Follow by Email

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Ποιον ψηφιζουμε;



Η κεντροαριστερά περνά αναμφισβήτητα μια κρίσιμη φάση. Η εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη του επικεφαλής της ΔΗ.ΣΥ. και το αποτέλεσμά της θα είναι το κριτήριο για τη θέση και το μέγεθός  της στον πολιτικό χάρτη. Είτε θα  δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να ανασυγκροτηθούν οι προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις  και να αποτελέσουν βασικό πόλο στα πολιτικά δρώμενα του τόπου είτε  η Ελλάδα θα επιστρέψει για πολλά χρόνια στη συντήρηση μετά από μια καίρια στρατηγική νίκη της δεξιας με αρωγό την ολέθρια πολιτική συμπεριφορά των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που εν ονόματι της αριστεράς πολιτευτηκαν ακραία συντηρητικά. Την πολιτική Καμένου που ακολουθήθηκε, συνειδητά ή χάριν της καρέκλας κάποιων,  την πληρώνει στο ακέραιο η αριστερά!
  Οι πολλοί υποψήφιοι για την ηγεσία της ΔΗ.ΣΥ. δεν είναι καλό σημάδι. Δείχνει ανάγλυφα την παθογένεια του χώρου, που παράγει πολύ περισσότερους ηγέτες απ ' όσους μπορεί να καταναλώσει . Σε κρίσιμες ιστορικά στιγμές επιβιώνουν οι πολιτικές παρατάξεις που συσπειρώνονται και υποστηρίζουν τις επιλογές τους, ακόμα κι αν αυτές αποδεικνύονται λαθεμένες. Εδώ έχουμε ένα ιστορικό παράδοξο. Οι επιλογές μιας παράταξης  δικαιώνονται  ιστορικά με τίμημα μια τεράστια πολιτική και εκλογική φθορά και αντί οι πολιτικοί της αντίπαλοι να απολογουνται  στον Ελληνικό λαό για τα πεπραγμένα και τις πολιτικές  τους απάτες, καθώς την ώρα της κρίσης, όταν απαιτούνταν πολιτική νηφαλιότητα, αυτοί γέμιζαν τις πλατείες των "αγανακτισμένων" και φόρτωσαν στις πλάτες του λαού  επιπλέον  έξι χρόνια κρίσης,  ανέχειας και ανασφάλειας, έχοντας ήδη δικαιωμένο τον φυσικό της ηγέτη, φαίνεται να πελαγοδρομει, αναζητώντας σωτήρες. Κατά τη γνώμη μου, οι υποψήφιοι ηγέτες της ΔΗ.ΣΥ. θα πρέπει να απαντήσουν με σαφήνεια στο δίλημμα: Ξαναπιανουμε το νήμα της σοσιαλιστικής δημοκρατικής αριστεράς στο σημείο που κόπηκε βίαια το 2011, καταλογιζοντας τις πολιτικές ευθύνες των πρωταγωνιστών της,  υποστηρίζουμε τις επιλογές, που δικαιώθηκαν πολιτικά  και  συνεχίζουμε τις μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν, ώστε να απαλλαγούμε από το πελατειακό κράτος του παρελθόντος διορθώνοντας ταυτόχρονα τα λάθη και παραλήψεις  της μεταπολίτευσης, ως ιστορική συνέχεια της κεντροαριστεράς ή αποδεσμευομαστε από  τα έως τώρα πεπραγμένα και την ιστορία  της  και δημιουργούμε ένα καινούργιο προοδευτικό κίνημα, που ξεκινάει από σήμερα την πολιτική του ιστορία χωρίς τα βαρίδια για τα κακώς  κείμενα, αλλά και τα παράσημα των επιτυχιών του παρελθόντος;
 Ο τρόπος που ξεκίνησε η διαδικασία επανασυγκολλησης των δυνάμεων της κεντροαριστεράς δε βοηθά καθόλου  την δεύτερη προοπτική πόσο μάλλον, όταν υποστηρίζεται από ανθρώπους με ενεργό ρόλο - θετικό η αρνητικό -στην πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου.
 Προσωπικά θα ψηφίσω τον υποψήφιο που θα υποστηρίξει με συνέπεια την πρώτη εκδοχή. Αυτόν που θα αποδεχθεί την πολιτική κληρονομιά της παράταξης που ανήκει, θα υποστηρίξει τη θετική προσφορά της στην Ελλάδα και θα μοιραστεί την ευθύνη για τις αστοχίες της.  Ακόμα εκτιμώ  ότι η  εκλογή προέδρου συγκεκριμένου κόμματος στην ηγεσία της ΔΗ.ΣΥ. υπάρχει κίνδυνος να εκληφθεί από το εκλογικό σώμα σαν η κυριαρχία του σε μια οικογενειακή διαμάχη κατανομής ρόλων και δεν θα βοηθήσει στη συνοχή της ούτε στην εκλογική της επιτυχία.  Είμαι της γνώμης ότι στη φάση αυτή δεν έπρεπε να είναι  υποψήφιοι οι αρχηγοί των κομμάτων, που τη συγκροτούν, ούτε προβεβλημένα στελέχη τους, καθώς μια εκλογική τους επιτυχία μπορεί να ερμηνευτεί λάθος σαν δικαίωση του κόμματος που ηγούνται η προέρχονται με ότι αυτό συνεπάγεται. Ο ηγέτης που θα προκύψει απ' αυτές τις εκλογές, πρέπει να μπορεί να εγγυηθεί την ομαλή μετάβαση της ΔΗ.ΣΥ. από πολυκομματική οντότητα σε ένα ενιαίο δημοκρατικό, προοδευτικό και  σύγχρονο κόμμα με ισχυρούς πολιτικούς δεσμούς των μελών του. Το επόμενο βήμα θα έπρεπε να  είναι η επιλογή του ηγέτη του ενιαίου πλέον κόμματος που θα διεκδικήσει την εξουσία με συγκεκριμένο πολιτικό αφήγημα για τη χώρα. Φυσικά θα ήταν ευτύχημα για το χώρο, αν αυτός που θα προκύψει τώρα, αποδειχθεί ότι θα έχει την ικανότητα που θα απαιτεί ο νέος του ρόλος.
  

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

1o ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΣΤΟ ΑΛΣΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ





            Ο Εθελοντικός Αιμοδοτικός Σύλλογος Λεπτής "Άγιος Σπυρίδων"  στα πλαίσια των δράσεων του, σε συνεργασία με τον Σύλλογο Μουσικών και Φίλων Μουσικής Νέας Ορεστιάδας: "Δημητρός Αραμπατζής", σας προσκαλεί στο 1ο Φθινοπωρινό Μουσικό Φεστιβάλ που διοργανώνει το Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 2017, στο Άλσος του Αγίου Γεωργίου στον οικισμό της Λεπτής Ν. Ορεστιάδος.

            Η εκδήλωση περιλαμβάνει διάφορες μουσικές περιπλανήσεις από τοπικά σχήματα του συλλόγου μουσικών και φίλων της μουσικής «Δημητρός Αραμπατζής», ενώ τη βραδιά θα κλείσουν οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC. Το πρόγραμμα έχει ως εξής:


                        20:00 JAZZ QUARTET

                        20:30 THE BAND LIVE

                        21:15 ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC

 Η είσοδος για το κοινό είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Ενώ η εκδήλωση είναι φιλική για τα παιδιά



ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC (Thrax Punks)

Τι σχέση μπορεί να έχουν τα παραδοσιακά κάλαντα της Θράκης με την Πανκ? Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC, όταν ο Γιώργος Σταυρίδης και ο Βαϊτσης Χαρακοπίδης αποφάσισαν να “τα πούνε” από το 2008 και μετά παίζοντας σε γάμους, πανηγύρια, πορείες, σκηνικά μέχρι που σε γιούρτα συνάντησαν τον Πάνο Γκίνη! Παντού και πουθενά αναμειγνύοντας συστατικά από όλες τις μουσικές και κουλτούρες του κόσμου, παίζουν τη μουσική τους, χωρίς η λέξη Πανκοπανηγυροψυχεδέλεια να φτάνει για να περιγράψει τον ήχο τους. Άλλοτε πολλοί και άλλοτε λίγοι με εργαλεία τους Γκάιντες, Λύρες, Νταούλια “καταστρέφουν” :) οποιαδήποτε εκδήλωση.

Thrax Punks started playing music from 2008 when George Stavridis and Vaitsis Charakopidis met each other after they played in gigs, such as weddings, traditional festivals and customs, many music festivals, even in protests on the road! Living on the era of actually “no genre” and influenced by many styles of music with the Greek underground punk scene to be the key to their relationship back then, they continued to adopt several elements on their music. In autumn of 2015 they met Panos Gkinis during a jamming concert, where he joined the band. After they played together in many gigs around Greece, they decided to record their first live demo album called “ΠΑΝΚΟΠΑΝΗΓΥΡΟΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ” (punk mixed with fete Thracian party music and psychedelic music)

Περισσότερα / More info:

Website: 
www.thraxpunks.com
Facebook: 
https://www.facebook.com/ThraxPunks
Youtube: 
https://www.youtube.com/ThraxPunks
Soundcloud :
https://soundcloud.com/thrax-punks
Bandcamp: 
https://thraxpunks.bandcamp.com/

Videos:

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Φ.Π.Δ. στα σκαριά!!!

Όπως πληροφορούμαι από αναξιόπιστες κυβερνητικές πηγές (άντε βρες αξιόπιστες) νέο φόρο έχει στα σκαριά η κυβέρνηση. Ειδικοί συμβουλοι, που έχουν μελετήσει σε βάθος την ψυχολογία του Έλληνα, κατέληξαν στη θέσπιση ειδικών φόρων, που θα εκμεταλλεύονται τα προτερήματα (κατά άλλους τη μαλακία), που χαρακτηρίζουν τη φυλή μας. Μια, συγγνώμη, ένα απ' αυτά είναι η συνήθειά μας να διαμαρτυρόμαστε από τη μια, ότι το κράτος μας έχει πάρει και τα σώβρακα και η επίδειξη αρχοντιάς και καλοζωίας απο την άλλη με παρουσία δια  φωτογραφιών  και βιντεο στο fb και τα άλλα μέσα κοινωνικης δικτυωσης   στα πιο in μαγαζιά διασκέδασης, στα πιο ακριβά θέρετρα, στις πιο εξωτικές παραλίες της Ελλάδας και άλλων παραδείσιων νήσων του κόσμου, δίπλα σε πισίνες εφτάστερων ξενοδοχείων με τη φραπεδιά και το ποτό μας στο χέρι κ.λ.π. Υπάρχει λοιπόν η σκέψη θεσμοθέτησης του Φ.Π.Δ. (φόρος πολυτελούς διαβίωσης) , ο οποίος θα τεκμαίρεται από τις φωτογραφίες που ανεβάζει ο καθένας στο fb και στα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ανέβασες, φιλαράκο, φωτογραφία λιάζοντας την κορμάρα σου στη Μύκονο και μας το παίζεις άνεργος; Κατευθείαν χρέωση 10 ευρώ σαν Φ.Π.Δ. στο λογαριασμό σου . Φωτογραφία με αστακομακαρονάδες, τσίπουρα, κοψίδια κι άλλα τέτοια καλούδια στο τραπέζι με παρέα; 20 ευρώ αυθωρεί και παραχρήμα στον καθένα! Βιντεάκι σε live μετάδοση στο μαγαζί που τραγουδάει ο Ρέμος πουλάκι μου; Και μου χρωστάς τέσσερα νοίκια γιατί τάχα μου δεν πληρώθηκες ακόμα από τη δουλειά σου; Φ.Π.Δ το 1/10 απ' αυτά που έδωσες για είσοδο! Να το ευχαριστιούνται και όλοι οι άλλοι οι ταλαίπωροι, που καθηλωμένοι στα σπίτια τους από την ανέχεια ,  βλέπουν την τάδε και τον τάδε να καλοπερνάνε εδώ και κει και να κλαίγονται, όποτε τους συναντούν,  ότι τάχα μου η κρίση τους έχει γονατίσει! Όλοι αυτοί μάλιστα θα αποτελούν και το Σ.ΤΕ.Π.Δ.Ε. (σώμα τεκμηρίωσης πολυτελούς διαβίωσης Ελλήνων), που θα συλλέγει και θα αποστέλλει στην εφορία τα τεκμήρια!

(Τα παραπάνω είναι μυθεύματα του γράφοντα, στην προσπάθεια του να κανει χιουμο

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Περί αριστείας ο λόγος.

