Follow by Email

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

OI ΤΡΟΦΟΙ ΤΟΥ "ΙΕΡΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ"

 

Πριν 20 μέρες περίπου έκανα αναφορά στο "Ιερόν τέρας" των Πανελλαδικών Εξετάσεων με αφορμή το μεγάλο θόρυβο που προκλήθηκε και την πολιτική επιστράτευση των καθηγητών που ακολούθησε, μετά την προκήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων από τους Εκπαιδευτικούς.
   Λοιπόν γι'  αυτό το τέρας υπάρχουν και οι τροφοί του. Κάποτε, κατά την Ελληνική μυθολογία, δώδεκα νέες και δώδεκα  νέοι δίνονταν βορά στο τέρας της Κρήτης, τον Μινώταυρο, σαν φόρος αίματος. Σήμερα εκατό χιλιάδες νέοι και νέες οδηγούνται στο σύγχρονο τέρας, που αν δεν τους παίρνει τη ζωή, τους στερεί την παιδικότητα, σκοτώνει την εφηβεία τους, δηλητηριάζει την ζωή τους.
    Η Κεντρική επιτροπή εξετάσεων, στα Μαθηματικά τουλάχιστον, όπου μπορώ να έχω άποψη, παίζει το ρόλο του τροφού του τέρατος. Τα θέματα που προτείνονται είναι έξω από κάθε Εκπαιδευτική δεοντολογία. Δεν έχουν σχέση με τις οδηγίες σχετικά με τους διδακτικούς στόχους της διδακτέας ύλης στα δημόσια Σχολεία, ούτε επαφή με τη Σχολική πραγματικότητα, όπου ο ρόλος του Σχολείου δεν αφορά  μόνο την προετοιμασία των μαθητών για την αντιμετώπιση του τέρατος, αλλά πρωτίστως γίνεται αγώνας για να μάθουν τα παιδιά μας να ζουν σε μια κοινωνία χωρίς Μινώταυρους.
    Δεν γίνεται, με τις οδηγίες του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου,  να εκπαιδεύουμε τρία χρόνια τα παιδιά μας να μαζεύουν σαλιγκάρια και στο τέλος να τους ζητούμε να πιάσουν λαγούς. Ο χρόνος που διατίθεται από τα Αναλυτικά προγράμματα των Σχολείων μας και η διδακτέα ύλη που ορίζεται από το Υπουργείο Παιδείας, καθώς και το επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων που προτείνονται από τα Σχολικά βιβλία-βασικά εργαλεία των Εκπαιδευτικών των Δημόσιων Σχολείων- δεν δίνουν τη δυνατότητα σε κανένα Μαθηματικό, σε κανένα Λύκειο της Ελλάδας, να εκπαιδεύσει τους μαθητές του, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν θέματα του επιπέδου που ζητούνται στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Εκτός κι αν αγνοήσει κανείς τις οδηγίες του Υπουργείου για τους διδακτικούς στόχους, καταργήσει  τα Σχολικά εγχειρίδια, αγνοήσει τους μέσους μαθητές και ασχοληθεί μόνο μ΄αυτούς που θέλουν και μπορούν...
  Είναι εμφανές ότι το σημείο αναφοράς των κυρίων της ΚΕΕ δεν είναι το Δημόσιο Σχολείο. Δίνεται έτσι η ψευδαίσθηση στους μελλοντικούς υποψήφιους ,ότι για να προετοιμαστούν κατάλληλα για τις εξετάσεις δε φτάνει μόνο το Σχολείο τους. Χρειάζονται και άλλη βοήθεια έξω απ' αυτό, χρειάζονται άλλα βιβλία έξω από τα Σχολικά. Καταργείται έτσι-ελπίζω όχι συνειδητά- το Δημόσιο Σχολείο. Απαξιώνεται ο ρόλος του, απαξιώνονται οι λειτουργοί του, καταρρακώνεται το κύρος του, δολοφονείται η Δημόσια δωρεάν Εκπαίδευση, αργοπεθαίνει η Παιδεία, οδηγείται στον κανιβαλισμό των Εκπαιδευτικών η κοινωνία, καθώς θεωρεί περιττή την ύπαρξή τους.
  Δημιουργήθηκε μια βιομηχανία, που εμπορεύεται με διάφορους τρόπους την αγωνία και τα όνειρα των παιδιών και των γονιών τους, πουλώντας ελπίδες. Αυτή τη βιομηχανία μάλλον εξυπηρετούν κάποιοι ηθελημένα ή αθέλητα.
  Είπα για ψευδαίσθηση, γιατί στην πραγματικότητα κανένα φροντιστήριο και κανένα εξωσχολικό βιβλίο δεν θα λύσει το πραγματικό πρόβλημα των υποψηφίων μαθητών, που δεν είναι ο τρόπος εισαγωγής στα Πανεπιστήμια-υπάρχουν πολλοί τρόποι πλέον να μπει κανείς στο Πανεπιστήμιο, όχι απαραίτητα στην Ελλάδα-αλλά η εύρεση εργασίας και η ποιότητα της ζωής του μετά την αποφοίτηση.  Είναι λύση να σπρώξει κανείς το παιδί του στη χρήση αναβολικών για να πετύχει υψηλές επιδόσεις σε ένα άθλημα και να γίνει ανταγωνιστικός σε Πανελλήνιο επίπεδο; Ακόμη κι αν το πετύχει μπορεί να υπολογίσει τις συνέπειες στην ποιότητα της ζωής του μετά την "επιτυχία";
   Υπάρχει ανάγκη για έναν σύγχρονο Θησέα. Αυτή η κατάσταση δεν πρέπει  να συνεχιστεί. Ας καταλάβουν όλοι οι γονείς, ότι θα είναι τα μελλοντικά θύματα αυτού του τέρατος. Να αρνηθούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σύγχρονο Μινώταυρο. Ας ασχοληθούν επιτέλους οι Ενώσεις γονέων με το θέμα. Είναι τραγικό να βλέπουμε τα παιδιά μας να εγκαταλείπουν την Ελλάδα μετά το Πανεπιστήμιο για να βρουν δουλειά. Θα είναι ακόμη πιο τραγικό να ξενιτεύονται από τα δεκαοκτώ τους  για να σπουδάσουν, χωρίς να επιστρέφουν ποτέ... 

