Follow by Email

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

ΝΑΙ ΣΤΟΥΣ “ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ” , ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ “ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ”


      Ποτέ μου δε είχα σε εκτίμηση τους "αγανακτισμένους" γενικώς. Συνήθως ήταν οι τύποι, που μονίμως σφύριζαν αδιάφορα, όταν τα πράγματα πήγαιναν βολικά γι' αυτούς, χωρίς να ενδιαφέρονται για κόμματα, συνδικάτα, οργανωμένες ομάδες πολιτών κ.λ.π. Απολίτικοι συνήθως στην καθημερινότητά τους δεν ενδιαφέρθηκαν και δεν αφιέρωσαν ούτε λεπτό από τον προσωπικό τους χρόνο για οποιαδήποτε δραστηριότητα δεν είχε όφελος για τους ίδιους.
  Φόρτωναν πάντα τις ευθύνες των δύσκολων αποφάσεων στους “ειδήμονες” , δηλώνοντας συνήθως αναρμόδιοι , οπότε,  ό,τι και να πήγαινε στραβά, δεν έφταιγαν ποτέ οι ίδιοι! Ήταν οι πρώτοι που έκαναν κριτική για τα πεπραγμένα των άλλων , καθώς αυτοί ήταν αλάνθαστοι! "Υπερκομματικοί", "υπερπαραταξιακοί" , και γενικώς "υπέρ" σε κάθε κοινωνική δράση.
     Στα δύσκολα είναι οι πρώτοι που "αγανακτούν", χωρίς να καταθέτουν λύση για κανένα πρόβλημα. "Αγανακτούν" γενικώς εναντίον των "ανίκανων" που δε μπόρεσαν να τους γλυτώσουν από τα δεινά. Στο πυρ το εξώτερο όλοι τους, με την προσμονή του "σωτήρα" , που σαν από μηχανής θεός θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση. Οι "αγανακτισμένοι" πολίτες είναι η χαρά των "Σωτήρων", που εμφανίζονται από το πουθενά, καβαλούν το κύμα τους και βρίσκουν την κρίσιμη μάζα για να οργανώσουν  τη   δική τους "πολιτική δεξαμενή".
   Προτιμώ την οργανωμένη πολιτική δράση συνειδητοποιημένων ενεργών πολιτών κι ας είναι έξω από τα καθιερωμένα πολιτικά κόμματα.  Οργανωμένους πολίτες, που θα έχουν συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους, που θα τους φωνάζουν δυνατά κι ας είναι σε άλλες κατευθύνσεις και γραμμές από αυτές των κομμάτων που γνωρίζουμε. Να περιγράφουν το όραμα , που θα δίνει κάποια διέξοδο και προσμονή για κάτι διαφορετικό. Η "αγανάκτηση" από μόνη της δεν έδωσε ποτέ λύση σε κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Λειτούργησε όμως πολλές φορές σαν καλή κρυψώνα αυτών που έχουν συγκεκριμένους στόχους , αλλά δεν τολμούν να τους φωνάξουν δυνατά από το φόβο μήπως οι "αγανακτισμένοι" επιστρέψουν έντρομοι στα σπίτια τους.
Γιαυτό ο χαρακτηρισμός “αγανακτισμένοι” των ανθρώπων που συγκεντρώνονται τελευταία στις πλατείες δε μου κάθεται καλά και πιθανόν τους αδικεί. Ελπίζω να πρόκειται για κίνημα “Αφυπνισμένων, πολιτικά άστεγων πολιτών”, που εκδηλώνουν τις ανησυχίες τους και τις μετατρέπουν σε ενεργό δράση, καθώς δεν εκφράζονται μεν από τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα, αλλά θα μπορούσαν να δώσουν το έναυσμα για μια άλλη πορεία της κοινωνίας μας. Μια συνάθροιση ανθρώπων, που ο καθένας έχει στο μυαλό του τη δική του “ανεξάρτητη” κοσμοθεωρία και ενδέχεται να  είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτή του διπλανού του, συνθέτει μια άνοστη “πολιτική σούπα” , ακίνδυνη για κάθε πολιτικό κατεστημένο. Θα αποτελούσε μάλιστα έναν βολικό τρόπο "ομαδικής ψυχοθεραπείας", όπου θα εκτονώνεται ανώδυνα η "οργή" των υπηκόων χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο για το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα. Βαθμιαία εκφυλίζεται, όσο δεν αποκτά συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά ή, αν τα αποκτήσει, είναι σαν ένα μυστήριο αυγό, που κανείς δε γνωρίζει τι θα βγει από μέσα , όταν σπάσει το τσόφλι του. Ως γνωστόν από αυγά βγαίνουν πολλών ειδών όμορφα πλάσματα , αλλά ενίοτε και επικίνδυνα ερπετά...
Δυστυχώς ή ευτυχώς, σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, για ν' αρχίσει κάτι να κινείται θα πρέπει η συνισταμένη των πολιτικών δυνάμεων που εκδηλώνονται να ξεφύγει από το μηδενικό αλγεβρικό άθροισμα των συνιστωσών της.



Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!


"Μόνο όταν το τελευταίο δέντρο πεθάνει,
το τελευταίο ποτάμι δηλητηριαστεί,
το τελευταίο ψάρι πιαστεί
θα συνειδητοποιήσουμε ότι τα χρήματα δεν τρώγονται"
Wolf Robe
Ινδιάνος Καγιέν
                                                  
Οι σπόροι είναι ένα πολύτιμο αγαθό της φύσης, οι οποίοι κουβαλάνε μία ιστορία χιλιάδων ετών της κουλτούρας όλων των λαών της γης, από όταν ο άνθρωπος άρχισε να καλλιεργεί την τροφή του στις αρχές της Νεολιθικής Επανάστασης. Δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο ιδιοκτησίας, να πατενταριστούν και να υποταχθούν σε νόμους περί «δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας» από καμία εταιρεία. Είναι καθήκον και ευθύνη μας να τους προστατέψουμε και να τους περάσουμε στις μελλοντικές γενιές.


«Ελέγξτε το πετρέλαιο και θα ελέγχετε έθνη.
  Ελέγξτε το φαγητό και θα ελέγχετε τον κόσμο». 