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία και έχει γίνει αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης η έννοια  της αριστείας ως αξίας  και ο ρόλος των αρίστων ως προσώπων επί των τιμών από τη μια και ανάληψης ηγετικών  θέσεων από την άλλη στη κοινωνική μας ζωή. Είναι αυτονόητο ότι σε κάθε κοινωνία οι μπροσταρηδες σε οποιοδήποτε τομέα είχαν πάντοτε την εκτίμηση και το θαυμασμό των υπολοίπων ανθρώπων και αποκτούσαν αυτοδίκαια προνομιακή θέση στην κοινωνία που ζούσαν.  Όσο η αριστεία είχε πραγματικό περιεχόμενο και οι άριστοι δεν αμφισβητούνταν από κανέναν για τις ικανότητες τους στον τομέα τους, όλα καλά. Όταν όμως φτάσαμε στην εποχή των κατασκευασμένων η εξαγορασμενων "αριστειων" και "αρίστων", γιατί μ' αυτόν τον τρόπο κατόρθωναν οι έχοντες και κατέχοντες να διεισδύουν σε θέσεις εξουσίας και να αποκτουν κοινωνική υπόσταση, μετατρέποντας την αριστεία σε εργαλείο κοινωνικής και πολιτικής καταξίωσης, πλέον η αριστεία απέκτησε πολιτική  διάσταση. Οι υπέρμαχοι της αριστείας στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους προβάλλοντας την ως διαχρονική αξία, ενώ οι επικριτές στη διαπίστωση, ότι αποτελεί πλέον εργαλείο της άρχουσας τάξης για να διαιωνίζει την παρουσία της στις θέσεις εξουσίας, καθώς μάλιστα έχει καταφέρει με τα δικά της μέτρα να ορίζει το περιεχόμενο της, καθώς  και τα κριτήρια ανάδειξης των "αρίστων" της.   Έχει δημιουργηθεί μια βιομηχανία παραγωγής "αρίστων" που ξεκινάει από την προσχολική ηλικία (το 90% των μαθητών δημοτικού  είναι άριστοι) και φτάνει μέχρι την ανώτατη εκπαίδευση (και η κουτση  Μαρια πλέον είναι κάτοχος διδακτορικού)  και αφορά όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ο όρος "κρίση αξιών", που όλοι διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει, αυτό το φαινόμενο περιγράφει.  Η αριστεία μεταφράζεται σαν το αποτέλεσμα ενός πετυχημένου   αγώνα συλλογής "τυπικών προσόντων" απ' αυτούς που έχουν την οικονομική άνεση  η τις κατάλληλες  συνθήκες να το κάνουν και χρησιμοποιούνται σαν εργαλεία διεκδίκησης μιας θέσης  στον  ήλιο της εργασίας  στα πλαίσια  μιας σημαδεμένης εξ αρχής "αξιοκρατίας", όπου η κοινωνική και οικονομική ελίτ παίζει με άνισους όρους στο δικό της γήπεδο. Παραδόξως όλες οι καλά αμοιβομενες  θέσεις σε οποιοδήποτε κράτος ή διεθνή οργανισμό καταλαμβάνονται από γόνους της πολιτικής και οικονομικής ελίτ με διαπιστευτήρια από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, στα οποία βέβαια πρέπει να πληρώσει κανείς αδρά για να σπουδάσει. Οι πραγματικοί άριστοι που μπαίνουν εκεί με κάθε είδους υποτροφίες είναι συνήθως τα παιδιά της κατώτερης τάξης, που κάνουν εν τέλει τη σοβαρή δουλειά σαν "σύμβουλοι" με δυσανάλογες αμοιβές στο πλευρό των "αρίστων",  που δρέπουν τους παχυλούς μισθους, τις δάφνες και την καταξίωση στα μάτια των πολιτών. Το ίδιο συμβαίνει κατά κανόνα σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, όπου το περιτιλυγμα σε κάθε προϊόν έχει συνήθως μεγαλύτερη σημασία από το περιεχόμενο του. Η συζήτηση  επομένως για την αριστεία δεν αφορά την αμφισβήτηση της ως αξίας, αλλά   στον τρόπο που αυτή ορίζεται και χρησιμοποιείται από την εκάστοτε πολιτική εξουσία για την εξυπηρέτηση της δικής της εκλογικής πελατείας. Το νερό είναι το απαραίτητο στοιχείο για τη ζωή και κανείς δεν το αμφισβητεί ως αξία, όταν κάνει κριτική σ ' εκείνους που το ιδιοποιούνται, επειδή έχουν τη δύναμη να το κάνουν, και αποφασίζουν ποιοι θα ζήσουν και ποιοι θα πεθάνουν ειτε από δίψα, είτε με πνιγμό.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΑΓΙΑΣΜΕΝΑ ΣΤΥΛΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ



Δεν ξέρω πόσο βοηθούν τους μαθητές τα αγιασμένα στυλό στην επιτυχία τους στις Πανελλαδικές εξετάσεις.

Δεν μπορώ να φανταστώ ένα δίκαιο Θεό να βοηθάει κάποιον υποψήφιο για τα ΑΕΙ, που τον παρακάλεσε από βραδύς , να ξεπεράσει και να πάρει τη θέση κάποιου άλλου, που δεν έκανε παρακλήσεις, αλλά ξενύχτησε πολλά βράδια διαβάζοντας.

Χρειάζεται άραγε ο Θεός παρακάλια και γητειές για να τυγχάνουν "ιδιαίτερης μεταχείρισης" οι "Δικοί του" άνθρωποι; Αν τα χρειάζεται δε φτάνει η σιωπηλή προσευχή του πιστού μαθητή λίγο πριν πάει στο σχολείο ή στην προσευχή που γίνεται σ' αυτό; Γιατί επιτρέπεται στους τσαρλατάνους των θρησκειών να τις χρησιμοποιούν μ' αυτό τον τρόπο;

Έχω τη γνώμη ότι αυτή η συνεχής και πολλές φορές φαιδρή "θρησκευτική γυμναστική", που χρησιμοποιεί την πίστη και την άδολη θρησκευτικότητα των απλών ανθρώπων εξυπηρετεί τη δημιουργία της αόρατης πνευματικής αλυσίδας, με την οποία κάποιοι καθοδηγούν και ελέγχουν μεγάλες ομάδες ανθρώπων αποκτώντας μ' αυτό τον τρόπο κοσμική εξουσία οι ίδιοι και δεν έχει καμία σχέση με τη φιλοσοφία του Χριστιανισμού. Εκεί εφάπτονται οι παραπολιτικές με τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, όπου η μια δίνει νερό στο μύλο της άλλης δηλητηριάζοντας ταυτόχρονα και την πολιτική και τη θρησκεία.


Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

ΝΑ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ;

  Φανταστείτε τη σκηνή:   Οι πολιτικές, στρατιωτικές και θρησκευτικές αρχές του τόπου καμαρώνουν δίπλα στο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που αμέσως μετά την ανακήρυξή του σε επίτιμο δημότη  από το δήμαρχο παίρνει το λόγο και λέει περίπου τα εξής:
   "Αξιότιμε Περιφερειάρχη, αγαπητέ Δήμαρχε, Στρατηγέ, Σεβασμιότατε,  δημότες και δημότισσες  του Δήμου Ορεστιάδας,
Ευχαριστώ πολύ για την τιμή, που μου κάνετε, να με ανακηρύξετε επίτιμο Δημότη του Δήμου σας, αλλά δεν θα αποδεχθώ αυτή την ιδιότητα!  Θα εξηγήσω αμέσως αυτή μου την απόφαση. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας συμβολίζει στα μάτια των πολιτών τον ανώτατο εκπρόσωπο της πολιτείας, καθώς επίσης  και του πολιτικού  κόσμου  της χώρας στο σύνολό του, από τα σπλάχνα  του οποίου άλλωστε προέρχεται.
   Στο νομό σας, στο Δήμο σας είναι έκδηλη η εικόνα της εγκατάλειψης  από την πολιτεία.

  • Ο κάθετος άξονας δεν λέει να τελειώσει εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον και απ' ότι είδα δεν χρειάζονται δα ούτε  γέφυρες ούτε  σήραγγες που θα δυσκόλευαν το έργο.
  • Το τρένο έχει εγκαταλειφθεί εδώ και πολύ καιρό, αλλά και με τα δρομολόγια που γίνονται ακούγεται ότι πιο γρήγορα και με καλύτερες συνθήκες ταξίδευε κανείς πριν 30 χρόνια παρά τώρα.
  • Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη  και πληρώνετε εδώ με μεγαλύτερη συνέπεια τους φόρους στο κράτος από οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Ελλάδας.
  • Το κοντινό σας Νοσοκομείο αποδυναμώνεται
  • Καμία Δημόσια επένδυση δεν γίνεται παρ' ότι βρίσκεστε στο πιο ευαίσθητο τμήμα της Ελληνικής επικράτειας.
   Να μη σας κουράζω αναφέροντας και άλλες περιπτώσεις εμπαιγμού σας από την πολιτεία, που εσείς τα ξέρετε και τα ζείτε στην καθημερινότητά σας.
 Η ανακήρυξή μου ως επίτιμου Δημότη  υποψιάζομαι ότι είναι είτε μια ευφυής κίνηση του Δημοτικού σας Συμβουλίου  με στόχο την ειρωνεία  του πολιτικού κόσμου της χώρας και τον δημόσιο εξευτελισμό του δι εμού, είτε επιβράβευσή του επειδή προφανώς δεν έχετε  αντιληφθεί τις ευθύνες της πολιτείας και ημών των πολιτικών, που διαχειριστήκαμε τις τύχες της Ελλάδας για την κατάσταση του τόπου σας και μας τιμάτε αδιακρίτως, γιατί απλά και μόνο κάναμε τον κόπο να σας επισκεφτούμε στη γιορτή σας. Αν ισχύει το πρώτο, δεν δέχομαι τη διάκριση, γιατί δεν συμφωνώ στο δημόσιο εξευτελισμό  των πολιτικών, που κυβέρνησαν τη χώρα, μεταξύ των οποίων ήμουν και εγώ. Αν ισχύει το δεύτερο, δεν έχω καμία δουλειά να είμαι συνδημότης με πολίτες, που  λογίζονται  το φτύσιμο για ψιχάλα και τιμούν  πολιτικούς, που δεν ασχολήθηκαν  ποτέ στα σοβαρά με τη λύση των προβλημάτων τους.
     Αντ'  αυτού θα φροντίσω να στηθεί στην πόλη σας  και σε κάθε πόλη του νομού σας ένα άγαλμα αφιερωμένο στον "Άγνωστο Δημότη" , που παρά την εγκατάλειψή του από την επίσημη πολιτεία, συνεχίζει να ζει, να αγωνίζεται και να κρατάει ζωντανό αυτόν τον τόπο.
 Σας ευχαριστώ."
 


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΩΡΡΑ





Παρακολουθώντας την ιστορία με τον Σώρρα, από τη στιγμή μάλιστα που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια τα γραφεία του σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, μ' απασχόλησαν  δύο βασικά ερωτήματα.

α. Υπάρχουν τόσοι ηλίθιοι, που πιστεύουν ότι ο Σώρρας έχει τα δις που ισχυρίζεται και μπορεί να τους ξεπληρώσει τα δάνεια και τις υποχρεώσεις τους στην εφορεία, αλλά τους ζητάει συνδρομή για να πληρώνονται τα ενοίκια των γραφείων;
β. Είναι δυνατόν ένα κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μη μπορεί να ελέγξει, αν κάποιος πολίτης του έχει τέτοιες δυνατότητες ή αν δεν τις έχει να τον επιτρέπει να εξαπατά τόσο κόσμο;
Δεν μπορώ να δεχθώ ότι υπάρχουν τόσοι ηλίθιοι μαζεμένοι σε μια χώρα, ούτε ότι το επίσημο κράτος είναι τόσο ανίκανο, που δεν μπορεί να προστατέψει στοιχειωδώς τους πολίτες του. Κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει, που να είναι συμβατό με τη λογική.
Ξεκινάω λοιπόν με δεδομένο ότι δεν είναι ηλίθιοι όλοι,  όσοι ακολουθούν το Σώρρα. Τι άλλο μπορεί να συμβαίνει; Θεωρώ πιθανότερο οι περισσότεροι να είναι απελπισμένοι άνθρωποι με χρέη σε τράπεζες και εφορείες, που είναι βέβαιοι ότι δεν είναι δυνατόν να τα αποπληρώσουν. Βλέπουν κατάματα τον κίνδυνο, να χάσουν το σπίτι τους, δεν μπορούν να συναλλάσσονται μέσω των τραπεζών τη στιγμή μάλιστα που αυτός ο δρόμος είναι ο μοναδικός που θα δικαιολογεί οποιαδήποτε φοροελάφρυνση. Σκέπτονται σίγουρα σαν λύτρωση τη «σεισάχθεια», που θα τους βάλει ξανά σε μια υποφερτή οικονομική ζωή, αλλά δεν έχουν το οικονομικό, νομικό και ηθικό "δικαίωμα" να τη διεκδικήσουν ευθέως.  Θα ήταν πρόθυμοι να υποστηρίξουν οποιονδήποτε έδινε υποσχέσεις για κάτι τέτοιο ή θα μπορούσε να εκφράσει οργανωμένα μια κίνηση μ' αυτή την απαίτηση. Μια τέτοια οργανωμένη κίνηση των πολλών υπερχρεωμένων πολιτών με πολιτικούς όρους και σοβαρή οργανωτική δομή, σίγουρα θα ήταν επικίνδυνη και για την κυβέρνηση και για τους δανειστές (βλέπε τράπεζες). Ο Σώρρας σε όλους αυτούς έκλεισε το μάτι. Φόρεσε μάλιστα και την προβιά του "Ελληναρά" δίνοντας και στους υποστηρικτές του το αντίστοιχο ένδυμα για να κρύβονται οι ταπεινές στην ουσία επιδιώξεις τους. Εμφανίστηκε σαν ο μοναδικός συνδετικός τους κρίκος, που έδωσε ελπίδα, έστω και μέσω του παραμυθιού του ότι κάτι μπορεί να γίνει. Οι ακόλουθοί του δεν πιστεύουν σίγουρα το παραμύθι του. Είδαν απλά ένα φως σε κάποιο τούνελ σχετικό με το πρόβλημά τους, στο οποίο μάλιστα κυμάτιζαν πλήθος οι Ελληνικές σημαίες,  και μπήκαν για να δηλώσουν την παρουσία τους. Από την άλλη μεριά ο Σώρρας,  είτε ήταν το μάνα εξ ουρανού για την οικονομική ελίτ της χώρας και τις κυβερνήσεις της, είτε δημιούργημά τους για να μπορεί να εκτονώσει ακίνδυνα την οργή και την πίεση τόσων απελπισμένων ανθρώπων. Έτσι ερμηνεύω το γεγονός ότι άφησαν την υπόθεση να σέρνεται χωρίς καμία παρέμβαση. Δεν ήταν ανικανότητα. Η λογική λέει ότι ήταν συνειδητή επιλογή η διατήρηση της θολούρας. Άλλωστε το ίδιο παραμύθι εμφανίστηκε και από την επίσημη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την εποχή της αντιμνημονιακής υστερίας και του πρώτου έτους διακυβέρνησης με τις περιβόητες επιτροπές της κ. Κωσταντοπούλου σχετικές με το παράνομο, απεχθές και επονείδιστο χρέος, που έδωσαν παρόμοιες υποσχέσεις. Γιατί να μην έχει και το ιδιωτικό χρέος τα ίδια χαρακτηριστικά; Ο Σώρρας εξυπηρέτησε ταυτόχρονα τρεις κοινωνικούς εταίρους, χωρίς φυσικά να λύσει το πρόβλημα κανενός. Τους υπερχρεωμένους, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημά τους αναδεικνύεται, έστω και ανορθόδοξα, τους δανειστές, καθώς μια εκρηκτική κατάσταση εκτονώνονταν ακίνδυνα για τα συμφέροντά τους και τις κυβερνήσεις που βολεύονταν έχοντας να διαχειριστούν ένα λιγότερο,  από τα πολλά και πλέον  σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, που δημιούργησε η κρίση.

