαθούν, με ζημία για την οικονομική ανάπτυξη, το κοινό καλό και τον Έλληνα πολίτη.
Θεωρώ αυτονόητο ότι, μπροστά σε αυτό το διακύβευμα απαιτούνται θέσεις που να υπηρετούν αρχές και αξίες, θέσεις – και αγωνιστική διάθεση για αυτές – που να ανταποκρίνονται στις δημοκρατικές και σοσιαλιστικές μας ρίζες.
Θέσεις, δηλαδή, που να διασφαλίζουν έμπρακτα το δημόσιο συμφέρον και το συλλογικό καλό, με κοινούς κανόνες για όλους, χωρίς εξαιρέσεις και γκρίζες περιοχές.
Καθαρές θέσεις, συνεχείς πρωτοβουλίες και μάχες για θεσμούς και πρακτικές που να προωθούν την ισονομία, την διαφάνεια, την αξιοκρατία, τη λογοδοσία.
Αυτή και μόνο μπορεί να είναι η βάση για μια βιώσιμη οικονομία και για την εμπέδωση κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατικού κράτους δικαίου.
Αυτή είναι η μάχη που πρέπει και αξίζει να δοθεί.
Αυτή η μάχη μπορεί να ενώσει ευρύτατα στρώματα του Ελληνικού λαού.
Και αυτή η μάχη, απαιτεί και Συμμετοχή του κόσμου.
Σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία όσων πονάνε πραγματικά για το ΠΑΣΟΚ και τις αξίες που εξέφρασε, λένε ότι, τα όσα γίνονται στο Κίνημα δεν οδηγούν πουθενά. Κάθε μέρα που συνεχίζονται όλες αυτές οι πρακτικές και οι διαδικασίες, το Κίνημα αιμορραγεί. Μερικοί λένε, μάλιστα, ότι πλέον ψυχορραγεί. Ούτε Θέσεις υπάρχουν, ούτε Συμμετοχή.
Είναι προφανές ότι, τα όποια σχήματα έπονται.
Όποιος δεν το βλέπει, εθελοτυφλεί.

3. Είτε το θέλουμε είτε – κάποιοι – όχι, το ΠΑΣΟΚ υπήρξε η θεσμική έκφραση της Παράταξης, των ευρύτερων δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων τις τελευταίες δεκαετίες. Πρέπει, λοιπόν, να το σεβαστούμε όλοι. Ο σεβασμός αυτός δεν είναι ζήτημα συμβόλων ή ονομάτων. Είναι ζήτημα σεβασμού των αρχών του, και εντέλει, όσων αγωνίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζουν να αγωνίζονται, παλαιότερων και νεότερων, εμάς των ίδιων, αν θέλουμε να πάμε παρακάτω συντεταγμένα και με προοπτική.


4. Το ΠΑΣΟΚ είναι ο κόσμος του. Υπαρξιακά ζητήματα του Κινήματος τα λύνει ο κόσμος του, κανένας άλλος. Αν το ΠΑΣΟΚ σταματήσει να υπάρχει, ή συνεχίσει να υπάρχει, ή μετεξελιχθεί σε κάτι άλλο, ή μετονομαστεί σε οτιδήποτε άλλο, αυτό είναι θέμα του κόσμου του, κανενός άλλου.
Εν τέλει, η μετεξέλιξη είναι μέρος της ζωής, αλλά είναι και μια πολιτική – παιδευτική διαδικασία, ένα εργαστήρι ιδεών και προτάσεων, που δεν πραγματοποιείται ερήμην όσων πίστεψαν και πιστεύουν στις αρχές και τις αξίες του Κινήματος.
Γιατί η πραγματική μετεξέλιξη έχει νόημα, όταν δεν είναι φραστική αλλά όταν γίνεται ευθύνη του καθενός μας και συλλογικά όλων μας. Και αυτό είναι εφικτό μόνο εάν η διαδικασία είναι συμμετοχική – βαθιά δημοκρατική.

5. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ένα εγερτήριο πολιτικό δημοκρατικό ΣΟΚ για να ανανήψει. Τίποτα λιγότερο. Όλα από την βάση. Τώρα.

6. Η πρότασή μου:
α) Προκηρύσσεται Έκτακτο και Ανοιχτό Συνέδριο ΠΑΣΟΚ – Συνέδριο Εκτάκτων Αποφάσεων, όπως επιβάλλουν οι περιστάσεις.
β) Η προκήρυξη συνοδεύεται με προσκλητήριο προς όλους, είτε είναι στο ΠΑΣΟΚ σήμερα, είτε δεν είναι.
Ανοιχτό σε όλους όσοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη ριζικής αλλαγής της χώρας με προοδευτικό πρόσημο και με στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη. Όλους όσοι είναι έτοιμοι να απελευθερώσουν την Ελλάδα από τις δουλείες του παρελθόντος.
Ανοιχτό στην κατάθεση και συλλογική επεξεργασία καινοτόμων προτάσεων από όλους όσοι αντιλαμβάνονται την πρόκληση της Μεταπελατειακής Ελλάδας.
Με ανοιχτό μητρώο, για να δοθεί η δυνατότητα συμμετοχής σε όλους όσους ενδιαφέρονται.
Το σύνολο των μελών του Κινήματος που θα προκύψουν μετά από τις διαδικασίες αυτοοργάνωσης που επιβάλλεται να δρομολογηθούν, στο πλαίσιο του προσκλητηρίου που θα απευθυνθεί και προκειμένου η συμμετοχή τους να είναι και ουσιαστική, θα κληθούν να εκλέξουν με άμεση εκλογή και την Οργανωτική Επιτροπή, που θα καθορίσει και τους κανόνες διεξαγωγής του Συνεδρίου – με βάση τη δημοκρατική παράδοση και συγκρότηση του Κινήματος.
γ) Στις ανοιχτές διαδικασίες προς και κατά την διάρκεια του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, να συζητηθούν και να αποφασιστούν τα πάντα: στίγμα, φυσιογνωμία, θέσεις, σύμβολα, δομή, πρόσωπα.
δ) Αμέσως μετά το Συνέδριο, εκλογή νέου Προέδρου από τη βάση.

7. Οι πρωτοβουλίες αυτές, μπορούν να προκαλέσουν αυτό το πολιτικό και δημοκρατικό ΣΟΚ που χρειάζεται, το Κίνημα, η χώρα – που χρειαζόμαστε όλοι. Άμεσα. Είναι πρωτοβουλίες που υπηρετούν την πολιτική, τις δημοκρατικές αποφάσεις, τη συλλογική δράση. Είναι πρωτοβουλίες που ανταποκρίνονται και υπηρετούν τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, αλλά και την αποστολή του ΠΑΣΟΚ να υπηρετεί τη χώρα και τον Ελληνικό λαό.
Και μπορούν να κινητοποιήσουν κόσμο, να προκαλέσουν και πάλι το ενδιαφέρον του.
Μόνο με κινηματικού χαρακτήρα ενέργειες μπορεί να κινητοποιηθεί ξανά η βάση της Παράταξής μας – που σήμερα αποστασιοποιείται, αδιαφορεί, αισθάνεται πολιτικά άστεγη.

8. Προσωπικά, ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, θα τιμήσω μέχρι τέλους την αποστολή που μου εμπιστεύθηκαν οι πολίτες. Και δεσμεύομαι να στηρίξω ένα πραγματικό εγερτήριο ΣΟΚ στο Κίνημα. Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν ενδιαφέρομαι για καμία καρέκλα. Το μόνο που θέλω – και γι” αυτό θα συνεχίσω να αγωνίζομαι, είναι να συμβάλλω στην αναγέννηση του Κινήματος, αλλά και στην ανόρθωση της χώρας – για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας δικαίου και για την ενδυνάμωση της προοπτικής του λαού μας προς την ευημερία.

9. Είναι προφανές, κατόπιν όλων αυτών, πως αν, επιτέλους, αναληφθούν πρωτοβουλίες που σέβονται τις αρχές, τις αξίες και τον κόσμο του Κινήματος, θα συμβάλλω με όλες μου τις δυνάμεις και από οποιαδήποτε θέση μάχης, στο εγχείρημα αυτό.

10. Στην κρίσιμη αυτή φάση που περνά η χώρα μας, οι δυνάμεις της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού πρέπει και μπορούν να αποτελέσουν και πάλι την ατμομηχανή που θα πάει την χώρα μπροστά. Σπάζοντας κατεστημένες αντιλήψεις, κτίζοντας ευρύτερες συναινέσεις και συμμαχίες, με στόχο θεσμούς και πρακτικές που θα εδράζονται σε προοδευτικές αξίες και αρχές, ώστε να καταστήσουν δυνατή μια νέα Προοδευτική Διακυβέρνηση για μια Νέα Αλλαγή.
Όσο δεν αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση, το πολιτικό σκηνικό θα βυθίζεται στην αστάθεια, με αρνητικές επιπτώσεις για τη γενικότερη ισορροπία και πρόοδο της χώρας, που τώρα πια, όλοι αντιλαμβάνονται – ακόμα και όσοι πρωταγωνίστησαν στην ισοπέδωση του ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα, ο ένας μετά τον άλλο δικαιώνουν τις επιλογές του ΠΑΣΟΚ, πολιτικοί σχηματισμοί – παλαιοί και νεοπαγείς – ιδιοποιούνται μέρος των θέσεων του, πολλοί καρπώνονται αδιάντροπα το έργο του, και όλοι μαζί το απαξιώνουν.
Εμείς, οφείλουμε πια να το σεβαστούμε και να το υπερασπιστούμε.
Η ιστορία, η προσφορά, η πορεία του ΠΑΣΟΚ στο μέλλον, όπως και η όποια αλλαγή του, δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση και απόφαση δική μας, όλων μας. 


Από τη βάση, κινηματικά, δημοκρατικά, συμμετοχικά.

Η ευθύνη για την σφυρηλάτηση της ουσιαστικής ενότητάς μας, με απόλυτη προσήλωση και σεβασμό στις αρχές μας, ανήκει σε όλους μας και στον καθένα χωριστά.
Έτσι διασφαλίζεται ο ιστορικός ρόλος και η αποστολή του Κινήματός μας, να ανταποκρίνεται στα πραγματικά διακυβεύματα που αφορούν τη χώρα και τον Ελληνικό λαό.

Η ευθύνη για να δρομολογηθούν οι αναγκαίες πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, ανήκει στην ηγεσία του Κινήματος, που απαιτείται να λειτουργήσει με πνεύμα δημιουργικό.