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Ο ...υποψήφιος Γιώργος Γραμματικάκης

του Γιώργου Γραμματικάκη
Την Παρασκευή το πρωί, έδωσα κι εγώ εξετάσεις στην Εκθεση. Πανελλαδικές, εννοώ. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα στοιχεία της τρόικας, που καταγράφει τους μελλοντικούς ανέργους, ήμουνα ο τελευταίος από τους 109.313 υποψηφίους.
Είχα αριθμό 109.314. Καθώς έτσι, ήμουνα ο τελευταίος υποψήφιος, και έφτασα με καθυστέρηση, θεωρήθηκα εκτός συναγωνισμού.
Οι καλοί καθηγητές μας, επιστρατευμένοι και με τις στολές τους, μας έδωσαν τα θέματα της Νεοελληνικής γλώσσας στις 9 το πρωί. Ιστορική στιγμή για μένα, τους άλλους υποψηφίους, για το έθνος. Εν γνώσει της αποστολής μου, άρχισα να τα μελετώ αμέσως. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το κείμενο, που συνόδευε τις ερωτήσεις. Συνέδεε με πρωτότυπο τρόπο το περιβάλλον, την ανάπτυξη του διαδικτύου, την αποξένωση του ανθρώπου. Μου άρεσε. Καθώς όμως περνούσε η ώρα και τα πυκνά του νοήματα χόρευαν στο μυαλό μου, μου φαινόταν ολοένα και πιο οικείο.
Γρήγορα κατάλαβα τον λόγο: Το κείμενο βασιζόταν στο τελευταίο μου βιβλίο “Ενας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής”.
Ο Αστρολάβος, πανέμορφο όργανο που έδειχνε παλιά τις κατευθύνσεις, είχε κληθεί να δείξει κατευθύνσεις και στην Παιδεία.
Την αρχική μου έκπληξη διαδέχθηκε η αυτοεκτίμηση, και σε λίγο η αγωνία. Θυμήθηκα πάλι, ότι ήμουνα κι εγώ υποψήφιος. Μόνο που εμένα, θα με βαθμολογούσαν 109.313 υποψήφιοι, οι γονείς και οι συγγενείς τους, οι καθηγητές και οι φροντιστές, οι ειδικοί της γλώσσας και οι ειδικοί της Παιδείας, οι αρμόδιοι του Υπουργείου, οι δημοσιογράφοι και οι παρουσιαστές.
Το τηλέφωνο κτυπούσε από το πρωί, ο υπολογιστής είχε γεμίσει μηνύματα, εφημερίδες και τηλεοράσεις έψαχναν τον συγγραφέα του κειμένου. Κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι ήταν κι αυτός υποψήφιος, χαμένος σε μια αίθουσα εξετάσεων, μετρώντας τα δευτερόλεπτα και τις ώρες.
Επιβίωσα. Όπως επιβίωσαν και οι άλλοι 109.313 υποψήφιοι, όπως επιβιώνουν χρόνια τώρα οι εκατοντάδες χιλιάδες υποψήφιοι όλων των βαθμίδων, όλων των ηλικιών. Επιβίωσα, επειδή τα χαμόγελα των παιδιών έδειχναν ότι το θέμα τους άγγιξε, ότι ανήκεστα ενδιαφέροντα και τις αναζητήσεις τους. Καθώς έφευγα σιωπηλός από την αίθουσα των εξετάσεων, ακούγονταν οι έπαινοι των επαϊόντων, ενώ οι γονείς είχαν αναστείλει την αγωνία τους. Μέχρι την επόμενη μέρα των εξετάσεων, το επόμενο μάθημα.
Ένα ερώτημα όμως παραμένει πάντα, μετέωρο και αναπάντητο:
