Follow by Email

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2009

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΩΝ ....ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ

http://www.youtube.com/watch?v=Jb3O4FXUdes

ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟΝ.....ΗΛΙΟ

Που πήγαν οι ηλιακές κηλίδες; Οι επιστήμονες προβληματίζονται για την επίπτωση στην κλιματική αλλαγή


Οι επιστήμονες ξύνουν το κεφάλι τους απορημένοι από αυτό που βλέπουν στην επιφάνεια του Ήλιου: τίποτε απολύτως! Η σχεδόν παντελής απουσία ηλιακών κηλίδων αποτελεί ένα αίνιγμα, ενώ πυροδοτεί διάφορες επιστημονικές ανησυχίες για το τι μπορεί να σημαίνει και ποιες επιπτώσεις (αρνητικές ή θετικές) μπορεί να έχει μελλοντικά, ιδίως σε σχέση με την κλιματική αλλαγή.

Η εμφάνιση και εξαφάνιση των κηλίδων ακολουθεί ένα πρότυπο ορισμένων ετών διαχρονικά, όμως αυτή τη φορά η απουσία των κηλίδων έχει ξεφύγει από αυτό το πρότυπο και έχει διαρκέσει περισσότερο από άλλες φορές –μάλιστα ο Ήλιος δεν δείχνει σημάδια ότι σύντομα οι κηλίδες του θα επανεμφανιστούν. Κανένας εν ζωή επιστήμονας δεν έχει δει ποτέ τον ήλιο να συμπεριφέρεται έτσι.

Οι περισσότεροι επιστήμονες εκτιμούσαν ότι μέχρι σήμερα οι κηλίδες θα είχαν ξανακάνει την περιοδική τους εμφάνιση, αλλά έχουν διαψευστεί; Η ηλιακή δραστηριότητα βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο που έχει ποτέ παρατηρηθεί εδώ και ένα αιώνα. Σε ανάλογα χαμηλό επίπεδο βρίσκεται ένα άλλο φαινόμενο, οι ηλιακοί άνεμοι, οι οποίοι αποτελούνται από τα ρεύματα φορτισμένων σωματιδίων που ο ήλιος στέλνει στο διάστημα και προς τη Γη. Μέσα σε όλα αυτά, έχει επίσης παρατηρηθεί ότι ο μαγνητικός άξονας του ήλιου έχει αποκτήσει ασυνήθιστη κλίση.

Ορισμένοι επιστήμονες άρχισαν πλέον να προωθούν την θεωρία ότι ο ήλιος έχει περισσότερη σχέση με την υπερθέρμανση του πλανήτη και την κλιματική αλλαγή από ό,τι νομίζαμε ως τώρα, σύμφωνα με την Independent. Ο ήλιος είναι η κατ’ εξοχήν δύναμη που επηρεάζει το κλίμα του πλανήτη μας, την κατάσταση της ατμόσφαιρας, τα ρεύματα των ωκεανών κ.α. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου μπορεί τελικά να μετριασθεί εξαιτίας της «ησυχίας» του ήλιου.

Ο κύκλος των ηλιακών κηλίδων (σκούρων, ψυχρότερων περιοχών στην επιφάνεια του άστρου μας) είναι περίπου 11ετής και παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1843. Έχει παρατηρηθεί ότι ανάλογα με το αν οι κηλίδες μεγαλώνουν ή μικραίνουν, το κλίμα της Γης γίνεται θερμότερο ή ψυχρότερο αντίστοιχα. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, κατά τα τελευταία 12.000 χρόνια, υπήρξαν 27 μεγάλα «ναδίρ» και 19 μεγάλα «ζενίθ» των ηλιακών κηλίδων, δηλαδή εποχές είτε ιδιαίτερα κρύες είτε ιδιαίτερα θερμές.

Στον 20ό αιώνα ο ήλιος ήταν ιδιαίτερα ενεργός στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄80. Ο ήλιος έγινε αυξανόμενα ενεργός την ίδια περίπου εποχή που η Γη άρχισε να θερμαίνεται περισσότερο, όμως μέχρι τώρα γενικά οι επιστήμονες απέδιδαν μικρή μόνο επίδραση στον ήλιο (γύρω στο 10-20% σύμφωνα με τα υπολογιστικά κλιματικά μοντέλα) – μια άποψη που ίσως στο μέλλον όμως αλλάξει.

Αυτό που έχει παρατηρηθεί στον 21ό αιώνα, είναι ότι αφού ο ήλιος άρχισε να έχει πια μειωμένη δραστηριότητα, η αύξηση στη θερμοκρασία της Γης άρχισε επίσης να μειώνεται. Αν και στη διάρκεια του 11ετούς κύκλου των κηλίδων, η ενεργειακή παραγωγή του ήλιου μεταβάλλεται μόλις κατά 0,1% (μικρό ποσοστό για να θεωρηθεί σημαντικό για τη Γη), σε απόλυτα νούμερα αυτή η μεταβολή είναι τεράστια και αναλογεί σε 1,3 βατ ενέργειας ανά τετραγωνικό μίλι στην επιφάνεια του πλανήτη μας, ποσότητα που, σύμφωνα με νέες θεωρίες, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το κλίμα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Με Αγάπη για τις Ανθρώπινες Αξίες: Από έγκυρο ευρωπαϊκό οργανισμό: Στο 6% η διαφορά στις ευρωεκλογές

Με Αγάπη για τις Ανθρώπινες Αξίες: Από έγκυρο ευρωπαϊκό οργανισμό: Στο 6% η διαφορά στις ευρωεκλογές

Οι προβλέψεις για όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Είτε «παραπλανηθέντες», είτε «μη ευθυνόμενοι» είναι ανύπαρκτοι!