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΠΑΝΤΟΥ!




“Εθελοντές εκπαιδευτικούς που θα δεχθούν να εργαστούν... δωρεάν προκειμένου να καλυφθούν οι περίπου 1.100 κενές θέσεις που υπολογίζεται ότι υπάρχουν στα σχολεία της χώρας εξετάζει να αναζητήσει το υπουργείο Παιδείας.
Ο υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος μελετά να ζητήσει εθελούσια συνεισφορά από εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δεν εργάζονται ήδη ως αναπληρωτές και ωρομίσθιοι, με αντάλλαγμα μια μοριοδότηση που θα τους βοηθήσει να ανέβουν θέσεις στους πίνακες κατάταξης όταν γίνουν προσλήψεις, όπως αναφέρουν «Τα Νέα» Ο υπουργός Παιδείας μάλιστα σήμερα με δήλωσή του στον ΣΚΑΙ είπε: «Αν αυτή είναι η μόνη λύση για να καλύψουμε τα κενά στα σχολεία, τότε θα τη χρησιμοποιήσω».”.


Για να βοηθήσω λίγο τον υπουργό να λύσει κι’ άλλα οικονομικά προβλήματα της χώρας χρησιμοποιώντας τον εθελοντισμό και τα… μόρια, αναφέρω μερικές ιδέες ακόμα, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν.


1) Μια που η κυβέρνηση αποφάσισε την καταβολή αναδρομικών στους δικαστικούς και τους ένστολους και μάλλον θα υπάρξει οικονομικό πρόβλημα για τη χώρα, να μοιράσει κ’ εκεί .. μόρια. Όσοι δεχθούν να πάρουν μόρια αντί χρημάτων, θα υπηρετούν κοντά στο σπίτι τους, θα μετατίθενται πιο εύκολα εκεί που θέλουν , θα μπορούν να τα μετατρέψουν σε παράσημα φιλοπατρίας και ηρωισμού για την ανέλιξή τους στην ιεραρχία της υπηρεσίας τους. Θα μπορούν ακόμα να παίρνουν τα χρήματα σε είδος. Π.χ. για όσους έχουν παιδιά, έναν εθελοντή αδιόριστο εκπαιδευτικό σαν οικιακή βοηθό, για να κρατάει τα παιδιά, να τα μαθαίνει γράμματα, να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, να κάνει τα ψώνια.


2) Να επεκταθεί ο θεσμός των εθελοντών εργαζόμενων και σε άλλους τομείς του δημοσίου. Π.χ. Εθελοντές εφοριακούς. Να εντοπίζουν τους φοροφυγάδες και για κάθε έναν που θα υποδεικνύουν να παίρνουν τα απαραίτητα μόρια για την κανονική πρόσληψή τους. Μπατζανάκηδες, κουμπάροι και λοιποί θα αναγκαστούν να φανερώσουν τα αληθινά εισοδήματά τους.


Εθελοντές στρατιωτικοί. Μιλιούνια οι «στρατόκαυλοι» που ονειρεύονται μια μικρή σαρδελίτσα στον ώμο, να δίνουν διαταγές στους οπλίτες. Μόρια για μελλοντική πρόσληψη σαν ΕΠΟΠ.


Εθελοντές στα ΜΑΤ . Εκτός από τα μόρια, που θα τους οδηγήσουν κάποτε στην πρόσληψη, πολλοί χρυσαυγίτες θα βρεθούν στο στοιχείο τους και θα μπορούν πλέον νόμιμα να δέρνουν τον κόσμο με την αγαπημένη τους στολή , χωρίς να χρειάζεται να μπλέκουν με κόμματα και άλλες τέτοιες βλαβερές για την πατρίδα ιστορίες.


Εθελοντές εργαζόμενοι γενικά σε κάθε βιομηχανία, βιοτεχνία και ιδιωτική επιχείρηση για να γίνει ανταγωνιστική η Ελληνική οικονομία, να εξοβελιστούν οι ανταγωνίστριες εταιρίες των Γερμανών, Αμερικάνων, Κινέζων, Ταϊβανών,  Κορεατών, Ινδών κ.λ.π. από τη διεθνή αγορά και η πρόσληψη, όσων βοήθησαν, όταν ορθοποδήσουμε με το καλό, με 300 ευρώ το μήνα με εργασία από την ανατολή  μέχρι τη δύση του ήλιου.


Εθελοντές συνταξιούχοι για όλες τις υπηρεσίες του κράτους με μοριοδότηση, ώστε την ώρα που θα βρεθούν μπροστά στον Άγιο Πέτρο να εξασφαλίσουν μια καλή θέση στον παράδεισο.


Εθελοντές αστυνομικοί. Πολλά άγρυπνα μάτια για την πάταξη της παρανομίας. Σαν κρυφοί τροχονόμοι μάλιστα θα έφερναν μπόλικο χρήμα στα ταμεία του κράτους.


3) Εθελοντές Δήμαρχοι, Περιφερειάρχες, βουλευτές, υπουργοί , γιατί όχι και πρωθυπουργοί; Δεν θα τους πληρώνουμε και δεν θα έχουμε και πολλές απαιτήσεις απ’ αυτούς. Ό, τι και να προσφέρουν θα είναι κέρδος για τη χώρα. Μήπως οι κανονικοί, που έχουμε, ποιο πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας λύνουν; Έτσι κι’ αλλιώς διεκπεραιωτές των εντολών της τρόϊκα είναι. Αυτή τη δουλειά μπορούν να την κάνουν εύκολα πολλοί ακόμα. Γιατί να μη γίνεται ανέξοδα; Το επιπλέον κέρδος θα είναι η εξομάλυνση των σχέσεων πολιτικών-πολιτών και, που ξέρεις, μπορεί να μας προκύψει και κάποιος ταλαντούχος. Ή έστω για τους υπάρχοντες ο μισθός να αντικατασταθεί με ειδικό είδος μορίων. Π.Χ. να ξεκινούν με κάποιο μπόνους εκλογικό ποσοστό στις εκλογικές αναμετρήσεις.


Διάολε, από τόσους ανθρώπους ζητούν εθελοντική εργασία με κίνητρο τα μόριά τους! Ας το εφαρμόσουν αυτοί πρώτοι στην πράξη πιλοτικά, για να εφαρμοστεί κατόπιν στους εκπαιδευτικούς και σε άλλους Έλληνες πολίτες. (Το γεγονός ότι τα μόρια θα μπορούν να τα πάρουν, όσοι έχουν μπαμπάδες, πεθερούς, κ.λ.π. , που μπορούν να τρέφουν τους εθελοντές, όσο αυτοί εργάζονται δωρεάν, δηλαδή αυτοί που έτσι κι’ αλλιώς έχουν τα μέσα για να ζήσουν, το παραβλέπω, μπροστά στην ανάγκη η Ελλάδα να έχει οπωσδήποτε υπουργό παιδείας τον κ. Λοβέρδο, πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά και αντιπρόεδρο τον κ. Βενιζέλο.)


Κατά τα άλλα προσοχή μη κινδυνεύσουμε να βγούμε από το ευρώ, γιατί άλλο να δουλεύεις δωρεάν για ευρώ που δεν θα παίρνεις και άλλο για δραχμές, που επίσης δεν θα παίρνεις.


Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΓΙΕΣ ΤΟΥΣ

      

Με αφορμή τις εκλογές των Εκπαιδευτικών για τα υπηρεσιακά τους συμβούλια και την αργία που ορίστηκε για τη μέρα αυτή διάβασα πολλά πικρόχολα σχόλια από πολλούς, που βρήκαν ευκαιρία να μετρήσουν και να ξαναμετρήσουν τις μέρες που κάαααααθονται. Είναι χρήσιμο να γνωρίζουν όμως ότι:


1)Τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο που γίνονται οι εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια δεν τα ορίζουν οι καθηγητές και οι δάσκαλοι, αλλά το υπουργείο παιδείας.


2) Η διαδικασία είναι υπηρεσιακή, που σημαίνει ότι τη μέρα αυτή γίνεται η στελέχωση των υπηρεσιακών κρατικών οργάνων με τα αιρετά μέλη του, τα οποία ασχολούνται σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο με θέματα οργάνωσης και λειτουργίας των υπηρεσιών του υπουργείου παιδείας.


3) Οι Εκπαιδευτικοί δεν είναι οι νταντάδες των παιδιών, αλλά οι δάσκαλοί τους. Με όσους μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά των δύο ρόλων, μπορούμε ίσως να συζητήσουμε και για άλλα πράγματα. Να μιλήσουμε για παράδειγμα για τη συμβολική διάσταση κάθε πράξης, που γίνεται στο σχολείο. Θα μπορούσε με τη λογική κάποιων να γίνεται μάθημα στα σχολεία την 28η Οκτωβρίου, την 25η Μαρτίου, των Τριών Ιεραρχών κ.λ.π. και να γίνονται οι γιορτές και οι παρελάσεις τα απογεύματα. Φαντάζομαι ότι η αργία γι' αυτές τις μέρες δίνεται για να εμπεδωθεί στη συνείδηση των παιδιών ότι πρόκειται για πολύ σημαντικές στιγμές για τον Ελληνισμό. Οι εκλογικές διαδικασίες, που αποτελούν το θεμέλιο λίθο της Δημοκρατίας, είναι επίσης σημαντικά γεγονότα της σχολικής ζωής, Οι γιορτές, οι εκδρομές, οι σχολικές εκδηλώσεις, ακόμα και οι αργίες   είναι κομμάτια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και πολλές φορές απαιτούν την παρουσία και τη συμμετοχή των Εκπαιδευτικών ατελείωτες ώρες πέρα από ωράρια και υπηρεσιακές υποχρεώσεις.


4) Οι διακοπές σε τακτά χρονικά διαστήματα δε γίνονται σαν χάρισμα στους Εκπαιδευτικούς, αλλά είναι παιδαγωγική ανάγκη επιστημονικά αποδεκτή από όλα τα σοβαρά εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου. Σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης (για να μη πάμε πιο μακριά) ανά δύο μήνες τα σχολεία έχουν μια εβδομάδα τουλάχιστον διακοπές και αυτό όχι φυσικά σαν χάρη στους Εκπαιδευτικούς. Αν για κάποιους είναι βαρύ να μας βλέπουν να καθόμαστε στις διακοπές των μαθητών, τότε ας εισηγηθούν να μη πληρωνόμαστε το διάστημα αυτό. Όπως φυσικά οι πυροσβέστες δεν θα πληρώνονται τις μέρες που δεν θα υπάρχει φωτιά, οι στρατιωτικοί, όταν δεν έχουμε πόλεμο, οι αστυνομικοί, όταν δεν υπάρχει παρανομία, οι εφοριακοί, όταν λήγει η περίοδος υποβολής των φορολογικών δηλώσεων, οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ και στη ΔΕΗ, όταν δεν υπάρχουν βλάβες, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, όταν τ' αφεντικό δεν κάνει τζίρο κ.ο.κ.