Το ζόμπι που άφησαν να περιφέρεται και βοηθούσε στην ακίνδυνη εκτόνωση των απελπισμένων άρχισε να γίνεται πλέον επικίνδυνο τέρας! Ο δράκος του παραμυθιού έκανε την εμφάνισή του και οι τροφοί του ή οι δημιουργοί του βλέπουν ότι δεν θα μπορούν εύκολα να το τιθασεύσουν φοβούμενοι ότι θα στραφεί και εναντίον τους. Το δράκο κάποιος άγιος μπορεί να βρεθεί και να τον φονεύσει. Το ερώτημα που θα παραμείνει είναι τι θα γίνει με τις στρατιές των απελπισμένων, που δεν είναι μέρος του παραμυθιού, αλλά μια υπαρκτή σκληρή πραγματικότητα.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

ΚΙΝΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ

    Με ενδιαφέρον παρακολουθώ τις διεργασίες που είναι σε εξέλιξη στο χώρο της κεντροαριστεράς, όπου εντάσσεται και η τελευταία συμφωνία του προέδρου του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ.  κ. Παπανδρέου με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη για συνεργασία.
    Είναι μια εξέλιξη που από μόνη της δεν συγκινεί ιδιαίτερα το ευρύτερο εκλογικό σώμα και δεν με ενθουσιάζει προσωπικά, αν δεν ακολουθήσουν οι ουσιαστικές πολιτικές πράξεις των κομμάτων και κινημάτων που συμμετέχουν, ώστε η Δημοκρατική Συμπαράταξη να αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και να πείσει όσους αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο της δημοκρατικής σοσιαλιστικής αριστεράς πρώτα και τους υπόλοιπους ψηφοφόρους αργότερα, ότι δεν αποτελεί μια συγκόλληση πολιτικών προσώπων με στόχο την αύξηση των εκλογικών ποσοστών στις επόμενες εκλογές , αλλά ένα νέο αυθεντικό προοδευτικό  κίνημα, που θα δώσει ένα εφικτό πολιτικό αφήγημα στη νέα γενιά και θα απαντά αξιόπιστα στα προβλήματα που δημιούργησε η μεγάλη κρίση.
       Είναι δικαιολογημένη η καχυποψία όλων μας απέναντι σε τέτοιες κινήσεις  των ηγεσιών των πολιτικών κομμάτων. Θέλω να ελπίζω ότι τις συμφωνίες προσώπων θα ακολουθήσουν διαδικασίες  ουσιαστικών πολιτικών ζυμώσεων, όπου θα κατακτηθεί η αυθεντική δημοκρατική λειτουργία του νέου πολιτικού φορέα  και θα γίνει η απαραίτητη ανανέωση  του πολιτικού προσωπικού, καθώς  επίσης θα δοθεί η δυνατότητα στη βάση να κάνει την απαραίτητη αποτίμηση του πολιτικού προσωπικού που έδρασε τα τελευταία χρόνια στο χώρο αποδίδοντας τα δέοντα σε πρόσωπα και πολιτικές πράξεις.
    Η πολιτική παράταξη που κράτησε στις πλάτες της την Ελλάδα σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ιστορίας της, όταν κυριαρχούσε ο λαϊκισμός το παραμύθι και ο καιροσκοπισμός βρέθηκε στο πολιτικό περιθώριο, γιατί για μεγάλο διάστημα απαξίωσε η ίδια την πολιτική της και πολλά από τα στελέχη της, είτε  δεν είχαν το θάρρος, την υπομονή  και τη διορατικότητα να υποστηρίξουν μέχρι τέλους τις επιλογές της, που αποδείχτηκαν σωστές, είτε δεν θέλησαν να υποστηρίξουν τις αλλαγές που επιχειρήθηκαν, γιατί ταυτίστηκαν με τα συμφέροντα που θίγονταν. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη  δεν μπορεί να δώσει στέγη και στις δύο εκδοχές. Όσοι διαχωρίσαμε τη θέση μας από την πολιτική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ μετά το 2012 και υποστηρίξαμε το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. αργότερα δεν το κάναμε φυσικά από προσωπολατρία. Ήταν μια πολιτική πράξη αναγνώρισης ενός πολιτικού που εκπροσωπούσε και πιστεύουμε συνεχίζει να εκπροσωπεί την προοδευτική, καινοτόμο, σοσιαλιστική και δημοκρατική παράταξη  σε διαφορετική - ενίοτε μοναχική-  πορεία από τους καιροσκόπους, που  χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν την κεντροαριστερά σαν Δούρειο ίππο της συντήρησης και των κάθε λογής συμφερόντων.
  Επομένως, θεωρώ κατ' αρχήν θετική εξέλιξη τη συμφωνία κορυφής, αλλά με την έννοια ότι θα είναι ένας βασικός και σημαντικός καταλύτης  στις πολιτικές διεργασίες που θα ακολουθήσουν για το πολιτικό στίγμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Οι εξελίξεις θα δείξουν αν θα είναι ένα ασήμαντο πολιτικό γεγονός ή ένα ισχυρό θεμέλιο για την ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Σοσιαλιστικής Παράταξης.

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

201 ΚΑΙ 7 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!

Εύχομαι σε όλες τις φίλες και τους φίλους 


Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΜΠΟΡΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΝΑ (ΞΑΝΑ)ΕΚΦΡΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ;


     Ως πρώην συντονιστής της Δημοτικής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ (2005-2008) δέχτηκα πρόσκληση της Νομαρχιακής Επιτροπής του κόμματος για συμμετοχή σε συζήτηση με την παρουσία του - για τέσσερις φορές εκλεγμένου πρώην δημάρχου Καλλιθέας-, κ. Κώστα Ασκούνη. Έχοντας στο μυαλό μου τις προσπάθειες και τις συζητήσεις που γίνονται πανελλαδικά για την συνεννόηση όλων των πολιτικών φορέων, που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο της κεντροαριστεράς θεώρησα χρήσιμο να παρακολουθήσω τις εργασίες σ' αυτή την πολιτική εκδήλωση. Έγινε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πολιτική εισήγηση από τον κ. Κώστα Ασκούνη, τα βασικά συμπεράσματα της οποίας ήταν, ότι ο πολιτικός φορέας, ο οποίος κράτησε τη χώρα όρθια , όταν όλοι οι πολιτικοί του αντίπαλοι συναγωνίζονταν σε λαϊκισμό και κατασκευές μύθων και ψεκασμένων σεναρίων συνωμοσίας, πλήρωσε το μεγαλύτερο ποσοστό σε πολιτικό κόστος στο ταμείο της οικονομικής κρίσης, παρότι όλοι, όσοι τον διαδέχτηκαν, φορτώνοντας στις πλάτες του Ελληνικού λαού ακόμα μεγαλύτερα βάρη, αποδέχτηκαν στην ουσία το μονόδρομο που είχε να περπατήσει η Ελλάδα, αν ήθελε να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή οικογένεια. Μίλησε για την πολιτική δικαίωση του ΠΑΣΟΚ για τις επιλογές του στην πρώτη περίοδο της κρίσης και τις μεταρρυθμίσεις που προώθησε την περίοδο 2009-2011. Πήρα το λόγο στη συζήτηση που ακολούθησε και είπα περίπου τα εξής:

"Αγαπητοί φίλοι, υιοθετώ πλήρως την ανάλυση και την αφήγηση των γεγονότων, που παρέθεσε ο κ. Ασκούνης και με απαλλάσσει από τον κόπο να αναφερθώ στην πορεία του ΠΑΣΟΚ από το 2008 μέχρι σήμερα. Θα πρέπει όμως να συμπληρώσω και μερικά ακόμα στοιχεία, που υποθέτω προσπέρασε ο ομιλητής λόγω της θέσης του και του ρόλου του στη σημερινή συνάντηση. Στην πορεία του ΠΑΣΟΚ από το 2009 και μετά εκτός των πολιτικών αντιπάλων του κόμματος έδρασαν και πολλά ακόμα στελέχη εντός των τειχών, τα οποία τυχαία(;) είτε έγιναν υπουργοί του κ. Σαμαρά, είτε σήμερα είναι υπουργοί του κ. Τσίπρα. Με εξαιρετική ευκολία είτε κατάπιαν τις αντιμνημονιακές τους κορώνες την περίοδο 2009-2011 και ψήφισαν με τα δύο χέρια άλλα σκληρότερα μνημόνια, είτε πρόσφεραν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ στον κ, Σαμαρά με τη συμμετοχή τους στην κυβέρνησή του. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι ήταν αναμενόμενο να φορτώσουν τις ευθύνες της κρίσης στο ΠΑΣΟΚ που βρέθηκε εκείνη την εποχή με την καυτή πατάτα στα χέρια. Ο κ. Σαμαράς ήθελε να απαλλάξει τη δική του παράταξη από τις τραγικές της ευθύνες. Ο κ. Τσίπρας ήθελε να λεηλατήσει το εκλογικό σώμα που το υποστήριζε προσφέροντας κάλυψη στον κύριο υπεύθυνο του εκτροχιασμού, Κώστα Καραμανλή, που κρύφτηκε και εξακολουθεί να κρύβεται στο λαγούμι του. Το μοιραίο όμως για το ΠΑΣΟΚ επήλθε από την επίσης τραγική ηγεσία του, που διαδέχτηκε πραξικοπηματικά  το Γιώργο Παπανδρέου, αφού τον εξανάγκασε σε παραίτηση. Θεώρησαν κι αυτοί ότι βρήκαν τον αποδιοπομπαίο τράγο, που θα έπαιρνε μαζί του τις αμαρτίες ολόκληρου του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Επειδή μάλιστα η μεταπολίτευση συνδέθηκε άρρηκτα με τον Ανδρέα Παπανδρέου, δεν δίστασαν να εγκαταλείψουν κάθε προσπάθεια υποστήριξης του μεγάλου έργου και της σφραγίδας που έβαλε στην Ελληνική κοινωνία η περίοδος διακυβέρνησής του με όλα τα λάθη και τις παραλήψεις. Θέλησαν να δραπετεύσουν από τις δικές τους ευθύνες για να παρουσιαστούν σαν μεταννοημένες  Μαγδαληνές, ζητώντας μάλιστα και συγνώμη από τον Ελληνικό λαό. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που το ΠΑΣΟΚ έφτασε σ' αυτά τα ποσοστά. Η πολιτική του ηγεσία ανακάλυψε επιτέλους την αναγκαιότητα να υπερασπιστεί τις σωστές επιλογές της περιόδου 2009-2011, καθώς και την ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Αφήνει όμως απέξω τον πολιτικό, που ήταν υποτίθεται επικεφαλής και πολλές φορές μόνος σ' εκείνο τον αγώνα, τον πρωθυπουργό που προώθησε, όπως σημείωσε ο ομιλητής, το 85% τουλάχιστον των μεταρρυθμίσεων, με τις οποίες μηδενίστηκε σε δύο χρόνια το πρωτογενές έλλειμμα με τεράστιες θυσίες φυσικά των Ελλήνων πολιτών. Θα ζητήσει από τους Έλληνες πολίτες τη στήριξή τους, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι δικαιώνεται πολιτικά, τη στιγμή που το ίδιο αρνείται να δικαιώσει τον άνθρωπο που ήταν ο εμπνευστής αυτών των πολιτικών.

Σήμερα σ' αυτή την αίθουσα περίμενα να συζητήσουμε όλοι, όσοι αισθανόμαστε ότι ανήκουμε στον Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό χώρο, τον τρόπο με τον οποίο θα βρούμε πρώτα απ' όλα κοινούς κώδικες επικοινωνίας, που θα ορίζονται όχι από τις απαραίτητες συγκολλήσεις σε επίπεδο στελεχών, αλλά από τις ανάγκες της Ελληνικής κοινωνίας που δοκιμάζεται σκληρά. Δυστυχώς βλέπω πάλι μια προσπάθεια για ανασυγκρότηση τοπικών επιτροπών και επιστροφής πολιτικών μεταναστών στο ΠΑΣΟΚ προσβλέποντας σε αύξηση των ποσοστών του στις επόμενες εκλογές, ώστε να μπορεί τάχα να "παίξει ρόλο" στις μετεκλογικές εξελίξεις. Οι εξαγγελίες για Δημοκρατικές συμπαρατάξεις, για ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων και άλλα τέτοια σε επίπεδο συγκόλλησης ηγετών και ηγετίσκων, που ο καθένας θέλει να κρατήσει το μαγαζάκι του δεν ενδιαφέρουν τον Ελληνικό λαό και είναι ατελέσφορες.