Τουτέστιν, προσομοιάζοντες με … φαντάσματα - «αερικά»! Οι κυβερνώντες, οι ασκούντες την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, με την προκλητική απόφαση του διορισμένου από τους ίδιους Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κ. Σανιδά και την προκλητικότερη προσπάθεια αιτιολόγησής της, είναι σα να μην υπάρχουν!
Διότι, πως είναι δυνατόν η Δημόσια Διοίκηση και ανώτεροι λειτουργοί της να «συνεργάζονται» με ιερομονάχους του Βατοπεδίου, να απεργάζονται «ανταλλαγές» και αγοραπωλησίες δημόσιας περιουσίας και αυτοί που κυβερνούν, (νομοθετούν, εφαρμόζουν τους νόμους και προΐστανται της Δημόσιας Διοίκησης), να μην γνωρίζουν και να μην έχουν ευθύνη;
Το ερώτημα είναι απλούστατο, απευθύνεται στον «ανώτατο κατή», κ. Σανιδά και σε όλους όσοι καταθέτουν ανάλογη επιχειρηματολογία. Δεν επιδέχεται, δε, πολλών απαντήσεων ή μη μόνον της ακόλουθης διάζευξης: Ή συνένοχοι ή ανίκανοι! Εξίσου επικίνδυνες και βλαπτικές για τη Δημοκρατία και οι δύο εκδοχές. Το πρώτο «θύμα» του … «ρινοκερισμού» τους είναι η κοινή λογική. Στην κυριολεξία πάνε να «τρελάνουν τον κόσμο»: Ακόμη ισχυρίζονται ότι έχουν … «σχέδιο για τη σωτηρία της χώρας», για την «αντιμετώπιση της διαπλοκής και της διαφθοράς» και την «επανίδρυση του κράτους»! Τι κι αν ο κόσμος καγχάζει με αυτά τα ανέκδοτα; Αυτοί απτόητοι, προσποιούνται ότι … «ψιχαλίζει»!
Όταν «έρχονται στα δύσκολα», αποχωρούν (!) από τη Βουλή, αν και διαθέτουν πλειοψηφία, έστω και ισχνή. Άρπαξαν ως σανίδα σωτηρίας την παγκόσμια κρίση και προσποιούνται … «τα θύματα». «Βγαίνουν κι από πάνω», ισχυριζόμενοι ότι «για πρώτη φορά στη χώρα», δεν υπάρχει σκάνδαλο που, (με δική τους, μάλιστα, πρωτοβουλία), να μην «πάει στη δικαιοσύνη»! Ποια δικαιοσύνη; Του Σανιδά που παριστάνει το «μέγα ιεροφάντη»; Τι κι αν παραιτούνται αξιοπρεπείς εισαγγελείς; Τι κι αν βοά ο τόπος; (Αυτό είναι πράγματι η «κατακραυγή»). Αυτοί το βιολί τους: Ακόμη, μετά από έξι χρόνια δικής τους διακυβέρνησης, φταίει … το ΠΑ.ΣΟ.Κ.!!
Το άλλο αναπάντητο, εδώ και χρόνια, ερώτημα που απασχολεί την «κοινή γνώμη» και αφορά ευθέως τη λειτουργία της δικαιοσύνης είναι γιατί ουδείς τιμωρείται. Από τους κυβερνώντες, υπουργούς και υφυπουργούς. Καλύπτονται πίσω από το νόμο περί «ευθύνης υπουργών» και την περιβόητη, πλέον, «πολιτική ευθύνη». Τι κι αν ο κόσμος έχει πλέον αγανακτήσει και κατατάσσει στον πάτο της κλίμακας εκτίμησης τους πολιτικούς και την πολιτική, συλλήβδην; Αυτοί, το βιολί τους!
Δεν είναι τυχαίο. Είναι επιλογή τους: Με τόσους πολλούς αηδιασμένους και απογοητευμένους και με τάση ιδιώτευσης πολίτες, γίνεται ευκολότερα η «δουλειά».
Αναρτήθηκε από kemanidis

Ανισότητα Πρόσβασης στα Πανεπιστήμια: Αμερική, Μ. Βρετανία, Ελλάδα


Α.
Οι υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης, στην έντονη κριτική που τους ασκείται για τον κίνδυνο του περαιτέρω αποκλεισμού των φτωχότερων στρωμάτων από τους κόλπους της, ανταπαντούν βάσει επιχειρημάτων που αντλούν από το αγγλοσαξονικό μοντέλο, ότι η εξασφάλιση ικανού αριθμού υποτροφιών από τα πανεπιστήμια εγγυάται ίσες ευκαιρίες πρόσβασης σε όλους τους φοιτητές, ανεξαρτήτως της οικονομικής τους κατάστασης και της κοινωνικής τους προέλευσης.

Όπως σχολιάσαμε σε προηγούμενα κείμενα, τούτο παραμένει άκρως ουτοπικό, διότι εξ ορισμού, τα φτωχότερα στρώματα φοιτούν κατά κανόνα σε περισσότερο φτωχά και υποβαθμισμένα σχολεία, γεγονός που αδυνατεί να εξισορροπήσει τα μειονεκτήματα από το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο του άμεσου κοινωνικού περιβάλλοντός τους και να προσανατολίσει τα προικισμένα παιδιά, για τα οποία τόσο κόπτονται στην Αμερική, προς τη σωστή κατεύθυνση.