Χένρι Κίσιγκερ  1974


Τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται μία τρομακτική αύξηση της δύναμης και μια ραγδαία επέκταση των μεγάλων πολυεθνικών αγροβιομηχανικών εταιριών, μεταξύ των οποίων η Bayer, η Monsanto, η Syngenta και η Limagrain, οι οποίες ελέγχουν ήδη το 67% της παγκόσμιας αγοράς σπόρων και οι οποίες δεν θα άφηναν για κανένα λόγο να χάνουν και το υπόλοιπο της αγοράς, όταν θα μπορούσαν να επιβάλουν και στον υπόλοιπο κόσμο τις πατενταρισμένες ποικιλίες τους οι οποίες αναπτύσσονται μόνο με τη χρήση χημικών λιπασμάτων και παρασιτοκτόνων τα οποία παράγουν και ελέγχουν οι ίδιες. Και ενώ ο πλανήτης δείχνει να περνάει μία από τις μεγαλύτερες επισιτιστικές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας του, την περίοδο 2007-2008 εταιρίες όπως η Monsanto και η Κάρκγιλ σχεδόν διπλασίασαν τα κέρδη τους. 
     Οι χρηματιστές στον ανεπτυγμένο κόσμο τζογάρουν με τα τρόφιμα, ανεβοκατεβάζοντας τις τιμές, παίζοντας με το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση στο φαγητό. Την ίδια στιγμή σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο το κόσμο υποσιτίζονται και 25.000 πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα. Μήπως όμως ο πλανήτης αδυνατεί να θρέψει πλέον τους κατοίκους του; ΟΧΙ. Τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Αυτή τη στιγμή η γη παράγει τα περισσότερα τρόφιμα από ποτέ και στον ανεπτυγμένο κόσμο η παχυσαρκία τείνει να γίνει η κυριότερη ασθένεια της κοινωνίας μας. Μέσα σε ένα χρόνο μέχρι το Μάρτιο του 2008 η τιμή του καλαμποκιού είχε ανέβει κατά 31%, του ρυζιού κατά 74% και του σιταριού κατά 130%,  όχι εξαιτίας της μείωσης της παραγωγής αλλά επειδή αυτές οι πολυεθνικές αποφάσισαν να αυξήσουν τα κέρδη τους. Η Κάργκιλ, η οποία ελέγχει το εμπόριο του 25% των δημητριακών που διακινούνται στον πλανήτη, το πρώτο τρίμηνο του 2008, είχε ραγδαία αύξηση των κερδών της που άγγιξαν το 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το 91% των μεταλλαγμένων σπόρων κατασκευάζεται και ανήκει στην Monsanto, η οποία κυρίως στην Ινδία αλλά και σε όλο κόσμο, κατάφερε ύστερα από συμφωνίες με τις εκάστοτε κυβερνήσεις και με την πίεση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων, να επιβάλει στους αγρότες να καλλιεργούν μόνο τους δικούς της σπόρους. Οι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι δεν μπορούν να αποθηκευτούν από τους αγρότες για να χρησιμοποιηθούν για σπορά και την επόμενη χρονιά, έτσι αυτοί οι αγρότες, οι οποίοι για χιλιάδες χρόνια κρατούσαν σπόρο για να τον ξανασπείρουν την επόμενη χρονιά, ξαφνικά βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα όπου θα έπρεπε κάθε χρόνο να αγοράζουν το σπόρο και μαζί με αυτόν τα χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, τα οποία κατασκευάζει επίσης η ίδια εταιρεία, και χωρίς τα οποία οι σπόροι αυτοί δεν μπορούν να αποδώσουν, ανεβάζοντας το κόστος παραγωγής στα ύψη και οδηγώντας  αυτούς τους αγρότες στην καταστροφή.
    Στην Ε.Ε., ύστερα από επιβολή, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων, ψηφίστηκε πριν από λίγο καιρό και θα αρχίσει να ισχύει σύντομα ο νέος διατροφικός κώδικας (Codex Alimentarious). Μεταξύ πολλών ρυθμίσεων που έχει, όσον αφορά την ποιότητα, την διακίνηση και τη χρήση  των τροφίμων, των βοτάνων κ.τ.λ., όχι φυσικά προς όφελος του καταναλωτή όπως θέλουν να λένε, αποτελεί ουσιαστική απειλή για τη διατήρηση και χρήση των ντόπιων παραδοσιακών ποικιλιών, οδηγώντας μέχρι την απαγόρευση και την ποινικοποίηση της χρήσης αυτών των σπόρων. Ενώ αντιθέτως αυτές οι ρυθμίσεις ευνοούν τις μεγάλες εταιρίες σπόρων, μέσα από τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και του ελέγχου του γενετικού υλικού στις εμπορικές φυτικές ποικιλίες.
Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχουν εξαφανιστεί όλες οι παραδοσιακές ποικιλίες σταριού, ενώ μόνο το 2-3% των παραδοσιακών ποικιλιών λαχανικών, που υπήρχαν πριν 50 χρόνια, έχει διασωθεί και καλλιεργείται μέχρι τις μέρες μας.
 Η εξαφάνιση ντόπιων σπόρων προχώρησε μαζί με την εξαφάνιση μικρών αγροτών, πολιτισμών τοπικής διατροφής καθώς και της τοπικής γνώσης για τη καλλιέργεια και χρήση ντόπιων ποικιλιών φυτών.   
  Το πρώτο καθήκον και δικαίωμα των αγροτών, είναι να προστατεύουν και να ανανεώνουν τη βιοποικιλότητα. Για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, είναι απαραίτητη, η διατήρηση των σπόρων. Νόμοι «πνευματικής ιδιοκτησίας» και νόμοι για πατέντες είναι απειλή για το μέλλον του σπόρου και για τα δικαιώματα των αγροτών στη διατήρηση τη προστασία και την ανταλλαγή σπόρων παραδοσιακών ποικιλιών. 
 Η μελλοντική εξέλιξη της ανθρωπότητας πάει μαζί με το μέλλον και την ελεύθερη εξέλιξη των σπόρων μας. Η ποικιλία των σπόρων και η γνώση για την καλλιέργειά τους, που ενσωματώθηκε και εξασκήθηκε σε αγροτικούς πολιτισμούς από αρχαιοτάτων χρόνων απαιτεί την μέγιστη δυνατή υποστήριξη από όλους μας.
Όχι στις πατέντες για την βιομηχανία Σπόρων!
Οι σπόροι πρέπει να παραμείνουν κοινό αγαθό



ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ


ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

Ενδιαφέρουσα εκδήλωση  την Κυριακή 29 Μαϊου στο Άλσος Ορεστιάδας από την ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ με ένα θέμα που, μολονότι δεν τυχαίνει ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ, είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα για όλους μας. Ο έλεγχος της διατροφής μας, για τον οποίο γίνονται σκληρές μάχες μεταξύ των εταιρειών σποροπαραγωγής στα σκοτεινά παρασκήνια του διεθνούς εμπορίου είναι καταλυτικός παράγοντας για τη διατήρηση της διατροφικής μας ανεξαρτησίας που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη των κάθε είδους ελεύθερων επιλογών  και ανεξαρτησίας σε όλα τα υπόλοιπα πεδία. 