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι όλοι, όσοι με οποιονδήποτε τρόπο την εποχή του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ έπαιξαν ή νόμιζαν ότι έπαιζαν ηγετικό ρόλο, δεν μπορούν να φανταστούν την κεντροαριστερά χωρίς να είναι οι ίδιοι στο κάδρο και μάλιστα στο κέντρο του. Έχουν συνηθίσει να μοιράζουν ρόλους και νομίζουν ότι μπορούν να αναστήσουν το χώρο, αν καταφέρουν να συμφωνήσουν στη μοιρασιά. Φοβούνται όλοι για το δικό τους πολιτικό μέλλον και καμώνονται ότι τάχα συζητούν. Τα πράγματα είναι πολύ απλά σύντροφοι, αν πραγματικά θέλουν όλοι -και ειδικά η νυν ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ- να ανασυγκροτηθεί η Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά .

1. Αποφασίζουν όλοι τη διάλυση των κομμάτων τους.

2. Καλούν τους πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Αριστεράς (σας αρέσει το όνομα;) σε ανοιχτές συνελεύσεις, όπου εκλέγονται άμεσα και δημοκρατικά εφορευτικές επιτροπές, που θα αναλάβουν τη διενέργεια εκλογών για αντιπροσώπους, οι οποίοι σε ιδρυτικό καταστατικό συνέδριο θα δώσουν το πολιτικό στίγμα του νέου κόμματος.

3. Εκεί θα παρουσιαστούν και οι υποψήφιοι ηγέτες, όπου θα καταθέσουν τις ιδέες τους και θα εκλεγούν τα νέα στελέχη από μηδενική βάση.

4.Γίνονται εκλογές από τη βάση των εγγεγραμμένων μελών και τους φίλους για την εκλογή του νέου ηγέτη.

5. Υιοθετούνται οι αρχές της άμεσης δημοκρατίας μέσω του διαδικτύου για οποιοδήποτε θέμα αφορά το νέο κόμμα. Πρώτη προτεραιότητα η δημοκρατική λειτουργία του και η ενεργή συμμετοχή των πολιτών σε κάθε του βήμα.

Ευχαριστώ για την υπομονή σας να με ακούσετε."

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

   Με αφορμή την εγκύκλιο του υπουργού παιδείας στα σχολεία,  όπου  δεν αναφέρεται η υποχρέωση της προσευχής και του εκκλησιασμού  των μαθητών, φούντωσαν πάλι οι  αναφορές στο πρόσωπο του υπουργού και  ξαναβλέπουμε  τη γνωστή φωτογραφία  εμφανιζόμενος ως  «κοιμώμενος» στα έδρανα της βουλής.  Είναι καιρός πια να μαθευτεί η αλήθεια. Ο υπουργός δεν κοιμόταν! Όπως αποκάλυψε σε στενούς του συνεργάτες, μολονότι υπάρχει πρόβλημα υγείας, εκείνη τη φορά  ο φακός τον συνέλαβε την ώρα που έβλεπε όραμα!

   Καθώς  άκουγε  από το βήμα της βουλής τους πολιτικούς του αντιπάλους  να τον κατηγορούν ως άθεο , έπεσε σε νιρβάνα και εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του ο θεός !  
-        -  Ξέρεις ποιος ήταν ο Σαούλ; Τον ρώτησε.
-       -   Κάτι θυμάμαι , απάντησε  σαστισμένος  ο υπουργός.  Δεν ήταν αυτός,  που τον τύφλωσες, επειδή καταδίωκε τους Χριστιανούς, τον έκανες καλά και μετά έγινε ο μεγαλύτερος κήρυκας του Χριστιανισμού  σαν απόστολος  Παύλος;
-        -  Μάλιστα. Αν και δεν τελείωσες Πανεπιστήμιο, καλός είσαι. Αποφάσισα να γίνεις  εσύ ένας σύγχρονος απόστολος Παύλος και μην ακούσω αντιρρήσεις. Να μην επαναλάβω πάλι την ίδια ιστορία.  Δεν θα σε περάσω από δοκιμασία. Σκεφτόμουν να κάνω ένα δεύτερο κατακλυσμό να καθαρίσω ξανά τη γη από σας τους ανθρώπους, αλλά έχετε τύχη που ήταν στα πάνω της η ευσπλαχνία μου. Λοιπόν άκου καλά τι θα σου πω.
-         - Πρώτα  θα κάνεις κάτι να έχω και εγώ σαν θεός δυο λεπτά να ξεκουράζομαι . Μερικοί τύποι εκεί κάτω  πρωί μεσημέρι βράδυ, μη σου πω και πιο συχνά,  μου ζητάνε ό,τι ρουσφέτι  μπορείς να φανταστείς. Τάχα μου προσεύχονται. Όλοι  μου ζητούν να τους έχω καλά και να μη τους βρει κανένα απρόοπτο, αλλά έχω και μερικούς πιστούς ιδιώτες γιατρούς, νεκροθάφτες, λαμαρινάδες,  κ.λ.π. που μου ζητάνε κι αυτοί να μη μείνουν χωρίς δουλειά. Οι μισοί προσεύχονται να βρέξει γιατί έσπειραν κι οι άλλοι μισοί να έχει καλό καιρό γιατί  θέλουν να θερίσουν. Άντε βρες άκρη. Τώρα θέλω αυτό, μετά βόηθα για το άλλο, όλη την ώρα στο παρακαλετό και στο γλείψιμο. Τι στο καλό νομίζουν ότι έχω αλτσχάϊμερ  κοτζάμ θεός;. Μια φορά κάθε Κυριακή να μου λένε τι θέλουν και  εγώ τα καταλαβαίνω  όλα και έχω τέτοια μνήμη, που δεν ξεχνάω τίποτα και κανένα. Άλλωστε δεν  χρειάζεται να μου τα λένε δέκα φορές την ημέρα. Ξέρω από πριν τι θέλει ο καθένας. Τι θεός είμαι αν δεν τα ξέρω όλα;  Άλλα πράγματα θέλω από τους πιστούς μου. Έστειλα τον γιο μου στη γη, τους τα εξήγησε όλα με λεπτομέρειες, αλλά αυτοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. 
      - Είπε ή δεν είπε,  ότι οι πλούσιοι  που τον πιστεύουν πρέπει να μοιράσουν  τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς και να τον ακολουθήσουν; Βλέπω μερικές κυράτσες που μου το παίζουν και πιστές τρομάρα τους  να ξοδεύουν για τα κομμωτήρια  και τα νύχια τους κάθε βδομάδα, όσα χρειάζεται ένας άνεργος για να ζήσει ένα μήνα την οικογένειά του. Τις βλέπω κάθε φορά που χτυπάει η καμπάνα να τρέχουν στις εκκλησίες και να προσεύχονται  μαζί με τ’ άλλα να τις γλιτώσω από τους άθεους, οι αθεόφοβες!!!
-         -  Είπε ή δεν είπε, ότι   Χριστός είναι ο «πλησίον», που έχει την ανάγκη τους  και δεν είναι  απαραίτητα ούτε  λευκός, ούτε Έλληνας, ούτε ορθόδοξος και δείχνει κανείς ότι αγαπάει το Χριστό, όταν αγαπάει και φροντίζει τον «πλησίον» ;  Με το ζόρι κρατιέμαι να μη ρίξω κεραυνό να κάψω κάποιους  που αυτοαποκαλούνται μάλιστα και  «Ορθόδοξοι Χριστιανοί» και  ονομάζουν τους πρόσφυγες και κατατρεγμένους από τους πολέμους ανθρώπους  «λαθρομετανάστες»  ζητώντας  γι’ αυτούς φράχτες  και πνίξιμο στη θάλασσα ακόμα μη τυχόν και τους αλλοιώσουν  τη θρησκεία και το έθνος!
-          - Είπε ή δεν είπε, ότι όποιος έχει δύο χιτώνες δίνει τον ένα σ’ αυτόν που δεν έχει; Τους κρεμάω ή δεν τους κρεμάω από τις  γραβάτες τους  όλους αυτούς τους κουστουμαρισμένους κυρίους και καθωσπρέπει κυρίες , που μετά από τα κεριά, τα λιβάνια  και τις μετάνοιες στην εκκλησία τραβούν για το εξοχικό τους αδιαφορώντας  για τους άστεγους και πεινασμένους ανθρώπους;
-         -  Είπε ή δεν είπε ότι , όταν κάνεις μια αγαθοεργία δεν πρέπει να επιδεικνύεσαι ; Να μη γνωρίζει το δεξί σου χέρι  τι κάνει  το αριστερό;  Τι δουλειά έχουν κάθε λίγο και λιγάκι στα κανάλια κάποιες πλούσιες κυρίες , που από μόνες τους μπορούν να συντηρούν  ολόκληρο σύνταγμα, να τρέχουν τάχα για εράνους υπέρ των φτωχών και αδύναμων, όπου στην ουσία προσφέρουν πάλι οι φτωχοί και αδύναμοι;
-        -   Είπε πολλά  ακόμα πράγματα που πρέπει να κάνει ένας πραγματικός Χριστιανός , αλλά   όλα κοστίζουν  ή  χρειάζονται θυσίες.  Ετούτοι κάνουν μόνο τα ανέξοδα  και προσπαθούν οι γελοίοι και υποκριτές να με ξεγελάσουν με γαλιφιές και  παρακαλετά.  Νομίζουν ότι είμαι κανένας βουλευτής, δήμαρχος ή υπουργός και θα έχουν την εύνοιά μου, αν με λιβανίζουν  δεκαπέντε ώρες την ημέρα. Κούνια που τους κούναγε!
-            Από δω και πέρα  θα αλλάξουν  ριζικά τα πράγματα  γι’ αυτούς που πραγματικά με πιστεύουν. Τις προσευχές , όπου σε παίρνει, θα τις καταργήσεις.  Ξέρω εγώ τι πρέπει να κάνω, σε ποιους, πότε  και πως, αρκεί να είναι συνεπείς  με τα έργα τους.
-          Θα κάνετε, μαζί με τους άλλους της άθεης παρέας σου, υποχρεωτική τη μοιρασιά της περιουσίας των πλούσιων, που δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Από τα χρήματα που κερδίζουν, όσοι πιστοί μου εργάζονται ή παίρνουν συντάξεις, υποχρεωτικά τα μισά θα πηγαίνουν στους άπορους και τους άνεργους. Εσείς, που δεν έχετε το θεό σας, μπορείτε να σκαρφιστείτε πολλούς τρόπους να τα πάρετε από τους έχοντες και να τα μεταφέρετε στους φτωχούς. Έχετε τηλεοπτικές άδειες, λιμάνια, τρένα, αεροδρόμια, νησιά, κατασχεμένες βίλες από πλούσιους και πολλά ακόμα αγαθά που έδωσα στη χώρα σας, όταν μοίραζα τη γη στους ανθρώπους.
-           
  Θα στείλω και στον Ιερώνυμο φώτιση να επιβάλει στο ποίμνιό μου τα παρακάτω:
-          Στις εκκλησίες θα πηγαίνουν οι πιστοί , που θα έχουν προσφέρει στους «πλησίον»  στην εβδομάδα που πέρασε τα μισά τουλάχιστον από τα αγαθά, που τους αξίωσα να αποκτήσουν.
-          Όσοι είναι αφοσιωμένοι σε μένα θα εργάζονται για μένα αμισθί.
-          Κάθε Κυριακή θα οργανώνονται ομάδες πιστών και θα φροντίζουν όσους έχουν ανάγκη σε ορφανοτροφεία, γηροκομεία, Νοσοκομεία , προσφυγικούς καταυλισμούς κ.λ.π.
-        -   Mα αν γίνουν όλα αυτά Πανάγαθε θα μείνεις εσύ χωρίς πιστούς και μεις   χωρίς ψηφοφόρους…
-        -  Θα….
Δεν πρόλαβε ν’ ακούσει τις επόμενες λέξεις καθώς στο βήμα ανέβηκε ο Άδωνις και με τις στριγκλιές του  μπορούσε να αναστήσει και πεθαμένο. Ξύπνησε κάθιδρος και βγήκε στο καφενείο της βουλής να ξενυστάξει. Δεν ήταν σίγουρος αν ήταν όνειρο ή όραμα, αλλά αυτά που άκουσε ήταν πολύ καθαρά στη μνήμη του. Λες και διάβασε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, σκέφτηκε. Αν τα προχωρήσω θα τα έχω καλά και με το θεό και με το λαό  ξανασκέφτηκε σχεδόν ψιθυριστά. 