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες στην Αμερική, σαν συνέπεια της οικονομικής ανισότητας, η εκπαιδευτική ανισότητα έχει και αυτή μεγεθυνθεί, με άμεσο αποτέλεσμα τη μείωση και της κοινωνικής κινητικότητας. Έτσι η πιθανότητα κάποιο παιδί με γονείς που ανήκουν στην κατώτερη εισοδηματική κλίμακα να μεταβεί στην ανώτερη είναι ίση με 6.3%, ενώ η πιθανότητα να παραμείνει στην ίδια κατάσταση με αυτή των γονέων του ισούται με 37.3%. Αντίθετα, παιδιά από τα ανώτερα οικονομικά στρώματα παραμένουν στην ίδια θέση με πιθανότητα 42.3%, ενώ η πιθανότητα να εκπέσουν στα κατώτερα είναι μεν υπαρκτή, αλλά μικρή, 7.3%, [1]


Στο ίδιο διάστημα η σημαντική υποχρηματοδότηση των δημόσιων πανεπιστημίων είχε σαν αποτέλεσμα πολλά από αυτά είτε ν' αναζητήσουν πόρους σε ιδιώτες, είτε να αυξήσουν τα δίδακτρα, έχοντας σαν συνέπεια τη μείωση του αριθμού των φοιτητών. Οι δε κρατικές υποτροφίες (Pell grants), τις οποίες δικαιούνται φοιτητές με χαμηλό οικογενειακό εισόδημα, κάτω των $20,000 ετησίως, ενώ το 1976 κάλυπταν το 72% του κόστους της τετραετούς φοίτησης, σήμερα δεν καλύπτουν παρά το 38%. Και αυτό όχι στα ακριβά πανεπιστήμια όπου τα ετήσια δίδακτρα φτάνουν έως και $50,000. Επιπλέον, αλλάζοντας τα κριτήρια έγκρισης, οι δικαιούχοι επιλέγονται όχι τόσο βάσει των οικονομικών τους αναγκών, αλλά βάσει προσόντων και επιτευγμάτων, με αποτέλεσμα να επιδοτούνται πάλι τα ανώτερα στρώματα τα οποία έχουν και την δυνατότητα να τα εξασφαλίζουν, [2].

Το 2002, σύμφωνα με έκθεση μιας ομοσπονδιακής συμβουλευτικής επιτροπής, 400,000 φοιτητές προερχόμενοι από οικογένειες με εισοδήματα κάτω των $50,000, που θα μπορούσαν να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια, δεν το κατόρθωσαν για οικονομικούς λόγους, [2].

Σε γενικές γραμμές, η κατάσταση είναι τέτοια, που ο αριθμός των φοιτητών με χαμηλές σχολικές επιδόσεις, αλλά από τα υψηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα, είναι περίπου ο ίδιος με τον αριθμό των φοιτητών με υψηλές εκπαιδευτικές δυνατότητες, αλλά από τα φτωχά στρώματα. Η διαπίστωση αυτή δείχνει καθαρά κατά πόσο η Αμερική παραμένει χώρα ίσων ευκαιριών που συνεχίζει να επιβραβεύει το ταλέντο, την ευφυΐα και την προσπάθεια ανεξαρτήτως κοινωνικής προέλευσης.

Στα περισσότερα ονομαστά πανεπιστήμια, παρά τα αυξανόμενα έσοδά τους, την τελευταία περίοδο, προ της κρίσης φυσικά, η εισαγωγή φοιτητών από φτωχά στρώματα ή κατόχους των Pell grants, ήταν πάρα πολύ χαμηλή, σημειώνοντας αύξηση της τάξης του 0.5-1%. Στο Harvard για παράδειγμα το ποσοστό των φτωχών φοιτητών με Pell grants ανάμεσα στους προπτυχιακούς είναι της τάξης του 10-12%. Την ίδια δε περίοδο, η ανακοίνωση των Harvard και Yale ότι θα στηρίξουν οικονομικά παιδιά οικογενειών με ετήσια εισοδήματα έως $200,000, και των πανεπιστημίων Berkeley και UCLA ότι η στήριξη θα είναι ανεξάρτητη του οικογενειακού εισοδήματος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά κραυγαλέα θετική διάκριση υπέρ της ανώτερης μεσαίας τάξης, [2].

Από άρθρο του Economist με τίτλο «Ivy Poison», σύμφωνα με τον Daniel Golden, διακεκριμένο δημοσιογράφο της Wall Street Journal και κάτοχο του βραβείου Pulitzer, τα ελίτ πανεπιστήμια της Αμερικής παρά τις διακηρύξεις τους περί ίσων ευκαιριών, στην πραγματικότητα είναι κάστρα διατήρησης προνομίων, κάνοντας οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους για να δεχτούν στις τάξεις τους τα παιδιά των προνομιούχων στρωμάτων. Περίπου 60% των θέσεων καταλαμβάνονται από αυτά είτε σαν παιδιά αποφοίτων, (περίπου το 40% των θέσεων στο Harvard), είτε σαν παιδιά πλούσιων χορηγών, (τα οποία μπαίνουν σε ειδική λίστα με την κωδική ονομασία «Ζ»), είτε λασκάροντας τα κριτήρια, όπως συνέβη για τους Bush και Gore, είτε σαν παιδιά των διδασκόντων χωρίς μάλιστα να πληρώνουν και δίδακτρα. Έτσι ένα 40% των θέσεων μένει για τους υπόλοιπους, για δε τους φτωχούς, ένα τίποτα.

Β.
Στην άλλη πλευρά του ατλαντικού τώρα, στην Οξφόρδη το 46.6% των φοιτητών προέρχεται από ιδιωτικά σχολεία, ενώ στο Cambridge το ποσοστό αυτό πάει λίγο παρακάτω στο 43.2%. Ο επόμενος πίνακας δείχνει το ποσοστό των φοιτητών από φτωχές οικογένειες που φοιτούν στα παρακάτω διακεκριμένα πανεπιστήμια.
Oxford 12.3

Cambridge 12.4

St Andrews 13.1

Bristol 13.4

Royal Academy of Music 14.0

London 15.4

Durham 15.6

Nottingham 15.7

Bath 16.1

Edinburgh 17.1
ενώ το ποσοστό των παιδιών της εργατικής τάξης που φοιτούν στο πανεπιστήμιο γενικά δεν ξεπερνάει το 30%.