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

ΤΟ "ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ " ΣΤΟ ΠΕΡΙ "ΠΑΠΑΓΑΛΩΝ" ΜΕΤΩΠΟ

       Σε αρκετά blogs , που υποψιάζομαι ότι έχουν ενταχθεί στην προσπάθεια της Ν.Δ. να αξιοποιήσει το διαδίκτυο για την προβολή των θέσεών της  και την αποδόμηση της πολιτικής της κυβέρνησης, αλιεύοντας άρθρα απο ακροδεξιά έως ακροαριστερά έντυπα (αρκεί να στρέφονται κατά της κυβέρνησης) παρατηρώ έναν συγχρονισμό  με την αναδημοσίευσή  τους , όπου με συνθηματικό τρόπο, γίνονται αναφορές στην πολιτική επικαιρότητα, χωρίς  συγκεκριμένη πολιτική επιχειρηματολογία. Χτυπάνε απο θέσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς , απο το κέντρο, απο δεξιά , απο ακροδεξιά, απο παντού! Αρκεί να χτυπάνε!!! Αναδημοσιεύονται ή υιοθετούνται απίθανα σενάρια συνομωσιολογίας, που εκπορεύονται απ' όλες τις κατευθύνσεις! Η Ελληνική κυβέρνηση άλλοτε λειτουργεί σαν υποχείριο των Αμερικανών, άλλοτε των Γερμανών, άλλοτε των Γάλλων, άλλοτε των Ρώσων, άλλοτε των Κινέζων, του Δ.Ν.Τ. της Ε.Ε. των τροϊκανών κ.λ.π., πάντως σε καμία περίπτωση αυτών που της έδωσαν την πλειοψηφία πριν 18 μόλις μήνες!  Ένα ιδιότυπο "Αντάρτικο του διαδικτύου" Τελευταίο άρθρο:

Του Νίκου Μπογιόπουλου   « Απλώς παπαγάλοι»

Απ΄ ότι γνωρίζω οι παπαγάλοι λένε μόνο ορισμένες λέξεις ή  φράσεις  χωρίς να προχωρούν σε ανάλυση αυτών των λέξεων ή φράσεων  αναπαράγοντας απλά ότι ακούνε ή διαβάζουν (πιθανόν να υπάρχουν και παπαγάλοι που μπορούν να το κάνουν)
     Ας επιχειρήσουμε λοιπόν να αναλύσουμε αυτά που αποδίδονται στους «παπαγάλους» να δούμε και την ουσία των λεγόμενών τους.

  1. «λεφτά υπάρχουν»... 
Προφανώς , μόνο οι αφελείς και αυτοί που λαϊκίζουν απευθυνόμενοι σε αφελείς εννοούν  την  ύπαρξη των χρημάτων μέσα σε κάποιο μυστικό συρτάρι, που η κυβέρνηση θα το άνοιγε και θα μοίραζε το περιεχόμενο στο λαό!  Τα λεφτά δυστυχώς υπάρχουν μετά από  άγρια ανακατανομή που έγινε και κατέληξαν στις τσέπες αυτών που τα απέκτησαν μέσω των κρατικών  προμηθειών , μέσω του χρηματιστηρίου, μέσω των τοξικών ομολόγων, μέσω των χαριστικών παράλογων επιδομάτων, μέσω των  «νόμιμων» φοροαπαλλαγών  και της «νόμιμης» φοροαποφυγής τύπου Βουλγαράκη, μέσω εκβιασμών της κοινωνίας μέσω των πελατειακών σχέσεων πολιτικών και πολιτών και πολλών ακόμη τρόπων που μπορούμε να αραδιάσουμε και αφορούν φυσικά το σύνολο του πολιτικού συστήματος όλων των αποχρώσεων.
   Οι «in» περιοχές κάθε πόλης της Ελλάδας, τα κοσμοπολίτικα νησιά της, οι αιγιαλοί  και  οι βουνοπλαγιές της είναι γεμάτες από πανάκριβες επαύλεις Ελλήνων με  «μηδενικά» δηλωθέντα εισοδήματα, καθώς επίσης  οι ίδιοι Έλληνες κυκλοφορούν με πανάκριβα αυτοκίνητα - περιουσιακά στοιχεία- των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων των οποίων τυγχάνουν ιδιοκτήτες ή μέτοχοι.
Πολύ σωστά τα λέει λοιπόν  ο Παπανδρέου, λεφτά υπάρχουν!
(θα περίμενα ίσως αυστηρή κριτική , γιατί δεν τα επιστρέφει εκεί που είναι δίκαιο με βάση τον κόπο του κάθε πολίτη, αλλά …)

  2.  « δεν υπάρχει σάλιο»...

          Οι του Παπανδρέου αναφέρονται σαφώς στα ταμεία του κράτους  και των ασφαλιστικών ταμείων . «Δεν υπάρχει σάλιο», γιατί διαπιστώθηκε ότι το έλλειμμα  δεν ήταν 6%, όπως διαβεβαίωνε η κυβέρνηση της Ν.Δ., αλλά 14% , μεσολάβησαν τα τοξικά ομόλογα,
το πάρτι διορισμού πληθώρας  ημετέρων στο διάστημα 2007-2009 και παντελής  πολιτική απραξία , με αποτέλεσμα το  πρωτογενές έλλειµµα να εκτιναχθεί από τα 4,5 δισ. του 2007 στα 11,5 το 2008 και στα 24 δισ. το 2009, όταν υποτίθεται ήταν γνωστό και στους αδαείς ότι εισερχόμαστε σε μια διεθνή οικονομική κρίση, από την οποία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει  η Ελλάδα.. Αν υπήρχε σάλιο προφανώς δεν θα υπήρχε λόγος προσφυγής , ούτε στο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., ούτε στο Δ.Ν.Τ.
Πολύ σωστά τα λέγανε λοιπόν οι του Παπανδρέου, δεν υπάρχει σάλιο

  1.  «το ΔΝΤ είναι καταστροφή»...