 Πέρασαν πολλοί μήνες από τότε περιμένοντας να δει τα σημάδια φώτισης του Ιερώνυμου. Έκανε το πρώτο βήμα ξεκινώντας κι αυτός από τα εύκολα και έστειλε  τη γνωστή εγκύκλιο στα σχολεία…

Τώρα που το σκέπτομαι  υπάρχει θεϊκό σχέδιο να δοκιμαστεί  η πίστη των Ελλήνων χρησιμοποιώντας πάλι έναν άθεο.  Όσοι θεωρούν ότι Χριστιανός σημαίνει μόνο προσευχές, κατήχηση, κεριά και λιβάνια, τότε η θρησκεία τους θα είναι χωρίς περιεχόμενο και  θα αναγκαστούν να δηλώσουν άθεοι για να γλιτώσουν τα καλούδια τους.  Αν προχωρήσουν οι κυβερνώντες και εφαρμόσουν όλα αυτά που οραματίστηκαν (ήδη τα δύο σπίτια, που είχαν πολλοί, οσονούπω τα παίρνουν οι τράπεζες-σαν ενδιάμεσοι μεταξύ πλούσιων και φτωχών-, οι μισθοί και οι συντάξεις πήγαν στο μισό, οι νέοι  εργαζόμενοι παίρνουν μισθούς  εθελοντή ) και στο τσακ περάσουν  νόμο που θα εξαιρεί απ΄όλα αυτά τους άθεους και όλους εκείνους άλλων θρησκειών, που  τα δόγματα της πίστης τους δεν ζητούν από τους πιστούς τους τέτοια πράγματα, τι νομίζουμε ότι θα γίνει; 
Βέβαια μένει να αποδειχθεί ότι ό,τι πάρει η κυβέρνηση από τους πλούσιους θα το μοιράσει στους φτωχούς και δεν θα δημιουργήσει στη ζούλα άλλους πλούσιους! Αν δεν το κάνει, τότε δεν έχει ιδέα πως βαράνε οι άθεοι!

(Δεν είναι βέβαιο ότι ο υπουργός είδε τέτοιο όραμα, αλλά ο γράφων κάτι σαν να είδε και κατασκεύασε αυτό το μυθιστόρημα)

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

ΔΗΜΟΠΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ


   Μετά τη  μεγάλη επιτυχία που είχε η δημοπράτηση για τις τηλεοπτικές άδειες, όπου η  αριστερή κυβέρνηση  τα πήρε χοντρά από το κεφάλαιο και πατάχθηκε η διαπλοκή  στα μίντια , μπήκε από κάποιους η ιδέα  να βγουν στη δημοπρασία και τα κόμματα.
 Έτσι κι’ αλλιώς , όπως αιτιολόγησε ο άνθρωπος που είχε την ιδέα, τα παλιά κόμματα ήταν διαπλεκόμενα  με τις τράπεζες και τα μίντια, οπότε η δουλειά δε μπορεί να μείνει μισή. Επίσης οι πραγματικοί  κουμανταδόροι  σ΄  αυτά ήταν είτε οι Εβραίοι, είτε οι Αμερικάνοι, είτε  οι Γαλλογερμανοάγγλοι. Αν βγουν στη δημοπρασία , είτε θα αναγκαστούν   τα πραγματικά αφεντικά να δώσουν χοντρό χρήμα για να συνεχίσουν να τα ελέγχουν, είτε θα βρεθούν καινούργιοι χρηματοδότες από το διεθνές  κεφάλαιο, που θα τ’ αγοράσουν  με πλήρη διαφάνεια.  Και στις δύο περιπτώσεις θα μπει στα ταμεία πολύ χρήμα και οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες μετά το ψωμί που κέρδισαν με τις τηλεοπτικές άδειες θα εξασφαλίσουν και το παντεσπάνι τους. Τα κόμματα φυσικά δεν θα μπορούν να είναι περισσότερα από τέσσερα-δεν σηκώνει περισσότερα η Ελληνική κοινωνία- χωρίς να υπολογίζονται τα κυβερνώντα, τα οποία δεν θα μπουν στη δημοπρασία, γιατί είναι κρατικά. Σαν την ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2 , ας πούμε,  αν τα αντιστοιχήσουμε με τα τηλεοπτικά κανάλια.
 Υπήρχε η σκέψη αυτοί που κόπηκαν από τις τηλεοπτικές άδεις να έχουν προνομιακή μεταχείριση στη νέα αυτή δημοπρασία. Επίσης υποστήριξαν κάποιοι ότι εφόσον τα κρατικά κανάλια είναι τρία, τόσα πρέπει να είναι και τα κρατικά κόμματα, προσπαθώντας μ’ αυτό τον τρόπο να κρατικοποιήσουν στη «ζούλα» και το κόμμα του Λεβέντη, σαν το νεώτερο που μπήκε στη βουλή.
      Μεγάλη συζήτηση έγινε αν θα δημοπρατηθούν τα υπάρχοντα κόμματα ή θα κλείσουν υποχρεωτικά όλα και θα δημιουργηθούν νέα, καθώς  προτάθηκε να δημιουργηθούν  τα εξής κόμματα: Ελληνική Δεξιά, Ελληνική κεντροδεξιά, Ελληνική κεντροαριστερά και Ελληνική Αριστερά.  – Μα εμείς δεν είμαστε η Ελληνική Αριστερά; αναρωτήθηκε κάποιο σημαντικό στέλεχος  του ΣΥΡΙΖΑ. Μόλις ηρέμησαν τα πράγματα από τα γέλια, ακούστηκε  η φωνή του προέδρου. – Ας αφήσουμε αυτό το θέμα προς το παρόν και βλέπουμε, αφού μελετήσουμε πρώτα, πως θα συμφέρει καλύτερα  στον Ελληνικό λαό!
  Συζητείται επίσης αλλαγή και στη διαδικασία που θα ακολουθηθεί. Οι μονομαχίες για την απόκτηση των κομμάτων θα μεταδίδονται απευθείας από τα νέα κανάλια και στο ενδιάμεσο θα υπάρχουν διαφημίσεις  με πολύ μεγάλο κόστος από μεγάλες πολυεθνικές. Υπολογίζεται ότι αν τραβήξει η ιστορία μέχρι  λίγο πριν τις επόμενες εκλογές από τα έσοδα θα έχει αποπληρωθεί το χρέος και θα πάμε πλέον «καθαροί» στην επόμενη τετραετία. Αν το σκεφτόμασταν αυτό και με τις τηλεοπτικές άδειες, είπε κάποιος,  θα βγάζαμε τουλάχιστον 500 εκατομμύρια ακόμη!

 Μ’ αυτό τον τρόπο θα σπάσει πλέον η διαπλοκή  και ταυτόχρονα θα υλοποιηθεί η υπόσχεση της κυβέρνησης, ότι τελικά την κρίση θα την πληρώσουν  αυτοί που τη δημιούργησαν.  Οι κεφαλαιοκράτες και  οι πολυεθνικές. 

(τα παραπάνω αποτελούν μυθοπλασίες του γράφοντα σαν μικρό δείγμα "κρύου χιούμορ" στο οποίο ειδικεύεται.)

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

ΒΡΕΘΗΚΕ ΑΓΑΛΜΑ ΑΡΧΑΙΟΥ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗ!

   
Το άγαλμα του Πυροδήμα σε άριστη κατάσταση λίγο μετά την ανέλκυσή του από την λάσπη. 
  Όπως  έγινε γνωστό,  κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων στο Ρίο,  λουόμενοι ανακάλυψαν σε μικρό βάθος,  θαμμένο στη λάσπη, αρχαίο  Ελληνικό άγαλμα, το οποίο   ανήκει σε  Ολυμπιονίκη,  όπως άφησαν να διαρρεύσει  πηγές του υπουργείου πολιτισμού. Πρόκειται για τον πολυνίκη   Πυροδήμα, που  μεγαλούργησε κατά τον  «Χρυσού Αιώνα»   του Περικλή.

     Ήταν  όμως, όπως αναφέρουν οι πηγές, η κύρια αιτία για την ήττα των Αθηναίων  στον τριακονταετή πόλεμο με τους Σπαρτιάτες. Καθώς επέστρεφε   ολυμπιονίκης σε  τουλάχιστον τέσσερις συνεχόμενες Ολυμπιάδες ,   γκρέμισαν  για χάρη του τα τείχη των Αθηνών, με αποτέλεσμα η πόλη να μείνει ανυπεράσπιστη,  όταν άρχισε ο πόλεμος.  Εν τω μεταξύ ο Πυροδήμας,  μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ανέλαβε να γυμνάζει τους αθλητές άλλης κραταιής  πόλης της Αρχαιότητας πολύ μακριά από την Αθήνα.  Έτσι οι Αθηναίοι την πάτησαν διπλά.  Δεν είχαν  ούτε τείχη , ούτε  τον Ολυμπιονίκη , που υποτίθεται θα υπερασπίζονταν την πόλη.
   
    Γι’ αυτό εικάζεται ότι οι Αθηναίοι   πέταξαν τον ανδριάντα  του Πυροδήμα στη θάλασσα και απαγόρεψαν στο Θουκυδίδη  να γράψει το παραμικρό στην ιστορία του. Διέδιδαν μάλιστα ότι ο Πυροδήμας  έπινε  μείγμα κρασιού και στρυxvivns, ενός δηλητηρίου που σε μικρές δόσεις λειτουργεί σαν διεγερτικό,  έτρωγε κοκόρια  που επιβίωναν από τις κοκορομαχίες,  ιδανική  τροφή για έναν αθλητή πριν από τον αγώνα, επειδή του ανέβαζε την τεστοστερόνη, προτιμούσε ποικιλία μανιταριών και ξηρά σύκα για αυξημένη ποσότητα σακχάρου, κρέας ταύρου και χοίρου για να πάρει  πρωτεΐνες.
 Το άγαλμα το βρήκε το 393 μ.Χ. ο Θεοδόσιος ο Μέγας, έμαθε για την ιστορία του  και αφού το ξαναπέταξε ( όπως ήταν φυσικό) στη θάλασσα,  κατάργησε τους Ολυμπιακούς αγώνες. 

    Έχοντας υπόψη όλα αυτά τα στοιχεία τα κυβερνητικά στελέχη, δια του φιλικού τους τύπου άρχισαν να παίρνουν αποστάσεις από τους Ολυμπιονίκες, που ενώ κωλοβαράνε καθημερινά,  έρχονται μια φορά στα τέσσερα χρόνια και γίνονται αντικείμενα λατρείας, ενώ, ως γνωστόν, οι ίδιοι δουλεύουν σκληρά τέσσερα ολόκληρα χρόνια   και ένα μόνο μήνα, όταν γίνονται οι εκλογές, ξεκουράζονται  στα σπίτια τους περιμένοντας μάταια  ο λαός να αναγνωρίσει τους κόπους τους.

(τα παραπάνω αποτελούν μυθοπλασίες του γράφοντα σαν μικρό δείγμα "κρύου χιούμορ" στο οποίο ειδικεύεται.)

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΡΩΤΑΕΙ: ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΚΟΣ;


Η Μαριάν Τάισεν δήλωσε στον Τύπο ότι «για την Κομισιόν τα στοιχεία του 2010-2015 είναι ακριβή και αξιόπιστα σε αντίθεση με ότι συνέβαινε την προηγούμενη περίοδο». Επιπλέον προειδοποίησε ότι τυχόν επικράτηση αυτής της ψευδούς και εσφαλμένης εντύπωσης θα έπληττε το Ελληνικό πρόγραμμα.
«Τα έγκυρα και αξιόπιστα δημοσιονομικά δεδομένα είναι απαραίτητα για τη λήψη ορθών οικονομικών αποφάσεων. Πρόσφατες δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης, ωστόσο, θέτουν υπό αμφισβήτηση την ποιότητα και την αξιοπιστία των επίσημων στατιστικών στην Ελλάδα.



Από τα λίγα Ελληνικά που καταλαβαίνω, η Κομισιόν, σημαντικότατο  θεσμικό όργανο της Ε.Ε., καταγγέλλει σαφέστατα ότι τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ την περίοδο πριν το 2010 ήταν ανακριβή και αναξιόπιστα. Σωστά η Ελληνική δικαιοσύνη προχώρησε σε έλεγχο της αξιοπιστίας των στοιχείων που παρουσίασε η ΕΛΣΤΑΤ μετά το 2010, δείχνοντας ιδιαίτερη ευαισθησία σε ισχυρισμούς πολιτικών προσώπων, που είχαν κάθε λόγο να αποποιηθούν δικές τους ευθύνες.

Μου δημιουργούνται όμως κάποια (εύλογα φαντάζομαι) ερωτήματα:

1. Γιατί η ανεξάρτητη δικαιοσύνη δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία και στην καταγγελία της Κομισιόν, ώστε να προχωρήσει στον έλεγχο αν έγινε λαθροχειρία στα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας πριν το 2010;

2. Ποιοι είναι αρμόδιοι να υπολογίζουν τα στατιστικά για τα οικονομικά στοιχεία της Ελλάδας; Οι δικαστικοί ή οι αρμόδιες γι' αυτό οικονομικές υπηρεσίες με την όποια αξιοπιστία διαθέτουν; Αν είναι οι δικαστικοί, γιατί δεν κάνουν τον κόπο να υπολογίσουν έγκυρα και τα στοιχεία προ 2010;

3. Υποθέτω ότι το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, που εκπονήθηκε από τους "θεσμούς" της Ε.Ε. και το ΔΝΤ, είχε σημείο αναφοράς τα οικονομικά στοιχεία που παρουσίασε η "αξιόπιστη" πλέον για την Κομισιόν ΕΛΣΤΑΤ μετά το 2010, τα οποία μάλιστα αποδέχτηκαν όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2012. Υποθέτουμε ότι αποδεικνύεται πως η ΕΛΣΤΑΤ μετά το 2010 φούσκωσε το έλλειμμα και αντί 15,6%, που το υπολόγισε, ήταν π.χ. 6%, όπως ισχυρίζονταν η κυβέρνηση Καραμανλή. Τότε στα συρτάρια του κράτους πρέπει να υπάρχουν κρυμμένα περίπου 20 δις, εφόσον κακώς υπολογίστηκε ότι μας λείπουν και εύλογα οι εταίροι μας θα πρέπει να απαιτήσουν πλεόνασμα πάνω από 10% του ΑΕΠ, "Τα έγκυρα και αξιόπιστα δημοσιονομικά δεδομένα είναι απαραίτητα για τη λήψη ορθών οικονομικών αποφάσεων" υπογραμμίζουν.