Πώς φτάσαμε εκεί; Πώς έφτασαν τα παιδιά, στα πιο ξέγνοιαστα ίσως χρόνια τους, να τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο, να απομνημονεύουν αντί να σκέφτονται, πώς φτάσαμε στην εθνική υστερία που συνοδεύει τις εισαγωγικές εξετάσεις;
Πώς δεν επαναστατεί η ψυχή μας όταν η Παιδεία, είτε σαν άνοιγμα των οριζόντων είτε σαν εφόδια για την ζωή, αναιρεί ουσιαστικά τον ίδιο της τον ορισμό;
Πώς φτάσαμε, λοιπόν, εκεί; Yπήρξαν μεταρρυθμίσεις και νόμοι, βελτιώσεις και μέτρα, συλλαλητήρια και συζητήσεις. Ακόμα, δεν έλειψαν οι ευσυνείδητοι καθηγητές, που κάνουν θαύματα στην τάξη, κι ούτε μπορεί να ειπωθεί ότι δεν κτίσθηκαν σχολεία και πανεπιστημιακές αίθουσες.
Πέραν όμως και πάνω από αυτά, το ερώτημα παραμένει: Πώς φτάσαμε εκεί;
Πώς γίνεται, ενώ όλοι ομνύουν στον ρόλο και τη σημασία της Παιδείας, τώρα, τόσα χρόνια μετά, οι βασικοί της άξονες, η λειτουργία και το κύρος της, να παραμένουν πληγωμένοι και διάτρητοι;
Είναι αλήθεια ότι ακόμα κι ένας αστρολάβος του Ουρανού και της Ζωής, δύσκολα μπορεί να συνθέσει μια απάντηση. Yπάρχουν απαντήσεις επί μέρους, οι περισσότεροι μιλούν για τις ευθύνες των πολιτικών, ότι η δημαγωγία υπερίσχυε, και ο κομματισμός επίσης, συχνά αναφέρεται και ο στείρος συνδικαλισμός. Κάπου ίσως φταίνε και οι ίδιοι οι γονείς, μερικοί γενικεύουν σε μια κοινωνία χωρίς έρμα.
Ενώ άλλωστε ολόκληρος ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός στηρίχθηκε στην ουσία της Παιδείας, σήμερα μήτε αυτήν δεν σέβεται η ευρωπαϊκή πολιτική, τις προσδοκίες των νέων πρώτιστα ισοπεδώνουν.
Έτσι το ερώτημα «πώς φτάσαμε εκεί;» παραμένει πάντοτε μετέωρο και αιχμηρό. Υπάρχει η ελπίδα, η ευχή ίσως, ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα θα ξεφύγει από τα σημερινά δεινά της• και ότι θα αποκτήσει πραγματική συνείδηση για τις ανάγκες του μέλλοντος - και αξίες άλλες από τις σημερινές. Tότε το ερώτημα «πώς έφτασαν εκείνοι εκεί;», θα κυριαρχεί. Kαι αν έχω μια βεβαιότητα, είναι ότι το αναπάντητο ερώτημα θα αφορά κυρίως δύο όψεις οδυνηρές της σημερινής Eλλάδας:
Mια παιδεία που παραπαίει, και κάθε χρόνο μετρά τις διαψεύσεις της• και ένα περιβάλλον, μοναδικό και ανεκτίμητο, των νησιών και της ελληνικής γης, που όσο περνά ο καιρός κακοποιείται και αλλοιώνεται.
Tα τελευταία μάλιστα χρόνια με κατατρύχει η σκέψη -σκέψη βασανιστική, αλλά επίμονη- ότι αυτά τα δύο συνδέονται. Ίσως, λοιπόν, οδηγήσουν σε μια απάντηση που εμείς οι σημερινοί δεν βρίσκουμε εύκολα τα λόγια ή την τόλμη να εκφράσουμε. Αιώνες τώρα, ο Αστρολάβος έδειχνε κατευθύνσεις και καθοδηγούσε τους ανθρώπους στα ταξίδια τους. Αν υπάρχει μια βεβαιότητα, είναι ότι οι κατευθύνσεις που έδειχνε πρέπει να αλλάξουν, και ότι οι θάλασσες είναι τώρα πια φουρτουνιασμένες και επικίνδυνες.