Υπάρχει κανείς που αμφιβάλει γι’ αυτό;

Πολύ σωστά τα λέει ο Παπανδρέου, το ΔΝΤ είναι καταστροφή

  1. το ΔΝΤ είναι αναγκαίο»...
       Αν κανείς βρεθεί γκρεμοτσακισμένος από αδέξια οδήγηση του οδηγού ενός λεωφορείου, που τον εμπιστεύτηκε για το ταξίδι του, είναι προφανώς καταστροφικό. Τότε όμως το Νοσοκομείο , μολονότι απεχθές και ανεπιθύμητο για τον καθένα, είναι αναγκαίο. Αλλιώς υπάρχουν  τα δυο μέτρα κάτω από τα θυμαράκια , όπου πιστεύεται ότι είναι πιο άβολα! Όταν λοιπόν βρίσκεσαι  μπροστά  σε οικονομικό αδιέξοδο, όπως είπε ο Παπανδρέου, από λαθεμένους χειρισμούς των προηγούμενων κυβερνήσεων (πήγαινε όσα χρόνια πίσω θέλεις) και ιστορικά λάθη που παραδέχονται τα ίδια τα στελέχη της Ν.Δ. (βλέπε π.χ. απογραφή  Αλογοσκούφη)  μπροστά στον κίνδυνο να βρεθείς σε αδυναμία πληρωμών μισθών και συντάξεων γίνεται αναγκαίος ο μηχανισμός της Ε.Ε. , ακόμα και το ίδιο το ΔΝΤ. Όταν πνίγεσαι και μπορείς να σωθείς προσωρινά  βασταζόμενος από την ουρά ενός κροκόδειλου , φαντάζομαι ότι θα το κάνεις! Στην κατάσταση που άφησε το καράβι της Ελλάδας ο προηγούμενος καπετάνιος , που έπλεε λίγο πιο πέρα ασφαλής σε βάρκα διάσωσης, μάλλον…
«Πολύ σωστά τα είπε ο Παπανδρέου, το ΔΝΤ ήταν αναγκαίο κακό »...

  1. «δεν πάμε στο ΔΝΤ»...

     Αν η μνήμη μου δεν με απατά πριν ένα χρόνο και κάτι δεν υπήρχε μηχανισμός διάσωσης της Ε.Ε. Αυτός ο μηχανισμός δημιουργήθηκε μετά από επίμονες και επίπονες προσπάθειες του Παπανδρέου  να πείσει τους εταίρους μας ότι το πρόβλημα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα , αλλά και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες , όπως π.χ. την Πορτογαλία, με στόχο την αποφυγή της εμπλοκής του ΔΝΤ. Όταν βρίσκεσαι στην κορύφωση αυτού του αγώνα και βλέπεις μάλιστα να προχωράει στην υλοποίηση των στόχων σου είναι ανόητο και παράλογο να δηλώνεις ταυτόχρονα ότι περπατάς στο δρόμο που υποτίθεται προσπαθείς να αποφύγεις.. Ταυτόχρονα όμως είσαι υποχρεωμένος  να χαρτογραφήσεις και το δρόμο αυτό , καθώς  η υλοποίηση των στόχων σου δεν εξαρτάται μόνο από τη δική σου βούληση. Παίζουν πολλοί ακόμα  στο παιχνίδι. Είναι υποχρέωση αυτών που καλούνται να μας κυβερνήσουν να εξετάζουν όλα τα σενάρια των εξελίξεων στις σχέσεις μας με τους άλλους. Αλλοίμονο, αν κάθε σκέψη, κάθε  συζήτηση, κάθε σενάριο που συζητείται στα άδυτα των διπλωματικών γραφείων  γίνεται με Δημόσια διαβούλευση !!!  Η κάθε κυβέρνηση κρίνεται  για τις τελικές της αποφάσεις και ενέργειες, που είναι αποτέλεσμα όλων των φανερών και κρυφών επαφών των μελών της με κάθε εμπλεκόμενο πρόσωπο ή θεσμό  και επ’ αυτών ασκείται φαντάζομαι η όποια αντιπολίτευση από τα υπόλοιπα κόμματα.
Πολύ σωστά τα έλεγε λοιπόν  ο Παπανδρέου ότι  δεν πάμε στο ΔΝΤ»..., όσο ήταν σε εξέλιξη η δημιουργία του μηχανισμού στήριξης της Ε.Ε. και πολύ σωστά  λέει  ότι ορισμένες  διαβουλεύσεις δε  μπορούν  να γίνονται δημόσια»..., όταν υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν ζημία στα συμφέροντα της Ελλάδας οι όποιες παρεξηγήσεις  γίνουν , από σκόπιμες παρερμηνείες συζητήσεων που δεν είναι καταγεγραμμένες σε  κανένα πρακτικό και σε κανένα πρωτόκολλο. Τίνος είναι η σοφή ρήση: "Στην πολιτική λέγονται πολλά που δε γίνονται και γίνονται πολλά που δε λέγονται";

Πιστεύω ότι , αν χαρακτηριστώ παπαγάλος , τουλάχιστον θα ανήκω σ’ εκείνο το είδος που εκτός από λέξεις και φράσεις καταθέτει τουλάχιστον και κάποιες σκέψεις, αναμένοντας  από τους σκεπτόμενους πολιτικούς αναλυτές της Ν.Δ. σοβαρή κριτική για τα λάθη (δεν αμφισβητεί κανείς ότι υπάρχουν) της κυβέρνησης, καθώς και εξηγήσεις  (εφόσον δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα ο πρώην  αρχηγός τους) γιατί , ενώ είχαν την εξουσία και την εντολή από το λαό να έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας  μέχρι και τώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις , μετά τις εκλογές του 2007, αυτοί την  εγκατέλειψαν  έντρομοι  χωρίς να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να δώσουν τις «σωστές»  λύσεις, που όψιμα , ως δια μαγείας ανακάλυψαν!
   Ή,  έστω, πριν μας πουν για τις καινούργιες τους ιδέες , οφείλουν τουλάχιστον μια συγγνώμη στον Ελληνικό λαό για την πεντάχρονη απραξία τους , που ήταν η αποφασιστική μαχαιριά στην όποια αξιοπιστία διέθετε η χώρα.