5) Η δουλειά του Εκπαιδευτικού έχει πολλά πλεονεκτήματα (διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα, καλοκαιριού, καθημερινή συνεργασία με νέα παιδιά), που συνήθως σχολιάζονται από τους άλλους εργαζόμενους, αλλά και πολλές ιδιαιτερότητες, καθώς αν αποτύχει σε έναν από τους ρόλους του (παιδαγωγός, επιστήμονας, ηθοποιός, ψυχολόγος) η ζωή του μέσα στο σχολείο γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Δε μπορεί να κρυφτεί πίσω από κανένα γραφείο. Κάθε ανθρώπινο ελάττωμα μπαίνει στο μεγεθυντικό φακό των παιδιών και φτάνει στα σπίτια όλων.  Κάθε μέρα είναι μόνος απέναντι σε παιδιά και έφηβους που κουβαλούν μαζί τους τα βιώματα και τις χαρές ή τις λύπες πολλών διαφορετικών οικογενειών. Έχουν καθημερινά μπροστά τους και πρέπει να διαχειριστούν τη δυστυχία που κάθεται δίπλα-δίπλα με την ευτυχία, την κωμωδία με το δράμα, την ευφυΐα με τη βλακεία, την πονηριά με την αθωότητα,  τον πλούτο με τη φτώχεια. Η προετοιμασία για τα αντικείμενα της διδασκαλίας του, η εργασία που κουβαλάει  στο σπίτι για τον έλεγχο των εργασιών των μαθητών του, που χρειάζονται πολλές ώρες αθέατες στους πολλούς, είναι το πιο εύκολο μέρος της δουλειάς του.


Η απαξίωση του δασκάλου και η μίζερη καταμέτρηση των ωρών που δουλεύει ή κάθεται, σε κάθε ευκαιρία οδηγεί στην υποβάθμιση του θεσμικού του ρόλου στα μάτια των παιδιών με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δυνατότητα που έχει να διαμορφώνει συνειδήσεις και χαρακτήρες.


Όπως σοφά έλεγε ο Χαρίλαος Φλωράκης "Κατουράς στη θάλασσα θα το βρεις στο αλάτι"!

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ



«Ένα εξίσου μεγάλο ζήτημα που αποτελεί εμπόδιο για τη δικαιοσύνη είναι οι συνεχείς τροποποιήσεις των νόμων, η πολυνομία, οι αιφνιδιαστικές, αποσπασματικές και συχνά φωτογραφικές τροπολογίες σε άσχετα με το θέμα τους νομοσχέδια χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση των δικαστικών ενώσεων»

δήλωσε η

πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, Βασιλική Θάνου,


«Πρόσφατα το Ελεγκτικό Συνέδριο, μετά από πάρα πολύ κόπο και με μηδαμινά τεχνικά μέσα, κατέληξε σε ένα πόρισμα σχετικά με ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός που διοργάνωσε η χώρα μας, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Σύμφωνα με αυτό το πόρισμα, έχουν εντοπιστεί ελλείμματα κατά υπολόγων που είχαν αναλάβει τη διαχείριση της διοργάνωσης. Με κατάπληξη, πικρία και απογοήτευση διαπιστώσαμε ότι στις 7 Οκτωβρίου 2014 ψηφίστηκε τροπολογία με την οποία νομιμοποιήθηκαν αυτές οι δαπάνες. Όλα αυτά την ώρα που το Ελεγκτικό Συνέδριο βρισκόταν σε διαδικασία αναζήτησης των ελλειμμάτων από τους υπόλογους»

δήλωσε η

αντιπρόεδρος της Ένωσης Δικαστικών Λειτουργών Ελεγκτικού Συνέδριου, Δέσποινα Κωνσταντάρα


κατά τη διάρκεια της πανδικαστικής τους συγκέντρωσης.


Δεν ακούστηκε τίποτα, ούτε συζητήθηκε κάτι απ' αυτά στα "μεγάλα" κανάλια μας. Υποθέτω ότι οι ανταποκριτές τους δεν κατάλαβαν καλά τι άκουσαν και δεν τα μετέφεραν στους αρχισυντάκτες τους ή είναι συνηθισμένη τακτική των κυβερνώντων, που αφορά όλους τους Έλληνες πολίτες, που ελέγχονται από τη δικαιοσύνη ή βρίσκονται σε δύσκολη θέση.

Με λίγα λόγια, όταν ο νόμος δε μας βολεύει για να πετύχουμε το επιθυμητό, τον αλλάζουμε σε μια νύχτα και τον προσαρμόζουμε στα μέτρα μας. Όταν η δικαιοσύνη τσιμπάει κάποιον του σιναφιού μας για παράβαση νόμου, τον αλλάζουμε πάραυτα χαρακτηρίζοντας νόμιμα τα πεπραγμένα τους και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Αν αυτό δεν είναι ΣΚΑΝΔΑΛΟ, τότε τι μπορούμε να περιμένουμε ακόμη; Αν τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται με τέτοιες καταγγελίες και οι δημοσιογράφοι δεν φέρνουν στο φως όλες αυτές τις υποθέσεις, τότε ποιος είναι ο ρόλος τους; Δυστυχώς η μεγαλύτερη ζημιά που μας έχει συμβεί δεν είναι η οικονομική κατάρρευση της μέσης Ελληνικής οικογένειας. Είναι, είτε ο παραγκωνισμός των θεσμών, όταν δεν εξυπηρετούν τις κυβερνητικές επιδιώξεις, είτε η χρησιμοποίησή τους σαν ενεργούμενα της προπαγάνδας τους και ο κυνισμός και το θράσος με το οποίο συνεχίζουν να συμπεριφέρονται όλοι αυτοί που ευθύνονται γ' αυτή την κατάντια!


«Συνιστά κίνδυνο για τους πολίτες, κίνδυνο για την έννομη τάξη και το Κράτος Δικαίου, κίνδυνο για τη Δημοκρατία. Με την μη εφαρμογή τους η κυβέρνηση θέτει εκτός λειτουργίας τον θεσμό της Δικαιοσύνης μετατρέπει τον εαυτό της σε κυβέρνηση κράτους απολυταρχικού και δείχνει σαφώς στον πολίτη και εάν έχει δικαστική απόφαση που τον δικαιώνει εντούτοις το κράτος κατά τρόπο αυθαίρετο και παράνομο αρνείται την εφαρμογή της»

ανέφερε η κ. Θάνου

Οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεν κάνουν αγώνα να ξεφύγουμε από την κρίση. Αγώνα να ξεφύγουν από τη δικαιοσύνη και να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους κάνουν στην πλάτη ενός λαού, που παρακολουθεί άναυδος τις εξελίξεις.

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

"ΑΔΩΝΙΔΕΣ" ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟ!

   
Σε  μπελά και πολλή σκέψη μας βύθισε  πάλι αυτός ο Άδωνις. Έβαλε το μεγάλο δίλημμα : ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές με τα λεφτά του ίδιου  και των ομοίων του να φεύγουν στο εξωτερικό ή Ν.Δ. και να φεύγουν τα παιδιά μας; Φαντάζομαι ότι για τους περισσότερους Έλληνες,  που δεν έχουν καθόλου λεφτά παρά μόνο χρέη, αλλά έχουν παιδιά και κανένα μερίδιο από τα λεφτά του Άδωνι θα ήταν προτιμότερο να έχουν κοντά  τα παιδιά τους και τον Άδωνι  και τους ομοίους του, μαζί με τα λεφτά τους, όπου στο διάολο θέλουν.
   Μας απειλεί λοιπόν ο κ. Γεωργιάδης  ότι, αν στις εκλογές ο λαός αποφασίσει να ψηφίσει  ΣΥΡΙΖΑ, ο ίδιος και όσοι έχουν λεφτά, θα τα βγάλουν έξω για να τα σώσουν. Έτσι ενεργούσαν διαχρονικά οι πραγματικοί πατριώτες. Οι υπόλοιποι ήταν τα κορόιδα της ιστορίας που έχασαν τις περιουσίες τους  και τις ζωές τους πιστεύοντας τα παραμύθια των διάφορων ΣΥΡΙΖΑ της κάθε εποχής, που αποφάσιζαν να μπλέκουν την Ελλάδα σε περιπέτειες.
    Ως γνωστόν, οι ξύπνιοι πατριώτες της εποχής του Θεμιστοκλή και του Αλκιβιάδη ,  όταν  οι τρελοί στρατηγοί αποφάσιζαν τον πόλεμο με τους Πέρσες, έστειλαν καραβιές ταλάντων σε ασφαλείς κρυψώνες  και άφησαν τα κορόιδα να σφάζονται σαν αρνιά στις κάθε λογής Θερμοπύλες .
    Οι φραγκάτοι  ξύπνιοι καπεταναίοι, όταν μυρίστηκαν ότι θα ξεσπούσε η επανάσταση του 1821 από κάποιους φαντασμένους  Έλληνες που αποφάσιζαν λέει "Ελευθερία ή θάνατο" κόντρα  στη βούληση του πανίσχυρου Μέτερνιχ έβγαλαν στο εξωτερικό τα γρόσια και τις χρυσές λίρες και άφησαν  τους μπουνταλάδες να παίζουν τους κλέφτες και αρματολούς.  Η  Μπουμπουλίνα και η Βιζβίζη μάλλον δεν φέρθηκαν έξυπνα  και πατριωτικά επιλέγοντας να θυσιάσουν την περιουσία τους για τον αγώνα.
     Όσοι δεν συμφωνούσαν με το ΟΧΙ κατά του Γερμανοϊταλικού  άξονα  έβγαζαν το χρήμα στη Γερμανία αφήνοντας τα κορόιδα να πολεμούν και ν' αφήνουν τα κόκαλά τους  στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου.
  Σε  μεγάλο δίλημμα  μας έβαλες πραγματικά Άδωνι. Φαντάσου να έχουμε  θερμό επεισόδιο  και μια κυβέρνηση να δηλώνει αποφασισμένη ότι "θα χύσουμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας  για την προάσπιση της ακεραιότητας της πατρίδας " και άλλα τέτοια ηρωικά και να μας καλεί να στείλουμε στην πρώτη γραμμή τα παιδιά μας. Οποιοσδήποτε λογικός (κατά Άδωνι) άνθρωπος θα σκέπτεται, ότι τη στιγμή που κοτζάμ  υπουργός Ελληνικής κυβέρνησης δηλώνει (και άρα κάτι ξέρει) ότι  οι λεφτάδες (η Ελληνική ελίτ) όταν μυρίζονται κίνδυνο βγάζουν  έξω το χρήμα   αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει αυτό για την  "πατρίδα" τους, γιατί  να στείλει το παιδί του στην πρώτη γραμμή με κίνδυνο να το χάσει και να μη το φυγαδεύσει στην ασφάλεια του εξωτερικού; Έχοντας μάλιστα τη βεβαιότητα ότι αυτοί οι τύποι εκ του ασφαλούς και πιθανόν σε απ' ευθείας μετάδοση απο το εξωτερικό (κοντά στα λεφτά τους) θα εκφωνούν ηρωικούς λόγους και πατριωτικές κορώνες;
     Έχουν  τα λεφτά του Άδωνι και των ομοίων του μεγαλύτερη αξία από τις ζωές των παιδιών μας; Ή το ηθικό δίδαγμα του Άδωνι είναι ότι οφείλουμε να εκδηλώνουμε  τον πατριωτισμό μας  μόνο όταν ο λαός  αναθέτει  στο κόμμα της αρεσκείας μας να κυβερνά τον τόπο;
   Αν οι κυβερνώντες και τα κόμματά τους, κρατούν  στους κόλπους τους βουλευτές και υπουργούς με τέτοιες απόψεις, προφανώς τις ασπάζονται και οι ίδιοι. Αλλιώς οφείλουν να τους στείλουν άμεσα στα σπίτια τους ή όπου  επιθυμούν μαζί με τα λεφτά τους.
   