4. Πως είναι δυνατόν να μαγείρεψε κανείς τα στατιστικά στοιχεία, ως πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, με σκοπό να μπούμε στο μνημόνιο , όταν είναι γνωστό ότι ανέλαβε υπηρεσία τρεις μήνες τουλάχιστον μετά την υπογραφή του μνημονίου; Πόσο λογικό είναι να κατηγορείται ένας μάγειρας ότι δηλητηρίασε κάποιους ανθρώπους στο εστιατόριο που εργάζεται, όταν οι άνθρωποι παρουσίασαν τα συμπτώματα πολύ πριν ο μάγειρας αναλάβει το πόστο του;

5. Η Κομισιόν ζητάει τη θέση της κυβέρνησης σχετικά με την αξιοπιστία της Στατιστικής Υπηρεσίας μετά το 2010 και αν οι καθ' ύλην αρμόδιοι υπουργοί αποδέχονται ή όχι τα στοιχεία που κατατέθηκαν με βάση την πολιτική τους δουλειά με τις υπηρεσίες που ελέγχουν, ανεξάρτητα αν ο κάθε Γεωργίου είπε ή δεν είπε ψέματα, πράγμα που θα το κρίνει η Ελληνική δικαιοσύνη. Ποιο απλά λέει:
Τον βοσκό, που μας φώναξε για να σας γλυτώσουμε από το λύκο να τον βάλετε φυλακή, αν σας είπε ψέματα. Πείτε μας όμως τι θα γίνει με μας. Υπάρχει ή δεν υπάρχει λύκος; Αν υπάρχει τότε βάλτε φυλακή τον προηγούμενο βοσκό, που την κοπάνησε και μας έκρυβε την ύπαρξή του, σταματήστε να λέτε μ@λ@κίες για τον καινούργιο και αφήστε τον ήσυχο. Αν δεν υπάρχει, τότε βάλτε φυλακή τον καινούργιο αλλά μη μας ζαλίζετε άλλο τ' @ρχίδι@! Κατάλαβα λάθος;

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…





Η 21η  Αυγούστου ήταν μια σημαντική μέρα για τη ζωή μου. Μετά από 40 χρόνια βρεθήκαμε οι παλιοί συμμαθητές  και συμμαθήτριες -οι αποφοιτήσαντες το 1976- και ταξιδέψαμε  στα χρόνια τα παλιά.  Παλιμπαιδισμός  κανονικός!  Μετά το πρώτο σοκ,  κοιτάζοντας ο ένας το χάλι του άλλου (συγκρίνοντας την εικόνα που είχαμε στο μυαλό μ' αυτή που βλέπαμε μπροστά μας), μόλις τελείωσαν οι συστάσεις  (η αλήθεια είναι έγιναν αρκετές φορές με τα ίδια άτομα) ,  άρχισαν οι ενέσεις ηθικού.
- Αν εξαιρέσουμε την κοιλίτσα-δείγμα ευημερίας, τη γοητευτική  καράφλα, τα άσπρα μαλλιά-δείγμα σοφίας  και μερικές ρυτίδες,  σου λέει ο άλλος , δεν άλλαξες καθόλου!  Ίδιος  ο λεβέντης του Α6, που τότε, έτσι αλλιώς κι’ αλλιώτικα…
-Κι εσύ  κούκλα είσαι ακόμα!  Απορώ πώς διατηρείσαι έτσι! Δεν πέρασε από πάνω σου ο χρόνος;  Αν αφαιρούσες   λίγα  κιλάκια  (η σκέψη πάει στα 30-40), αν είχες  το πλούσιο μαλλί, που ανέμιζε τότε, καθώς έσκυβες  στο παράθυρο του σχολείου, μαζί με την υπέροχη επιδερμίδα, που σε ζήλευαν όλες τότε,  δεν θα σε ξεχώριζα από την κόρη σου,  μη σου πω και την εγγονή σου!
 Αυτά τα «αν» τα περάσαμε όλοι και όλες στο ντούκου  και σε λίγη ώρα το μάτι είχε συνηθίσει  ήδη την νέα κατάσταση. Καθώς συζητούσαμε στην αυλή του σχολείου, περιμένοντας να χτυπήσει το κουδούνι για τη συγκέντρωση, οι νέες μορφές άρχισαν να ταυτίζονται σιγά-σιγά μ’ αυτές των μαθητικών μας χρόνων. Το μυαλό εγκατέλειψε το 2016 και ήταν ήδη στο 1976, αλλά η τεχνολογία της εποχής  δεν έλεγε να ξεκολλήσει  από πάνω  μας  και έμπλεξε άσχημα με το παρελθόν.  Με τα κινητά και τα tablets  του 2016 , λες και ξεχύθηκαν  πολλοί   στο κυνήγι των  «pokemon 1976”. Karaflapokemon, koilarapokemon,  grizopokemon,  sfyrigmenopokemon, κ.λ.π.  Στην αυλή του σχολείου, στους διαδρόμους του, στη σκάλα, στις αίθουσες. 


  Η αλήθεια είναι ότι με δυσκόλεψαν πολύ, καθώς είχα αποφασίσει να κάνω  τώρα σ’ αυτή τη συγκέντρωση τις «επαναστάσεις», που δεν έκανα τότε ,  ως μαθητής. Δεν έλειψα ποτέ από την προσευχή, έκανα την έπαρση  και την υποστολή της σημαίας καθημερινά  , ως σημαιοφόρος,  είχα «μπουχτήσει»  την εθνική τροφή σε χαπάκια  εθνικού  ύμνου πρωί-μεσημέρι –βράδυ  (ήμαστε μαθητές την εποχή της χούντας άλλωστε).  Στην προσευχή  κατάφερα να κάνω κοπάνα για ν’ ανοίξω τάχατες τα παράθυρα στην αίθουσα που θα συγκεντρωνόμασταν. Όταν  παιάνιζαν οι άλλοι  περήφανα τον εθνικό ύμνο,  γλίστρησα  αθόρυβα στο διάδρομο, όπου και παρέμεινα, τις ώρες που οι υπόλοιποι, μέσα στη ανυπόφορη ζέστη , υποβάλλονταν στο βασανιστήριο της απαγγελίας αρχαίων κειμένων  από την αριστούχα συμμαθήτριά μας .  Έγινα επιτέλους ένας «κακός»  μαθητής, στα 58 μου!

     Το πάρτι τελείωσε αργά το απόγευμα. Δε χρειάζονται περαιτέρω  περιγραφές. Στο facebook μπορεί να βρει κανείς εικόνες απ’ όλες τις δραστηριότητές μας. Πως  προσευχόμαστε, πως τραγουδάμε, πως τρώμε, πως χορεύουμε, πως κατουράμε, πως χασμουριόμαστε. 



Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ


  Στους Ολυμπιακούς αγώνες που ξεκίνησαν  θα έχουμε  κάποιες σημαντικές επιτυχίες  αθλητών και αθλητριών μας, κάποιες διακρίσεις και  πολλές αποτυχίες.
  Ντρέπομαι να δηλώνω  «εθνικά υπερήφανος»   στις επιτυχίες τους , όπως ακριβώς  δεν αισθάνομαι   καμία «εθνική ντροπή», όταν  τερματίζουν τελευταίοι.  Χαίρομαι  πολύ  για τις  νίκες  τους, περισσότερο γιατί είναι παιδιά που ίδρωναν σε κάποιες  γειτονιές  της πατρίδας μου , όταν ήταν στην αφάνεια και  για τον ίδιο λόγο  λυπάμαι,  όταν θυσίες  χρόνων,  κόποι και όνειρα   γκρεμίζονται  σε λίγα λεπτά.  Πιο πολύ θαυμάζω τα παιδιά που δεν είχαν  καμία διάκριση  και  συνεχίζουν τον αγώνα τους, παρά όσα κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή.  Δεν μ’ αρέσει η  αποτυχία να χρεώνεται στον προσωπικό λογαριασμό των αθλητών και η επιτυχία να γίνεται αγαθό που πρέπει να το μοιράζονται όλοι οι έχοντες «εθνική» συγγένεια με τους νικητές. Την «Ελληνική» ψυχή  και το  «Ελληνικό» DNA δεν το κουβαλούν μόνο οι νικητές, αλλά και αυτοί που χάνουν.
 Δεν μου προκαλούν  καμία «εθνική υπερηφάνεια»  οι επιτυχίες τους γιατί  δεν αισθάνομαι ότι σαν πολίτης  αυτού  του έθνους   προσέφερα το παραμικρό  σ’ αυτά τα παιδιά για να τα στηρίξω στην προσπάθειά τους.  Αποκαλυπτική η δήλωση της μητέρας της πρώτης αθλήτριας που δόξασε  την Ελλάδα σ' αυτούς τους Ολυμπιακούς αγώνες: «Σχεδόν μηδενική η στήριξη της πολιτείας».  Οπότε γιατί μας πιάνουν ρίγη εθνικής υπερηφάνειας;  Επειδή έχουν Ελληνικά ονόματα και  βλέπουμε τη σημαία της πατρίδας μας να υψώνεται χάρη στις  θυσίες και προσπάθειες κάποιων παιδιών  και των γονιών τους; Δεν θα έπρεπε αντίθετα να μας προκαλούνται «εθνικές ενοχές»;   Όταν μάλιστα εμείς οι ίδιοι θα ζητούσαμε πίσω τα (ανύπαρκτα) λεφτά μας, αν έβγαιναν  τελευταίοι;  
     Μας είναι πολύ βολικό να συμμετέχουμε  στη μοιρασιά της δόξας ,  όταν βγάζουν καρπούς οι   προσπάθειες και τα επιτεύγματα ικανών  συμπατριωτών μας, ακόμη και αν δεν είχαμε καμία συμμετοχή στους σκληρούς τους αγώνες. Άλλωστε δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν, ότι μας αρκεί η δόξα των προγόνων μας και ο πολιτισμός που «δάνεισαν»  στην ανθρωπότητα  για να ζούμε  αιωνίως ως έθνος χωρίς να καταβάλουμε πλέον καμία προσπάθεια.  Χιλιάδες παιδιά εγκαταλείπουν την Ελλάδα για να βρουν την τύχη τους στην Εσπερία. Όλοι αυτοί που θα δηλώνουν στα μικρόφωνα, σαν εκπρόσωποι των θεσμών, «εθνικά  υπερήφανοι», αν κάποια απ’ αυτά διακριθούν σε οποιοδήποτε τομέα, σφυρίζουν σήμερα αδιάφορα και αγωνίζονται για τη θεσούλα τους μόνο,  αδιαφορώντας προκλητικά για την τύχη τους. Αισθανόμαστε  «εθνική υπερηφάνεια» για τα επιτεύγματα  αυτών των παιδιών  στις επιστήμες, στον αθλητισμό, στις τέχνες, στις επιχειρήσεις, στο εμπόριο κ.λ.π., ξεχνώντας συνήθως τη μικρή «λεπτομέρεια» ότι  τους διώξαμε στην πραγματικότητα από την πατρίδα τους γιατί δεν ήμασταν ικανοί όχι απλά   να τους στηρίξουμε στον αγώνα τους, αλλά και να εξασφαλίσουμε ακόμα τη διαβίωσή τους!  Ακόμα και  σ’ αυτούς, για τους οποίους πλημμυρίσαμε  κάποτε από «εθνική υπερηφάνεια» δεν τόχουμε σε τίποτα να ρίξουμε το ανάθεμα, όταν  σταματήσουν  να μοιράζονται τη δόξα τους με τη σημαία μας.

 Η  «εθνική υπερηφάνεια»  ή η «εθνική ντροπή» θεωρώ ότι πρέπει  να προέρχονται από επιτυχίες ή αποτυχίες  που έχουν  τη σφραγίδα της εθνικής προσπάθειας  σε κάθε τομέα. Όταν είμαστε σε θέση να υποστηρίζουμε τους νέους μας και να τους παρέχουμε όλα τα μέσα για να φτάσουν στην κορυφή, αξιοποιώντας τις ιδιαίτερες ικανότητές τους,  τότε μπορούμε να μοιραζόμαστε τη δόξα ή τη ντροπή τους. 
  Αλλιώς μπορώ  να λέω ότι αισθάνομαι χαρούμενος, που κάποιος συμπατριώτης μου τα κατάφερε και έφτασε στην κορυφή ή  είμαι λυπημένος που δεν τα κατάφερε. 
    Ταυτόχρονα  σωστό είναι να  αισθανόμαστε «εθνική ενοχή» όταν φτάνουν  στην κορυφή  υψώνοντας τη σημαία της πατρίδας μας  χωρίς ουσιαστική βοήθεια απ’ αυτήν και απέραντη συμπάθεια στους ηττημένους  όταν δεν τα καταφέρνουν  αναγνωρίζοντας  τις θυσίες και τον αγώνα των  ίδιων  και των ανθρώπων,  που αληθινά τους στήριξαν.  