Τα «υπογείως» της Ελλάδας

Αυτό που µε ενόχλησε στον περί Ελλάδας λόγο του Ντοµινίκ Στρος - Καν, τον οποίο πρώτα διαβάσαµε και ύστερα τον ακούσαµε κιόλας, δεν ήταν τόσο το περιεχόµενό του. Αυτό δεν µε σκανδάλισε, οµολογώ. Ηταν τούφος. Η πληθωρική αλαζονεία της φράσης «οι Ελληνες ήταν µέσα στα σκατά κι ήρθαν σ’ εµένα να τους σώσω».

Οι δικές µας αµαρτίες, τα «σκατά» µέσα στα οποία βουλιάξαµε είναι όλα πια οδυνηρά φανερωµένα. Αλλά τι δικαιολογεί την αλαζονεία και την πόζα του «σωτήρα»; Πώς επιτρέπει στον εαυτό του τέτοια έπαρση ένας άνθρωπος που προΐσταται ενός οργανισµού, τον οποίο εµπνεύστηκε και ίδρυσε ο Κέινς, επί των ερειπίων του ΠαγκοσµίουΠολέµου, µε αποστολή να εξασφαλίζει τη διεθνή οικονοµική σταθερότητα και να αποτρέπει µια νέα κρίση α λα ‘29 και ο οποίος οργανισµός ήδη από τη δεκαετία του ‘70 εξετράπη του σκοπού του, έγινε ο σηµαιοφόρος της φιλελεύθερης απορρύθµισης της παγκόσµιας οικονοµίας και όταν η απορρύθµιση αυτή οδήγησε σε ένα νέο κραχ, το 2008, απέτυχε και να το προβλέψει αλλά και να προσαρµόσει τις οικονοµικές του συνταγές στη νέα πραγµατικότητα, τον µετά κραχ κόσµο;

Κι έπειτα, είναι κι εκείνη η σατανική λέξη «de facon souterrain» - υπογείως, που ο Στρος - Καν χρησιµοποίησε για να περιγράψει τις συζητήσεις του µε την Ελλάδα στους µήνες που προηγήθηκαν του Μνηµονίου. Σε κανέναν δεν αρέσει να µαθαίνει πως συζητούν γι’ αυτόν πίσω από την πλάτη του, πως η ζωή του κρίνεται υπογείως. Κι έχουν µαζευτεί πολλές υπόγειες διαδροµές στην ιστορία αυτή.

Υπογείως, το καλοκαίρι του 2007 ανακοίνωσε ο Αλογοσκούφης στον Καραµανλή ότι ο προϋπολογισµός εξόκειλε, υπογείως του εισηγήθηκε εκλογές, ώστε να ληφθούν µετεκλογικά «µε ανανεωµένη εντολή» περιοριστικά µέτρα που υπογείως σχεδιάζονταν και υπογείως µαταιώθηκαν όταν το εκλογικό αποτέλεσµα ήταν κατώτερο του αναµενοµένου, η νέα πλειοψηφία καχεκτική και ο Καραµανλής είπε το θρυλικό «Γιώργο, άσ’ το γι’ αργότερα». Υπογείως, επίσης, αντί µέτρων άρχισε ένα πάρτι που οδήγησε το πρωτογενές έλλειµµα να εκτιναχθεί από τα 4,5 δισ. του 2007 στα 11,5 το 2008 και στα 24 δισ. το 2009. Υπογείως άρχισε και η συζήτηση, αρχές του 2009, στην Ευρώπη περί του ενδεχοµένου να κληθεί το ∆ΝΤ να χειριστεί τον «φάκελο Ελλάς» αν προκύψει το µοιραίον, όπως είχε ήδη κάνει για δύο άλλες χώρες - µέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης (αλλά όχι της ευρωζώνης), την Ουγγαρία και τη Ρουµανία. Υπογείως άρχισαν και οι διερευνητικές επαφές του Ταµείου µε την Ελλάδα και τις πολιτικές της ηγεσίες από το καλοκαίρι του 2009, πριν από τις εκλογές.

Και το χειρότερο, πάλι σε υπόγειες διαδροµές, σε διαπραγµατεύσεις για την πολυθρύλητη «θαυµατουργή» αναδιάρθρωση του χρέους µοιάζει να εναποθέτουµε τις τύχες µας – αφού δεν καταφέρνουµε να τις πάρουµε στα δικά µας χέρια, να εµπνεύσουµε τον αναγκαίο συναγερµό ανόρθωσης και αλληλεγγύης.

Και τόσο πια συνηθίσαµε οι δρόµοι µας να ακολουθούν υπόγειες διαδροµές, ώστε πάει να κυριαρχήσει (µε τη βοήθεια και των εκµυστηρεύσεων του Στρος - Καν) και µια «υπόγεια ερµηνεία» της οικονοµικής και κοινωνικής καταστροφής που σήµερα βιώνουµε. Να αντιληφθούµε, δηλαδή, αυτό που είναι µια εθνική τραγωδία ως προϊόν συνωµοσίας. Να αντιληφθούµε τη µοιραία έκβαση χρόνων αµέριµνης παρακµής ως συνωµοσία µιας «παράγκας», που «έστησε» το παιχνίδι. Και γι’ αυτό βρεθήκαµε – αθώοι, κατά τα άλλα, εµείς – αιχµάλωτοι οικονοµικού πολέµου, υπό την επιτροπεία διεθνούς οικονοµικού ελέγχου.

Ε, λοιπόν, δεν ήταν δυστυχώς συνωµοσία. Ηταν η µοιραία έκβαση της επικοινωνίας µιας διεθνούς ηγεσίας που απέτυχε να προβλέψει τη διεθνή κρίση και να αντιδράσει έγκαιρα και ρεαλιστικά στην κρίση αυτή και µιας εθνικής πολιτικής ελίτ που υποτιµούσε τους κινδύνους, δεν προέβλεπε πόσο ραγδαίες και καταστροφικές θα ήταν οι αντιδράσεις των αγορών και – κυρίως – δεν µπορούσε νααπαλλαγεί από το θεµελιώδες δόγµα της ελληνικής πολιτικής ζωής – πως οι άνθρωποι που ψηφίζουν είναι νήπια, ακατάλληλα προς έκθεση στη δοκιµασία της αλήθειας, της ειλικρινούς έκθεσης των προβληµάτων και των προθέσεων. Που τα µαθαίνουν όταν είναι πια αργά.

