Follow by Email

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

"ΑΔΩΝΙΔΕΣ" ΠΑΡΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟ!

   
Σε  μπελά και πολλή σκέψη μας βύθισε  πάλι αυτός ο Άδωνις. Έβαλε το μεγάλο δίλημμα : ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές με τα λεφτά του ίδιου  και των ομοίων του να φεύγουν στο εξωτερικό ή Ν.Δ. και να φεύγουν τα παιδιά μας; Φαντάζομαι ότι για τους περισσότερους Έλληνες,  που δεν έχουν καθόλου λεφτά παρά μόνο χρέη, αλλά έχουν παιδιά και κανένα μερίδιο από τα λεφτά του Άδωνι θα ήταν προτιμότερο να έχουν κοντά  τα παιδιά τους και τον Άδωνι  και τους ομοίους του, μαζί με τα λεφτά τους, όπου στο διάολο θέλουν.
   Μας απειλεί λοιπόν ο κ. Γεωργιάδης  ότι, αν στις εκλογές ο λαός αποφασίσει να ψηφίσει  ΣΥΡΙΖΑ, ο ίδιος και όσοι έχουν λεφτά, θα τα βγάλουν έξω για να τα σώσουν. Έτσι ενεργούσαν διαχρονικά οι πραγματικοί πατριώτες. Οι υπόλοιποι ήταν τα κορόιδα της ιστορίας που έχασαν τις περιουσίες τους  και τις ζωές τους πιστεύοντας τα παραμύθια των διάφορων ΣΥΡΙΖΑ της κάθε εποχής, που αποφάσιζαν να μπλέκουν την Ελλάδα σε περιπέτειες.
    Ως γνωστόν, οι ξύπνιοι πατριώτες της εποχής του Θεμιστοκλή και του Αλκιβιάδη ,  όταν  οι τρελοί στρατηγοί αποφάσιζαν τον πόλεμο με τους Πέρσες, έστειλαν καραβιές ταλάντων σε ασφαλείς κρυψώνες  και άφησαν τα κορόιδα να σφάζονται σαν αρνιά στις κάθε λογής Θερμοπύλες .
    Οι φραγκάτοι  ξύπνιοι καπεταναίοι, όταν μυρίστηκαν ότι θα ξεσπούσε η επανάσταση του 1821 από κάποιους φαντασμένους  Έλληνες που αποφάσιζαν λέει "Ελευθερία ή θάνατο" κόντρα  στη βούληση του πανίσχυρου Μέτερνιχ έβγαλαν στο εξωτερικό τα γρόσια και τις χρυσές λίρες και άφησαν  τους μπουνταλάδες να παίζουν τους κλέφτες και αρματολούς.  Η  Μπουμπουλίνα και η Βιζβίζη μάλλον δεν φέρθηκαν έξυπνα  και πατριωτικά επιλέγοντας να θυσιάσουν την περιουσία τους για τον αγώνα.
     Όσοι δεν συμφωνούσαν με το ΟΧΙ κατά του Γερμανοϊταλικού  άξονα  έβγαζαν το χρήμα στη Γερμανία αφήνοντας τα κορόιδα να πολεμούν και ν' αφήνουν τα κόκαλά τους  στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου.
  Σε  μεγάλο δίλημμα  μας έβαλες πραγματικά Άδωνι. Φαντάσου να έχουμε  θερμό επεισόδιο  και μια κυβέρνηση να δηλώνει αποφασισμένη ότι "θα χύσουμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας  για την προάσπιση της ακεραιότητας της πατρίδας " και άλλα τέτοια ηρωικά και να μας καλεί να στείλουμε στην πρώτη γραμμή τα παιδιά μας. Οποιοσδήποτε λογικός (κατά Άδωνι) άνθρωπος θα σκέπτεται, ότι τη στιγμή που κοτζάμ  υπουργός Ελληνικής κυβέρνησης δηλώνει (και άρα κάτι ξέρει) ότι  οι λεφτάδες (η Ελληνική ελίτ) όταν μυρίζονται κίνδυνο βγάζουν  έξω το χρήμα   αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει αυτό για την  "πατρίδα" τους, γιατί  να στείλει το παιδί του στην πρώτη γραμμή με κίνδυνο να το χάσει και να μη το φυγαδεύσει στην ασφάλεια του εξωτερικού; Έχοντας μάλιστα τη βεβαιότητα ότι αυτοί οι τύποι εκ του ασφαλούς και πιθανόν σε απ' ευθείας μετάδοση απο το εξωτερικό (κοντά στα λεφτά τους) θα εκφωνούν ηρωικούς λόγους και πατριωτικές κορώνες;
     Έχουν  τα λεφτά του Άδωνι και των ομοίων του μεγαλύτερη αξία από τις ζωές των παιδιών μας; Ή το ηθικό δίδαγμα του Άδωνι είναι ότι οφείλουμε να εκδηλώνουμε  τον πατριωτισμό μας  μόνο όταν ο λαός  αναθέτει  στο κόμμα της αρεσκείας μας να κυβερνά τον τόπο;
   Αν οι κυβερνώντες και τα κόμματά τους, κρατούν  στους κόλπους τους βουλευτές και υπουργούς με τέτοιες απόψεις, προφανώς τις ασπάζονται και οι ίδιοι. Αλλιώς οφείλουν να τους στείλουν άμεσα στα σπίτια τους ή όπου  επιθυμούν μαζί με τα λεφτά τους.
   

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΖΙΧΑΝΤ

     

 Ο όρος  Τζιχάντ  είναι αραβική λέξη που σημαίνει γενικά αγώνας, προσπάθεια,  το να μοχθεί κανείς με όλες του τις δυνάμεις να πετύχει κάτι που θεωρεί ιερό στόχο. Δεν είναι απαραίτητα θρησκευτικός όρος. Με την ευρύτερη έννοια μπορεί ο όρος να χρησιμοποιηθεί, ώστε να περιγράψει και έναν ασυμβίβαστο  πολιτικό  αγώνα  από πολιτικούς ηγέτες και πολίτες,  που δεν  ακολουθούν τις οβιδιακές μεταμορφώσεις  των οπορτουνιστών ομολόγων τους.
Οι    κλακαδόροι  ήταν οι επαγγελματίας χειροκροτητές  που ήξεραν πότε θα χειροκροτήσουν στη διάρκεια μιας παράστασης όπερας, για να μην χειροκροτούν άκαιρα οι θεατές και αποσυντονίζουν τους καλλιτέχνες.
  Η σημερινή πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ  χαρακτήρισε πολιτικούς  «Τζιχαντιστές» και «κλακαδόρους» , όσους  υποστήριξαν με θέρμη το Γιώργο Παπανδρέου και αποδοκίμασαν το Βαγγέλη Βενιζέλο  κατά την εκδήλωση στο Ίδρυμα Ανδρέας Παπανδρέου κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν το πολιτικό μήνυμα, που έστειλαν πολλοί από τους πολίτες που παρευρέθηκαν και εκφράζουν ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ. Τα γεγονότα έδωσαν  εν πολλοίς και την πολιτική ερμηνεία  για την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα  το κόμμα στον εκλογικό χάρτη.
   Η εκδήλωση δεν είχε κομματικό χαρακτήρα, όπου θα ήταν επιβεβλημένος ο σεβασμός στον αρχηγό οποιουδήποτε κόμματος συμμετείχε. Ούτε όπερα ή καλλιτεχνική παράσταση. Ήταν μια  ζωντανή εκδήλωση με έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά  σε μια πολύ δύσκολη  συγκυρία , όπου  όσα από τα  στελέχη  παρευρέθηκαν και είχαν το θάρρος  (ή θράσος) να πάρουν στο χέρι το μικρόφωνο θα έπρεπε  να γνωρίζουν ότι λογοδοτούν  για τα πεπραγμένα τους  σε ότι αφορά τα  οράματα και τους πολιτικούς αγώνες που συμβολίζονται από το ίδρυμα «Ανδρέας Παπανδρέου».  Θα εισέπρατταν τα ζήτω ή  τα γιούχα  ανάλογα με τη στάση τους σ’ αυτό το πολιτικό «τζιχάντ»  για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Ελληνικής κοινωνίας και την εξάλειψη του γνωστού πελατειακού κράτους.
  Τα ζήτω πήγαν σε όσους –κατά τη γνώμη τους- υπηρέτησαν με συνέπεια τους διαχρονικούς αγώνες της προοδευτικής παράταξης , τα γιούχα, σε όσους- πάλι κατά τη γνώμη τους- τους πρόδωσαν. Τίποτα, λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Είναι πλέον εμφανές ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, σε ένα μεγάλο ποσοστό των παλιών ψηφοφόρων του, δεν έχει καμία σχέση με τις αρχικές του διακηρύξεις. Το χρησιμοποιούν σαν όχημα για την  νομή της εξουσίας.  Είναι ένα άλλο κόμμα που καταχρηστικά φέρει  το όνομα του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού  Κινήματος.  

  Γι’  αυτό  ο όρος «Τζιχαντιστές»  μάλλον σαν αναγνώριση της ιδεολογικής τους συνέπειας ακούγεται, μολονότι οι εμπνευστές του χαρακτηρισμού  θέλουν να τους συνδέσουν   έμμεσα  με τους άγριους  μουσουλμάνους διώκτες των Χριστιανών , όπως σε μια καθαρά πολιτική εκδήλωση ιστορικής μνήμης  δίνεται υπόνοια  παράστασης όπερας για να έχουν θέση και οι «κλακαδόροι».