Γ.
Τι γίνεται όμως σ’ εμάς;
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, (από μελέτη Ηλία Αθανασιάδη, Πανεπιστήμιο Αιγαίου) το ποσοστό φοιτητών με πατέρα που ασκεί επιστημονικό, καλλιτεχνικό ή ελευθέριο επάγγελμα είναι ίσο με 26.46%, ενώ η συμμετοχή του επαγγελματικού αυτού χώρου στο συνολικό πληθυσμό ανέρχεται στο 9.74%. Παρομοίως το ποσοστό φοιτητών με πατέρα υπάλληλο γραφείου ισούται με 18.55%, ενώ η συμμετοχή τους στον πληθυσμό ανέρχεται στο 5.96%. Το αντίστροφο όμως, συμβαίνει για τους φοιτητές με πατέρα γεωργό. Στην περίπτωση αυτή, ενώ η συγκεκριμένη επαγγελματική κατηγορία συμμετέχει με ένα 12% στον πληθυσμό, τα παιδιά της που φοιτούν στα πανεπιστήμια δεν ξεπερνούν το 5% του φοιτητικού πληθυσμού.

Αν χωρίσουμε τώρα τον πληθυσμό χοντρικά σε μη φτωχούς και φτωχούς, βλέπουμε ότι οι μη φτωχοί, που έχουν τελειώσει μεταπτυχιακό, είναι 24 φορές περισσότεροι από τους αντίστοιχους φτωχούς. Επίσης, οι μη φτωχοί που έχουν τελειώσει το Λύκειο είναι 3 φορές περισσότεροι από τους αντίστοιχους φτωχούς, ενώ οι μη φτωχοί που έχουν τελειώσει ΑΕΙ 7,7 φορές περισσότεροι από τους αντίστοιχους φτωχούς. (Κέντρο ανάπτυξης εκπαιδευτικής πολιτικής της ΓΣΕΕ, Ιαν. 2008).

[1] Bryan Cordes, Dr. Gerald Miller, Rockhurst University, «Inequality of Education in the United States».

[2] The New York Review of Books, Volume 56, Number 8 , "The Universities in Trouble", by Andrew Delbanco

Αναρτήθηκε από cynical

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ


Όσοι επιμένουν να καπνίζουν , ας κάνουν τον κόπο να δουν το ΒΙΝΤΕΟ και θα διαπιστώσουν τι βάζουν στα πνευμόνια τους.
Το κόψιμο του καπνίσματος είναι μια καθαρά εγκεφαλική πράξη!
Βλέπεις το τσιγάρο σαν την ερωμένη που σ' απάτησε! Αντί να τρέχεις πίσω της και να εκλιπαρείς τον έρωτά της, της γυρίζεις την πλάτη και κάνεις delete στην ύπαρξή της. Δεν υπάρχει πια για σένα, δεν τη σκέπτεσαι καθόλου.
Βλέπεις το τσιγάρο σαν ένα αποξηραμένο σκατό! Θα το άναβες ποτέ να το καπνίσεις;
Έκοψα το κάπνισμα εδώ και ενάμισυ χρόνο χωρίς να μου δημιουργηθεί ποτέ η επιθυμία να το ξαναρχίσω.
Έτσι απλά το διέγραψα απο τη λίστα των απολαύσεών μου, γιατί θεώρησα ότι βρίσκονταν εκεί απο σοβαρό λάθος. Το έγραψα στη λίστα των πραγμάτων που με βλάπτουν και δε θέλω να έχω πια παρτίδες μαζί τους.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ


Εγκρίθηκε η διακήρυξη για τις ευρωεκλογές από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Επτά τα βήματα κατά της ύφεσης και της ανεργίας αναφέρει στη διακήρυξη.
Διακήρυξη για τις ευρωεκλογές ενέκρινε, χθες, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα στην Τουλούζ της Γαλλίας, ενώ οι ηγέτες του συμφώνησαν σε μια σειρά από μέτρα που θα προτείνουν για τις πρώτες εκατό ημέρες του νέου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Παράλληλα, ζητείται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα που απαιτούνται ώστε η νέα ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εκλεγεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στη διακήρυξη, που ενεκρίθη στην Τουλούζ, εκφράζονται φόβοι ότι η μαζική ανεργία στην Ευρώπη μπορεί να αγγίξει τα 27 εκατομμύρια και επισημαίνεται ότι μόνο τα τελευταία δύο χρόνια έχουν χαθεί 10 εκατομμύρια θέσεις εργασίας, με δραματικές κοινωνικές επιπτώσεις για όλους τους Ευρωπαίους πολίτες. Γι' αυτό, τονίζεται ότι η κρίση αποτελεί μια δοκιμασία για την ηγεσία της Ευρώπης, η οποία οφείλει να την αντιμετωπίσει δραστικά, μέσα από μια άμεση αλλαγή πορείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία μπορούν να διασφαλίσουν οι Σοσιαλιστές.
Στη διακήρυξη περιλαμβάνονται επτά βήματα κατά της ύφεσης και της μαζικής ανεργίας, ώστε να εξασφαλιστεί η κοινωνική ασφάλεια.
Πρώτο, ένα νέο ισχυρό σχέδιο, για την ανάκαμψη της Ευρώπης, με συντονισμένες επενδύσεις σε θέσεις εργασίας και στην πράσινη ανάπτυξη, για να σταματήσει η μαζική ανεργία και η Ευρώπη να οδηγηθεί σε μια νέα πορεία.
Δεύτερο, ένα νέο ευρωπαϊκό σύμφωνο απασχόλησης, που θα διαφυλάσσει την εργασία, θα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, θα καταπολεμά τη μαζική ανεργία και θα ενισχύει τα δικαιώματα των εργαζομένων, τις συνθήκες εργασίας και την ισότητα των αμοιβών. Προστίθεται ότι πρέπει να διασφαλιστούν τα θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία, όπως τονίζεται, προηγούνται της ενιαίας αγοράς και των οικονομικών ελευθεριών.
Τρίτο, μια νέα Χάρτα δικαιωμάτων των γυναικών, που θα βελτιώνει τα δικαιώματα και τις ευκαιρίες τους.
Τέταρτο, ένα κοινωνικό σύμφωνο ανάπτυξης, για την αντιμετώπιση των καθολικών κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης, την καταπολέμηση της αύξησης της φτώχειας, της ανισότητας και του αποκλεισμού.
Πέμπτο, αποτελεσματική ρύθμιση της αγοράς, που να καλύπτει όλους τους κλάδους της οικονομίας και των οργάνων της, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβαίων κεφαλαίων κινδύνου (hedge funds) και των ιδιωτικών επενδύσεων.
Έκτο, νέα αμοιβαία αλληλεγγύη ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη -ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, Βορρά και Νότο- που θα διασφαλίζει ένα κοινό οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση.
Έβδομο, ένα άμεσο κοινό ευρωπαϊκό οδικό χάρτη για μια παγκόσμια νέα συμφωνία, η οποία θα συμφωνηθεί στη Σύνοδο της Ομάδας των 20 (G20) πριν το τέλος του 2009 και θα αφορά τις συντονισμένες ενέργειες για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στον πλανήτη, παγκόσμια ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών, μια παγκόσμια συμφωνία για το κλίμα και βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Η διακήρυξη αναφέρεται επίσης στις διεκδικήσεις για μια πενταετή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα βασίζονται στο μανιφέστο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος με τίτλο «Πρώτα ο πολίτης: μια νέα κατεύθυνση για την Ευρώπη», οι οποίες θα παρουσιαστούν αμέσως μετά τις ευρωεκλογές και θα τεθούν σε όλους τους υποψηφίους για τη νέα ευρωπαϊκή επιτροπή.
Θέλουμε, τονίζεται, μια νέα προοδευτική Ευρώπη, μια νέα προοδευτική κατεύθυνση για την Ευρώπη.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ



ΚΥΡΙΑΚΗ 26/04/2009 και ώρα 8:00 μ.μ.
Πολιτική εκδήλωση της Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ με εισηγήτρια
την βουλευτή και πολιτική εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας, Εύη Χριστοφιλοπούλου στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Ανάσταση !



Ανάσταση είναι

η «άλλη» ευκαιρία, που δίνει η ζωή να ζήσουμε αυτό, που μόλις πιστέψαμε ότι πέθανε,

η φύση που ξυπνάει την Άνοιξη από το λήθαργο του χειμώνα,

ο έρωτας του νέου στα ερείπια ενός άλλου που έσβησε,

το έμβρυο , που αρχίζει τη ζωή στα χνάρια των γονιών του,

μια νέα αρχή σε μια προσπάθεια , που μόλις ναυάγησε,

η γαλήνη της θάλασσας , μετά την τρικυμία,

τα καινούργια όνειρα πάνω σε κείνα , που έκανε συντρίμμια ο άνεμος,

το φως του ήλιου μετά την καταιγίδα , που καταλάγιασε,

το φούντωμα της ελπίδας, που τρεμόσβηνε,

η γλυκιά αύρα του σώματος , σαν γιάνει απ' την αρρώστια,

η λήθη και το συγχώριο σε όσους σε πλήγωσαν,

η νίκη της ζωής ενάντια στο θάνατο,

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΥΤΑ , ΤΟΤΕ ΣΕ ΤΙ ΝΑ ...ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ;

ΟΤΑΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΚΙ ΑΥΤΑ ....
ΤΟΤΕ ΤΙ ΠΡΟΚΟΠΗ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Β/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Τα σκάγια απο τις συνέπειες της "επανίδρυσης" του κράτους απο την κυβέρνηση της Ν.Δ. βρίσκουν τους Εκπαιδευτικούς της Β/θμιας Εκπαίδευσης, όπου καταστρατηγούνται διαδικασίες και κεκτημένα δεκαετιών στο θέμα των μεταθέσεων, όπου αφήνει έντονα τα ίχνη της η πελατειακή νοοτροπία και η ευνοιοκρατία.
Το ΥΠΕΠΘ δεν έλαβε υπόψη του τους πίνακες των κενών και πλεονασμάτων που έδωσαν τα ΠΥΣΔΕ (Περιφερειακά υπηρεσιακά συμβούλια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης). Ταυτόχρονα ακύρωσε το ρόλο του ΚΥΣΔΕ (Κεντρικό Υπηρεσιακό συμβούλιο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης), ο οποίος είναι να προτείνει το που, πόσοι, ποιοι και γιατί πρέπει να μετατεθούν ανά κλάδο και ειδικότητα, ανάγοντας τον σε μια απλή επικύρωση καταστάσεων μετατιθεμένων που συντάχθηκαν κατά εντολή της πολιτικής ηγεσίας. Αυτό είχε ως συνέπεια ο αιρετός του ΚΥΣΔΕ κ. Σακαλίδης Θεόφιλος να μην επικυρώσει τις μεταθέσεις καταγγέλλοντας τις ως παράνομες.
Αναφέρονται τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις από τις πολλές όπου δεν υπήρχαν οργανικά κενά και έγιναν μεταθέσεις.

1. Πέντε συνάδελφοι Πληροφορικής στο μοναδικό σχολείο της Δ’ Λέσβου, το Γυμνάσιο του Άγιου Ευστράτιου, καθώς και η μετάθεση στο ίδιο σχολείο ενός Πολιτικού Τοπογράφου για 10 περίπου μαθητές, όπου ήδη υπάρχουν άλλοι 3 διορισμένοι και 1 πολιτικός τοπογράφος.!!!!!!!
2. Άλλοι τρεις συνάδελφοι Πληροφορικής στο μοναδικό σχολείο της Δ’ Ημαθίας, το Γυμνάσιο των Ριζωμάτων .