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΖΙΧΑΝΤ

     

 Ο όρος  Τζιχάντ  είναι αραβική λέξη που σημαίνει γενικά αγώνας, προσπάθεια,  το να μοχθεί κανείς με όλες του τις δυνάμεις να πετύχει κάτι που θεωρεί ιερό στόχο. Δεν είναι απαραίτητα θρησκευτικός όρος. Με την ευρύτερη έννοια μπορεί ο όρος να χρησιμοποιηθεί, ώστε να περιγράψει και έναν ασυμβίβαστο  πολιτικό  αγώνα  από πολιτικούς ηγέτες και πολίτες,  που δεν  ακολουθούν τις οβιδιακές μεταμορφώσεις  των οπορτουνιστών ομολόγων τους.
Οι    κλακαδόροι  ήταν οι επαγγελματίας χειροκροτητές  που ήξεραν πότε θα χειροκροτήσουν στη διάρκεια μιας παράστασης όπερας, για να μην χειροκροτούν άκαιρα οι θεατές και αποσυντονίζουν τους καλλιτέχνες.
  Η σημερινή πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ  χαρακτήρισε πολιτικούς  «Τζιχαντιστές» και «κλακαδόρους» , όσους  υποστήριξαν με θέρμη το Γιώργο Παπανδρέου και αποδοκίμασαν το Βαγγέλη Βενιζέλο  κατά την εκδήλωση στο Ίδρυμα Ανδρέας Παπανδρέου κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν το πολιτικό μήνυμα, που έστειλαν πολλοί από τους πολίτες που παρευρέθηκαν και εκφράζουν ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ. Τα γεγονότα έδωσαν  εν πολλοίς και την πολιτική ερμηνεία  για την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα  το κόμμα στον εκλογικό χάρτη.
   Η εκδήλωση δεν είχε κομματικό χαρακτήρα, όπου θα ήταν επιβεβλημένος ο σεβασμός στον αρχηγό οποιουδήποτε κόμματος συμμετείχε. Ούτε όπερα ή καλλιτεχνική παράσταση. Ήταν μια  ζωντανή εκδήλωση με έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά  σε μια πολύ δύσκολη  συγκυρία , όπου  όσα από τα  στελέχη  παρευρέθηκαν και είχαν το θάρρος  (ή θράσος) να πάρουν στο χέρι το μικρόφωνο θα έπρεπε  να γνωρίζουν ότι λογοδοτούν  για τα πεπραγμένα τους  σε ότι αφορά τα  οράματα και τους πολιτικούς αγώνες που συμβολίζονται από το ίδρυμα «Ανδρέας Παπανδρέου».  Θα εισέπρατταν τα ζήτω ή  τα γιούχα  ανάλογα με τη στάση τους σ’ αυτό το πολιτικό «τζιχάντ»  για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ελληνικής κοινωνίας και την εξάλειψη του γνωστού πελατειακού κράτους.
  Τα ζήτω πήγαν σε όσους –κατά τη γνώμη τους- υπηρέτησαν με συνέπεια τους διαχρονικούς αγώνες της προοδευτικής παράταξης , τα γιούχα, σε όσους- πάλι κατά τη γνώμη τους- τους πρόδωσαν. Τίποτα, λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Είναι πλέον εμφανές ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, σε ένα μεγάλο ποσοστό των παλιών ψηφοφόρων του, δεν έχει καμία σχέση με τις αρχικές του διακηρύξεις. Το χρησιμοποιούν σαν όχημα για την  νομή της εξουσίας.  Είναι ένα άλλο κόμμα που καταχρηστικά φέρει  το όνομα του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού  Κινήματος.  

  Γι’  αυτό  ο όρος «Τζιχαντιστές»  μάλλον σαν αναγνώριση της ιδεολογικής τους συνέπειας ακούγεται, μολονότι οι εμπνευστές του χαρακτηρισμού  θέλουν να τους συνδέσουν   έμμεσα  με τους άγριους  μουσουλμάνους διώκτες των Χριστιανών , όπως σε μια καθαρά πολιτική εκδήλωση ιστορικής μνήμης  δίνεται υπόνοια  παράστασης όπερας για να έχουν θέση και οι «κλακαδόροι».   

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

ΑΥΤΟ-ΜΠΟΥΓΕΛΩΝΟΝΤΑΙ ΣΑΜΑΡΑΣ-ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

    






Όλοι θα έχουν παρακολουθήσει τα αυτο-μπουγελώματα διάσημων αστέρων του καλλιτεχνικού και αθλητικού κόσμου με παγωμένο νερό και το φιλανθρωπικό κίνητρο που κρύβεται πίσω από την όλη εκστρατεία, στόχος της οποίας είναι να γνωρίσει στο κοινό και να το ευαισθητοποιήσει για τη νόσο του Lou Gegrig ή αλλιώς Πλάγια Αμυοτροφική Σκλήρυνση (ALS). Πρώτος το έκανε ο άνθρωπος που διαπιστώθηκε ότι πάσχει από την ασθένεια αυτή στην απελπισία του, καθώς διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε θεραπεία. Κατόπιν ακολούθησαν και άλλοι σε ένδειξη συμπαράστασης και σε μια προσπάθεια να δημιουργηθούν οι οικονομικές προϋποθέσεις και το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας για την έρευνα και αντιμετώπιση της νόσου.

Η ασθένεια προσβάλλει τα νεύρα, οδηγώντας σε πλήρη παράλυση, ενώ ο εγκέφαλος συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά.

Στο αυτο-μπουγέλωμα προσχώρησαν και οι Σαμαράς και Βενιζέλος με κοινή τους απόφαση δίνοντας όμως νέα διάσταση στους συμβολισμούς της πράξης.

1ον Εκφράζουν ένα είδος συγνώμης προς τον Ελληνικό λαό υπονοώντας ότι οι ίδιοι και το πολιτικό σύστημα, που εκπροσωπούν είναι πραγματικά άξιο μπουγελώματος και εφόσον δεν το κάνει επαρκώς στις κάλπες ο Ελληνικός λαός , το κάνουν δημόσια οι ίδιοι και μάλιστα με παγωμένο νερό.

2ον Προσπαθούν έμμεσα να μας πουν ότι το πρόβλημα που διατηρεί σε παρατεταμένη κρίση την Ελλάδα είναι ανάλογο με τη νόσο. Ενώ ο εγκέφαλος (κυβέρνηση) της Ελλάδας λειτουργεί κανονικά το νευρικό της σύστημα (Οικονομία, παιδεία, Υγεία, Εργασία κ.λ.π.) οδηγείται σε πλήρη παράλυση. Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, αλλά σύμπτωμα αναπόφευκτο από τη νομοτέλεια της οικονομίας των αγορών.

3ον Εκφράζει κίνηση απελπισίας προς την τρόϊκα και τους Ευρωπαίους εταίρους μας να ευαισθητοποιηθούν, να βοηθήσουν οικονομικά (διαγραφή χρέους, όχι άλλο μνημόνιο κ.λ.π.) και να επινοήσουν επιτέλους τις κατάλληλες οικονομικές πολιτικές σε επίπεδο Ε.Ε., καθώς δεν υπάρχει ελπίδα για την πολιτική τους ζωή, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.


Υ.Γ. Η ανάρτηση μάλλον είναι και πάλι προϊόν ονείρου θερινής νυκτός και οι φωτογραφίες άθλια φωτομοντάζ.



   

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΠΟΥ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ!


  Έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο!  Οι σχέσεις κυβέρνησης-τρόϊκα  είναι στο κόκκινο και επίκειται οριστική ρήξη. Οι τροϊκανοί παραβίασαν την κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης! Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Ο πρωθυπουργός ετοιμάζει διάγγελμα, όπου θα καταγγείλει την τρόϊκα και το ΔΝΤ για απαράδεκτες παρεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας και θα κάνει επίκληση της εθνικής μας υπερηφάνειας, η οποία, ως γνωστόν, όταν θίγεται, κάνει τους Έλληνες....Τούρκους! Αιτία μια απαράδεκτη αξίωση  των Ευρωπαίων εταίρων μας, μέσω της τρόϊκα,  για αξιολόγηση των Ελλήνων υπουργών, όσον αφορά το κυβερνητικό τους έργο  στο τέλος κάθε εξαμήνου.  Είδαν και απόειδαν ότι αυτή η κυβέρνηση δεν έχει προκοπή και αποφάσισαν δραστικά μέτρα. Απαίτησαν από τον πρωθυπουργό της Ελλάδας κάθε εξάμηνο να στέλνει λίστα με διευθύνσεις και ονόματα υπουργών όπου :   
α) το 45%  θα κρίνεται υποχρεωτικά ανεπαρκές και οι υπουργοί, οι γενικοί τους γραμματείς και οι παρατρεχάμενοί τους θα τίθενται αυτομάτως σε διαθεσιμότητα  και θα απολύονται. Όσοι είναι βουλευτές θα χάνουν  τη βουλευτική τους ιδιότητα, χωρίς να έχουν το δικαίωμα να είναι ξανά υποψήφιοι. Τη μοναδική δημόσια θέση που θα μπορούν να διεκδικήσουν θα είναι του καντηλανάφτη της ενορίας τους.
β) το 30% θα κρίνεται υποχρεωτικά επαρκές και θα αφορά τους υπουργούς, που ανταποκρίνονται στοιχειωδώς στα καθήκοντά τους. Ήτοι  να μην έχουν καταγραφεί από φακό των ΜΜΕ να κοιμούνται στα έδρανα.
γ) το 15% θα κρίνεται  υποχρεωτικά πολύ καλό, όπου θα υπάγονται οι υπουργοί που έχουν περάσει έστω και ένα νομοσχέδιο και τολμούν να κυκλοφορούν στους δρόμους, χωρίς τη συνοδεία της προσωπικής τους ασφάλειας.
δ)  το υπόλοιπο  10% να το ονομάζει όπως θέλει, αλλά όπως αναφέρεται ρητά να μη τολμήσει τη χρήση της λέξης  εξαιρετικό, γιατί θα πάρουν ανάποδες οι Ευρωπαίοι, καθώς όπως λένε, βαρέθηκαν πλέον την κοροϊδία.
  Η αιφνιδιαστική απόφαση της τρόϊκα πάρθηκε για να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις των Δημοσίων Υπαλλήλων για την αντίστοιχη αξιολόγηση που τους επιβλήθηκε. 
Οι τροϊκανοί άφησαν να εννοηθεί ότι το μέτρο θα εφαρμοστεί σταδιακά και για τους βουλευτές, Δημάρχους, Περιφερειάρχες.,  ακόμα και για τα ίδια τα κόμματα, αλλά το πράγμα κολλάει στην ποσόστωση και στα πρόσωπα που θα στέλνουν τις λίστες. 

Υ.Γ. Την πάτησα πάλι ως συνήθως! Περασμένα μεσάνυχτα μπροστά στον Η/Υ καταγράφω όνειρο θερινής νυκτός, καθώς μάλλον με πήρε ο ύπνος! πρόλαβα να κάνω την ανάρτηση πριν προλάβω να καταλάβω τι έγινε. Γιαυτό παρακαλώ μη πάρετε τίποτα στα σοβαρά απ' αυτά που διαβάσατε...

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΕΠΙΤΥΧΕΣ ΣΕΝΑΡΙΟ ΟΛΟΓΥΜΝΟ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ

    


  Επιτέλους  σ’ αυτή τη χώρα το νερό άρχισε να μπαίνει στ’ αυλάκι.  Ένα-ένα τα μεγάλα  ανοιχτά θέματα  του κράτους  αρχίζουν να βρίσκουν τη λύση τους.  Πρώτα τα μεγάλα και  σύνθετα. Θα ακολουθήσουν  τα μικρά και απλά.  
  Ένα από τα μεγάλα και σύνθετα θέματα που απασχόλησε την κυβέρνηση και επιτέλους βρίσκει  οσονούπω  τη λύση του είναι  το θέμα της παιδείας  και ειδικά, το πιο δύσκολο κομμάτι της , που είναι η προαγωγή των μαθητών  της Α΄ και  Β΄ τάξης  των Λυκείων της χώρας μας.  Μετά τη  μεγαλοφυή σύλληψη του αλγορίθμου προαγωγής  της προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου παιδείας, τους δύο διορθωτικούς νόμους , που εφαρμόστηκαν  με εξαιρετική ταχύτητα (πριν  καν ψηφιστούν),  την τελευταία νομοτεχνική ρύθμιση  και ίσως τριών-τεσσάρων ακόμη  παρεμβάσεων μέσα στο καλοκαίρι, μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία,- ακόμη κι αν χρειαστεί κάθε εβδομάδα να βγαίνουν αποτελέσματα (έχουν ήδη βγει τρεις φορές)- η υπόθεση βαδίζει σε αίσιο τέλος, βάζοντας τέρμα σε ένα καθεστώς αναρχίας  και τεμπελιάς στα Λύκειά μας.    Γίνεται πλέον το απαιτούμενο ξεσκαρτάρισμα  από τη μαθητική σαβούρα  που φόρτωσε στο κράτος η  μεταπολιτευτική πρακτική, όταν και η κουτσή Μαρία ήθελε ντε και καλά να τελειώνει το Λύκειο.  Γέμισε η χώρα με περιττά Λύκεια και Γυμνάσια , που εκτρέφουν τεμπέληδες  και καταληψίες  χωρίς κανένα σεβασμό  στους ίδιους τους δασκάλους τους!  Ξαναγυρίζουμε επιτέλους στις παλιές καλές εποχές, όταν το ξεσκαρτάρισμα γίνονταν πολύ νωρίτερα. Θα θυμόμαστε όλοι τις εξετάσεις από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο, αλλά και τις προαγωγικές  μέσα στο Δημοτικό,  όταν συνέχιζαν το σχολείο μόνο οι ικανοί και οι άξιοι.  Ένα  εξατάξιο Γυμνάσιο ήταν υπεραρκετό για να καλύψει τις εκπαιδευτικές ανάγκες δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης  ολόκληρου του Δήμου!  Μάλιστα, με καθηγητές , που δίδασκαν  30 και 35 ώρες την εβδομάδα, χώρια η απογευματινή υπηρεσία, όταν κυνηγούσαν τους μαθητές από τα διαφθορεία της εποχής. (κινηματογράφους, θέατρα, γήπεδα, μουσικά στέκια, σφαιριστήρια, κ.λ.π.).  Όχι σαν τους σημερινούς που τους βάζεις δυο ώρες παραπάνω και χαλάνε τον κόσμο! Δε χρειάζεται να τελειώνουν όλοι το Λύκειο, το Γυμνάσιο, μη πω και το Δημοτικό. Να πάνε να σκαλίζουν πατάτες και σκόρδα ή να πάνε μετανάστες στη Γερμανία! Να βρούνε επιτέλους το δίκιο τους κι οι καθηγητές που δε θέλουν πολλά-πολλά με τους μαθητές και δε μπορούσαν να τους επιβληθούν  με τις «δημοκρατικές μεθόδους» και την «επιστημονική και παιδαγωγική τους επάρκεια» , όπως υποστήριζαν κατά καιρούς κάτι πυροβολημένοι «κουλτουριάρηδες»  και «μαθητοπατέρες» συνάδελφοί τους. «Κουνήσου κωλόπαιδο στο μάθημά μου και τα λέμε το …Σεπτέμβρη. Θα με παρακαλάς γονατιστός να περάσεις την τάξη! Στο δικό μου το μάθημα δεν παίρνεις το 8 που χρειάζεσαι» θα είναι η φράση- κλειδί, που θα κάνει την τάξη νεκροταφείο και θα δίνει την ευκαιρία στα φρόνιμα παιδιά να παρακολουθούν ανεμπόδιστα το μάθημά τους.
  Επίσης μπαίνει στην τελική ευθεία και το μέγα θέμα της διανομής του πλεονάσματος.  Υπάρχει μεγάλη αισιοδοξία, ότι θα λυθεί ο γόρδιος δεσμός  με τους δικαιούχους και σε ένα το πολύ δύο χρόνια θα αποκτηθεί η απαραίτητη εμπειρία  και τεχνογνωσία διανομής, διότι το πρόβλημα θα γίνει οξύτατο δεδομένου ότι το πλεόνασμα μπορεί να φτάσει κάποτε και τα 10 δις. Τότε πως θα μοιραστεί;  Ήδη  το οικονομικό επιτελείο μελετά και την κοινωνική διάσταση του θέματος, καθώς και τις μελλοντικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα των Ελλήνων. 10 δις πλεόνασμα  με απλή διαίρεση θα δίνει 1000 ευρώ σε κάθε Έλληνα. Ποιός μαλάκας θα πάει να δουλέψει , αν καθήμενος παίρνει το χιλιάρικο ακέραιο, ενώ εργαζόμενος θα παίρνει  τότε πάλι,  το πολύ χιλιάρικο  μείον το φόρο ;

 Εφόσον λοιπόν τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους γι’ αυτά τα δύσκολα  θέματα, τα υπόλοιπα, όπως αντιμετώπιση της μεγάλης ανεργίας, παραγωγικότητα, οικονομία, ανάπτυξη, υγεία, παιδεία (σε ότι αφορά το περιεχόμενο και τους στόχους της), κοινωνική ασφάλιση, κ.λ.π. , θεωρώ ότι γι΄ αυτή την κυβέρνηση είναι  απλά παιχνιδάκια  και θα βρουν σύντομα τη λύση τους. Φαντάζομαι ότι ο Ελληνικός λαός, που έκανε τόση υπομονή στα δύσκολα θα  της δώσει πίστωση χρόνου  και για τα εύκολα…

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΙΛΑΜΕ;