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

OI IOI ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΜΑΣ

Μέσα στο νερό, στο πολυτιμότερο αγαθό για τη ζωή , αναπτύσσονται ταυτόχρονα  και  μικροοργανισμοί , που  όταν το  μολύνουν,  το  μετατρέπουν στην πλέον  επικίνδυνη  απειλή  για την ύπαρξή της!  Όποια σχέση έχει το νερό με τη ζωή,  την ίδια σχέση έχει και η ενημέρωση των πολιτών και η ελευθερία  της έκφρασης  με τη  δημοκρατία.  Αν δεν υπάρχει  σωστή ενημέρωση των πολιτών και ελευθερία στην έκφραση δεν μπορεί να ζήσει η δημοκρατία. Στη σκιά της ελευθερίας  αναπτύσσονται   δίκτυα παραπληροφόρησης , κατασκευασμένες εικόνες ,  βίντεο  και «ειδήσεις»  σαν θανατηφόροι ιοί, που  μολύνουν τη δημοκρατία  και είναι ικανοί να τη σκοτώσουν.
  Για τη ζωή  υπάρχουν  διάφορα φίλτρα, που μπορούν να την  προστατέψουν   ακόμα κι όταν το νερό  είναι  μολυσμένο.  Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και  για τη δημοκρατία; 
  Ειδικά στο διαδίκτυο , όπου οι «πηγές» πληροφόρησης  είναι πολλές φορές χωρίς φανερή ταυτότητα, κυκλοφορούν μαζί με τους ιούς που προσβάλουν τα λογισμικά των συσκευών μας και αμέτρητοι «ιοί», που στόχο έχουν να προσβάλουν το λογισμικό  του μυαλού μας.     Απευθύνονται κυρίως σ’ αυτούς που αρκούνται  στις εικόνες και τους τίτλους των κάθε λογής αναρτήσεων  χωρίς να περάσουν την «πληροφορία»  από κανένα λογικό φίλτρο.  Σ’ αυτούς που βολεύονται , όταν  η εικόνα ή ο τίτλος  χαϊδεύει την κοσμοθεωρία τους. Ειδικά σ’ αυτούς που έχουν ατράνταχτες βεβαιότητες , όπως σωβινιστές,  εθνικιστές,  θρησκόληπτους,  φανατικούς  οπαδούς  αθλητικών ομάδων ,  ιδεοληπτικούς  και γενικά όσους  έχουν ανάγκη από  την ύπαρξη ενός «αντίπαλου δέους», ενός  ορκισμένου  «εχθρού», ενός μυστηριώδους «μεσσία» ικανού να ανατρέψει  με υπερφυσικό τρόπο τα δεδομένα που δημιουργούνται από την σκληρή πραγματικότητα . Η χαρά τους  είναι να  πλήττονται  οι  «εχθροί» πραγματικοί  ή φανταστικοί, χωρίς να τους ενδιαφέρει,  αν αυτό γίνεται με ψέματα ή αλήθειες.  Είναι σε πόλεμο με την  αντίθετη άποψη, που είναι  απλά η προπαγάνδα του «εχθρού»  και  δεν πρέπει να τους δημιουργήσει  ρωγμές  στις «βεβαιότητές»  τους.
  Πάντα υπήρχαν αυτοί που προσπαθούσαν να αποπροσανατολίσουν τα μυαλά των ανθρώπων, ώστε να μη διακρίνουν εύκολα τους πραγματικούς τους  αντίπαλους, αλλά και να στρατολογούν «στρατιώτες» έτοιμους για πόλεμο. Συνήθως αυτή τη δουλειά την έκανε το ιερατείο κάθε θρησκευτικής  ή «εθνικιστικής» οργάνωσης, οργανωμένα, συντεταγμένα και δομημένα πάνω σε δόγματα πασπαλισμένα με δείγματα λογικής.  Έξω απ’ αυτές τις οργανώσεις η δουλειά ήταν δύσκολη.
  Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης   βρήκαν πιο εύκολα το ρόλο τους.  Δε χρειάζεται  η συμμετοχή σε συγκεκριμένες οργανώσεις, ούτε η υιοθέτηση  εμφανούς ιδεολογίας .  Άλλωστε οι ιδεολογίες έχουν ήδη καταπέσει  στην «κοινή γνώμη»  σαν εργαλεία  ερμηνείας  των κοινωνικών μεταβολών και έπαιξαν σημαντικό ρόλο γι’ αυτό  τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.  Μετατρέπονται   σε αυτόματους αναμεταδότες  των «πληροφοριών», που αναδεικνύονται ή κατασκευάζονται  από στρατευμένα, «φίλια»  sites,  είτε αναδημοσιεύοντάς τες,  είτε  με το «μου αρέσει» στις αντίστοιχες αναρτήσεις.  Έτσι βάζουν πλάτη  και στις  πιο ακραία αντιδραστικές  και παράλογες αντιλήψεις  συσκοτίζοντας αποτελεσματικά το νοητικό ορίζοντα των ανθρώπων.   Αθόρυβα, βουβά , συστηματικά  σπρώχνουν   τις  λάσπες, τα σκουπίδια,  τους  ψιθύρους  της παραπληροφόρησης και τα  λύματα  του διαδικτύου σε όλους μας  μέσω των «φίλων», που ηθελημένα ή αθέλητα  γίνονται αγωγοί  διάχυσής τους  και  δίνουν τροφή  στους  ιούς των μυαλών μας σε αγαστή συνεργασία με τα παραδοσιακά ΜΜΕ, όπου πολλοί  «δημοσιογράφοι» βρίσκουν μπόλικο  δωρεάν υλικό για το ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό τους χρόνο.  Διαμορφώνονται πλασματικά  "κοινωνικά  ρεύματα" μέσα στην πραγματική  κοινωνία,  δρώντας  παραλυτικά   στα αντισώματά της.  Εκτρέφεται  κάτω από τη μύτη μας  με πλήρη συσκότιση το τέρας του φασισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας  που είναι οι θανάσιμοι εχθροί της δημοκρατίας και αποκτούν μέσα στην κοινωνία   σάρκα και οστά  ηλίθιες βεβαιότητες, που δυστυχώς διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, ιδιαίτερα στα ελλειμματικής παιδείας στρώματά της και δημιουργούν ακόμα και κοινοβουλευτικές ομάδες, που ορίζουν τις ζωές μας .  Η λογική και ο ορθολογισμός  ηττώνται κατά κράτος.  Συνηθίζουμε σιγά-σιγά  το τέρας  και το κάνουμε φίλο μας, διασκεδάζοντας ίσως μαζί του,  όσο έχει καλά κρυμμένα τα δόντια του.

      Για να μην παρεξηγηθώ από τους φίλους μου στο fb , αυτά που γράφω δεν αφορούν όσους  έχουν το θάρρος της γνώμης τους  και έχουν τη γενναιότητα  να υποστηρίζουν τις απόψεις τους, όσο διαφορετικές κι αν είναι από τις δικές μου.  Αφορά  εκείνους που αλόγιστα, χωρίς να γνωρίζουν τις πηγές των «πληροφοριών»  τους, χωρίς κανένα επιστημονικό ή λογικό  έρεισμα  για οικονομικά, ιατρικά, στρατιωτικά , πολιτικά, κοινωνικά και πολλά ακόμα θέματα , αναμεταδίδουν απλά αναρτήσεις, σπιλώνοντας  πρόσωπα, θεσμούς και βασικά θεμέλια της δημοκρατίας.  Η αντιπαράθεση σε οποιοδήποτε θέμα είναι  καλοδεχούμενη.  Σε κάθε μου παρέμβαση  στις αναρτήσεις τους δεν βλέπω   απέναντί μου αντίπαλους ή «εχθρούς». Θεωρώ ότι έχω φίλους που έχουν διαφορετική θέα των ίδιων  πραγμάτων και ο καθένας βλέπει  από τη θέση του τη δική του «αλήθεια». Για όλα τα πράγματα- και ιδιαίτερα για τα σύνθετα κοινωνικά φαινόμενα-  δεν υπάρχει μία μόνο αλήθεια.  Ωφελεί όλους μας να κατανοούμε  πως βλέπουν οι άλλοι από τη δική τους πλευρά κάθε κοινωνικό φαινόμενο, παρά να συγκρούονται ανελέητα οι «βεβαιότητές» μας.  Ο διάλογος και διάθεση όλων μας να σεβόμαστε την αντίθετη άποψη είναι η ουσία της δημοκρατίας, που ενδιαφέρεται   και αγκαλιάζει  τον πολίτη  σε όποιο μέρος της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και  ανθρώπινης  θέσης  κι αν βρίσκεται. Δεν αφορίζει, δεν εκδικείται, δεν σκοτώνει…

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2016

ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΗ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΜΑΣ ΚΡΙΣΗ;