3. Επτά συνάδελφοι Γαλλικής Φιλολογίας στην περιοχή της Γ’ Έβρου, όπου είναι υπεράριθμοι και αυτοί που υπηρετούν ακόμη.

Και όλοι αυτοί θα φύγουν με απόσπαση, όπως γίνεται κάθε χρόνο, για τις «ανάγκες της υπηρεσίας» παίρνοντας τα μόρια των περιοχών μετάθεσης τους εις βάρος των συναδέλφων που πραγματικά υπηρετούν στις παραμεθόριες περιοχές.

ΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΟΠΩΣ ΤΙΣ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΟΙ ΕΛΜΕ Β. ΕΒΡΟΥ ΚΑΙ ΣΑΜΟΥ

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Η Ιδεολογία της Αξιοκρατίας


Μια από τις λέξεις που υπερίπταται εσχάτως πάνω από τις κεφαλές μας, ευγενής και αυτή ως προς την καταγωγή, και υπεράνω υποψίας ως προς τις προθέσεις της, μια λέξη φετίχ και μαγική, που σε αντικατάσταση άλλων που έχουν πια χρεοκοπήσει, εισβάλλει αμόλυντη κι αγνή για να γεννήσει προσδοκίες και ν’ αναπτερώσει τις ελπίδες των απανταχού απελπισμένων είναι και η λέξη Αξιοκρατία.

Μια λέξη δηλαδή που ευαγγελίζεται την αντικατάσταση των Αχρήστων εις την κεφαλήν της χώρας, υπό των Αρίστων.

Με σκοπό να διερευνήσουμε το περιεχόμενο της λέξης «άξιος» ας θέσουμε μερικά αυτονόητα ερωτήματα:

1. Στην υποθετική περίπτωση που μια πολιτεία θα διοικείται από τους αρίστους, με ποιο τρόπο θα αποφευχθεί ο κίνδυνος να καταλήξει η εξουσία αλαζονική και ολοκληρωτική και να οδηγηθεί η κοινωνία στη λατρεία των ικανών και στην περιφρόνηση των φτωχών σαν ανίκανων;

2. Πόσο είναι δυνατό η διακυβέρνηση μιας χώρας να στηρίζεται σε ηθικές και όχι σε πολιτικές προτάσεις, Αν και η έκκληση στην αξιοκρατία είναι ελκυστική και επιθυμητή προοπτική, (κανείς δεν αντιλέγει σε αυτό), εν τούτοις μπορεί να γίνει καταστροφική αν καταστεί κεντρική πολιτική πρόταση.

3. Πώς διασφαλίζεται ότι αυτοί που θα επιλεγούν σαν άριστοι λόγω ικανοτήτων, δεν θα συλλέγονται από τα ήδη προνομιούχα και εξουσιαστικά στρώματα;

4. Πώς μπορεί να οριστεί με αξιοπιστία η «αξιοσύνη», εν μέσω μάλιστα ιδιαιτέρως στρεβλών καιρών, όταν το «άξιο» ταυτίζεται μονοσήμαντο με το «εμπορικά άξιο», αυτό δηλαδή που καταφέρνει να μεγιστοποιεί το κέρδος και να μειώνει τις απώλειες, χρημάτων βεβαίως και όχι ανθρώπων;

Όπως θα δούμε, οι «άριστοι», με την έννοια των κατόχων υψηλότερου εκπαιδευτικού κεφαλαίου, δεν προέρχονται από τον τυχαίο πληθυσμό, αλλά από τα προνομιούχα κατά κύριο λόγο στρώματα.

Η αντικατάσταση της κληρονομικής αριστοκρατίας από μια φυσική αριστοκρατία που δεν θα βασιζόταν στην καταγωγή αλλά στο ταλέντο, ήταν ένα από τα οράματα του Τζέφερσον. Θεωρούσε ότι μέσω της εκπαίδευσης, με την παροχή δηλαδή ίσων εκπαιδευτικών ευκαιριών θα επιτυγχανόταν η κοινωνική κινητικότητα, από τα βασικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας και ότι θα δινόταν η ευκαιρία σε παιδιά από μη προνομιούχα στρώματα να φτάσουν σε υψηλά αξιώματα. Αυτό όμως από μόνο του δεν θα ήταν αρκετό αλλά θα έπρεπε να συνεπικουρείται από σκληρή εργασία και ηθική συμπεριφορά. Όλα αυτά τα στοιχεία δηλαδή, που συγκροτούσαν το αμερικανικό όνειρο.

Η πραγματικότητα όμως ακόμα και στον πλέον αδαή, παρουσιάζεται εντελώς διαφορετική, μιας και οι κοινωνικές και οικονομικές αφετηρίες παραμένοντας άνισες, προδικάζουν δυστυχώς και ένα άνισο αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά δεν θα παραθέσω πίνακες με το ποσοστό των παιδιών των χαμηλών στρωμάτων που εισάγονται σε σχολές υψηλής ζήτησης, σε σχέση με τα παιδιά των υψηλότερων στρωμάτων, γιατί νομίζω ότι αποτελεί κοινή κατακτημένη γνώση. Ούτε ότι οι απόφοιτοι των ακριβών ιδιωτικών σχολείων καταλαμβάνουν και τις περισσότερες θέσεις των ελίτ πανεπιστημίων, αυτό το τελευταίο από έρευνα στην Αγγλία, οι οποίοι με τη σειρά τους καταλαμβάνουν και τις περισσότερες διευθυντικές θέσεις.