 Oι Ευρωεκλογές τελείωσαν  και οι Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι  (περασμένα μεσάνυχτα) τσακώνονται ακόμα στα τηλεπαράθυρα για την ταυτότητα των νικητών και ηττημένων στην Ελληνική πολιτική σκηνή με ελάχιστες αναφορές στο περιβάλλον  που διαμορφώνεται στην Ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα και τις συνθήκες που δημιουργούνται για τη θέση της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή (ο θεός να την κάνει) "οικογένεια".
    Σε μια Ευρώπη, όπου η ακροδεξιά της Λεπέν στη Γαλλία έρχεται πρώτο κόμμα με 25%, στην Αυστρία από το 13% φτάνει στο 20%, στη Γερμανία οι Ευρωσκεπτικιστές από την ανυπαρξία εκτινάσσονται στο 7%, στην Ελλάδα το φασιστικό μόρφωμα σταθεροποιείται σε διψήφια ποσοστά και γενικά στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες δυναμώνουν τα κόμματα που οδηγούν στην αποσύνθεση την Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά στην ενδυνάμωση των συνεκτικών της δυνάμεων, σε τι θα ωφελούσε η παρουσία μας σ' αυτή;
   Ο βασικός πυλώνας, πάνω στον οποίο κτίστηκε ο προεκλογικός αγώνας των κυβερνητικών εταίρων στην Ελλάδα και τέθηκαν τα γνωστά εκβιαστικά διλήμματα στο εκλογικό σώμα, τρίζει επικίνδυνα και δημιουργεί πλέον σοβαρές ανησυχίες σε οποιονδήποτε Ευρωπαίο δημοκράτη πολίτη. Τι Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι αυτή, όταν στο πολιτικό της διευθυντήριο τη θέση της Μέρκελ, του Σαρκοζί και του Ολάντ  πάρουν πολιτικοί τύπου Λεπέν και Μιχαλολιάκου; Ποιο θα είναι το μέλλον της και ποια χώρα θα μπορεί να ζει σε μια τέτοια "οικογένεια";
   Δυστυχώς το ζήτημα Δημοκρατίας στην Ε.Ε , για το οποίο μίλησε με έμφαση ο Γιώργος Παπανδρέου πριν λίγο καιρό  και η κατίσχυση της αγοράς και των αριθμών έναντι της πολιτικής και των ανθρώπων, που οδηγεί  στη διολίσθηση των Ευρωπαϊκών χωρών στον εθνικισμό και την Ε.Ε,  σε παραλυσία και αποσύνθεση, από θεωρητικό ενδεχόμενο προβάλει πλέον σαν μια σκληρή πραγματικότητα με δυσοίωνες προβλέψεις για την Ευρώπη και τους πολίτες της.
    Αυτό μάλλον είναι το πιο σημαντικό μήνυμα αυτών των εκλογών αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα μηνύματα που  απευθύνονται στα Ελληνικά κόμματα για εσωτερική πολιτική κατανάλωση.

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΝΑ ΦΥΣΗΞΕΙ ΚΑΘΑΡΟΣ ΑΕΡΑΣ


  
  Όταν, στις 14 Ιανουαρίου 2014, έγραφα  την ανάρτησή μου με θέμα: «ΟΙ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ» , ήμασταν ακόμα , με τη παράταξη που ήμουν υποψήφιος στις προηγούμενες Δημοτικές εκλογές, σε συζητήσεις για ότι αφορούσε το μέλλον της. Στην πρώτη συνεδρίαση ακόμη φάνηκε, ότι  πολλοί  από  τους υποψήφιους  με την παράταξη του Λευτέρη  Χαμαλίδη  είχαν  κάνει  ήδη τις επιλογές τους  για συμμετοχή σε άλλους συνδυασμούς  και ευτυχώς έγκαιρα το αντιλήφθηκε και ο ίδιος  αποσύροντας  την υποψηφιότητά του  με εντιμότητα   και αξιοπρέπεια.  Ήταν πλέον φανερό, ότι δεν θα μπορούσε να σχηματιστεί εύκολα συνδυασμός με συνεκτική ουσία  μια κοινή  ιδεολογική αναφορά των υποψηφίων, καθώς τα «μεγάλα»  παραδοσιακά κόμματα  που έπαιζαν αυτό το ρόλο στο παρελθόν βρίσκονται πλέον σε εμφανή αδυναμία.  Ο νυν Δήμαρχος ξεκινούσε  με απείρως ευνοϊκότερους όρους  και  το πλεονέκτημα  του έτοιμου συνδυασμού, που άσκησε εξουσία για δύο τετραετίες και συνεκτική ύλη  και τροφή του  τη φιλοδοξία να συνεχίσει.
  Οι καινούργιοι (και παλιοί)  συνδυασμοί  αγωνίζονται να αποδείξουν ότι  εκφράζουν  παρατάξεις, που  σπάνε τα φράγματα των κομμάτων και  κάνουν υπέρβαση των ιδεολογιών.  Γι’ αυτό πολλοί τοπικοί πολιτευτές (ειδικά οι άστεγοι που δεν ανήκαν στο χώρο της Ν.Δ.) έσπευσαν να καταργήσουν τις ιδεολογίες , επιχειρώντας να δικαιολογήσουν  τη μεταπήδησή τους σε  μέχρι χθες  «αντίπαλους»  συνδυασμούς.  Άνθρωποι, που  υποτίθεται    συμμετείχαν στα κοινά υπερασπιζόμενοι συγκεκριμένους  αξιακούς κώδικες  στο κοινωνικό μωσαϊκό , που  οριοθετούσαν  τις  πολιτικές  τους συμπεριφορές ,  ξαφνικά ανακάλυψαν ότι όλα αυτά ήταν πλάνες, ιδεοληψίες και αγκυλώσεις  του παρελθόντος  και τεχνητά τείχη για να μαντρώνουν τα κοπάδια-ψηφοφόρους σε συγκεκριμένες παρατάξεις.  Τώρα τι μπορεί να περιμένει κανείς απ’ αυτούς  που έφτασαν σχεδόν στα γεράματα  για να καταλάβουν την πλάνη τους, είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.  Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο να μη πρόκειται  για όψιμη κατανόηση της πλάνης, αλλά αλλαγή τακτικής. Να χρησιμοποιήθηκαν οι ιδεολογίες , όσο ήταν της μόδας  και απέδιδαν εκλογικά  και να εγκαταλείπονται τώρα, που ούτε της μόδας είναι, ούτε ψηφαλάκια εξασφαλίζουν.  
Αντιπαρέρχομαι  κακοπροαίρετες σκέψεις , όπως η προηγούμενη και ξεκινώ  με θετική διάθεση. Οι περισσότεροι υποψήφιοι στους  εν λόγω συνδυασμούς  είναι αξιόλογοι άνθρωποι, επιτυχημένοι επαγγελματίες,  συνταξιούχοι,  ευδοκίμως  τερματίσαντες  την έντιμη πορεία στον υπηρεσιακό και εργασιακό  τους βίο. Θα μπορούσαν ίσως να κάνουν μια καλύτερη διαχείριση στη λειτουργία του Δήμου, σε σχέση με τη σημερινή Δημοτική αρχή.  
   Όμως ο Δήμος Ορεστιάδας δεν έχει ανάγκη απλά από έναν καλύτερο διαχειριστή. Έχει ανάγκη από μια Δημοτική αρχή, με ριζικά διαφορετική φιλοσοφία . Από νέους επιστήμονες  που δε βλέπουν  την εκλογή τους στη Δημοτική αρχή σαν μια τελική επιβράβευση  για την  επιτυχή πορεία στην προσωπική τους ζωή, αλλά σαν μια πρόκληση στην αφετηρία για την υλοποίηση  στόχων και οραμάτων, όπου οι ιδεολογίες δεν καταργούνται, αλλά υπηρετούνται, όπου  οι πολιτικές συγκρούσεις δεν σκηνοθετούνται  για να αναδεικνύονται οι μονομάχοι στα μάτια των ψηφοφόρων, αλλά  προκύπτουν από συγκρούσεις  με ιδιωτικά συμφέροντα που αντιμάχονται  το κοινωνικό.  Έχει ανάγκη από ανθρώπους, που δε βαρύνονται με κανενός είδους εκλογικές υποχρεώσεις του παρελθόντος, που εκ των πραγμάτων  δεσμεύουν και «κυνηγούν» τους κατ’ επάγγελμα  υποψήφιους σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.
   Μια τέτοια κίνηση γνήσια, αυτεξούσια, αυτόνομη και ακηδεμόνευτη γεννήθηκε από τον ενθουσιασμό, το ενδιαφέρον για το μέλλον της πόλης μας και τη θέληση για ζωή αυτού του τόπου,  μιας μεγάλης παρέας  επιστημόνων,  εργαζόμενων και άνεργων νέων, που ξεκινώντας δε ρώτησαν κανέναν από μας τους "παλιούς", δε ζήτησαν τη στήριξη κανενός κόμματος,  συνειδητά δεν προβάλουν τους εαυτούς τους με καρτελάκια και αφίσες σαν διαφημιστικά προϊόντα, που δε  χρωστούν τίποτα σε κανένα, δεν υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια παρά μόνο  καλούν  τον κάθε πολίτη συμμέτοχο σε κάθε τους βήμα. Δεν θεωρούν ότι είναι οι "Μεσσίες" του Δήμου, αλλά αποδέχονται την  συμβολή του καθενός για τη δημιουργία μιας ανθρώπινης πόλης.
     «ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ» να της δώσουμε δύναμη, ώστε να αλλάξει κάποτε η εικόνα του Δήμου μας.  Όταν έγραφα :
«Οι ηγέτες και τα στελέχη του νέου κινήματος, αν προκύψει,  θα αναδειχθούν από τις συμμετοχές και καταθέσεις ιδεών στον καθημερινό αγώνα των ανθρώπων για την επιβίωση στο σκληρό περιβάλλον που διαμορφώνεται. Η μοίρα των πολιτικών ρευμάτων που υπηρετούν τους μη προνομιούχους πολίτες είναι να γεννιούνται στους χώρους δουλειάς και στις πλατείες των ανέργων  και να πεθαίνουν στα σαλόνια πολιτικών τύπου "Άκη", όποτε η διαχείρισή τους πέσει στα  χέρια τους. Στα πολιτικά θερμοκήπια και στα σαλόνια τα ανατρεπτικά κινήματα  δε μπορούν να έχουν ζωή, δε βρίσκουν οξυγόνο.
   Καταλήγοντας και απευθυνόμενος σε όσους έχουν  σαν όραμα τη δημιουργία ενός νέου δυνατού προοδευτικού ρεύματος, που θα έχει στόχο να ανατρέψει τη σημερινή σάπια πολιτική κατάσταση θεωρώ ότι είναι η πλέον κατάλληλη ώρα να βρεθούν και να διαμορφώσουν ένα αυθεντικό τοπικό πολιτικό κίνημα. Αν πάλι ο κάθε επίδοξος υποψήφιος δήμαρχος καβαλήσει το δικό του άλογο και τραβήξει με όσους τον ακολουθήσουν, πιστεύοντας ότι είναι ο μεσσίας του Δήμου του , θα έχει χαθεί για μια ακόμα φορά το παιχνίδι υπέρ  των δυνάμεων της συντήρησης και οπισθοδρόμησης γι’ αυτό τον τόπο, υπέρ όσων έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσελκύσουν ικανούς ψηφοσυλλέκτες.»,
 ένα τέτοιο κίνημα νέων επιστημόνων και  παιδιών της καθημερινής βιοπάλης,  που ζουν καθημερινά με την αγωνία για την αυριανή μέρα  μαζί με χιλιάδες άλλους νέους,   σκεπτόμουν και προέκυψε  στην πράξη σαν μια πραγματική ελπίδα, σαν παράθυρο στην άνοιξη για  να φυσήξει επιτέλους καθαρός αέρας…
    

Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

Ο ΦΑΣΙΣΤΑΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ


Όποιος, έστω και με πόνο ψυχής, έχει αποδεχθεί πως η Γη είναι σφαιρική και όχι επίπεδη και πως τους κεραυνούς δεν τους ρίχνει ο Δίας, μπορεί να καταλάβει το γιατί οι ψηφοφόροι της Χρυσής της Αυγής είναι φασίστες με την ίδια ευκολία που καταλαβαίνει πως κάποιος που τρώει κρέας μάλλον δεν είναι βετζετέριαν. Ακόμα όμως κι αυτός μπορεί να δυσκολευτεί να αναγνωρίσει εκείνους τους φασίστες που δεν παραπέμπουν ευθέως στα πρώτα επεισόδια του «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος». Γι’ αυτό και έφτιαξα ή «σκάρωσα», για να ικανοποιήσω και τους αναγνώστες που έχουν μια έφεση στο έντεχνο, μια μικρή λίστα με τα βασικότερα είδη φασιστών προκειμένου το σύνθημα «μάθε και προφυλάξου» να αποκτήσει υπόσταση και πέρα από τον αγώνα ενάντια στα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.