του  ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ  απο τα ΝΕΑ

Πολιτική σε πολύπλοκους καιρούς


Χρόνια τώρα κυριαρχεί ένα ερώτημα στις πολιτικές συζητήσεις. Γιατί σήμερα δεν υπάρχει ένας Σαρλ Ντε Γκωλ, ένας Χέλμουτ Κολ, ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ένας Ζακ Ντελόρ; Γιατί το πολιτικό σύστημα ή ακόμη και οι κοινωνίες δεν παράγουν μεγάλους ηγέτες όπως παλιά;
Κατ’ αρχάς, αν διευρύνουμε λιγάκι τη συζήτηση, θα διαπιστώσουμε ότι τίποτε δεν παράγεται «όπως παλιά». Ούτε καν οι ντομάτες δεν είναι «τόσο νόστιμες όπως παλιά». Τα αυτοκίνητα «δεν είναι τόσο γερά όσο παλιά»· «οι άνθρωποι δεν είναι τόσο τίμιοι όπως παλιά»· «τα παιδιά δεν μορφώνονται τόσο καλά, όσο παλιά»· γενικώς «η ζωή δεν είναι τόσο καλή όσο παλιά».
Κατ’ αρχάς, υπάρχει η πατίνα του χρόνου που εξιδανικεύει το παρελθόν και μεγεθύνει τα προβλήματα του παρόντος. Είναι πολλοί εκείνοι που νοσταλγούν τη ζωή στις πόλεις πριν από πενήντα χρόνια –όπου «όλα ήταν πιο ανθρώπινα»– αλλά έχουν απωθήσει από τη μνήμη τους ότι όλοι οι δρόμοι ακόμη και πέριξ του κέντρου της Αθήνας βούλιαζαν στη λάσπη τον χειμώνα και στη σκόνη το καλοκαίρι. Είναι ανθρώπινο να νοσταλγούν οι παλιότεροι το παρελθόν, διότι νοσταλγούν την νιότη τους. Οταν κάποιος είναι νέος, δεν χρειάζεται νοσοκομείο και οι ελλείψεις στις υποδομές υγείας (που ήταν απείρως μεγαλύτερες από τις σημερινές) περνούσαν απαρατήρητες. Οι άνθρωποι πέθαιναν σε ηλικία που σήμερα θεωρούμε «μικρή» (εξήντα, εβδομήντα χρόνων), ενώ όσο ζούσαν δούλευαν τόσο πολύ που δεν είχαν τον χρόνο να σκεφθούν πόσο καλά ή πόσο άσχημα είναι. Συνεπώς, κάθε φορά που συζητάμε για «τα παλιά» πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη το μικρό καλάθι της μνήμης.
Αύξηση των παραμέτρων
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Η διευρυνόμενη πολυπλοκότητα στο κοινωνικό γίγνεσθαι και στην πολιτική διαδικασία. Αυτή καθ’ αυτή η αύξηση της ευημερίας προσθέτει πολυπλοκότητα στην κοινωνία. Για παράδειγμα, είναι διαφορετική και πιο εύκολη η διαχείριση των απορριμμάτων μιας κοινωνίας με κατά κεφαλήν εισόδημα 5.000 δολαρίων και πιο πολύπλοκη σε μια κοινωνία των 30.000 δολαρίων κατά κεφαλήν. Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε παραγωγή πολύ λιγότερων απορριμμάτων, ενώ ήταν μικρότερη η επέκταση των ανθρώπων στον χώρο, έστω δι’ εξοχικών κατοικιών. Υπάρχουν πολλές περιοχές ελεύθερες στις οποίες μπορούν να δημιουργηθούν ΧΥΤΑ χωρίς να ενοχλούν κανένα. Ετσι, η πολιτική απόφαση που ονομάζεται «Ολοκληρωμένος σχεδιασμός διαχείρισης απορριμμάτων» έχει σήμερα πολύ περισσότερες παραμέτρους να λάβει υπόψη, απ’ ό,τι θα είχε τριάντα χρόνια πριν: και την παραγωγή μεγαλύτερου όγκου σκουπιδιών και τις νέες πραγματικότητες στον χώρο που δημιούργησε η (νόμιμη ή αυθαίρετη) επέκταση των οικισμών.
Από την άλλη, ολόκληρη η βιομηχανική επανάσταση έγινε καίγοντας το ρυπογόνο κάρβουνο χωρίς κοινωνικές ή πολιτικές αντιδράσεις. Η πολιτική απόφαση όμως για τη χρήση ή μη της πυρηνικής ενέργειας είναι πολύ πιο δύσκολη απόφαση. Η ίδια η ιστορία προσθέτει πολυπλοκότητα και δεν δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις. Από την μία υπάρχει η ανάγκη απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα και από την άλλη οι εμπειρίες πυρηνικών ατυχημάτων. Δεν υπάρχουν καθαρές και αποδοτικές πηγές ενέργειας, υπάρχει όμως μια ακόρεστη δίψα για περισσότερη ενέργεια. Η πολιτική θέση υπέρ της πυρηνικής ενέργειας δεν προκύπτει όσο εύκολα κατάληγε κάποιος το 1960, δηλαδή πριν από το Τσερνομπίλ και την Φουκουσίμα. Υπάρχουν νέοι παράγοντες που πρέπει να σταθμιστούν, παράγοντες οι οποίοι ουδόλως απασχολούσαν τους ηγέτες των προηγούμενων εποχών.
Η ίδια η πολυδιάσπαση των σκοπών σε μια κοινωνία οδηγεί και σε πολυδιάσπαση του εκλογικού σώματος. Οι μεγάλες κατηγοριοποιήσεις του παρελθόντος, π.χ. εργοδότες - εργαζόμενοι δεν υπάρχουν πια. Ενας εργαζόμενος μπορεί ταυτόχρονα να είναι και μέτοχος επιχειρήσεων και μια φιλεργατική απόφαση (π.χ. αύξηση του βασικού μισθού) δεν είναι κατ’ ανάγκην καλοδεχούμενη από ολόκληρη τη μάζα των εργατών. Κάποιος μπορεί να συμπαθεί την Αριστερά για το οικολογικό της πρόταγμα, αλλά να την αντιπαθεί για κάποιον άλλο λόγο. Δύσκολα πλέον δημιουργείται εκείνη η κρίσιμη μάζα των «πιστών» που δημιουργεί την εικόνα του ηγέτη.
Ο ρόλος των media
Αλλά ακόμη κι αν δημιουργηθεί αυτή η εικόνα του ηγέτη υπάρχουν τα πανταχού παρόντα media για να τη ροκανίσουν. Σε μια εποχή δεκάδων τηλεοπτικών σταθμών, χιλιάδων εφημερίδων και εκατομμυρίων blogs θα ήταν αδύνατον να μη γίνει βούκινο η ερωτική σχέση του Τόμας Τζέφερσον με τη νέγρα δούλα του. Είναι σίγουρο ότι θα αναλυόταν σε χιλιάδες μεριές η «απάτη» του παράλυτου από την μέση και κάτω Φραγκλίνου Ντελάνο Ρούσβελτ να δείχνει ότι περπατάει ενώ κατ’ ουσίαν υποβασταζόταν από τον γιο του. Οπως ακριβώς σήμερα όλοι βλέπουμε τις φωτογραφίες του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί να στέκεται πάνω σε σκαμνάκι πίσω από το πόντιουμ για να μη φαίνεται κοντός.