Αν η αξιοσύνη ταυτίζεται με την καλή εκπαίδευση και την αποτελεσματικότητα στη διοίκηση, τότε πού θα κατατάσσαμε τα golden boys; (προτού φυσικά εμφανιστεί η κρίση). Οι διοικητές που εξασφάλιζαν απρόσκοπτη κερδοφορία και ανάπτυξη για τις επιχειρήσεις τους, με παράλληλες αήθεις για μας τους κοινούς θνητούς πρακτικές, όπως εκμετάλλευση παιδιών, απολύσεις, κ.λ.π., δεν θα κατατάσσονταν κι αυτοί στους αρίστους;

Η ιδεολογία της αξιοκρατίας, διότι περί αυτού πρόκειται, δρα έτσι ώστε να δικαιολογεί την ανισότητα. Σε μια κοινωνία ανισοτήτων για να υπάρξει σταθερότητα, αυτοί που κατέχουν θα πρέπει να πείσουν αυτούς που δεν κατέχουν ότι καλώς δεν κατέχουν, διότι αυτό είναι το δίκαιο, και ότι αυτό υπαγορεύει η φυσική τάξη των πραγμάτων, σύμφωνα με την οποία οι πλέον προικισμένοι (ταλαντούχοι), οι πλέον μορφωμένοι, οι πλέον σκληρά εργαζόμενοι και οι πλέον ηθικοί είναι αυτοί που θα πάνε μπροστά. Μπορεί να μην ξεκινάνε όλη από την ίδια αφετηρία αλλά είναι στο χέρι τους να πετύχουν. Οι ιδεολογίες της ανισότητας πείθουν χωρίς να είναι κατ’ ανάγκην αληθινές, όπως π.χ. ήταν παλιότερα οι ιδεολογίες για την κατωτερότητα των μαύρων και των γυναικών.

Η ιδεολογία της αξιοκρατίας στηρίζεται στη φυσική ανισότητα των ανθρώπων για να δικαιολογήσει το αποτέλεσμα της παρατηρούμενης ανισότητας που φυσικά είναι πολλαπλάσιο και δεν προκύπτει από την ατομική ανωτερότητα.

Το πρόβλημα με την απλή αναφορά στην αξιοκρατία είναι ότι αποσιωπούνται όλοι οι άλλοι λόγοι για τους οποίους κάποιος καταλήγει στα ανώτερα στρώματα και οι οποίοι μπορεί να είναι η κληρονομιά της τάξης ή του κατάλληλου περιβάλλοντος γνωριμιών, η τύχη ή άλλες παράμετροι πέρα από κάθε ατομικό έλεγχο.

Αναρτήθηκε από cynical

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2009

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ BLOGGING

ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ BLOGGING

ΕΔΩ

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

ΤΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ


Είναι σημαντικό και απαραίτητο τα Σοσιαλιστικά κόμματα και κινήματα της Ευρώπης να αναλάβουν κοινή δράση, ώστε να δώσουν καινούργιο όραμα και ορατούς στόχους στους ανθρώπους της εργασίας, απέναντι στην εκμετάλλευσή τους από την Ευρωπαϊκή πλουτοκρατία, που έχει επιβάλει τα τελευταία χρόνια τους όρους της στην οικονομική και πολιτική ζωή της Ευρώπης.
Η ενωμένη Ευρώπη, που με την αρωγή των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων που επικράτησαν τις τελευταίες δεκαετίες, μετατράπηκε από την οικονομική της ελίτ , σε τοποτηρητή των συμφερόντων της με κατάλληλη προσαρμογή και της κοινοτικής νομοθεσίας και χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο συσσώρευσης πλούτου πρέπει να αποκτήσει κάποτε χαρακτήρα ελεύθερης διακίνησης ανθρωπιάς , αλληλεγγύης και πολιτισμού , που θα προστατέψει αποτελεσματικά το δικαίωμα των ανθρώπων στην εργασία με αξιοπρεπή αμοιβή, στην υγεία, στην παιδεία, στην ασφάλεια, στο μέρισμα ελεύθερου χρόνου από την αξιοποίηση της τεχνολογίας. Οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές οφείλουν να αγωνιστούν, ώστε να αφήσουμε πίσω μας τον άνθρωπο-καταναλωτικό όν, που ευθύνεται για τα σημερινά περιβαλλοντικά, διατροφικά και ενεργειακά αδιέξοδα και να οραματιστούν τον άνθρωπο-πολιτισμικό, αξιακό υποκείμενο, που θα διαχειριστεί τον πλανήτη σύμφωνα με τις επιταγές της λογικής και της ανθρωπιάς.
Η οικονομική και πολιτική κρίση της Ευρώπης είναι , κατά τη γνώμη μου , οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και οφείλονται στη χρεοκοπία του μοντέλου άνθρωπος – καταναλωτικό όν , που ήταν δημιούργημα της βιομηχανικής επανάστασης στις αρχές του 20ου αιώνα. Το οικονομικό μοντέλο που κατασκεύασε έναν άνθρωπο ουραγό των ολοένα αυξανόμενων τεχνητών «αναγκών» έφτασε στα όριά του.
Η πολιτική, που καλούνται να προωθήσουν και να αναδείξουν τα Σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης καλείται να «κατασκευάσει» ένα νέο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, που θα στηριχθεί σε ανθρώπους με διαφορετική ιεράρχηση των αξιών και θα επιχειρήσουν να το επιβάλουν στο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό.
Με αυτή την έννοια οι Ευρωεκλογές θα είναι ένα τεράστιας σημασίας πολιτικό γεγονός , που ελάχιστα αναδεικνύεται μέσα στην Ελληνική πραγματικότητα και μάλιστα τολμώ να υποστηρίξω ότι τα αποτελέσματα και οι συσχετισμοί δυνάμεων που θα προκύψουν θα επηρεάσουν τις ζωές όλων μας περισσότερο και απο το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών.
Επομένως είναι ανάγκη να αντιμετωπίσουμε όλοι τις Ευρωεκλογές σαν ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός και όχι μόνο σαν ευκαιρία για καταμέτρηση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας μας.