Ο ορίτζιναλ φασίστας. Ο φασίστας με τη σφραγίδα της γνησιότητας που συνήθως είναι κάποιο τατουάζ με τη σβάστικα που κάνει παρέα σε ένα άλλο τατουάζ με την ελληνική σημαία. Είναι αυτός που χωρίς κανέναν δισταγμό εκφράζει τις απόψεις του για διάφορες κατηγορίες συμπολιτών του, όπως οι ομοφυλόφιλοι ή οι μετανάστες ή οι αριστεροί ή ναρκομανείς, οι οποίες έχουν όλες ένα κοινό: Τους αξίζει η κρεμάλα. Ο κανονικός φασίστας δεν δίνει καμία σημασία σε αστικούς καθωσπρεπισμούς, θέλει να λέει τα πράγματα όπως τα βλέπει αν και δυσκολεύεται αρκετά καθώς η χρήση λέξεων που έχουν περισσότερες από 2 συλλαβές του είναι επίπονη. Του αρέσει πολύ η βία και ειδικότερα εκείνη η εκδοχή της βίας στην οποία αυτός βιαιοπραγεί εναντίον κάποιου που δεν έχει τη δυνατότητα να ανταποδώσει. Ψηφίζει τη Χρυσή την Αυγή, τον γοητεύουν οι στρατιωτικές στολές και οι μυώδεις άντρες. Αγαπημένο του χόμπι είναι η τυφλή υπακοή η οποία τον απαλλάσσει από την πιο οδυνηρή γι’ αυτόν διαδικασία: της σκέψης.
Ο δημοκράτης φασίστας ή «αλλάς». Πρόκειται για το πιο ύπουλο είδος φασίστα, αν είσαι παιδί του δημοτικού ή κοινό στις εκπομπές του Νίκου του Χατζηνικολάου. Οι υπόλοιποι τον ξεχωρίζουμε από λέξεις, κυρίως επειδή οι λέξεις αυτές οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη μαγική λέξη «αλλά». «Δεν είμαι ρατσιστής ΑΛΛΑ δεν μπορώ να μπαίνω σε λεωφορείο και να βλέπω μόνο ανθρώπους οι οποίοι μιλάνε μια γλώσσα στην οποία δεν μπορώ να βριστώ» ή «Δεν είμαι κάθαρμα ΑΛΛΑ όταν μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι πλακώνω στο ξύλο τη γυναίκα μου». Έχει μια δικαιολογία για κάθε του γουρουνιά, με πιο συνηθισμένες το μνημόνιο, την ανεργία και τους ψεκασμούς ή ψεκασμούς. Ενημερώνεται από τον Γιώργο τον Τράγκα και τον Μάκη τον Τριανταφυλλόπουλο. Εκτός από τη Χρυσή την Αυγή ψηφίζει και τους Καμμένους τους Έλληνες και το πιο σημαντικό του κατόρθωμα είναι το ότι οι γονείς του αφού γνωρίστηκαν, έκαναν σεξ χωρίς προφυλάξεις, αποφάσισαν να μην κάνουν έκτρωση και παρέμειναν στην Ελλάδα. Δηλαδή μια σειρά τυχαίων γεγονότων στα οποία δεν είχε καμία συμμετοχή και τα οποία συνοψίζει στη φράση «είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας».

Ο φασιστερός. Ο φασίστας της αντίπερα όχθης. Πιστεύει πως ακόμα και στο πλαίσιο μιας αστικής δημοκρατίας κάποιος έχει το ηθικό δικαίωμα να βιαιοπραγήσει αρκεί να το κάνει για τα ιδανικά της αριστεράς και το καλό της ανθρωπότητας. Θεωρεί τη δική του έκφραση ανώτερη οποιουδήποτε δικαιώματος μπορεί να έχει κάποιος συμπολίτης του και γι’ αυτό χωρίς κανένα δισταγμό και παρέα με μερικούς φίλους του κλείνει οποιονδήποτε δρόμο του κάνει κέφι ή μουτζουρώνει τον τοίχο οποιουδήποτε σπιτιού εκτός φυσικά από του δικού του, γιατί δεν είναι και κανένα κορόιδο. Επειδή η σχέση του με την πολιτική είναι βαθιά θρησκευτική δικαιολογεί τις πράξεις και τις απόψεις του με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν και οι χριστιανοί. Απλώς, αντί να επικαλείται εδάφια από την Καινή τη Διαθήκη επικαλείται αποσπάσματα από το Κεφάλαιο του Αγίου Καρόλου του Μαρξ. Αυτό που σιχαίνεται περισσότερο είναι η αστυνομική βία, εκτός αν η αστυνομία ασκεί τη βία στο πλαίσιο κάποιου καθεστώτος της αρεσκείας του.

Ο πολίτικαλ ο κορέκτ φασίστας. Το πιο καλά κρυμμένο είδος φασίστα είναι ο άνθρωπος ο οποίος θέλει να επιβάλει την άποψη πως για κάποιον που είναι 200 κιλά το πιο σημαντικό δεν είναι η δίαιτα, αλλά το να πάψουν οι γύρω του να τον αποκαλούν χοντρό. Η ψυχολογική του ανάγκη να επιβάλει τις απόψεις του είναι ακριβώς η ίδια με όλων των υπόλοιπων φασιστών μόνο που εξαιτίας της αστικής του κουλτούρας επιλέγει λιγότερο βίαιους τρόπους με πιο αγαπημένο τη λογοκρισία. Φανατικός θιασώτης της ποσόστωσης, αν μπορούσε θα επέβαλε στις ομάδες μπάσκετ να έχουν τουλάχιστον 2 παίκτες με ύψος κάτω από 1.60. Σιχαίνεται οποιαδήποτε χιουμοριστική αναφορά στο σεξ, την οποία αποκαλεί σεξισμό, κυρίως επειδή γι’ αυτόν ήταν πάντοτε μια σπάνια και δυσάρεστη εμπειρία, και η αλήθεια είναι πως είναι όντως οδυνηρό να βλέπεις τους άλλους να γελάνε με κάτι που σε πονάει. Ο ίδιος προσπαθεί να παραμυθιάσει τους γύρω του πως τα κίνητρά του είναι αγνά και ανθρωπιστικά, αλλά στην πραγματικότητα θέλει να δημιουργήσει μια κοινωνία ρομπότ όπου οι άνθρωποι δεν θα «γαμιούνται» αλλά θα «συνευρίσκονται ερωτικά» μιλώντας στον πληθυντικό και αφού πρώτα έχουν υπογράψει συμβόλαιο το οποίο θα καθορίζει με σαφήνεια το τι επιτρέπεται και τι όχι.

Ο απολιτίκ ή υπερκομματικός φασίστας. Το πιο συνηθισμένο είδος φασίστα. Ο απενοχοποιημένος φασισμός του δεν έχει ανάγκη να φορέσει κάποιο ιδεολογικό μανδύα, καθώς καθορίζεται αποκλειστικά από την επιθυμία του να κάνει ό,τι γουστάρει όποτε γουστάρει. Ενώ τα μέλη αυτής της κατηγορίας μπορεί να ψηφίζουν οποιοδήποτε κόμμα, ή και κανένα, έχουν όλοι κοινή κοινωνική συμπεριφορά. Αν έχουν αυτοκίνητο παρκάρουν όπου γουστάρουν με προτίμηση στις ράμπες των αναπήρων ή τις εισόδους πάρκινγκ. Αν καβαλάνε μηχανή φροντίζουν να είναι με κομμένη εξάτμιση ώστε η σπουδαία –σύμφωνα με τη μαμά τους που έχει πάντα δίκιο– προσωπικότητά τους να μην περάσει απαρατήρητη από κανέναν σε ακτίνα χιλιομέτρων. Αν έχουν ποδήλατο προτιμούν να κινούνται στα πεζοδρόμια, αν είναι πεζοί προχωρούν μόνο ευθεία και αν χρησιμοποιούν τα Μέσα της Μαζικής της Μεταφοράς αρνούνται να κάνουν μπάνιο και να χάσουν έτσι ένα μέρος της προσωπικότητας που χαρίζει σε κάθε άνθρωπο η ιδιαίτερη μυρωδιά του. Αγαπημένα τους χόμπι είναι η προσπέραση των κορόιδων που κάθονται στην ουρά και το κάπνισμα τεράστιων μυρωδάτων πούρων σε μπαρ. Καμιά φορά τους κάνουμε παρέα για να αισθανθούμε καλύτεροι άνθρωποι από όσο στ’ αλήθεια είμαστε και μπράβο μας.