Αν στη δεκαετία του ’60 υπήρχε αυτός ο ανταγωνισμός των media, σίγουρα όλοι θα αναρωτιούνταν και θα άφηναν υπονοούμενα για το «Happy birthday to you» που τραγούδησε η Μέρλιν Μονρόε στα γενέθλια του Τζον Κένεντι. Αντιθέτως, παλιά, όπως στην περίπτωση του Φρανσουά Μιτεράν, η εξώγαμη κόρη του δεν έγινε ποτέ θέμα. Ο Γάλλος πρόεδρος μυθοποιήθηκε ως ηγέτης εν απουσία κάποιων πτυχών της ζωής του. Τα ΜΜΕ από τη φύση τους ψάχνουν για τις σκανδαλιστικές πλευρές της ζωής των πολιτικών και τις προβάλλουν απομυθοποιώντας τους.
Αλλά ακόμη κι αν δεν υπάρχει κάτι επιλήψιμο στην προσωπική ζωή του πολιτικού, η απομυθοποίηση έρχεται διά της οικειότητας. Η φωνή του μυθοποιημένου αυτοκράτορα της Ιαπωνίας ακούστηκε πρώτη φορά μετά την ήττα της χώρας του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πολιτικοί μας είναι κάθε μέρα στο σαλόνι μας και όπως είπε ο Οσκαρ Ουάιλντ «η οικειότητα γεννά περιφρόνηση».
H τηλεόραση αναλώνει ταχύτατα ό,τι προβάλλει. Στην αρχή δημιουργεί την αίσθηση του οικείου, αλλά η διαρκής έκθεση σ’ αυτήν καλλιεργεί την πλήξη που μπορεί να καταλήξει σε αποστροφή. Κάποιος θα μπορούσε να αστειευτεί λέγοντας ότι «ένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν αντέχει να βλέπει τον ή τη σύζυγό του κάθε μέρα· πόσο θα αντέξει να έχει τον Ομπάμα κάθε απόγευμα στο σαλόνι του;». Η τηλεόραση είναι ένα μηχάνημα που καταβροχθίζει προσωπικότητες. Ο,τι φρέσκο υπάρχει κι έχει ενδιαφέρον, το προβάλλει τόσο πολύ μέχρι να το μπαγιατέψει πλήρως.
Πολυπλοκότητα και λαϊκισμός
Η διευρυνόμενη πολυπλοκότητα στα κοινωνικά (και συνεπώς στα πολιτικά) πράγματα δημιουργεί αισθήματα άγχους στους πολίτες. Αυτό μεταφράζεται ή σε παθητική στάση («τίποτε δεν μπορεί να γίνει») ή στην ανάγκη απλοποίησης των σύνθετων καταστάσεων. Εκεί βρίσκουν γόνιμο χωράφι οι λαϊκισμοί, είτε των πολιτικών είτε των ΜΜΕ. Η βασική αρετή του λαϊκισμού είναι η απλοϊκότητα του μηνύματός του. Ψεύδεται διά της απλοποίησης των σύνθετων καταστάσεων. Μεταφράζει την πραγματικότητα σε συνωμοσία είτε σε βολική γενίκευση («όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο»). Φυσικά, ο λαϊκισμός δεν λύνει προβλήματα, απλώς πάντα βρίσκει κάποιον ένοχο γι’ αυτά. Μεταφέρει τη συζήτηση σε ορατούς ή πιο συχνά σε αόρατους εχθρούς και στο τέλος οι απλοϊκές πολιτικές που εφαρμόζει απλώς διογκώνουν τα υπάρχοντα προβλήματα.
Η μαγεύτρα τηλεόραση
Το λιγότερο πολιτικό πρόβλημα των πολιτικών, αλλά και το πλέον δυσεπίλυτο, είναι η διαχείριση της δημόσιας εικόνας τους. Αυτή διαμορφώνεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά με τους κανόνες που αυτά θέτουν. Δεν υπάρχει ασφαλής δοσολογία έκθεσης. Οι πολιτικοί δεν έχουν την πολυτέλεια άλλων δημοσίων προσώπων (σταρ, ηθοποιοί κ. ά.) να απομακρύνονται κατά καιρούς από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι εκλεκτοί του λαού πρέπει διαρκώς να λογοδοτούν, που σημαίνει ότι πρέπει να είναι διαρκώς στην τηλεόραση, άρα περνούν ταχύτατα από την οικειότητα στην πλήξη. Ακόμη κι όταν αποφεύγουν τις πολλές επαφές με την TV, τα βίντεο αρχείου είναι στη μικρή οθόνη να καλλιεργούν την πλήξη.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής στα χρόνια της τηλεόρασης είναι ότι το χαζοκούτι συμπυκνώνει τον πολιτικό χρόνο. Κάθε πολιτική διεργασία –που εκ της φύσεώς της απαιτεί χρόνο για να ολοκληρωθεί– είναι «αιώνας» για τα δελτία ειδήσεων που αναμετριούνται με τη «μέση τηλεθέαση του λεπτού». Ειδικά για την ελληνική τηλεόραση, κάθε πρόβλημα πρέπει να λύνεται κατά τη διάρκεια του δελτίου, αλλιώς το επόμενο ξεκινά με τη χαρακτηριστική φράση «με καθυστέρηση αντέδρασε η κυβέρνηση στο πρόβλημα που αποκαλύψαμε χθες...».
Γράφαμε και παλιότερα ότι η τηλεόραση αναδεικνύει ταχύτατα κάποια ζητήματα και το ίδιο γρήγορα τα εξαντλεί. Στην προ της τηλεόρασης εποχή, η πολιτική ζύμωση γινόταν με τον ρυθμό της τυπογραφίας: στην ταχύτερη περίπτωση μέρα με τη μέρα που εκδίδονται οι εφημερίδες. Στην εποχή των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, η πολιτική ζύμωση γίνεται λεπτό προς λεπτό, δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο.
Οπως σημείωσε και ο μεγάλος θεωρητικός των media Νιλ Πόστμαν, ο τυπωμένος λόγος ευνοεί τη σκέψη πριν από τη δράση, τα ηλεκτρονικά Μέσα τη δράση πριν από τη σκέψη. Οπως σημείωσε ο ίδιος, «στην εποχή της τυπογραφίας είχαμε σοβαρή πολιτική. Oι άνθρωποι διάβαζαν βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά, μπροσούρες και φυλλάδια. Eίχαν να κάνουν με ιδέες και εναλλακτικές δυνατότητες ζωής. Στον πολιτισμό της εικόνας έχεις στην τηλεόραση απομίμηση δημόσιας συζήτησης». Τα προβλήματα απογυμνώνονται από τις παραμέτρους των, το δε σοκ της εικόνας είναι τέτοιο που μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορες και φυσικά απερίσκεπτες αποφάσεις. Το ζήσαμε, εξάλλου, πολλάκις στο πρόσφατο παρελθόν, με πολλές πολιτικές αποφάσεις πολιτικών στελεχών που ελήφθησαν σε ζωντανή μετάδοση...
Διαβάστε
- Αλέξης ντε Τοκβίλ, «Η δημοκρατία στην Αμερική», εκδ. Στοχαστής
- Νιλ Πόστμαν, «Διασκέδαση μέχρι θανάτου. Ο δημόσιος λόγος στην εποχή του θεάματος», εκδ. Κατάρτι