 
Έλληνες μετανάστες στα ανθρακωρυχεία της Γερμανίας
 Στην εποχή της οικονομικής κρίσης, που βιώνουμε , ακούγονται και γράφονται πολύ εύκολα αφορισμοί για πολιτικούς,  κόμματα, κοινωνικές ομάδες  ακόμα και γενιές ανθρώπων, οι οποίοι με τον άλφα ή βήτα τρόπο ευθύνονται  για τα σημερινά μας αδιέξοδα. Συνηθίζεται, ειδικά στην Ελλάδα, να υποβαθμίζεται η συλλογική ευθύνη. Απαιτούμε οι πολιτικοί που ψηφίζουμε να βλέπουν πολύ πιο μπροστά από μας και να προετοιμάζουν  τις  «λαϊκές  μάζες» (έτσι αποκαλούνται συνήθως οι  «κυρίαρχοι πολίτες» στην μετεκλογική περίοδο)  για τις  μελλοντικές κοινωνίες  και τις  συνθήκες  με τις οποίες θα αναγκάζονται να ζουν.  Εν τω μεταξύ  στέλνουμε με την ψήφο μας στη βουλή  κατά κανόνα τους «αναγνωρίσιμους»  από τα ΜΜΕ, από το χώρο του αθλητισμού, από τα θεατρικά σανίδια, από  τα Πανεπιστήμια κ.λ.π. με κριτήριο  στην καλύτερη περίπτωση  την επιτυχημένη πορεία τους στον επαγγελματικό τους τομέα   παρά τις θέσεις   και τις ιδέες τους για τα πολιτικά προβλήματα των κοινωνιών που αναφέρονται και καθόλου   για τα οράματά τους , τις προβλέψεις και προτάσεις τους για  τις μελλοντικές κοινωνίες  και τα θέματα που θα προκύψουν. Μας βολεύει να "φορτώνουμε" για τέσσερα χρόνια τη διαχείριση των κοινών στους υποτίθεται "ικανούς" εκπροσώπους μας υποβαθμίζοντας την ανάγκη να δημιουργήσουμε μηχανισμούς ελέγχου κατά πόσο οι εντολοδόχοι είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους εντολείς. Πέφτουμε από τα σύννεφα, όταν διαπιστώνουμε κάποια στιγμή ότι  μας πρόδωσαν!
      Επομένως η ποιότητα των πολιτικών, των κομμάτων και οιουδήποτε θεσμικού οργάνου επηρεάζει τις πολιτικές δράσεις και πρακτικές  τους  είναι η άμεση απεικόνιση  της «πολιτικής κουλτούρας» της πλειοψηφίας των πολιτών. Η κάθε κοινωνία αναδεικνύει και επιλέγει τελικά τις ηγεσίες που αξίζουν στις πλειοψηφίες που διαμορφώνονται κάθε φορά.  Οι  πολιτικές ηγεσίες διαχειρίζονται  κατ΄  εντολήν  τους τα ζητήματα που εμφανίζονται από την ίδια τη ροή της  οικονομικής και  πολιτιστικής  ζωής  των ανθρώπων, η οποία όμως είναι ρεγουλαρισμένη να κυλά σε ορισμένη κοίτη, που την ονομάζουμε "πολιτικό σύστημα".  Οι αποφάσεις τους εναρμονίζονται στα θέλω των  εκάστοτε πλειοψηφιών. Όταν  αυτή η ροή οδηγεί σε αδιέξοδα και απαιτείται εκτροπή  της πορείας , επέρχονται οι κατ’ ανάγκη βίαιες παρεμβάσεις , που προκαλούν συνήθως ριζικές αλλαγές στο πολιτικό τοπίο. Οι συγκρούσεις συνήθως αφορούν όχι τον προορισμό της ροής, αλλά τους νέους δρόμους που θα χρειαστεί ίσως να ανοίξουν για να εκτονωθούν οι πιέσεις που ασκούνται.  Η αποτίμηση για τις συνέπειες οποιασδήποτε τέτοιας παρέμβασης δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο  στο χρόνο που θα επανέλθει  η κανονική ροή  της ζωής  με διαφορετικές ίσως παραμέτρους  και σταθερές. Στο μεσοδιάστημα   κυριαρχεί το  θυμικό των πολιτών και απουσιάζει συνήθως ο πολιτικός ορθολογισμός. Θέλω να πιστεύω, ότι δεν είναι μακριά η στιγμή που  θα απομακρυνθούμε απ’ αυτή τη φάση, στην οποία βρισκόμαστε εδώ και έξι περίπου χρόνια. Θα κατανοήσουμε πιστεύω οι περισσότεροι, ότι η μοίρα μας ήταν προδιαγεγραμμένη όχι επειδή μας έτυχαν ανίκανοι πολιτικοί άνδρες τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά γιατί αυτή είναι η μοίρα των επαρχιών γενικά στο πολιτικοοικονομικό σύστημα της Ευρωπαϊκής ένωσης που ζούμε.
      Σ’ αυτή τη βάση καταθέτω μερικές σκέψεις  προσπαθώντας να ερμηνεύσω τις κοινωνικές μεταβολές που συντελέστηκαν τα τελευταία πενήντα χρόνια  και καθόρισαν  εν πολλοίς την πολιτική συμπεριφορά μας , που δημιούργησε  το υπόστρωμα μέσα στο οποίο  ενηλικιώθηκαν  οι νέες γενιές   επηρεάζοντας   σημαντικά το παρόν μα προπάντων το μέλλον τους. Το υπόστρωμα για το οποίο η δική μας γενιά δέχεται δριμύτατες επικρίσεις. Από πολλούς μάλιστα χαρακτηρίζεται καταστροφικό, δίνοντας λαβή στη δεξιά σαλαμούρα να ισχυρίζεται  ότι  η γενιά του Πολυτεχνείου και τα πολιτικά της παράγωγα  «κατέστρεψαν» τη σύγχρονη Ελλάδα, καθώς κυριάρχησε πολιτικά στη μεταπολιτευτική περίοδο.   Γράφω  ως  απλός πολίτης αυτής της γενιάς, που υιοθέτησε  αμέσως μετά τη μεταπολίτευση τις ιδέες και τα οράματά της  προσθέτοντας  τις δικές του μικρές δυνάμεις  στη διαμόρφωση  του κόσμου  που κληρονομούμε στα παιδιά μας. Αν περίμενε κανείς να αλλάξουμε ριζικά το ¨πολιτικό σύστημα",  όντως αποτύχαμε και είναι δίκαια οποιαδήποτε κριτική γίνεται, αλλά απ' αυτούς που και σήμερα ακόμη έχουν αυτή την άποψη. Είναι αστείο η κριτική να  γίνεται από κείνους, που ανέκαθεν ήταν αντίθετοι μ' αυτή την προοπτική και πολέμησαν διαχρονικά και λυσσαλέα κάθε παρόμοια προσπάθεια. Αν λοιπόν δούμε τα πράγματα από την οπτική γωνία των "Μενουμευρωπαίων" και των πολιτών που έβλεπαν και βλέπουν το μέλλον μας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που είναι αυτή που είναι,  κάναμε πολύ καλά τη δουλειά μας και  η αποτίμηση  της προσφοράς μας στο παρόν και το μέλλον των νέων γενεών  με τη δική τους λογική μάλλον θετική θα αποδειχθεί. 
     Η κρίση που βιώνουμε  δεν είναι πρωτόγνωρη.  Συνέβη και στη δική μας γενιά και έπληττε κυρίως τους νέους της επαρχίας .  Οι μετακινήσεις,  είτε για σπουδές , είτε για αναζήτηση εργασίας   στα μεγάλα αστικά κέντρα  αδειάζοντας τα χωριά και τις  επαρχιακές πόλεις  δεν καταγράφτηκε  τότε  σαν οικονομική και πολιτιστική κρίση, γιατί αφορούσε μετακινήσεις εντός της Ελληνικής επικράτειας και δεν άγγιζε την πλειοψηφία των νέων των αστικών πληθυσμών.  Κανείς δεν έβλεπε τότε τον αγώνα και την αγωνία των δικών μας γονιών-των κατώτερων κοινωνικά και οικονομικά τάξεων (αγρότες , εργάτες)- να σπουδάσουν τα παιδιά τους . Οι περισσότεροι της γενιάς μας εγκαταλείψαμε από τα δώδεκα τις οικογένειές μας για το Γυμνάσιο  της πιο κοντινής πόλης , νοικιάζοντας άθλια δωμάτια δυο-τρεις μαζί για οικονομία,  στοιβαγμένοι  σαράντα με εξήντα σε κάθε αίθουσα με καθηγητές που  με ηρωικές προσπάθειες  τα έβγαζαν πέρα, έχοντας την «υποχρέωση» να μας κυνηγούν  και τ’ απογεύματα μη τυχόν και μας διαφθείρουν οι κινηματογράφοι  και οι «κακές παρέες».
      Η αφήγησή μου  ξεκινά από τη μεταπολίτευση, που μας βρίσκει  έφηβους  να  προσπαθούμε να ξεφύγουμε  από τη μίζερη και σκληρή ζωή των γονιών μας.  Οι περισσότεροι συνομήλικοί μου εργαζόμασταν από μικρά παιδιά στα χωράφια  και τους στάβλους  των γονιών μας. Δεν ξέραμε τι  είναι οι διακοπές και τα ταξίδια. Τη θάλασσα την είδα στα δεκάξι μου, όταν πήγαμε εκδρομή με το Γυμνάσιο.  Τα βιώματά μας διαμόρφωσαν τα όνειρά μας, τις πολιτικές μας επιλογές, τις μετέπειτα πρακτικές μας.  Αναδείξαμε τους πολιτικούς, που θα έφτιαχναν Γυμνάσια σε κάθε χωριό, Πανεπιστήμια και Νοσοκομεία σε κάθε πόλη με πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους με οποιοδήποτε κόστος.  Απαιτήσαμε διευκολύνσεις για κάθε φτωχό μαθητή και κάθε  φοιτητή. Αγωνιστήκαμε  να έχει δικαίωμα στις διακοπές, στα ταξίδια και στη ζωή και ο αγρότης και ο εργάτης  και ο συνταξιούχος και ο Δημόσιος υπάλληλος, που μέχρι τότε έπρεπε να είναι η ζωντανή απεικόνιση της «Ψωροκώσταινας», την οποία μας κληροδότησε η τότε πολιτική εξουσία.  Ήταν  διαρκές αίτημα η ενσωμάτωση των απομακρυσμένων περιοχών της χώρας  μας με συγκοινωνίες, ακόμα κι αν αυτές  ήταν ζημιογόνες  για το κράτος.  Ζητήσαμε να απαγορευτεί η εργασία για τα παιδιά  για να μπορούν να μορφωθούν και να ζήσουν ανέμελα την παιδική τους ζωή φτάνοντας και σε υπερβολές.  Κάναμε ότι ήταν δυνατόν για να έχει δικαίωμα ο καθένας να αποκτήσει το σπίτι του, το αυτοκίνητό του, τα απαραίτητα καταναλωτικά αγαθά. Να πλησιάσουμε όσο μπορούσαμε το βιοτικό επίπεδο του μέσου Ευρωπαίου.  Κλείσαμε τις πληγές που άφησαν στην κοινωνία μας  η κατοχή, οι εμφύλιοι πόλεμοι και η χούντα.
      Όλα αυτά τα κάναμε με αγώνες, με δουλειά, με πολλές διαφωνίες και πολιτικές αντιπαραθέσεις για τον τρόπο υλοποίησής τους, άλλοτε με δεξιές και άλλοτε με αριστερές παρενθέσεις, με πολιτικούς και πολίτες που εκμεταλλεύτηκαν καταστάσεις για αθέμιτο πλουτισμό,  και ναι, με πολλά δάνεια. Χρεωθήκαμε  και σαν ιδιώτες, χρεώσαμε και το κράτος μας. Είναι αλήθεια ότι πήγαμε πολύ πιο ψηλά από το μπόϊ  μας, ως καταναλωτές. Υπερβάλαμε  σε πολλά πράγματα, κάναμε πολλά λάθη στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, αλλοιώσαμε πολλά πράγματα από τον πολιτισμό μας,  Όταν  μπορούσαμε να έχουμε φτηνό χρήμα  δεν διαχειριστήκαμε όπως έπρεπε τον πλούτο μας. Μπορεί να μας καταλογίσει κανείς όλα αυτά και πολλά περισσότερα, αλλά να μη διαφεύγει από τους υποστηρικτές του "Δυτικού" τρόπου ζωής κυρίως, ότι αυτή είναι η τροφή του. Όχι όμως ότι καταστρέψαμε τη νέα γενιά, τη γενιά των παιδιών μας.  Οι νέοι μας στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι απόφοιτοι Πανεπιστημίων με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, μιλάνε τουλάχιστον δύο  ξένες γλώσσες,  έχουν μουσικές σπουδές. Ο κόσμος τους δεν περιορίζεται πλέον στα μικρά σύνορα της Ελλάδας. Τον δικό μας  κόσμο οι γονείς μας  τον μεγάλωσαν  από τα μικρά όρια των χωριών και των πόλεών τους  στα όρια της Ελλάδας. Εμείς  τον μεγαλώσαμε  δίνοντάς τους φτερά για ολόκληρο τον κόσμο!  Για τον κόσμο, στα πολιτικά πλαίσια του οποίου καλούνται να επιβιώσουν, τους δώσαμε ότι παραπάνω μπορούσαμε. Οι αποστάσεις  με τη συμβολή  και  της δικιάς μας γενιάς  έχουν μικρύνει δραματικά!  Τα παιδιά μας σήμερα βρίσκονται σε λίγες ώρες στην άλλη άκρη του κόσμου και κινούνται άνετα, όπως εμείς τότε στις μεγαλουπόλεις της Ελλάδας.  Η αναζήτηση εργασίας  δεν γίνεται πλέον  μόνο στις Ελληνικές μεγαλουπόλεις, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη και πέρα απ’ αυτήν, όχι ως  ανειδίκευτοι εργάτες στα ανθρακωρυχεία  και  τα πλυσταριά της Γερμανίας, αλλά ως ισότιμοι(;)  πολίτες και ειδικοί επιστήμονες  σε  εταιρίες των Ευρωπαϊκών χωρών. Η κρίση στην Ελλάδα ως  μιας επαρχίας της Ευρώπης έχει τα ίδια χαρακτηριστικά  με την κρίση της Ελληνικής επαρχίας την εποχή που εμείς ξεκινούσαμε  την ενήλικη ζωή μας.  Είναι αστείο να κατηγορούμε τους γονείς μας, ότι μας κατέστρεψαν  τη ζωή, επειδή  μας σπούδασαν  και δεν κατάφεραν να μας εξασφαλίσουν  δουλειά στο χωριό μας ή στην κοντινή μας πόλη. Το αντίθετο θα τους θεωρούσαμε εγκληματίες, αν μας άφηναν με τις συνθήκες που επικράτησαν εκείνη την εποχή, να ψάξουμε την τύχη μας στα στενά όρια της περιοχής τους.
     Οι νέοι μας , είτε βρουν δουλειά  στην Ελλάδα, είτε έξω απ’ αυτήν  θα αγωνίζονται να ξεπληρώσουν τα χρέη μας και να δημιουργήσουν και δικό τους πλούτο. Όπως οι γονείς μας ως μετανάστες στα σκλαβοπάζαρα   της μεταπολεμικής  Ευρώπης, όπως εμείς,  είτε κοντά στον  τόπο που γεννηθήκαμε, είτε σε κάποια άλλη μακρινή πόλη της Ελλάδας κυνηγώντας τα (κατασκευασμένα στα εργαστήρια του πολιτικού μας μοντέλου) όνειρά μας . Ήδη έχουμε μπει στην εποχή, που η πατρίδα μας δεν είναι πια μόνο η Ελλάδα, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη, ολόκληρος ο κόσμος!  Οι κοντόμυαλοι, που ξεχωρίζουν τους Έλληνες σε «Μενουμευρωπαίους» και Μενουμελλαδίτες»  είναι βαθιά νυχτωμένοι  και δεν έχουν κατανοήσει δυστυχώς  τις αλλαγές  που  συντελούνται γύρω τους , καθώς  χτυπούν τα νταούλια τους βλέποντας γύρω τους  μαϊμούδες μόνο και αρκούδες! Η κρίση δεν είναι δημιούργημα των πολιτικών και των γενεών που τους ανέδειξαν μόνο, αλλά συνέπεια του τρόπου λειτουργίας του πολιτικοοικονομικού συστήματος της Ευρώπης και του κόσμου, που δεν ευνοεί τις περιφερειακές χώρες, πολύ περισσότερο μάλιστα όσες δραστηριοποιούνταν στον πρωτογενή τομέα. Δεν είναι τυχαίο ότι πλήττονται από την κρίση  κυρίως οι Μεσογειακές χώρες στην περιφέρεια της Ευρώπης.

     Οι νέες πολιτικές παρατάξεις θα πρέπει να σκέπτονται ήδη πώς θα είναι ο νέος αυτός κόσμος  και να διαμορφώνουν στρατηγικές συνεργασίας με αντίστοιχες των Ευρωπαϊκών χωρών, που βρίσκονται στην ίδια μοίρα, ώστε να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με  τους καλύτερους  δυνατούς όρους για τα μόνιμα κοινωνικά υποζύγια σε οποιοδήποτε κράτος – μέλος της. Να αποτρέψουν την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, όπου  αυτοί που θα ελέγχουν τις νέες τεχνολογίες  και την πορεία των κεφαλαίων θα παρασιτούν εις βάρος και πάνω στη δυστυχία των εργατών του πρωτογενούς τομέα, τους οποίους μάλιστα θα ανταγωνίζονται στη φτήνια όλοι οι δυστυχείς πρόσφυγες που θα παράγονται συνεχώς στα μέτωπα των συγκρούσεων από τις παρεμβάσεις των πρώτων, όπου θεωρούν ότι έχουν "ζωτικά συμφέροντα".  Η διατήρηση των συνόρων  και των διαφορετικών κρατών -μελών  είναι το βολικό εργαλείο για να μετακυλύονται  και να εκτονώνονται τα προβλήματα που δημιουργούν οι άδικες πολιτικές τους στα αδύναμα κοινωνικά στρώματα των Ευρωπαίων πολιτών κάθε εθνότητας.  Πλέον ο ρόλος των ηγετών στις περιφερειακές Ευρωπαϊκές χώρες αντιστοιχίζεται με το ρόλο των κοινοταρχών και Δημάρχων μικρών επαρχιακών πόλεων του παρελθόντος. Ο καθένας μόνος του ήταν ανίσχυρος για οτιδήποτε. Όλοι μαζί όμως είχαν τη δύναμη να επηρεάσουν τις αποφάσεις των μητροπολιτικών κέντρων.
    Η άλλη προοπτική είναι  να  επιστρέψει  ξανά  ο κάθε λαός στο καβούκι και τη μιζέρια του με κατά τόπους φύλαρχους που θα καλλιεργούν και θα ζουν από τον εθνικισμό σε αγαστή συνεργασία με τους κάθε λογής  θρησκόληπτους ταλιμπάν   και  πατριδοκάπηλους  πολέμαρχους.