Μάνος Βουλαρίνος

Το βρήκα στις ΛΟΓΟΠΛΟΚΙΕΣ


Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

ΚΑΤΙ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 
Όρθιοι από αριστερά: Τσακιρίδης , Μακρίδης, Κουρτίδης, Παπαδόπουλος, Μάτσιος, Γουγουλίδης, Φυσέκης, Χαρακοπίδης, Μπιμπισίδης
Καθιστοί από αριστερά: Γκιζουνίδης, Κυλιτζίδης, Μήνογλου, Τσιρλούδης, ???????, Πεντίδης 

Η αξία  κάθε  αναμνηστικής φωτογραφίας  μεγαλώνει, καθώς περνά ο χρόνος.  Προσπαθώντας να βάλω σε τάξη κάτι παλιές μου φωτογραφίες βρήκα και κάποιες από τα μαθητικά μου χρόνια. Έτος 1973 ή 1974  ,  μετά τις Γυμναστικές επιδείξεις  του εξατάξιου Γυμνασίου αρρένων  η μία , από την εκδρομή της στην Καβάλα (προτελευταία τάξη ) το 1975 μάλλον η άλλη.
  Μια φωτογραφία μ' έστειλε μ' ένα τεράστιο άλμα στο χρόνο, σε άλλες εποχές, αξέχαστες και φυσικά καλύτερες, όχι  επειδή  ήταν καλύτερες οι συνθήκες ζωής των ανθρώπων, ούτε , όπως συχνά ακούω συνομήλικούς μου να λένε, "υπήρχε  ήθος",  αλλά για έναν και μοναδικό λόγο: Είμαστε 16 -17 χρονών. Η εφηβεία, για κάθε γενιά διαχρονικά είναι η ανοιχτή πόρτα, που μόλις διάβηκε το παιδί για να γνωρίσει τον κόσμο, χωρίς  τα προστατευτικά κάγκελα της παιδικής του ηλικίας, γιαυτό είναι η πιο όμορφη για όλους. Βλέποντας, σαν Εκπαιδευτικός, το φαινόμενο να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο στο Σχολείο, όλο και εμπεδώνεται η πεποίθησή μου, ότι οι νέοι είναι ίδιοι σε όλες τις εποχές με διαφορετικές  ίσως τις λέξεις που χρησιμοποιούν στην επικοινωνία τους  (με κοινό πάντως χαρακτηριστικό να σοκάρουν τους μεγάλους) και διαφορετικά εργαλεία για να κάνουν την επανάστασή τους. Από μια φωτογραφία του 1974 ξεπήδησαν με μιας όλοι οι τύποι μαθητών που συναντάμε σε κάθε Σχολική χρονιά. Ο "σπασίκλας", ο "γόης", ο "τσαμπουκάς", ο "πλακατζής", ο ιδιότροπος, ο "αλητάκος" με τη χρυσή καρδιά, η "ψυχούλα",  ο "άρχοντας", ο καλλιτέχνης, ο αθληταράς, όλοι. Ένα τσούρμο έφηβοι, που ο καθένας τους προσπαθούσε να διαμορφώσει  το δικό του, μοναδικό τελικό χαρακτήρα, μαζεύοντας και συνταιριάζοντας πρότυπα από τους γονείς του, από το περιβάλλον του, από τους δασκάλους του, κάνοντας τάχα ότι τους πολεμά, τους απορρίπτει, τους χλευάζει.
    Πολλούς απ' αυτούς τους συναντώ καθημερινά στο μαγαζί τους, στο γραφείο τους, στο καφενείο. Τους περισσότερους έχω να τους δω από τότε που τελειώσαμε το Σχολείο.
   Μοιράζομαι μαζί τους αυτές τις φωτογραφίες και θα χαιρόμουν πολύ αν έκαναν το ίδιο κι αυτοί με τις δικές τους. Τα όνειρα που κάναμε τότε όλοι,  αρχίζουν πλέον να γίνονται αναμνήσεις. Όσο χρήσιμο είναι να μοιράζεσαι με τους άλλους τα όνειρά σου και να τους κάνεις συμμέτοχους σ' αυτά, τόσο όμορφο είναι επίσης να κάνεις το ίδιο με τις αναμνήσεις...

Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

ΟΙ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


     


 Η κρίση και η παρακμή του δικομματισμού εξαιτίας της , μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά προσφέρει μοναδική ευκαιρία και δυνατότητα στις τοπικές κοινωνίες  να αναδείξουν   στις  Δημοτικές εκλογές  Δημάρχους και Δημοτικά Συμβούλια ικανά  να βοηθήσουν ουσιαστικά στην αντιμετώπισή της.  Για έναν απλό λόγο:
        Εκ των πραγμάτων η τοπική αυτοδιοίκηση  και οι εκπρόσωποί της,  φαίνεται να απεγκλωβίζονται από την κηδεμονία των κομμάτων, καθώς αυτά βρίσκονται σε εμφανή  αδυναμία να ελέγξουν την κατάσταση,  απελευθερώνοντας σημαντικές πολιτικές δυνάμεις που «θάβονταν»  υπό το βάρος του μακρόχρονου δικομματισμού.  Οι  Δημοτικές εκλογές που συνήθως αντιμετωπίζονταν σαν η απογραφή της δύναμης των κομμάτων  στα ενδιάμεσα των εθνικών εκλογών,  αποκτούν επιτέλους  ουσιαστικό  πολιτικό περιεχόμενο, απογυμνώνοντας  ετερόφωτες πολιτικές προσωπικότητες , αλλά και επαγγελματίες πολιτικούς  παράγοντες, που έβρισκαν ευκαιρία  για επίδειξη της πολιτικής τους δύναμης.    Αντίθετα δίνεται η δυνατότητα σε ισχυρές προσωπικότητες των τοπικών κοινωνιών  να διεκδικήσουν την ψήφο των πολιτών  με βάση  την καθημερινή τους προσφορά στο κοινωνικό σύνολο και όχι  τις προσβάσεις στα διάφορα κομματικά επιτελεία.  Επιπλέον  θα αναδειχθούν τα πολιτικά πρόσωπα που θα διαμορφώσουν τον πολιτικό χάρτη της τοπικής κοινωνίας, αλλά αθροιστικά και της χώρας,  της επόμενης δεκαετίας.
      Θεωρώ ότι μπαίνουμε  σε μια φάση επαναπροσδιορισμού  του πολιτικού προσανατολισμού  μεγάλου αριθμού  πολιτών, οι οποίοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, που ξεκινάει από τον εμφύλιο πόλεμο, ανανεώνεται στη δικτατορία και φτάνει στο τέλος της μεταπολίτευσης-  όχι μακριά από σήμερα- δεν ήθελαν να «προ δώσουν» την πολιτική τους καταγωγή, μολονότι πολλές φορές οι πολιτικές τους αντιλήψεις δεν ταυτίζονταν  με τις διακηρύξεις του κόμματος που ψήφιζαν. Μπορούσε να βρει  κανείς πολλούς «κομουνιστές» στον τρόπο ζωής και καθημερινής πρακτικής που δήλωναν δεξιοί, καθώς και πολλούς με εμφανή φασίζουσα συμπεριφορά που δήλωναν σοσιαλιστές και αριστεροί. Η νομή της εξουσίας στις μονοκομματικές κυβερνήσεις προσέφερε τροφή για  τέτοιες συμπεριφορές. Τα δίπολα αριστεράς-δεξιάς, κεντροδεξιάς-κεντροαριστεράς, που καθόριζαν εν πολλοίς  τον πολιτικό προσδιορισμό των πολιτών θα δώσουν τη θέση τους στα δίπολα της μορφής,  υποταγή και θυσία των ανθρώπων στις ανάγκες των αριθμών  - υποταγή  των αριθμών στην ευημερία των ανθρώπων, όπου το πολιτικό περιεχόμενο φυσικά παραμένει διαχρονικά το ίδιο έχοντας υπόψη ότι πίσω απο τους αριθμούς υπάρχουν πάντα συγκεκριμένα συμφέροντα που εξυπηρετούν συγκεκριμένους ανθρώπους.
  Επομένως η κρίση δημιουργεί τις προϋποθέσεις να ξαναβρεθούν μεταξύ τους οι άνθρωποι που έχουν τους ίδιους κώδικες αξιών  και τα ίδια προβλήματα, προτείνοντας συγκεκριμένες  δράσεις  για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της κοινωνίας μας, ακόμα κι αν χρειαστούν  έντονες πολιτικές συγκρούσεις. Με λίγα λόγια στην πάλη των τάξεων, που πολλοί έσπευσαν να καταργήσουν, ξαναμοιράζονται οι ρόλοι και ανακαλύπτει  ο καθένας  τη θέση του.  
   Μέσα από τέτοιες διαδικασίες  υπάρχει ελπίδα για  την ανασυγκρότηση του πολιτικού εκείνου χώρου, που θα σταθεί απέναντι στο σημερινό πολιτικοοικονομικό σύστημα, στο πλευρό των πολιτών, που αναίτια πληρώνουν το κόστος της σημερινής κρίσης.   Οι κινήσεις των 58, των 75, των 108 και δεν ξέρω ποιων ν  άλλων,  δε βλέπω να έχουν κανένα άλλο πρακτικό αποτέλεσμα  παρά μόνο να λειτουργήσουν σαν  κανάλια επικοινωνίας μεταξύ διάφορων ομάδων προβληματισμού. Οι ηγέτες και τα στελέχη του νέου κινήματος, αν προκύψει,  θα αναδειχθούν από τις συμμετοχές και καταθέσεις ιδεών στον καθημερινό αγώνα των ανθρώπων για την επιβίωση στο σκληρό περιβάλλον που διαμορφώνεται. Η μοίρα των πολιτικών ρευμάτων που υπηρετούν τους μή προνομιούχους πολίτες είναι να γεννιούνται στους χώρους δουλειάς και στις πλατείες των ανέργων  και να πεθαίνουν στα σαλόνια πολιτικών τύπου "Άκη", όποτε η διαχείρισή τους πέσει στα  χέρια τους. Στα πολιτικά θερμοκήπια και στα σαλόνια τα ανατρεπτικά κινήματα  δε μπορούν να έχουν ζωή, δε βρίσκουν οξυγόνο. 
   Καταλήγοντας και απευθυνόμενος σε όσους έχουν  σαν όραμα τη δημιουργία ενός νέου δυνατού προοδευτικού ρεύματος, που θα έχει στόχο να ανατρέψει τη σημερινή σάπια πολιτική κατάσταση θεωρώ ότι είναι η πλέον κατάλληλη ώρα να βρεθούν και να διαμορφώσουν ένα αυθεντικό τοπικό πολιτικό κίνημα. Αν πάλι ο κάθε επίδοξος υποψήφιος δήμαρχος καβαλήσει το δικό του άλογο και τραβήξει με όσους τον ακολουθήσουν, πιστεύοντας ότι είναι ο μεσσίας του Δήμου του , θα έχει χαθεί για μια ακόμα φορά το παιχνίδι υπέρ  των δυνάμεων της συντήρησης και οπισθοδρόμησης γιαυτό τον τόπο, υπέρ όσων έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσελκύσουν ικανούς ψηφοσυλλέκτες.