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

   Όπως φαίνεται η Ελλάδα θα είναι η μοναδική περίπτωση κράτους που για 7 χρόνια 50 Στρατιωτικοί κυβερνούσαν 10000000 πολίτες και δεν ξέρουμε για πόσα χρόνια 50 πολιτικοί θα κυβερνούν... 10000000 στρατιώτες!!!

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ ΤΟ "ΙΕΡΟΝ ΤΕΡΑΣ"

  Τι κι αν τους τελευταίους δύο μήνες δεν υπάρχει τρίτη τάξη στα Λύκεια της χώρας,
Τι κι αν τα φροντιστήρια έχουν κανονικά πρωϊνά τμήματα με μαθητές που δηλώνουν ¨άρρωστοι¨ στο Σχολείο με τη συγκατάθεση των γονέων,
Τι κι αν τα θέματα  των εξετάσεων ράβονται στα μέτρα αυτών που "προτείνονται" από τα μικρά και μεγάλα φροντιστήρια της χώρας, μακριά από τη διδακτέα ύλη του Σχολείου,
Τι κι αν το Λύκειο έχει χάσει προ πολλού τον Εκπαιδευτικό του χαρακτήρα και κινείται στους ρυθμούς του πιο επαίσχυντου ανταγωνισμού, όπου οι μαθητές σαν ντοπαρισμένοι αθλητές παίρνουν θέση για έναν ανελέητο αγώνα δρόμου για το ποιος θα ξεπεράσει στο μόριο τον άλλο,
Τι κι αν οι Εκπαιδευτικοί (που ακόμα και στην εποχή των παχέων αγελάδων, ήταν οι πλέον κακοπληρωμένοι) οδηγούνται στην οικονομική εξαθλίωση.
    Κανείς δεν ασχολήθηκε μ' αυτά. Η φασαρία και ο μεγάλος πόνος για τους μαθητές από τις τηλεπερσόνες των ΜΜΕ ξεκίνησε μόλις απειλήθηκε το "ιερό τέρας" της Ελληνικής Εκπαίδευσης. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις. 
   Οι καθηγητές απειλούν να απεργήσουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις!!! Παίζουν με την αγωνία των μαθητών!!!
  Κι όμως η Εκπαιδευτική διαδικασία, η ουσιαστική δουλειά των Σχολείων τελειώνει λίγο πριν αρχίσουν οι εξετάσεις. 
   Οι εξετάσεις δεν προσφέρουν το παραμικρό στην Εκπαιδευτική διαδικασία. Είναι όμως η μεγάλη αρένα όπου καλούνται να κονταροχτυπηθούν οι μονομάχοι. Εκεί αρχίζει το μεγάλο θέαμα που προκαλεί το ενδιαφέρον, όσων έχουν αναλάβει εργολαβικά την εμπορία οποιασδήποτε ανθρώπινης δραστηριότητας, ακόμη και των ονείρων των  μαθητών. Παίζοντας με τις αγωνίες, τις ελπίδες και τα όνειρα γονέων, δασκάλων και μαθητών οι επαγγελματίες έμποροι δημιουργούν το κατάλληλο σκηνικό.
 Οι ίδιες οι Πανελλαδικές εξετάσεις προβάλλονται σαν το κορυφαίο Εκπαιδευτικό γεγονός! Φορτίζονται χωρίς λόγο γονείς, μαθητές, Εκπαιδευτικοί. Δίνεται η αίσθηση ότι πρόκειται για το κορυφαίο γεγονός της ζωής ενός νέου. Ότι σ' αυτές παίζεται το μέλλον του, ότι όσοι πετύχουν να μπουν στα Πανεπιστήμια- οι "επιτυχόντες" - θα λύσουν το πρόβλημα της ζωής τους. Οι υπόλοιποι -οι "αποτυχόντες"- θα πρέπει να ξαναπροσπαθήσουν. 
  Ευτυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η "επιτυχία" στις Πανελλαδικές εξετάσεις δεν είναι προαπετούμενο για την επιτυχία στη ζωή, ούτε η "αποτυχία" σ΄αυτές οδηγεί οπωσδήποτε στη δυστυχία. Υπάρχουν πολλοί δυστυχείς και άνεργοι με πτυχία και διδακτορικά, καθώς και άλλοι τόσοι ευτυχείς με τη δουλειά που επέλεξαν από μεράκι, χωρίς ποτέ να διαβούν τις πύλες κανενός Πανεπιστημίου.
  Λίγο πριν τις εξετάσεις συνηθίζω να λέω στους τελειόφοιτους:

"Τελειώνοντας το σχολείο πιθανόν να πιστεύετε ότι ξεμπερδέψατε με τις εξετάσεις!

Λάθος!

Θα συνεχίσετε να δίνετε εξετάσεις στη ζωή σας και να κρίνεστε καθημερινά απο τους γύρω σας. Συχνά μάλιστα οι εξετάσεις αυτές θα είναι πιο σημαντικές για την ποιότητα της ζωής σας. Θα δίνονται στους φίλους, τους συνεργάτες, τους πελάτες, τους προϊσταμένους, , τους υφισταμένους, σε κοινωνικές ομάδες, πολλές φορές στον ίδιο σας τον εαυτό. Η εξεταστέα ύλη θα είναι ο καρπός της πραγματικής σας παιδείας. Αυτά που μάθατε από εμπνευσμένους δασκάλους, αυτά που ψάξατε και βρήκατε μόνοι σας μέσα στο σχολείο, αυτά που μάθατε στις εκδρομές σας, στις αναζητήσεις σας, από τις αγωνίες σας, τα εύγε, αλλά και τις τιμωρίες σας."


  Δυστυχώς κανείς-ούτε η πολιτεία- δεν ασχολείται με το Σχολείο,  που θα επιτρέπει στους σημερινούς απόφοιτους να δίνουν με επιτυχία τις καθημερινές τους εξετάσεις ανεβάζοντας συνάμα  την ποιότητα της κοινωνίας μας. 
  Οι προβολείς στήθηκαν, το σκηνικό της αρένας με τους υποψήφιους μονομάχους είναι έτοιμο, οι παρουσιαστές του θεάματος κάνουν τις τελευταίες τους πρόβες, η αγωνία οδηγείται στο κόκκινο. Η παράσταση αρχίζει!
Και έρχονται αυτοί οι καθηγητές να τη χαλάσουν, επειδή λέει τους πρόσθεσαν δυο ώρες δουλειάς την εβδομάδα; 
Ρίξτε τους  στην αρένα με τα θηρία!
Μπορεί το έργο να γίνει πιο ενδιαφέρον!
Είναι σίγουρο ότι θα κοπούν και περισσότερα εισιτήρια!
  Δεν έχω καμία αμφιβολία για τη συμπεριφορά της πλειοψηφίας των θεατών της αρένας. Σ' αυτό το θέαμα έχουν εθιστεί. Τους Εκπαιδευτικούς τους θέλουν καλούς τροφούς και γυμναστές των μονομάχων.
 Φύλακές τους, όταν χαμηλώσουν οι προβολείς με αμοιβές χαμηλότερες και από αυτές που πληρώνουν για την ασφάλεια των αυτοκινήτων τους...