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Αντί για δουλειά, δουλεία...

Των ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΕ, ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ
Τι κοινό μπορεί να έχουν ένας ωρομίσθιος εκπαιδευτικός μ' έναν κούριερ και ένας υπάλληλος βιβλιοπωλείου μ' έναν τηλεφωνητή του ΟΤΕ; Αν το πρώτο που σας έρχεται στο νου είναι το νεαρό της ηλικίας τους δεν κάνετε λάθος. Στην πλειονότητά τους πρόκειται για νέα παιδιά που κάπως έτσι ξεκινούν την επαγγελματική τους ζωή.
Η ηλικία δεν είναι όμως το μοναδικό κοινό σημείο τους. Βιώνουν και οι τέσσερις την επαγγελματική ανασφάλεια, βλέπουν τα εργασιακά τους δικαιώματα να καταπατώνται, διεκδικούν καθημερινά το στοίχημα της επιβίωσης μ' ένα αβέβαιο μέλλον. Οσο για τα όνειρά τους; Μόνο οι ίδιοι τα ξέρουν...

Κι αν όλα τούτα δεν είναι καινούργια, φαντάζουν απειλητικά στις πλάτες χιλιάδων εργαζομένων, ειδικά τώρα που η οικονομική κρίση δείχνει τα... δόντια της και οι κυβερνώντες, εγχώριοι και Ευρωπαίοι, μαζί με τους κάθε λογής εργοδότες συγκλίνουν σε μέτρα ακόμη πιο αντεργατικά: μειώσεις μισθών, μερική απόλυση, τετραήμερη εβδομάδα εργασίας, εξίσωση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών-γυναικών.
Ηδη οι καταγραφές δείχνουν -όπως αναφέρεται σε πρόσφατο άρθρο του Γιάννη Κουζή, επιστημονικού συμβούλου του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ότι η ελληνική αγορά εργασίας παρουσιάζει τον υψηλότερο βαθμό παράνομης ευελιξίας στην Ενωση. Σύμφωνα με τις ετήσιες εκθέσεις του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε.) το ποσοστό ανασφάλιστων στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 20%-22% (7 στους 10 είναι Ελληνες). Παράλληλα παρατηρείται εκτεταμένη παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων σε όλο το φάσμα της εργατικής νομοθεσίας.
330.000
Οι προσωρινά απασχολούμενοι εργαζόμενοι υπολογίζονται σε 330 χιλιάδες, οι μερικά απασχολούμενοι σε 270 χιλιάδες, σε 20 χιλιάδες οι εργαζόμενοι με καθεστώς δανεισμού, λένε τα επίσημα στοιχεία, ενώ σύμφωνα με έρευνες τουλάχιστον το 25% των επιχειρήσεων κάνει χρήση εργολαβιών και υπεργολαβιών.
Πίσω όμως από αριθμούς, ποσοστά και στατιστικές κρύβονται άνθρωποι - εργαζόμενοι σε διαφορετικά επαγγέλματα, με τον κάθε κλάδο να έχει τα δικά του ιδιαίτερα προβλήματα. Η «Ε» σήμερα, ενδεικτικά, προσεγγίζει τέσσερις απ' αυτούς. Με λέξεις όπως ομηρία, οικονομική και ψυχολογική τρομοκρατία, πίεση, συνθήκες γαλέρας, εργατικά ατυχήματα - δολοφονίες, περιγράφουν οι συνομιλητές μας τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες που καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίσουν στις ταχυμεταφορές, στην ωρομίσθια δημόσια εκπαίδευση, στο χώρο βιβλίου - χάρτου και στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ. Ας τους ακούσουμε τουλάχιστον εμείς, αφού η Πολιτεία προκλητικά κλείνει τα αυτιά της...
dede@enet.gr papastat@enet.gr

Που θα τοποθετήσουν τις κάμερες;


Πεντανοστιμη: της καμερας

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΕΝΤΟΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΤΩΝ BLOGS

Κυκλοφόρησε σε site πρόγραμμα με το οποίο εντοπίζεται η ταυτότητα των ανώνυμων σχολιαστών στα διάφορα blogs, το οποίο εξασφαλίσαμε στο ΛΙΓΑΠΟΛΑ.
Μετά απ' αυτή την εξέλιξη οι διαχειριστές των Blogs στην-pres-@ και Μανδαγόρας, που έφαγαν λουκέτο , κατέφυγαν, προσλήφθηκαν και εργάζονται πλέον στο blog ΛΙΓΑΠΟΛΑ, αφού εξασφάλισαν πολύ καλά συμβόλαια (πενταπλάσια αμοιβή απο το διαχειριστή του ΛΙΓΑΠΟΛΑ), δεδομένου ότι οι σιδηροδρομικές γραμμές στις οποίες τους υποσχέθηκαν ότι θα τους απασχολήσουν σταμάτησαν εδώ και καιρό τις εργασίες τους (ή μάλλον δεν τις ξεκίνησαν ποτέ). Παρά την οικονομική κρίση , που μαστίζει τη χώρα εμείς στο ΛΙΓΑΠΟΛΑ αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε επιθετική πολιτική κάνοντας κι΄ άλλες προσλήψεις αντί για απολύσεις. Στο μέλλον όσοι αναγκάζονται να βάλουν λουκέτο στο blog τους ή αισθάνονται κουρασμένοι ή κλείνουν απο έλλειψη αναγνωστών θα προσλαμβάνονται άμεσα και με δικό τους κλειδί για τις αναρτήσεις.
Το site απο το οποίο κατεβάσαμε το πρόγραμμα για ευνόητους λόγους δεν μπορούμε ακόμα να αποκαλύψουμε.