Του Πασχου Mανδραβελη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ


   Οι διακοπές του Πάσχα μου έδωσαν την ευκαιρία να βγω για...κυνήγι. Πήρα λοιπόν τη φωτογραφική μου μηχανή και σας παρουσιάζω μέρος της λείας μου. Η άνοιξη μας δίνει πλήθος από όμορφες εικόνες, μεθυστικές μυρωδιές, μαγευτικούς ήχους, αρκεί να έχουμε μάτια να  δούμε, μύτη να μυρίσουμε,  αφτιά να ακούσουμε.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ


1η Μαϊου 1886. Στο Chicago των Η.Π.Α. στην πλατεία Haymarket συναντώνται απεργοί εργάτες και διαμαρτύρονται διεκδικώντας τα αυτονόητα. 8ωρη εργασία , ανθρώπινες συνθήκες και στοιχειώδη ασφάλεια στην εργασία τους. Οι εργάτες ήταν στη διάθεση των αφεντικών απο την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου σε μια ιδιότυπη εργασιακή δουλεία σε άθλιες συνθήκες και πολλές φορές ανασφάλιστοι. Στη διάρκεια της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας γίνονται επεισόδια και χάνουν τη ζωή τους πολλοί απεργοί.
Ανάλογες απεργίες γίνονται διαχρονικά και σε άλλες χώρες στον κόσμο και το εργατικό κίνημα προσλαμβάνει οικουμενικό χαρακτήρα.

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.
Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".
Το Μάη του 1963, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Το 1976, πάλι πρώτη Μαΐου, είχαμε το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε τροχαίο. Ο Αλέκος Παναγούλης έχει μείνει στην ιστορία σαν σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας για την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού , τον Αύγουστο του 1968. Είχε συλληφθεί άμεσα και είχε τελειώσει την απολογία του με τη φράση "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας". Η παγκόσμια κατακραυγή της δίκης απέτρεψε την εκτέλεση του Παναγούλη. Στη φυλακή βασανίστηκε μέχρι την απελευθέρωσή του. Η αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος τον Αύγουστο του 1973 κάλυπτε και τον Αλέκο Παναγούλη. Η συγκυρία του θανάτου του Παναγούλη σε τροχαίο χαρακτηρίζεται από πολλούς ιδιαίτερα ύποπτη, επειδή μόλις λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φέρει στη δημοσιότητα στοιχεία από τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ.


Σήμερα, μετά απο τόσα χρόνια, οι αγώνες των πρώτων εργατικών κινημάτων αποκτούν ιδιαίτερη σημασία , καθώς παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες μια σφοδρή αντεπίθεση της εργοδοσίας με στόχο την κατάργηση των δικαιωμάτων, που με αγώνες και αίμα κέρδισαν οι εργαζόμενοι διαχρονικά και τη σταδιακή επαναφορά των ανθρώπων της εργασίας στην αρχική τους κατάσταση, στην εποχή του εργασιακού μεσαίωνα.
Γιαυτό δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, αλλά απεργία. Είναι η μέρα μνήμης και υποχρέωσης όλων των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου να μένουν σε συνεχή εγρήγορση και να αντιδρούν δυναμικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια της εργοδοσίας για επαναφορά στην εποχή της εργασιακής δουλείας.
Τα χαζοχαρούμενα μοντελάκια των πρωινάδικων των τηλεοπτικών μας εκπομπών με τα λουλουδάκια στα μαλλιά δίνουν έμφαση μόνο στην απαρχή της Άνοιξης, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και αυτό.

1η ΜΑΪΟΥ του Μάνου Λοίζου
ΟΛΕΣ οι εκδοχές για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς.