ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Ο χειμώνας κοστίζει ακριβά (πετρέλαιο, ξύλα, κ.λ.π.) , αλλά  έχει και τη χάρη του.
 

ΤΟ ΑΒΥΘΙΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ

Το είδα στα ΝΕΑ  και μ'  άρεσε

ΝΑΙ Η ΟΧΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ;

Αναμφισβήτητα το πολιτικό μας σύστημα εισέρχεται σε μια φάση ιδιαίτερα κρίσιμη για το μέλλον του και θα οδηγηθεί σε σημαντικές αναταράξεις. Σ’ αυτές θα υποστεί σκληρές περιδινήσεις το πολιτικό του προσωπικό στην προσπάθειά του να μείνει ζωντανό για τις επερχόμενες εθνικές εκλογές.

Μπροστά στην επικύρωση ή απόρριψη της νέας δανειακής σύμβασης θα κληθούν όλοι να σηκώσουν το χέρι τους στο «ΝΑΙ» ή το «ΟΧΙ». Οι υποστηρικτές του «ΝΑΙ» επενδύουν στο φόβο της επόμενης μέρας, αν τελικά αφεθούμε από τους «εταίρους» σε μια άτακτη χρεοκοπία. Όσοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να απορριφθεί η νέα δανειακή σύμβαση επενδύουν στα πατριωτικά αντανακλαστικά των Ελλήνων και την παράδοσή τους να λένε διαχρονικά όχι, όταν μπαίνουν εκβιαστικά διλήμματα απ’ οποιονδήποτε «ξένο» παράγοντα, ανεξάρτητα από λογικές, συμφέροντα και «εθνικές στρατηγικές».

Όλοι όμως θα πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν κρίσιμες αποφάσεις χωρίς κόστος. Ο λογαριασμός αργά ή γρήγορα πληρώνεται απ’ όλους, όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και γίνεται η πλήρης καταμέτρηση των κερδών και απωλειών, σαν αποτέλεσμα των αποφάσεων που πάρθηκαν. Όταν το θυμικό δώσει τη θέση του στη λογική και τα σενάρια στα γεγονότα, τότε οι «ηρωικές» πράξεις που ποδοπατούν τη λογική, καθώς και οι «λογικές» αποφάσεις που αγνοούν τον ηρωισμό μπαίνουν συνήθως στο ίδιο τσουβάλι και οι ευθύνες αποδίδονται με τον ίδιο τρόπο. Οι «ήρωες», όταν μάλιστα ο «ηρωισμός» τους δεν θίγει καθόλου τα δικά τους συμφέροντα και οδηγεί σε συμφορές τους άλλους, εύκολα εξοστρακίζονται και χαρακτηρίζονται ως εγκληματίες που έπαιξαν με ζωές άλλων, που «δεν γνώριζαν». Οι «λογικοί» λίγο απέχουν από την ανάδειξή τους σε «εθνικούς μειοδότες». Κανείς δεν θα τύχει της αποδοχής όλων.

Στις κρίσιμες περιόδους στερεύουν συνήθως και τα πολιτικά ρεύματα που ευθύνονταν για τη μέχρι τότε πορεία της πολιτικής ιστορίας. Ξεκινά μια καινούργια αφήγηση, που όμως έχει στα θεμέλιά της τον πολιτικό πολιτισμό και την παιδεία αυτής που γράφονται οι τίτλοι του τέλους της. Επομένως αυτό που πρέπει να βασανίσει πολύ τη σκέψη των βουλευτών μας δεν είναι απλά αν η δανειακή σύμβαση που προτείνεται είναι καλή ή κακή. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι η σύμβαση είναι κακή, αποτέλεσμα εκβιασμών των δανειστών μας, των διεθνών κερδοσκόπων, των «εταίρων» μας και προπάντων της δικής μας πολιτικής από το 1821 μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι τι γίνεται, αν δεν επικυρωθεί και αφεθούμε να λειτουργήσουμε ως ανεξάρτητη οικονομική οντότητα, όπως ονειρεύονται, όσοι σήκωσαν τα αντιμνημονιακά λάβαρα. Συμφωνώ ότι θα ήταν ό, τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί, αν υπήρχαν στον τόπο μας πολιτικές δυνάμεις, που θα είχαν έτοιμη μια πολιτική πλατφόρμα για τη μελλοντική μας κοινωνία, ένα όραμα για τη διαχείριση μιας τέτοιας κατάστασης και μια διέξοδο , ακόμα κι αν απαιτούσε χρόνο και περνούσε αναγκαστικά από μια περίοδο φτώχειας και πόνου.

Όσοι πιστεύουν ότι υπάρχει τέτοια πολιτική δύναμη, υποχρεούνται να καταψηφίσουν τη νέα δανειακή σύμβαση και να ενταχθούν άμεσα στις τάξεις της συμβάλλοντας το γρηγορότερο, ώστε να κάνουν γνωστό το όραμα σε όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες εξασφαλίζοντας τη σταθερότητα του πολιτικού πολιτισμού, που απαιτείται. Το ίδιο υποχρεούνται να κάνουν και όσοι θεωρούν τις πιέσεις και τους εκβιασμούς που αναφέρονται , ως θεατρικές παραστάσεις των κυβερνώντων και μεγάλη μπλόφα της τρόϊκας και της Ε.Ε., ώστε να μας υποχρεώσουν σε μια οδυνηρή συμφωνία. Όσοι πιστεύουν ότι θα υποχρεωθούν έτσι κι αλλιώς να μας “σώσουν” από τη χρεοκοπία χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε καμία απολύτως θυσία.

Να αναλάβουν όμως την ευθύνη για όσα καλά ή άσχημα μας συμβούν και την επομένη της απόφασής τους.

Αν δεν υπάρχει τέτοιο πολιτικό ρεύμα ή οι “εταίροι” μας δεν μπλοφάρουν, πολύ φοβάμαι ότι η επόμενη μέρα θα μας βρει σε έναν εμφύλιο πόλεμο παρόμοιο μ΄ αυτόν της μεταπολεμικής περιόδου. Τότε οι διαχωριστικές γραμμές ήταν δεξιοί-αριστεροί, μιάσματα-εθνικόφρονες. Τώρα θα είναι: υπεύθυνοι για τη φτώχεια μας (όσοι άσκησαν εξουσία)-φίλοι του λαού (όσοι ήταν συνεχώς απέναντι) , λαμόγια-έντιμοι. Θα εισέλθουμε σε μια περίοδο όπου οι μισοί θα προσπαθούν να αποδείξουν ότι υπεύθυνοι για την αθλιότητα είναι οι άλλοι μισοί, χωρίς κανείς να κάνει τίποτα για την έξοδο από τη φτώχεια και τη μιζέρια.

Οι πολιτικές δυνάμεις θα αναδιαταχθούν στη βάση αυτών των αξιωμάτων και ένα νέο πελατειακό κράτος θα γεννηθεί, όπου τα πιστοποιητικά «εθνικοφροσύνης» της μεταπολεμικής περιόδου θα δώσουν τη θέση τους στα πιστοποιητικά «φιλολαϊκισμού» και «εντιμότητας» της μεταδικτατορικής περιόδου. Αυτό θα ήταν ό, τι χειρότερο θα μπορούσε να μας συμβεί, γιατί θα μας οδηγούσε σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή για πολλές δεκαετίες. Το αντίδωρο της φτώχειας και εξαθλίωσης θα είναι η τιμωρία των «υπεύθυνων», που εύκολα θα ανασύρονται από το πλήθος όλων αυτών που υπηρέτησαν το ηττημένο πολιτικό σύστημα. Σ΄ αυτόν το καμβά πολύ φοβάμαι ότι θα εδραιωθούν οι επόμενοι πολιτικοί μας ηγέτες καλύπτοντας την αδυναμία της χώρας για έξοδο από την απομόνωση και τη φτώχεια.

Όσοι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει ο απαιτούμενος πολιτικός πολιτισμός και η αναγκαία παιδεία του λαού μας για να αντέξει μια δύσκολη πορεία σε ένα όραμα που θα το πιστέψει , καθώς και οι πολιτικές δυνάμεις, που θα σχεδιάσουν με επιτυχία αυτή τη δύσκολη και μοναχική πορεία, οφείλουν να ψηφίσουν τη δανειακή σύμβαση για να παραμείνουμε πάση θυσία μέσα σε μια ευρύτερη οργανωμένη οντότητα (όσο αυτή υφίσταται) κάνοντας τις απαραίτητες προσθαφαιρέσεις στο πολιτικό μας προσωπικό στις εκλογές που θ΄ ακολουθήσουν. Άλλωστε η είσοδός μας στην Ε.Ε. έγινε εν γνώσει των συνεπειών της και μάλιστα ήταν στρατηγική επιλογή γι’ αυτούς που μέχρι πρότινος ήταν μπροστάρηδες στον αντιμνημονιακό αγώνα. Η συμμετοχή σε μια ευρύτερη οικογένεια εθνών δεν γίνεται ποτέ χωρίς παραχώρηση μέρους των κυριαρχικών σου δικαιωμάτων σε επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής τουλάχιστον. Δε μπορούμε στα δύσκολα να αναζητούμε την αρωγή των “εταίρων” μας χωρίς να αναγνωρίζουμε καμία υποχρέωση για τον εαυτό μας. Τα δεσμά που επιβάλλονται από τις κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις της Ευρώπης και της υφηλίου γενικότερα αφορούν όλους τους Ευρωπαίους πολίτες και σ' αυτό το πεδίο πρέπει οργανωμένα να δράσουν οι αντικρουόμενες πολιτικές δυνάμεις. Όσο οι συντηρητικές δυνάμεις και οι πάτρονές τους ελέγχουν το πολιτικό διευθυντήριο της Ευρώπης είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι μέσα στην Ε.Ε. θα υπάρχουν οάσεις καλά αμειβομένων εργαζόμενων με ακέραιες τις διαχρονικές τους κατακτήσεις.

Επομένως: Είτε αποχωρούμε συνειδητά και συντεταγμένα απ' αυτή την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη με συγκεκριμένο σχέδιο για τα μετά, χωρίς να ψάχνουμε εξιλαστήρια θύματα γιαυτή την εξέλιξη, είτε παραμένουμε πάση θυσία σ' αυτήν και στηρίζουμε τις πολιτικές δυνάμεις με πανευρωπαϊκή δικτύωση, που αντιμάχονται το σημερινό πολιτικό της διευθυντήριο μέχρι αυτό να αλλάξει και μαζί του η πολιτική, που οδηγεί στη φτώχεια και την εξαθλίωση ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό των Ευρωπαίων πολιτών. 

 Η γνώμη μου είναι ότι δεν υπάρχει σήμερα στη χώρα μας, ούτε η παιδεία, ούτε ο απαιτούμενος πολιτικός πολιτισμός, ούτε ο πολιτικός φορέας, που θα εξασφάλιζε την πρώτη εκδοχή. Πιθανόν οι ηγέτες των Ευρωπαϊκών χωρών να αναζητούν τα αναγκαία προσχήματα για να αποδεχθούν το οικονομικό κόστος της "διάσωσής" μας οι πολίτες που τους ψηφίζουν και ζητούν να δεσμευτούμε για πράγματα που εν γνώσει τους δεν πρόκειται να τηρήσουμε υπολογίζοντας ότι η πτώχευσή μας θα τους ζημίωνε περισσότερο από μια ακριβή γιαυτούς διάσωσή μας, πιθανόν να μπλοφάρουν και μια δική μας σθεναρή στάση να τους αναγκάσει να μας "σώσουν" πηγαίνοντας  "πάσο" στην κρίσιμη φάση του παιχνιδιού, βλέποντας ότι χάνουν πολλά περισσότερα απ' αυτά που θα κέρδιζαν, πιθανόν να έχουν ήδη ετοιμάσει το τοπίο για να ζήσουν χωρίς εμάς και έμμεσα μας δείχνουν την έξοδο ζητώντας μας τα αδύνατα. Πολλά σενάρια μπορεί κανείς να υιοθετήσει,  αλλά ο καθένας πρέπει να αναλάβει την ευθύνη  για το σενάριο που θα πιστέψει...

    Οι βουλευτές υποτίθεται ότι, όντας στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής της χώρας, έχουν τα πολιτικά δεδομένα για να γνωρίζουν καλύτερα από μας πόσο αληθινό είναι το καθένα απ' αυτά. Εμείς έχουμε την ελευθερία και το προνόμιο να υιοθετούμε όποιο σενάριο θέλουμε, αλλά αποφασίζουμε αφού δούμε ολόκληρο το έργο. Αυτοί έχουν την ευθύνη να αποφασίζουν όταν το έργο παίζεται ακόμα... Για κάποιους απ' αυτούς το ΤΕΛΟΣ τους έργου θα ταυτιστεί σίγουρα και με το δικό τους πολιτικό ΤΕΛΟΣ. Για άλλους θα προστεθούν μερικά ακόμα πολιτικά παράσημα, που θα βοηθήσουν  στην πολιτική τους μακροζωία.

ΑΣ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟ...ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ!

Φοβερές ατάκες που έχουν ειπωθεί σε δικαστήρια
(Μου τα έστειλε ο καλός μου φίλος Βασίλης Μ.)
Τα ακόλουθα είναι από το βιβλίο 'Disorder in the American Courts',
και έχουν ειπωθεί από ανθρώπους σε δικαστήρια- έχουν καταγραφεί κατά λέξη από δικαστικούς ρεπόρτερ στην Αμερική, οι οποίοι μετά βίας παρέμεναν σοβαροί την ώρα που γίνονταν οι ερωταποκρίσεις.

ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας είπε ο άντρας σας εκείνο το πρωί;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ. Είπε "Πού βρίσκομαι, Κάθριν;"
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και γιατί σας αναστάτωσε τόσο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Το όνομά μου είναι Σούζαν!
____________________________________________
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Είστε σεξουαλικά ενεργή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ¨ 'Οχι, απλώς μένω ξαπλωμένη.
_________________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ο μικρότερος γιος, ο εικοσάχρονος, τι ηλικίας είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είναι 20, όσο περίπου και το IQ σας.
__________________________________________
ΔΙΚ: Ήσουν παρών όταν πάρθηκε η φωτογραφία σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τώρα με δουλεύετε;
_________________________________________
ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Ώστε η ημερομηνία της σύλληψης του παιδιού ήταν η 8η Αυγούστου;ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ: Και τι κάνατε εκείνο τον καιρό;ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Έκανα σεξ.

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και είχε τρία παιδιά, έτσι δεν είναι;ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πόσα ήταν αγόρια;ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κανένα.ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Υπήρχε κανένα κορίτσι;ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κύριε Δικαστά, νομίζω χρειάζομαι άλλον δικηγόρο. Μπορώ να πάρω άλλον;
___________________

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς τερματίστηκε ο πρώτος σας γάμος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Λόγω θανάτου.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και με τίνος τον θάνατο τερματίστηκε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Για μαντέψτε;

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Μπορείτε να περιγράψετε το άτομο;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ήταν μεσαίου αναστήματος και είχε γένεια.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ. Ήταν άντρας ή γυναίκα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν δεν είχε έρθει κανα τσίρκο στην πόλη, μάλλον άντρας θα έλεγα.
_____________________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πόσες από τις νεκροψίες σας τις έχετε διενεργήσει
σε νεκρούς ανθρώπους;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ : Όλες. Οι ζωντανοί, ξέρετε, αντιστέκονται πάρα πολύ.
___________________________
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Θυμάστε την ώρα που εξετάσατε το σώμα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Η αυτοψία άρχισε γύρω στις 8:30 πμ.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και ο κύριος Νέντον ήταν νεκρός εκείνη την ώρα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Αν όχι, σίγουρα ήταν μέχρι να τελειώσω.
__________________________________
Και τελος:
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πριν διενεργήσετε τη νεκροψία, ελέγξατε αν υπήρχε σφυγμός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την πίεση του αίματος;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ελέγξατε την αναπνοή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι..
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ώστε λοιπόν, είναι πιθανόν ο ασθενής να ήταν ζωντανός όταν αρχίσατε την νεκροψία;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: 'Οχι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πώς μπορείτε να είστε σίγουρος, γιατρέ;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Γιατί ο εγκέφαλός του βρισκόταν πάνω στο γραφείο μου σε μια γυάλα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ¨ Α, μάλιστα. Όμως θα μπορούσε ο ασθενής, παρ' όλα αυτά, να είναι ακόμα ζωντανός;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι, είναι πιθανόν- θα μπορούσε να είναι ζωντανός και να ασκεί τη δικηγορία.

ΙΔΟΥ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

 Του Δημήτρη Σκαρμούτσου

Η σκέψη μας εδώ στο protagon είναι πολύ απλή. Αν κάθε Έλληνας καταφέρει μέσα στο 2012 να αγοράσει ελληνικά προϊόντα αξίας 1.000 ευρώ στη θέση ξένων προϊόντων που αγόρασε πέρυσι, τότε θα προστεθεί στην προβληματική ελληνική οικονομία το αστρονομικό ποσό των 12 δισεκατομμυρίων ευρώ. Ολόκληρο το περιβόητο ΕΣΠΑ που υποτίθεται ότι θα αναζωογονούσε τη χώρα, είναι 18 δισεκατομμύρια για τέσσερα χρόνια. Αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει η είσοδος 12 δις ευρώ τον χρόνο στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα; Τι σημαίνει σε επενδύσεις, σε νέες θέσεις εργασίας; Σε πολύπλοκα προβλήματα λοιπόν, χρειάζονται απλές λύσεις.

Στροφή στο ελληνικό τρόφιμο, στο ελληνικό ποτό, στροφή στον Έλληνα παραγωγό. Και σιγά-σιγά, στροφή στο ελληνικό ρούχο και το ελληνικό παπούτσι. Μην ψαρώνετε από τα πολυδιαφημισμένα ξένα προϊόντα, μη θεωρείτε μόδα την κατανάλωση τους. Οι πολυεθνικές του τροφίμου, του ποτού, του ρούχου, της συσκευής, μας έκαναν να τρώμε πλαστικά σαν Αμερικάνοι, να ντυνόμαστε σαν Βρεττανοί ή Ιταλοί, να πίνουμε σαν Γάλλοι, να γίνουμε γκατζετάκηδες σαν Γιαπωνέζοι. Η ματιά μας πρέπει να είναι ανοικτή στον κόσμο, αλλά όχι ως το σημείο να περιφρονήσουμε τους εαυτούς μας και να υιοθετήσουμε συμπεριφορές συλλογικής καταστροφής μας. Ως εδώ. Αξίζουμε πολύ περισσότερα και ως παραγωγοί και ως καταναλωτές και ως αυτεξούσιοι πολίτες.
(Εισαγωγή από το Δημήτρη Καμπουράκη)



Ρεπορτάζ: Δημήτρης Μπούτος

"Den exoume prosciutto Parmas... έχουμε προσούτο Δράμας!" δηλώνουν ο Θωμάς και ο Γιώργος Δούζης αναβιώνοντας το παλιό μπακάλικο με τη σειρά ελληνικών παραδοσιακών προϊόντων ΈΡΓΟΝ. Με σύμμαχο την οικογενειακή παράδοση τριών γενεών στο χώρο των τροφίμων και την αγάπη για το αντικείμενο κατάφεραν να διαψεύσουν όσους πιστεύαμε πως “η χώρα δεν παράγει τίποτε”.
Τη στιγμή που από το 2008 η Ελλάδα φαινόταν να βρίσκεται σε όλο και βαθύτερη οικονομική ύφεση τα δύο αδέρφια απέδειξαν πως πάντα υπάρχει χώρος για σωστούς επαγγελματίες και καινοτόμες πρωτοβουλίες.

Με ολοκληρωμένες σπουδές στα Μαθηματικά και την Εφαρμοσμένη Πληροφορική αντίστοιχα, σε ηλικία μόλις 28 και 25 ετών αποφάσισαν ν' ασχοληθούν με αυτό που πραγματικά αγαπούν και να υλοποιήσουν την εξής ιδέα: προώθηση μικρών παραγωγών και τοπικών προϊόντων, που οι ίδιοι εντόπιζαν, μένοντας παράλληλα πιστοί στην προσωπική τους, σύγχρονη αισθητική. Επιλέγοντας αυστηρά και έναν προς έναν τους προμηθευτές τους έδωσαν στην επιχείρηση σταθερό ρυθμό ανάπτυξης βασιζόμενοι στην ποιότητα των εμπορευμάτων.
Ξεκινώντας σταδιακά το 2007 με το μέλι “Μέλισσας Έργον” έφτασαν σήμερα να διαθέτουν τα προϊόντα τους σε τριακόσια (300) σημεία πώλησης στην Ελλάδα ενώ έχουν ισχυρή παρουσία σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες (Γαλλία, Αγγλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Κύπρος, Σερβία, Πολωνία).
Από το Φεβρουάριο του 2011 λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη το ομώνυμο παντοπωλείο προσφέροντας περίπου τριακόσια (300) ξεχωριστά ελληνικά προϊόντα.
Μεταξύ αυτών βρίσκει κανείς νησιώτικα αλείμματα, παρθένα ελαιόλαδα, βιολογικά ζυμαρικά, χαρμάνια μελιών ανώτερης ποιότητας, προερχόμενα όλα από μικρούς συνεταιρισμούς και "ρομαντικούς" παραγωγούς που επιμένουν ελληνικά, όπως υποστηρίζουν οι αδερφοί Δούζη.

Για να ενταχθεί ένα προϊόν στη σειρά ΈΡΓΟΝ πρέπει να πληροί συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ν' αποτελεί παρασκεύασμα της μεσογειακής δίαιτας και ταυτόχρονα μία νέα γαστρονομική πρόταση.

Το ιδιαίτερο κατόρθωμα του παντοπωλείου ΈΡΓΟΝ είναι ο συνδυασμός της ποιότητα από τα παλιά με την αισθητική και τη χρηστικότητα του σήμερα.
Μέσα στο παλιό γυάλινο βαζάκι ή την χαρτοσακούλα του παραδοσιακού μπακάλικου μπορούμε να βρούμε φίνα μουστάρδα Θεσσαλονίκης και φασόλια γίγαντες ελέφαντες Πρεσπών. Αυτή η μοντέρνα προσέγγιση στην ελληνική παράδοση και γαστρονομία εξασφάλισε “διεθνή καριέρα” για το φιλέτο τόνου από την Αλόνησο και άλλους παρόμοιους μεζέδες.

Πέρα από τα εκλεκτά παραδοσιακά σκευάσματα, ο ίδιος ο χώρος του παντοπωλείου ξεχειλίζει εικόνες και μυρωδιές της ελληνικής φύσης, στοιχείο που λείπει από αντίστοιχες σύγχρονες επιχειρήσεις .

Ωστόσο το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται και στην οργανική συμμετοχή των επιχειρηματιών όπου τα προϊόντα τους κυκλοφορούν. Είτε με ιδιόκτητα καταστήματα είτε με τη μορφή franchise και store in a store διάθεσης, τα δύο αδέρφια σκοπεύουν να κάνουν τους χώρους τους σημεία αναφοράς της ελληνικής γαστρονομίας, σε όποια χώρα κι αν αυτά βρίσκονται.

Επόμενος στόχος τους, η επέκταση σε γαλακτοκομικά και αλλαντικά είδη καθώς και σε άλλα προϊόντα ψυγείου. Η πορεία της επιχείρησης για το 2012 προοιωνίζεται άκρως ανοδική, αφού οι αδερφοί Δούζη επεξεργάζονται προτάσεις για το πρώτο κατάστημα με μορφή franchise στο Λονδίνο. Επίσης σχεδιάζουν τις κατάλληλες συσκευασίες και κωδικούς, ώστε οι ελληνικές γεύσεις να φτάσουν σε μέχρι σήμερα δυσπρόσιτες αγορές, όπως αυτή της Ασίας. Φαίνεται πως τα επτά βραβεία, το ενθουσιώδες αφιέρωμα στον “Guardian” και η εγχώρια αναγνώριση είναι μόνο η αρχή.

“Μπακάλικο ΈΡΓΟΝ”
διεύθυνση: Τσιμισκή και Γρηγορίου Παλαμά 5,
τηλέφωνα επικοινωνίας: +30 2310 223550, +30 2310 284224
ιστότοπος: http://www.ergonproducts.gr

ΦΡΑΧΤΗΣ=ΜΝΗΜΕΙΟ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

Υιοθετώ και αναδημοσιεύω την ανάρτηση:

Φράχτης προσβολή, φράχτης βαρβαρότητα, φράχτης στίγμα...

απο την  press-a 

υπενθυμίζοντας σχετικές μου αναρτήσεις για το θέμα ΕΔΩ  και ΕΔΩ

Κατάφερε και προσέλκυσε περισσότερους από 200 ακροατές, χωρίς καν να “διαφημιστεί” ιδιαίτερα η διάλεξή του στη Νέα Ορεστιάδα.

Μίλησε με θέμα “άνθρωποι και φράχτες”, όχι σαν προικισμένη με υψηλότατο IQ ιδιοφυΐα , ούτε σαν τετραπέρατο μυαλό που καθηλώνει με την εξυπνάδα του τους λιγότερο ευφυείς, αλλά σαν ένας “μέσος” άνθρωπος που έβαλε κάτω τη λογική, και χωρίς καν να τη στύψει, αντιλήφθηκε αμέσως το αυτονόητο. Ότι δηλαδή είναι τεράστια ανοησία να φαντάζεται κάποιος πως στήνοντας έναν “τοίχο” 10 χιλιομέτρων σε μία γραμμή συνόρων που ξεπερνά τα 100 χλμ., θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα,δήθεν, εμπόδια σε εκείνους που προηγουμένως πέρασαν πολλές άλλες, πολύ πιο μεγάλες δυσκολίες, μέχρι να “σκοντάψουν” σε ένα “φράχτη” 2,5 μέτρων ύψους.

Ο καθηγητής Νίκος Λυγερός ήρθε στη Νέα Ορεστιάδα το Σάββατο 21 Ιανουαρίου, μίλησε στο θέατρο Διόνυσος για περισσότερες από δύο ώρες και στη συνέχεια συνομίλησε για άλλη μία ώρα με το κοινό, το οποίο, σημειωτέον, τον παρακολούθησε καθηλωμένο, με απόλυτο σεβασμό.

Τι ήταν όμως αυτό που “εξέπεμπε” επί τρεις ώρες “κρατώντας” αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου; Το “κέρασμά” του. Ο ιδιοφυής “κέρασε” το μέσης ευφυίας μεν, υψηλής ευαισθησίας δε κοινό του, από ένα γεμάτο δίσκο με χιούμορ, αμεσότητα, απλότητα λόγου και επιχειρήματα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” στερείται ορθολογικής σκέψης;

Όποιος σκέφτηκε το “φράχτη” ως εμπόδιο για τους μη νομίμως κινούμενους μετανάστες, ξέχασε ότι υπάρχουν και...σκάλες! Αυτός που φαντάστηκε ότι μία τέτοια κατασκευή είναι ικανή να δείξει STOP στους ανθρώπους αυτούς, ξέχασε ότι πολύ σύντομα το σήμα του STOP θα αντικατασταθεί από σηματάκια με βελάκια που θα δείχνουν προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν μέχρι να βρουν ένα άνοιγμα, μία “πόρτα”. Δυστυχώς, βέβαια, η επόμενη “ανοιχτή πόρτα” που θα βρουν θα είναι υδάτινη. Αυτό ανεβάζει το επίπεδο του ρίσκου για τη ζωή τους, ανεβάζει όμως και τις ταρίφες των διακινητών που θα έχουν να διεκπεραιώσουν πιο δύσκολες αποστολές για να τους περάσουν από τη μία πλευρά του ποταμού στην άλλη. “Ο φράχτης δεν είναι λύση ούτε για το επίπεδο “εξυπνάδας” των μυρμηγκιών...”

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” έρχεται να επιβαρύνει με εκατομμύρια ευρώ την ήδη βουλιαγμένη ελληνική οικονομία; Η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προχώρησε πριν από λίγες ημέρες στην υπογραφή της σύμβασης κατασκευής αυτού του έργου, παρότι η Ε. Ε. ξεκαθάρισε πως δεν δίνει ούτε τσακιστό ευρώ για τη δημιουργία ενός “τείχους”, που και “ξεπερασμένο” θεωρείται και ασύμβατο με κάθε έννοια σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τις ανθρώπινες αξίες εκείνων που βρίσκονται από την “ασφαλή” και “νόμιμη” πλευρά ενός “τείχους” βαρβαρότητας;

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” δεν συνάδει με τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού, που τα ήθελε όλα ανοιχτά με θέα τον ορίζοντα και χωρίς υποψία εσωστρέφειας; “Οι Έλληνες έκτισαν τον Παρθενώνα, ναούς, θέατρα. Ποτέ δεν έκτισαν φράχτες...”

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” θα στιγματίσει μία ολόκληρη περιοχή, μία ολόκληρη πόλη; “Θα λέμε σε ένα παιδί να ζωγραφίσει την Ορεστιάδα και αυτό θα ζωγραφίζει και έναν τοίχο...” “Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πάνω στο “φράχτη” και μία πινακίδα που θα γράφει “welcome to Orestiada...”

Και τελικά, τι θα απαντήσουμε στο παιδί που αύριο θα μας ρωτήσει: “Μαμά, μπαμπά, σε τι συναίνεσες; γιατί έκανες ή άφησες να γίνει ένα λάθος που εγώ σήμερα πρέπει να γκρεμίσω;”

Ο Νίκος Λυγερός υπενθύμισε στο ακροατήριό του ότι “πρέπει όλοι να πάρουμε σήμερα θέση, διαφορετικά, κατά έναν τρόπο, τα ονόματά μας θα είναι γραμμένα πάνω σε αυτό το βάρβαρο κατασκεύασμα”. Υπενθύμισε επίσης, πως όπως και σε άλλα κρίσιμα ζητήματα, έτσι και σε αυτήν την υπόθεση, η ουδετερότητα δηλώνει ουσιαστικά ταύτιση με το θύτη...

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς πόσους και πόσο ουσιαστικά προβλημάτισε τους υπέρμαχους του “φράχτη” ο Νίκος Λυγερός, κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η διάλεξή του “ακούστηκε”, συζητήθηκε, σχολιάστηκε...Κι αυτό ακόμα, κέρδος είναι. Για όλους μας... 

Ακούστε ηχογραφημένα αποσπάσματα της ομιλίας του Νίκου Λυγερού στη Νέα Ορεστιάδα: 

                                      

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΤΙΣΤΗΣ

Εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους που έρχονται σε ρήξη με κατεστημένες αντιλήψεις και παίρνουν αποφάσεις που ταράζουν τα λιμνάζοντα νερά, ακόμα κι αν τα αποτελέσματα δείχνουν ότι δεν ήταν “ωφέλιμες” επιλογές. Δεν δέχομαι την έννοια του λάθους στην ανθρώπινη δράση. Υπάρχουν επιλογές, που ανάλογα με τις συνθήκες και το περιβάλλον που εξελίσσονται καταλήγουν ευνοϊκά ή δυσάρεστα για τη ζωή μας. Προπάντων όταν η τελική έκβαση των πραγμάτων εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, που η κάθε μια επηρεάζει σημαντικά την εξέλιξή τους. Σημειωτέον ότι η ιστορία χαρακτήρισε πολλές φορές ως ιδιοφυείς τολμηρότατες ενέργειες ανθρώπων, που πριν την ευνοϊκή κατάληξή τους αποδίδονταν σε αποκοτιά τρελού με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.

Αντίθετα, δεν δίνω δεκάρα για τους συνήθεις “σιγουρατζήδες”, που αποφεύγουν τις αποφάσεις με αβέβαιο αποτέλεσμα, κρατώντας πάντα μια “πισινή” για να φορτώσουν σε άλλους τις ενδεχόμενες αποτυχίες τους. Είναι οι τύποι που έχουν εύκολη την κριτική για τα πεπραγμένα των άλλων, αλλά σπάνια εκτίθενται οι ίδιοι στην κοινή κρίση .

Στην πολιτική σκηνή οι πρώτοι είναι οι πραγματικοί πολιτικοί , οι δεύτεροι οι κοινοί πολιτικάντηδες. Οι μεν γράφουν την ιστορία πληρώνοντας συνήθως το κόστος, οι δε διαχειρίζονται το νέο τοπίο που προκύπτει και νέμονται τα όποια οφέλη μέχρι τη βαθιά του σήψη. Θυμόμαστε μόνο αυτούς που γκρεμίζουν ένα σάπιο οικοδόμημα και τρώνε όλη τη βρώμα και τη σκόνη, καθώς και αυτούς που κτίζουν το καινούργιο. Τους διαχειριστές δεν τους θυμάται ποτέ κανείς.

Δεν έχω τα πραγματικά δεδομένα, ούτε είμαι γνώστης των πολιτικών παρασκηνίων για να μπορώ να αποτιμήσω τις πολιτικές δράσεις του Γιώργου Παπανδρέου. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι γίναμε φτωχότεροι στα δύο τελευταία χρόνια, ότι πολλοί άνθρωποι έχασαν την εργασία τους , ότι πολλοί νέοι δε μπορούν να βρουν δουλειά , ότι βρισκόμαστε γενικά σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία με απρόβλεπτες ακόμη συνέπειες στο τέρμα της, αποτελούν αρνητικά στοιχεία για τη συνολική αποτίμηση. Αν υπήρχε τρόπος να είχε κινηθεί μια παράλληλη πορεία με διαφορετικές πολιτικές αποφάσεις για τους μισούς Έλληνες χωρίς μνημόνια και τρόϊκες και να μπορούσαμε να συγκρίνουμε τη θέση τους με την τωρινή δική μας, ίσως να αισθανόμασταν ευτυχείς, που δεν είχαμε την τύχη τους ή να δικαιούμαστε να στείλουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα όλα τα μέλη των κυβερνήσεων της τελευταίας διετίας. Όταν κάποιος μπαίνει στο Νοσοκομείο με λίγες πιθανότητες να ζήσει και φεύγει τελικά ζωντανός, μα ακρωτηριασμένος, δεν ξέρει αν πρέπει να είναι ευγνώμων στους θεράποντες γιατρούς ή να τους θεωρεί υπεύθυνους για την αναπηρία του. Τα πολιτικά γεγονότα δυστυχώς εξελίσσονται μονοσήμαντα χωρίς να μπορεί ποτέ κανείς να γυρίσει πίσω το χρόνο. Αυτή η νομοτέλεια είναι άλλωστε η τροφή της πολιτικής.

Παρόλα αυτά κανείς δεν αμφιβάλει ότι είμαστε στη διαδικασία μιας δύσκολης γέννας, που θα μας οδηγήσει σε μια νέα πολιτική, οικονομική, πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα, στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού με τα στοιχεία της νέας κοινωνικοπολιτικής μας ταυτότητας. Το τοπίο που θα αναδειχθεί αμέσως μετά την έξοδό μας από το τωρινό σκοτεινό τούνελ , όποτε αυτή συμβεί, θα συμψηφιστεί λογικά στη συνολική αποτίμηση της προσφοράς του Γιώργου Παπανδρέου στην ιστορική μας διαδρομή.

Όταν οι τωρινές κραυγές των ΜΜΕ, που απευθύνονται στο θυμικό και προσπερνούν τη λογική, οι δηλώσεις των δελφίνων και οι θέσεις των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, μετρημένες πια, θα είναι μακρινές αναμνήσεις και αντικείμενα μελετών της ιστορίας, ο καθένας θα πάρει σ' αυτήν τη θέση που του αξίζει.

Το δυσκολότερο είναι να γκρεμίσεις ένα σάπιο οικοδόμημα και να αντέξεις τη βρώμα της σαπίλας, καθώς κατακρημνίζεται στη σκόνη του. Ότι και να κτιστεί πλέον στη θέση του θα είναι σίγουρα καλύτερο και πιο όμορφο.

Ζητείται κτίστης...

To Exit

  του Γιώργου Γραμματικάκη

 

Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.
Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.
Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του  σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.
Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit.  Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.

Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το  «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός  επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.
Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς  την κορυφή του λόφου. Ας  παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα –ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν  τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.
To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια  Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε  ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.
Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Τζίτζικες και μέρμηγκες

 Του Γιάννη Βαρουφάκη

Tο σημερινό Δελτίο Κρίσης της σημερινής θα είναι πολύ σύντομο. Μια παράγραφος όλη κι όλη. Η εξής: Το κούρεμα (γνωστό κι ως PSI), η χρηματοδότηση του ΔΝΤ από τις Κεντρικές Τράπεζες της ευρωζώνης (ώστε να χρηματοδοτηθούν έμμεσα οι Ιταλία και η Ισπανία), η “μόχλευση” του EFSF, τα 500 δις ευρω με τα οποία θα προικιζόταν ο νέος μηχανισμός (το ESM) ώστε να αρχίσει να λειτουργεί νωρίτερα – όλες αυτές οι μεγάλες «υποσχέσεις» των τελευταίων δυο Συνόδων Κορυφής (26ης Οκτωβρίου και 9ης Δεκεμβρίου) εξανεμίστηκαν. Τίποτα από αυτά δεν έχει μείνει παρά μόνο οι στάχτες τους που τις σκορπίζει ο άνεμος από εδώ κι από εκεί. Τι έμεινε από την Τελική Λύση; Μονάχα η απόφαση να συνάψουμε μια, ουσιαστικά, μη-Συνθήκη, η οποία, έτσι κι αλλιώς, είναι εκτός θέματος (και η οποία έβαλε τέλος στην ΕΕ όπως την ξέραμε, καθώς η Βρετανία άνοιξε τον δρόμο της διάσπασης της Ένωσης). Πάλι καλά που έχουμε γιορτές και κανείς δεν έχει όρεξη να έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Ζούμε την «ηρεμία» πριν την καταιγίδα του νέου έτους.
Εν αναμονή λοιπόν της νέμεσης που θα επισκεφτεί την Ευρώπη μετά τις γιορτές, σκέφτηκα ότι, αντί να επιδοθώ άλλη μια φορά σε αναλύσεις οικονομικού περιεχομένου, ίσως να είναι προτιμότερο να πω μια ιστορία. Έναν μύθο που έχει στόχο την απομυθοποίηση, την αμφισβήτηση για την ακρίβεια, του μύθου που σήμερα κυριαρχεί στην Ευρώπη με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βρεθεί λύση.
Τζίτζικες και μέρμηγκες – ο κυρίαρχος μύθος
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα του Νότου, τα τζιτζίκια ζούσαν ανέμελα σε μια συνομοσπονδία με μερμήγκια βόρειων χωρών τα οποία δούλευαν, δούλευαν και δούλευαν. Όσο η συνομοσπονδία τους αυτή πέρναγε μέρες καλοκαιριού, όλα πήγαιναν φίνα. Τα τζιτζίκια τραγούδαγαν και κορόιδευαν τα μερμήγκια αλλά και τα μερμήγκια που και που επισκέπτονταν τον Νότο για μερικές εβδομάδες ανεμελιάς στον ήλιο δίπλα στα τεμπέλικα τζιτζίκια.
Μια μέρα όμως, το καλοκαίρι της συνομοσπονδίας τους τελείωσε. Άγριοι, παγωμένοι άνεμοι άρχισαν να φυσούν από βορειοδυτική κατεύθυνση, αρχικά από την Wall Street και αργότερα από κάθε δυνατή κατεύθυνση. Τότε, τα τζιτζίκια του Νότου, ιδίως στην Ελλάδα, παραλίγο να ξεπαγιάσουν. Χωρίς τρόφιμα στις αποθήκες τους, χωρίς να έχουν προνοήσει για τις δύσκολες ημέρες του χειμώνα της συνομοσπονδίας τους, έτρεξαν στις πρωτεύουσες του Βορρά, με προτεταμένο το χέρι, ζητώντας από τα μερμήγκια αρωγή, αλληλεγγύη. Τα μερμήγκια, όπως είναι φυσικό, δίσταζαν να ανοίξουν τις αποθήκες με τα όλο κόπο συσσωρευμένα καλούδια τους. Δεν δίσταζαν ωστόσο από τσιγκουνιά αλλά από φόβο. Φόβο ότι αν αρχίσουν να ταΐζουν ανεξέλεγκτα τα πεινασμένα, άφρονα τζιτζίκια, ήταν πολύ πιθανόν αυτά να κάνουν πάλι τα ίδια: να συνεχίσουν να γλεντοκοπούν και, κάθε φορά που η κοιλιά τους είναι άδεια, να τρέχουν πάλι στα μερμήγκια να την γεμίσουν, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να αδειάσουν οι αποθήκες των μερμηγκιών και να πεινάσουν όλοι μαζί.
Να γιατί τα μερμήγκια ναι μεν δεν αρνήθηκαν στα τζιτζίκια συνδρομή αλλά απλά απαίτησαν από αυτά δείγματα γραφής ότι θα αλλάξουν. Θα γίνουν κι αυτά πιο... μερμήγκια. Όταν άκουγαν από τα χείλη των τζιτζικιών κουβέντες περί ευρωομολόγων, ενεργοποίηση της ΕΚΤ με στόχο την «ορθολογική διαχείριση του χρέους της ευρωζώνης» κλπ, αμέσως στύλωναν τα πόδια, σκεπτόμενα μέσα τους: «Πάλι τις αποθήκες μας έβαλαν στο μάτι.» Κι έτσι επέμεναν ακόμα περισσότερο στην μερμηγκοποίηση των τζιτζικιών ως συνθήκη για να ανοίξουν τις αποθήκες τους για να ταϊστούν τα πεινασμένα τζιτζίκια.
Μύθοι και πραγματικότητα

Το πρόβλημα με τους μύθους, όπως ο Αίσωπος γνώριζε καλά, είναι ότι όταν τους χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, να εξαγάγουμε συμπεράσματα και ηθικά διδάγματα, είναι πολύ εύκολο να οδηγηθούμε σε καταστροφική πλάνη όταν ο μύθος που τελικά κυριαρχεί χάνει την «επαφή» με καίριες διαστάσεις της πραγματικότητας, καλύπτοντας έτσι την τελευταία στο σκοτάδι (αντί να την λούζει με φως). Κάτι τέτοιο συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη. Ο Αισώπειος μύθος με τα μερμήγκια του Βορρά και τα τζιτζίκια του Νότου αντανακλά μια νοοτροπία, έναν κυρίαρχο τρόπο ανάλυσης της Κρίσης, που αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της ευρωζώνης, καθώς ωθεί τις ελίτ (Βορρά τε και Νότου) σε πολιτικές που, χωρίς πλέον αμφιβολία, κρατούν το καράβι της ευρωζώνης σε σταθερή πορεία σύγκρουσης με την σκληρή πραγματικότητα της κατάρρευσης. Χρειαζόμαστε λοιπόν έναν νέο μύθο. Έναν μύθο που να μένει όσο πιο κοντά στην αφήγηση του κυρίαρχου μύθου αλλά, παράλληλα, να τον διορθώνει με τρόπο που να απελευθερώσει τις απομένουσες δυνατότητες της Ευρώπης να σταματήσει την κατρακύλα.
Τζίτζικες και μέρμηγκες – ο μύθος redux

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη συνομοσπονδία, ζούσαν μερμήγκια και τζιτζίκια. Τα τζιτζίκια ζούσαν ζωή χαρισάμενη ενώ τα μερμήγκια δούλευαν, δούλευαν και δούλευαν. Όσο η συνομοσπονδία τους αυτή πέρναγε μέρες καλοκαιριού, τα τζιτζίκια τραγούδαγαν και κορόιδευαν τα μερμήγκια που, κάθιδρα και κάπως αντιαισθητικά όπως ήταν, δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι.
Τα μερμήγκια ζούσαν παντού. Όπως και τα τζιτζίκια. Μπορεί τα βόρεια ξαδέρφια τους να μην τους έμοιαζαν απόλυτα, όμως τα τζιτζίκια του Νότου είχαν πολλά κοινά με τα τζιτζίκια του Βορρά, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα μερμήγκια: αλλιώς δούλευαν εκείνα του Βορρά κι αλλιώς εκείνα του Νότου. Ας τα γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.
Τα νότια μερμήγκια: Ζευγάρια μερμηγκιών που, στις καλές εποχές, δούλευαν και τα δυο σε κλάδους χαμηλής παραγωγικότητας (π.χ. ταμίες supermarket), πολλές φορές κάνοντας δύο δουλειές με σκοπό να τα βγάλουν πέρα δεδομένων των χαμηλών τους μισθών και ενός οικογενειακού πληθωρισμού πολύ μεγαλύτερου του επίσημου μέσου πληθωρισμού. Παρ όλες τις τέσσερις δουλειές που έκαναν μεταξύ τους, τα εισοδήματά τους δεν έφταναν για να παρακολουθούν το γενικότερο φαγοπότι γύρω τους. Όταν το παιδί τους τους πίεζε για ένα καινούργιο gadget ή αναγκάζονταν να πληρώνουν φροντιστήρια για τα πάντα, φακελάκια στα νοσοκομεία κλπ., ο μόνος τρόπος που μπορούσαν να σκεφτούν πως θα τα κατάφερναν ήταν να πούνε ναι σε μία από τις πάμπολλες προσφορές που λάμβαναν κάθε μέρα από λογιών- λογιών τράπεζες για πιστωτικές κάρτες, εορτοδάνεια κ.ο.κ. Κι όταν το «καλοκαίρι» τελείωσε, κι ήρθε η Κρίση, είδαν τα εισοδήματά τους από την πρώτη τους δουλειά να εξαφανίζονται, οι εργοδότες τους της δεύτερης δουλειάς τους είπαν να μην ξαναπάνε, τα δάνεια άρχισαν να τους πνίγουν, οι επιθέσεις της εφορίας τους ανάγκασαν ακόμα και να σκεφτούν να μείνουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Και σαν να μην έφταναν αυτά, κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι όλη η οικουμένη τους θεωρούσε υπεύθυνους για τη συντέλεια του κόσμου που ήταν καθ’ οδόν. Έγιναν οι δακτυλοδεικτούμενοι θύτες της παγκόσμιας οικονομίας!
Τα βόρεια μερμήγκια: Ζευγάρια μερμηγκιών-εργατών σε παραγωγικότατα εργοστάσια που όμως έβλεπαν, για μια δεκαετία, την αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων τους να μειώνεται. Όσο πιο σκληρά και αποδοτικά εργάζονταν τόσο πιο δύσκολα τα έβγαζαν πέρα. Κι αυτά συνέβαιναν στις καλές εποχές του καλοκαιριού της μεγάλης συνομοσπονδίας τους. Η όλο και παραγωγικότερη εργασία τους, σε συνδυασμό με τους όλο και πιο ασθενικούς μισθούς τους, οικοδομούσε τεράστια πλεονάσματα. Από την μία, η μείωση του κόστους της εργασίας των βόρειων μερμηγκιών αύξανε τα κέρδη των επιχειρήσεων και από την άλλη, καθώς τα προϊόντα τους γίνονταν φθηνότερα σε ολόκληρη την συνομοσπονδία (αλλά και παγκοσμίως), αυξάνονταν οι εξαγωγές και, μαζί τους, τα πλεονάσματα ψήλωναν ακόμα πιο πολύ. Όμως, αντίθετα με τους σπόρους των μερμηγκιών του Αισώπου, τα πλεονάσματα αυτά δεν αποθηκεύονται. Έχουν γίνει χρήμα και το χρήμα δεν επιτρέπεται να λιμνάζει. Πρέπει να κινείται ψάχνοντας καλύτερες αποδόσεις. Καθώς μάλιστα τα βουνά αυτά των πλεονασμάτων έριξαν πολύ τα επιτόκια στον Βορρά, άρχισαν να ρέουν προς τον Νότο, όπου τα επιτόκια ήταν πάντα σχετικά τσιμπημένα (λόγω της χαμηλότερης παραγωγικότητας των εκεί μερμηγκιών, που οφείλεται στο ότι τα νότια μερμήγκια δεν είχαν τα μηχανήματα και την τεχνολογία που θα τα βοηθούσαν να δουλεύουν εξ ίσου παραγωγικά).
Ποιος ενορχήστρωσε την ροή των πλεονασμάτων που παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια προς τον Νότο; Μα τα βόρεια τζιτζίκια, σε αγαστή συνεργασία με τα νότια ξαδέρφια τους. Οι βόρειες τράπεζες που, αποφασισμένες να μετατρέψουν σε προσοδοφόρο ευαγγέλιο την νοοτροπία του τζίτζικα (μέγιστη απόδοση για ελάχιστη προσωπική εργασία), βρήκαν στα νότια ξαδέρφια τους (κατασκευαστικές εταιρείες, ελληνικές τράπεζες κλπ κλπ) τους ιδανικούς παρτενέρ στην διοχέτευση των πλεονασμάτων του Νότου, μέσω θαλασσοδανείων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που όμως απέφεραν υψηλότερα επιτόκια από εκείνα που θα έβρισκαν στον βορρά – για τον ίδιο λόγο που παρήχθησαν στον Βορρά τα πλεονάσματα αυτά (δηλαδή, την φθηνή, παραγωγική εργασία των βόρειων μερμηγκιών).
Και τι γίνεται κάθε φορά που ζεστό, μπόλικο χρήμα ρέει ξαφνικά σε μία περιοχή; Δημιουργούνται φούσκες. Στην Ισπανία η φούσκα δημιουργήθηκε απ’ ευθείας στον ιδιωτικό τομέα καθώς εκεί οι επιτήδειοι τζίτζικες-κατασκευαστές δανείστηκαν τα βόρεια πλεονάσματα από τις ιδιωτικές τράπεζες-τζιτζίκια του Νότου. Και πού βρήκαν τα χρήματα οι τελευταίες; Από τις ιδιωτικές τράπεζες-τζιτζίκια του Βορρά βεβαίως! Αντίθετα, στην Ελλάδα, η φούσκα προέκυψε μέσα στα σπλάχνα του δημοσίου καθώς, τα δικά μας τζιτζίκια-κατασκευαστές έπεισαν τα φιλαράκια τους, τα τζιτζίκια του ελληνικού δημοσίου, να δανειστεί το δημόσιο ώστε, κατόπιν, να τους δώσουν χρυσοφόρα συμβόλαια.
Δεν έχει απολύτως καμία σημασία πώς ακριβώς δημιουργήθηκαν οι φούσκες του Νότου. Είτε άμεσα από τον ιδιωτικό τομέα (όπως στην Ισπανία) είτε έμμεσα μέσω του Δημοσίου (όπως στην Ελλάδα) οι φούσκες δημιουργήθηκαν επειδή τα πλεονάσματα τα οποία παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια δεν τα γεύτηκαν εκείνα αλλά, και εδώ έγκειται η τραγωδία, τα υπεξαίρεσαν τα βόρεια τζιτζίκια τα οποία, συνεπικουρούμενα από τα νότια τζιτζίκια, τα έστειλαν στον Νότο δημιουργώντας φούσκες από τις οποίες κέρδισαν πολλά όλα τα τζιτζίκια. Ότι θα έσκαγαν, θα έσκαγαν. Έσκασαν όταν έσκασε πρώτη μια ακόμα μεγαλύτερη υπερ-φούσκα, εκείνη που έχτιζαν για 25 χρόνια τα υπερπόντια super-τζιτζίκια της Wall Street.
Κάπως έτσι, τα μερμήγκια του Βορρά είδαν την σκληρή δουλειά τους όχι μόνο να μην μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για τα ίδια και για τα παιδιά τους αλλά, αντίθετα, να έχει υπονομεύσει ολόκληρη την συνομοσπονδία.
Τοξικοί μύθοι

Κι όταν η Κρίση χτύπησε, στα βόρεια μερμήγκια είπανε να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι. Να κατέβουν άλλο ένα σκαλοπάτι προς την κόλαση της ανέχειας και της ανασφάλειας. Τους είπανε ακόμα ότι η κυβέρνησή τους, την ίδια ώρα, απαιτεί την έγκριση των αντιπροσώπων τους για να στείλει, άκουσον άκουσον, αναρίθμητα δισεκατομμύρια στην ελληνική κυβέρνηση και άλλες νότιες κυβερνήσεις λίγο πολύ σαν και την ελληνική. Και δεδομένου ότι ποτέ δεν τους ξεκαθάρισαν τι επιτρέπεται και τι όχι να τα κάνουν οι νότιες κυβερνήσεις τα χρήματα αυτά  (ότι, ουσιαστικά, αποτελούν κονδύλια που στόχο έχουν την διάσωση των απανταχού τζιτζικιών, βορείων και νοτίων, και υπό τον αδιαπραγμάτευτο όρο να μειωθούν κι άλλο τα εισοδήματα των νότιων μερμηγκιών), τα βόρεια μερμήγκια έμειναν εμβρόντητα: Πως συνέβη να δουλεύουν όλο και πιο πολύ για όλο και πιο λίγα, την ώρα που οι κυβερνήσεις τους στέλνουν πακτωλούς χρημάτων σε ξένους; Τότε, οι κυβερνώντες τους, για να μην παραδεχτούν ότι αυτό συμβαίνει για να προστατευτούν τα απανταχού τζιτζίκια,  τους εξήγησαν τι συνέβη στο πλαίσιο ενός μύθου του Αισώπου. Ενός μύθου που όμως όλα τα τζιτζίκια ζούσαν στον Νότο και όλα τα μερμήγκια στον Βορρά (βλ. πιο πάνω).
Την ίδια ώρα, τα νότια μερμήγκια βρίσκονταν σε απόγνωση. Τα απανταχού τζιτζίκια, βόρεια και νότια, τα έβριζαν χυδαία: Ανεπρόκοπα τα ανέβαζαν, διεφθαρμένα τα κατέβαζαν. Τα κατηγορούσαν ως δυναμιτιστές του Δυτικού Πολιτισμού οι οποίοι λόγω της τεμπελιάς τους και της καλής ζωής που ζούσαν έβαλαν σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομική τάξη. Δεν ήξεραν πως να αντιδράσουν. Αναρωτιόντουσαν πως γίνεται να τα κατηγορούν για καλοζωία όταν δεν θυμούνται μέρα που να μην δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ και εβδομάδα που να μην δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα. Ακόμα και στις καλές εποχές! Πάλευαν τότε, παλεύουν ακόμα χειρότερα σήμερα. Κι όσο για τα πακέτα διάσωσης, δεν έχουν δει τίποτα παρά μόνο ακούνε για δισεκατομμύρια - την ώρα που καλούνται να πληρώνουν όλο και περισσότερους φόρους, όλο και ακριβότερα τα είδη πρώτης ανάγκης, από όλο και ισχνότερα εισοδήματα. Κι όταν ακούνε τους βόρειους να τους αποκαλούν τζιτζίκια, αχρείους, κλέφτες, δεν είναι δύσκολο να σκύψουν πάνω από το πηγάδι της συλλογικής μνήμης και να βρουν υλικό με το οποίο να χτίσουν δικές τους ύβρεις κατά των βορείων (ιδίως εκείνων που τους βρίζουν στα γερμανικά).
Ηθικό δίδαγμα (κάθε Αισώπιος μύθος πρέπει να έχει ένα!)

Πολλοί θεωρούν ότι με τον Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα, ο Αίσωπος προσπάθησε να μας αποτρέψει από την τεμπελιά προτρέποντάς μας να είμαστε καλοί προς τον μελλοντικό μας εαυτό – κάτι που ο Τζίτζικας δεν μπορούσε να κάνει. Σωστά. Όμως, ο Αίσωπος θεωρούσε προβληματικό τόσο τον Τζίτζικα όσο και τον Μέρμηγκα, προετοιμάζοντάς μας για το ηθικό δίδαγμα του παν μέτρον άριστον: Ούτε Μέργηγκας, που δεν μπορεί ποτέ να χαρεί παρά μόνο την σκέψη της μελλοντικής κατανάλωσης, ούτε Τζίτζικας, που αρνείται να κάνει θυσίες προς όφελος του μελλοντικού του εαυτού. Σήμερα, εδώ στην Ευρώπη, μια νέα διάσταση του Αισώπιου μύθου έκανε την εμφάνισή της – μια διάσταση που ο Αίσωπος δεν είχε φανταστεί και, δυστυχώς, ούτε και οι σημερινοί Ευρωπαίοι λαμβάνουν υπ’ όψη τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να σταματήσουμε την κατρακύλα της ευρωζώνης.
Ποια είναι η διάσταση αυτή, η συνυφασμένη με την ευρωζώνη; Η εξής: Όταν οι μέρμηγκες και οι τζίτζικες είναι κατανεμημένοι τόσο στον Βορρά όσο και στον Νότο, τόσο στα ελλειμματικά όσο και στα πλεονασματικά κράτη-μέλη της ευρωζώνης, το σκηνικό είναι έτοιμο για μια Μεγάλη Ύφεση παντού, η οποία, αργά ή γρήγορα, δίνει το έναυσμα για μια σκοτοδίνη από την οποία μόνον ηττημένοι προκύπτουν. Ένα σκηνικό στο οποίο κανείς δεν μπορεί να διασωθεί.
Η μόνη μας διέξοδος από αυτό το δυστοπικό σκηνικό, στο οποίο ήδη βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι, είναι να ανατρέψουμε ο κυρίαρχο αφήγημα. Να επανα-σχεδιάσουμε την συνομοσπονδία μας στην βάση της συνειδητοποίησης ότι σε αυτήν συμβιώνουν από την μία άκρη της στην άλλη (α) τα παραγκωνισμένα και απογοητευμένα μερμήγκια και (β) τζίτζικες με περισσότερη εξουσία και “φροντίδα” απ’ ότι δικαιούνται και από όσο μπορεί η συνομοσπονδία μας να αντέξει.

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ "ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"

 Στα πλαίσια ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο για τα δρώμενα και τα προσδοκόμενα από τα πειράματα του μεγάλου επιταχυντή στο Ευρωπαϊκό Κέντρο CERN στη Γενεύη της Ελβετίας, η Αλεξανδρούπολη εφιλοξενεί  την έκθεση του CERN με τίτλο : «Αυτός ο κόσμος …. Ο ΜΕΓΑΣ».

Η έκθεση λειτουργεί στην αίθουσα ΜΟΥΣΕΣ του ξενοδοχείου ASTIR HOTEL από 8 έως 18 Δεκεμβρίου 2011. Το ωράριο λειτουργίας θα είναι:

Δευτέρα – Παρασκευή από 10.00 έως 20.00

Σάββατο και Κυριακή από 11.00 έως 20.00

Οι επισκέπτες της έκθεσης  έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν για τον οργανισμό και τα μέλη του, το Μεγάλο Αδρόνικο Επιταγχυντή (LHC, Large Hadron Collider) μοντέλο ενός τμήματος το οποίο εκτίθεται για τα 4 μεγάλα πειράματα του LHC, τα παράπλευρα τεχνολογικά οφέλη που προκύπτουν από τα πειράματα της σωματιδιακής φυσικής καθώς και για την ελληνική συμμετοχή στον οργανισμό.

Το βασικό αντικείμενο της έρευνας στο CERN

Η έρευνα που γίνεται στο CERN χαρακτηρίζεται ως Έρευνα Μεγάλων Στόχων (Big Science), αυτή, δηλαδή, για τη διεξαγωγή της οποίας απαιτείται η συμβολή πολλών κρατών. Το βασικό αντικείμενο της έρευνας του CERN είναι η θεμελιακή φυσική, η οποία μελετά τα συστατικά και τις λειτουργίες του σύμπαντος. Χρησιμοποιώντας τα μεγαλύτερα και πλέον πολύπλοκα επιστημονικά όργανα για τη μελέτη των βασικών συστατικών της ύλης, τα στοιχειώδη σωματίδια και τις συγκρούσεις μεταξύ τους, οι φυσικοί αποκαλύπτουν τους νόμους της φύσεως.

Οι επιστήμονες του CERN ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν «σημάδια» ύπαρξης του μποζoνίου του Higgs, χωρίς ωστόσο να μιλούν ακόμη για «ανακάλυψη». Εμφανίζονται πάντως αισιόδοξοι ότι ο γρίφος θα λυθεί εντός του 2012.

Η Φαμπιόλα Τζιανότι, η επικεφαλής επιστήμονας του πειράματος ATLAS (ένα από τα δυο πειράματα στα πλαίσια των οποίων αναζητείται το μποζόνιο) είπε ότι το «σήμα» επικεντρώνεται στα 125 GeV (Giga electron volts). Οι κρίσιμες περιοχές είναι τα 116-130 GeV για το ATLAS και τα 115-127 GeV για το CMS.
«Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ πιθανό το μποζόνιο του Higgs να βρίσκεται εδώ» δήλωσε η επιστήμονας προσθέτοντας ωστόσο ότι «είναι πολύ νωρίς για τελικά συμπεράσματα. Χρειάζονται περισσότερες μελέτες και περισσότερα στοιχεία. Οι επόμενοι μήνες θα είναι συναρπαστικοί…Δεν ξέρω ποια θα είναι τα συμπεράσματα...Μπορούμε να αναμένουμε λύση του γρίφου εντός του 2012».
Εξίσου αισιόδοξος εμφανίστηκε και ο Γκουίντο Τονέλι, εκπρόσωπος του δεύτερου πειράματος (CMS).
Θεωρητικά, το μποζόνιο του Higgs είναι αυτό που δίνει μάζα σε όλα τα άλλα θεμελιώδη σωματίδια και θεωρείται ο «χαμένος κρίκος» στο Καθιερωμένο Μοντέλο (Standard Model) της Φυσικής.
Αν και η ανακάλυψή του θα ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη των τελευταίων 60 ετών, τα αποτελέσματα των πειραμάτων στο CERN θα μπορούσαν επίσης να δείξουν ότι το μποζόνιο του Higgs- «το φυλλάδιο οδηγιών» για την αλληλεπίδραση των σωματιδίων- δεν υφίσταται, κάτι που θα μεταφραζόταν σε πιθανή αναθεώρηση του Καθιερωμένου Μοντέλου.

«Το σωματίδιο του Θεού»

• Το μποζόνιο του Higgs είναι ένα υπο-ατομικό σωματίδιο που πιστεύεται ότι υπάρχει, ωστόσο δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα.
• Είχε προταθεί το 1964 από έξι φυσικούς- μεταξύ των οποίων και ο Πίτερ Χιγκς (Higgs)- ως ένας «μηχανισμός» βάσει του οποίου εξηγείται η μάζα.
• Είναι ο «χαμένος κρίκος» του Καθιερωμένου Μοντέλου (Standard Model) της Φυσικής, που εξηγεί πως αλληλεπιδρούν τα σωματίδια.

ΕΙΚΟΝΕΣ

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΡΥΦΤΗΚΕ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ

Ο κ. Σαμαράς , σαν νέος πολυμήχανος Οδυσσέας , κατάφερε τελικά να κοροϊδέψει για ακόμα μια φορά τους κουτόφραγκους. Σε μια "αθώα" γραμμή της υπογραφής του κατάφερε , χρησιμοποιώντας ειδική πένα , να τοποθετήσει τη "Δούρεια λέξη", ώστε να μπορέσει, όταν γίνει πρωθυπουργός, να επαναδιαπραγματευτεί με τον δέοντα πατριωτισμό τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Μάλιστα υπάρχουν πληροφορίες, ότι το μελάνι είναι ειδικό , ώστε να γίνει λευκό σαν το χαρτί, μόλις πάρουμε το παραδάκι, οπότε θα μπορεί χωρίς κίνδυνο  να αλλάξει το μείγμα  της πολιτικής και να αποτινάξει το ζυγό από τον τράχηλο των Ελλήνων.
  Το Ελληνικό δαιμόνιο νίκησε ξανά!!!

Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

    Η ιστοσελίδα του 2ου Γενικού Λυκείου Ορεστιάδας. είχε δημιουργηθεί εδώ και αρκετό καιρό, αλλά πλέον έχει εμπλουτιστεί με άφθονο υλικό, τόσο για τα προηγούμενα Σχολικά έτη  (από το 1996), όσο και για τις τρέχουσες δράσεις της Σχολικής οικογένειας, ώστε να είναι ένας χρήσιμος τόπος για τους τωρινούς μαθητές και τους γονείς τους, καθώς και όλους όσοι αποφοίτησαν απο το Σχολείο μας.
Θα βρει κανεις:

• Όλα τα λευκώματα των τελειόφοιτων μαθητών από το 1999 ,

• Υλικό για τα μαθήματα από τους καθηγητές του Σχολείου μας

• Πληροφορίες για τις πολιτιστικές, αθλητικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, καλλιτεχνικές κ.α. δράσεις της Σχολικής μας κοινότητας, με πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό,

•   Εγκυκλίους  και ανακοινώσεις του Σχολείου, που  αφορούν τους γονείς,

•  Ανακοινώσεις, που  αφορούν τους μαθητές.

Το πιο σημαντικό όμως για μας είναι, ότι ανοίγουμε ένα διάλογο του Σχολείου με την κοινωνία της πόλης μας δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους να επικοινωνήσουν με τη Σχολική μας οικογένεια, καθώς επίσης μας δίνεται η δυνατότητα να αναδείξουμε τις ιδιαίτερες ικανότητες των μαθητών μας σε όλους τους τομείς πέρα απο την επίδοσή τους στα μαθήματα. Μαζί με τους άριστους μαθητές υπάρχουν ανάμεσά τους καταπληκτικοί μουσικοί, ζωγράφοι, καλλιτέχνες, αθλητές, οργανωτικά μυαλά, επικοινωνιακοί τύποι, κ.α. που χρωματίζουν την κοινωνία μας και γίνονται επιτυχημένοι επαγγελματίες στον τομέα τους χωρίς ποτέ να περάσουν τις πόρτες των Πανεπιστημίων. 

 Η διεύθυνση της ιστοσελίδας είναι:
http://2lyk-orest.evr.sch.gr/

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΒΡΟ

 Ηλιοβασίλεμα στην Παταγή

 Στο δρόμο από Μεγ. Δέρειο για τρεις βρύσες περιοχής Δαδιάς

 Στο δρόμο Μεγ. Δέρειο- Δαδιάς

 Λίγο πιο ψηλά από τις τρεις βρύσες Δαδιάς

Λίγο πιο ψηλά από τις τρεις βρύσες Δαδιάς

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ... ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

  Τα τελευταία πολιτικά γεγονότα, μετά την ανακοίνωση και της νέας κυβέρνησης μου φέρνουν στο μυαλό όλο και πιο έντονα την εικόνα της κακάσχημης γεροντοκόρης,  που καθώς  και η ίδια δεν αντέχει να βλέπει τα μούτρα της, φοράει το προσωπείο μιας καλλονής και στέκεται μπροστά στον καθρέφτη καμαρώνοντας την... ομορφιά της. Την εικόνα του καραφλού ασπρομάλλη, που με μπογιές και  περουκάκια προσπαθεί να γαντζωθεί στη φευγάτη του νιότη. Τους ξιπασμένους μικροαστούς, που πιστεύουν ότι ο "μεσσίας" με το πλούσιο βιογραφικό και το κύρος στους τραπεζικούς και πολιτικούς κύκλους θα τους γλυτώσει από τη φτώχεια, που βλέπουν να έρχεται απειλητική και αναπόφευκτη, καίγοντας στο θυσιαστήριο μαζί με τους "ανίκανους"  πολιτικούς της ηγέτες και αυτή την ίδια ανάπηρη Δημοκρατία.
    Ξεχάσαμε στην απελπισία μας, ότι η Δημοκρατία  είναι ο καθρέφτης, που  αντανακλά τον πολιτισμό, την παιδεία, την πολιτική ευφυΐα    και τις προσμονές της πλειοψηφίας των πολιτών. Οι πολιτικοί  είναι  κομμωτές μας, που φροντίζουν την αιθητική μας και τους επιλέγουμε για να παραλλάζουμε το είδωλο , όταν θέλουμε  να κρύβεται ό,τι δεν θέλουμε να βλέπουμε ή να συνεχίσουμε να βλέπουμε ό,τι έκρυψε οριστικά ο χρόνος.   Τρομάξαμε μ' αυτό που είδαμε μπροστά μας, όταν ξέμειναν από καλλυντικά , περούκες και μπογιές, τους απολύσαμε και σπάσαμε τον καθρέφτη.
 Ο καινούργιος κομμωτής, διατηρώντας το ίδιο προσωπικό, χωρίς "τα εργαλεία" του κι αυτός,  αναμένεται να μας πείσει, ότι το εν χρω κούρεμα, με επαναλαμβανόμενα ραπίσματα στα μάγουλα και τους σβέρκους, καθώς και η καθημερινή επάλειψη του γυμνού της κεφαλής με κοπριά θα είναι η μοντέρνα πρόταση για την αισθητική του μέλλοντος.  Με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της διαφήμισης, όταν καθιερωθεί  αυτή η μόδα, θα πιστεύουμε ότι πάλι ωραίοι θάμαστε  έχοντας μάλιστα την πεποίθηση ότι δε χρειάζεται δα και κανένας καθρέφτης να μας το βεβαιώνει... Αλλάζουμε "λουκ",  υμνώντας τις ικανότητες του νέου καλλιτέχνη.
 Η φτώχεια θα εξαλειφθεί από τους πολλούς γιατί θα γίνει ...τρόπος ζωής. Οι λίγοι που θα συνεχίσουν να ζουν με τα εργαλεία των παλιών κομμωτών και τους καθρέφτες τους θα είναι η "Αριστοκρατία" της κοινωνίας μας.
Στην απελπισία μας αποδεχθήκαμε σιωπηρά τη διολίσθηση στην Αριστοκρατία με το ψευδώνυμο της "κυβέρνησης σωτηρίας".  Στην ευθεία, που οδηγεί εύκολα και σταθερά προς την Ολιγαρχία.

Η ιστορία θα κρίνει αν η απόφαση για δημοψήφισμα ήταν σωστή

Πώς άλλαξε τη χώρα το δημοψήφισμα του Γιώργου Νικολόπουλου

"Για έξι ημέρες, όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως, όλα τα κανάλια ανεξαιρέτως και σχεδόν όλοι οι Έλληνες αρθρογράφοι (με εξαίρεση Μίχα, Θεοδωράκη και Θεοδωρόπουλο), όλοι μα όλοι υποστήριξαν πως η ιδέα Παπανδρέου για δημοψήφισμα ήταν καταστροφική. Ε λοιπόν όχι. Δεν ήταν καταστροφική η ιδέα αυτή. Ήταν σοφή. Ιδιοφυής. «Με μία κίνηση ματ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άδειασε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας» έγραφα ξημερώματα Τρίτης. Προσθέτω σήμερα: δεν το άδειασε μόνο. Το ξεδόντιασε. Το ξεμπρόστιασε. Το ξεγύμνωσε. Το άλλαξε.

Ξεδόντιασε πρώτα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, την Άκρα Αριστερά που μιλούσε για Κατοχή και Χούντα. Θα είχαμε ακόμη «Χούντα» αν ψήφιζε ο λαός για τη νέα δανειακή σύμβαση; Μάλλον όχι. Και τότε γιατί ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν ενάντια στο δημοψήφισμα, χαρακτηρίζοντας το υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου και εκβιαστικό τρικ; Είχαν την ευκαιρία να αποδείξουν πως όντως θέλουν να μιλήσει ο λαός κόντρα στα συμφέροντα και τον «ευρωμονόδρομο». Δεν την άρπαξαν. Και ξεφτιλίστηκαν.

Ξεμπρόστιασε μετά και τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ. Παλαιό ΠΑΣΟΚ, διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ, επαρχιώτικο ΠΑΣΟΚ, δελφίνοι και «καλτσοδέτες» έψαχναν εδώ και καιρό αφορμή να ρίξουν τον πρωθυπουργό, άκοπα διαφωνώντας στα περισσότερα μέτρα. Η πρόταση για δημοψήφισμα έγινε σάλπισμα ανταρσίας. Ποιος λαός να μιλήσει; Μίλησε αντ’ αυτού ο Βενιζέλος ο Βρούτος. Ο « Brown του Βαρδάρη». Ο Βαγγέλης ο Βουλιμικός. Για την εξουσία, την προδοσία πολλοί αγάπησαν. Τον προδότη;

Το κυριότερο; Με την ιδέα για δημοψήφισμα ξεγυμνώθηκε ο Αντώνης Σαμαράς. Δύο χρόνια προσπαθούσε ο λαϊκιστής πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας να μείνει «εκτός κάδρου» των δυσάρεστων, αντιλαϊκών μέτρων. Όχι στο Μνημόνιο Ι, όχι στο Μνημόνιο ΙΙ, ανέξοδα όχι και φτηνά με το κιλό. Ήξεραν στη Συγγρού πως το «κορόιδο» ο Παπανδρέου πάντα θα ψήφιζε τα μέτρα και θα εισέπραττε μόνος τη λαϊκή οργή. Έλα όμως που το «κορόιδο» πρότεινε δημοψήφισμα. Με μία μόνο κίνηση, υποχρέωσε τον κύριο Σαμαρά να αλλάξει στάση. Αναγκάστηκε να δηλώσει για πρώτη φορά πως θα υπερψηφίσει τη Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Με τη ψήφο της, η Νέα Δημοκρατία δεν αποδέχεται όμως μόνο το ευχάριστο «κούρεμα» του χρέους και τα ευχάριστα δάνεια. Αποδέχεται μονομιάς το να πουληθούν 65 δις δημόσιας περιουσίας (15 δις επιπλέον των αρχικών 50 αναφέρει ρητά το κείμενο). Αποδέχεται την καθημερινή και στενή εν Ελλάδι εποπτεία της Τρόικας. Επιτροπεία; Ναι, και πολλά άλλα, πολύ δυσάρεστα και πολύ συγκεκριμένα τα οποία αρνιόταν μέχρι τώρα. Γιατί είχαν πολιτικό κόστος. Αργά για δάκρυα τώρα. Είναι και ο κύριος Σαμαράς πια «συνένοχος».

Αυτά τα λίγα κατάφερε η ιδέα για δημοψήφισμα. Μπορεί να μη μίλησε ο λαός, που θα ήταν η πιο σωστή και έντιμη λύση. Αλλά λειτούργησε ως καταλύτης, ως επιταχυντής των εξελίξεων. Πήγε να αδειάσει το πολιτικό σύστημα. Κι έτσι, το ανάγκασε να σταματήσει να υποκρίνεται. Τραβώντας το από τα μαλλιά, να κλαίει και να κλωτσάει. Έστω κι έτσι, το έσυρε σε μία νέα πολιτική θέση. Με την απειλή του δημοψηφίσματος, δημιουργήθηκε επιτέλους αυτό που έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή της κρίσης. Ένα ισχυρό αστικό μπλοκ. Ένα αστικό μπλοκ 250 βουλευτών ήταν απαραίτητο για να κοπούν μισθοί και συντάξεις χωρίς να παραλύσει τη χώρα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Ένα αστικό μπλοκ 250 βουλευτών ήταν απαραίτητο για να απομονωθούν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και το αντισυστημικό τους αντάρτικο πόλης. Ένα συμπαγές αστικό μπλοκ, με ερείσματα στα ΜΜΕ, μπορεί πιο αποτελεσματικά να περάσει αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές που η κάθε συντεχνία μπλόκαρε εύκολα ως τώρα.

Στη θεωρία, αυτό μπορεί να κάνει ένα αστικό μπλοκ, να διαφυλάξει τη θέση της Ελλάδας στο ευρώ. Θα το κάνει; Κόντρα στην ευφορία της ημέρας, πολύ φοβάμαι πως είναι ήδη αργά…"

Βρήκα έτοιμο ένα κείμενο που σκόπευα να γράψω...
συμπληρώνοντας ότι δεν είναι απαραίτητα καλό να διασωθεί το πολιτικό σύστημα  της χώρας, που εκφράζεται από το αστικό της μπλοκ με μια επίπλαστη "συναίνεση" των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας και τη δημιουργία  "κατάλληλου κλίματος"  από τα ΜΜΕ. Το καλό είναι ότι επιτέλους γίνεται κατανοητό από τους περισσότερους πλέον τι πραγματικά επεδίωκε ο καθένας εδώ και δύο χρόνια κρυπτόμενος και δημαγωγώντας πίσω από υποκριτικές κορώνες και φιλολαϊκά και πατριωτικά προσωπεία φορτώνοντας ανέξοδα τη μουτζούρα στον πρωθυπουργό και σε μία μόνο πολιτική παράταξη.Θα πρέπει επιτέλους, όσοι δηλώνουν κατά της Ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, να μας εξηγήσουν γιατί θα είναι καλύτερα για τους πολίτες έξω απ' αυτήν και όσοι είναι μαζί της να εξηγήσουν στους Έλληνες για την αναγκαιότητα των μέτρων που λαμβάνονται και με ποιο τρόπο θα γίνει καλύτερη η ζωή μας. Για οποιαδήποτε ολιγωρία στο κηνύγι της φοροδιαφυγής , στην απονομή της δικαιοσύνης, στον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας διοίκησης, στην πάταξη της διαφθοράς, στον περιορισμό της σπατάλης  και στην δίκαια κατανομή των θυσιών που απαιτούνται θα μοιράζονται πλέον τις μούτζες, το γιαούρτωμα και την απαξίωση όλοι ανεξαίρετα οι δικαιούχοι.

ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Παρακολουθώντας καθημερινά την πολιτική κατάσταση της χώρας, μου δημιουργείται η πεποίθηση ότι, είτε η τρέλα κυκλοφορεί πλέον αδέσποτη ανάμεσά μας και λειτουργεί παραλυτικά  για  ολόκληρη τη χώρα, είτε ωμά και απροκάλυπτα βιάζεται καθημερινά η λογική απ' αυτούς που διαμορφώνουν το πολιτικό κλίμα στη χώρα μας περιφρονώντας προκλητικά την κρίση των απλών Ελλήνων πολιτών. Επειδή είναι απίθανο τόσοι άνθρωποι να τρελάθηκαν ταυτόχρονα, καταλήγω στη δεύτερη εκδοχή.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η κυβέρνηση,  στις 26 Οκτωβρίου με την απειλή της άμεσης χρεοκοπίας, αποδέχεται ένα σχέδιο διάσωσης των ηγετών της Ε.Ε. , “σωτήριο” , κατ'  αυτήν, “καταστροφικό” , που οδηγεί το λαό σε εξαθλίωση κατά την αντιπολίτευση . Σύσσωμη η αντιπολίτευση κάνει λόγο για εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, για ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας για ενδοτισμό σε Γερμανούς και άλλους εταίρους και  ο Παπανδρέου χαρακτηρίζεται με ότι απαξιωτικό επίθετο μπορεί να σκεφτεί κανείς , αποδοκιμάζονται ακόμη και στην επέτειο της εθνικής μας γιορτής οι εκπρόσωποι της πολιτείας με κορυφαίο γεγονός την εξύβριση και αυτού ακόμα του κορυφαίου θεσμού της Δημοκρατίας μας, του προέδρου της. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος σκέπτεται ότι η δανειακή σύμβαση με τις υποχρεώσεις που δημιουργεί δεν μπορεί να υποστηριχθεί από οποιαδήποτε κυβέρνηση, χωρίς να εξασφαλίζεται η ανοχή τουλάχιστον από μεγάλη μερίδα του Ελληνικού λαού με δεδομένη την αντίθεση του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, καθώς διαφαίνεται ότι ακόμα και ο πολιτικός χώρος της κυβερνώσας παράταξης δεν αποδέχεται τη συμφωνία.

Ο πρωθυπουργός  αποφασίζει να θέσει το θέμα σε Δημοψήφισμα , γνωρίζοντας φαντάζομαι (ως κύριος συνομιλητής με τους εταίρους μας) ότι η αθέτηση, έστω και μέρους των συμφωνηθέντων οδηγεί αυτόματα τη χώρα σε χρεοκοπία και πιθανότατα εκτός ευρώ. Κάνει την κίνηση με αποδέκτες πιστεύω τους ηγέτες της Ε.Ε. διερευνώντας τη δυνατότητα  που υπάρχει, και αποτελεί την βάση της αντιπολιτευτικής τακτικής της Ν.Δ. , για οποιαδήποτε αναδιαπραγμάτευση στο μέλλον χωρίς να θέσει θέμα παραμονής ή όχι στο ευρώ.

Η απάντηση Μέρκελ-Σαρκοζί , ΔΝΤ είναι ακαριαία. Διαμηνύουν ότι οποιαδήποτε απόρριψη της δανειακής σύμβασης που συμφωνήθηκε αποτελεί ουσιαστικά απόφαση αποχώρησης από το ευρώ. Το μήνυμα δεν αποστέλλεται μόνο στην κυβέρνηση αλλά προπάντων στη μείζονα αντιπολίτευση, που υπόσχεται επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνηθέντων.  Ποια θα είναι η διατύπωση στο ερώτημα του δημοψηφίσματος, μας λένε, είναι υπόθεση των Ελλήνων. Η ουσία είναι ναι ή όχι στο ευρώ. Το μήνυμά τους αφήνει μετέωρη πρώτα και κύρια την πολιτική επένδυση της Ν.Δ. Και διαμηνύει σε όλους, ότι δεν αστειεύονται.

Αρχίζει ο παραλογισμός. Αρχίζουν οι κραυγές κατά Παπανδρέου, γιατί τάχα εκθέτει την Ελλάδα στον κίνδυνο αποχώρησης από το ευρώ! Πως θα συμβεί αυτό; Αν καταψηφιστεί η συμφωνία! Γιατί; Μα γιατί το λένε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί!!! Μα αυτό δεν έλεγε τόσους μήνες και ο Παπανδρέου για το μνημόνιο, για τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και όποτε αναγκάζονταν να πάρει σκληρά μέτρα; “Εκβιαστή του λαού” τον ανέβαζαν “εθνικό μειοδότη” τον κατέβαζαν εκ του ασφαλούς και μιλούσαν για ανάλγητη κυβέρνηση που εξυπηρετεί ξένους αφέντες.
     Θα περίμενε κανείς να πάρουν ανάποδες οι πατριώτες και να στείλουν αυστηρό μήνυμα σε Μέρκελ και Σαρκοζί, ότι γούστο μας και καπέλο μας είναι να προκηρύσσουμε όποτε θέλουμε και με όποιο θέμα δημοψηφίσματα . Αλίμονο, αν ρωτάμε τους Γερμανούς και τους Γάλλους, αν μας επιτρέπουν να ασκούμε τα δικαιώματά μας. Να διαμηνύσουν ότι δεν πωλούμε την ψυχή μας για κάποια δις, που πρόκειται να μας δανείσουν. Να προτιμήσουμε την εθνική υπερηφάνεια χωρίς ευρώ και με τίμημα την πτώχευση ακόμα , αν είναι επιλογή του Ελληνικού λαού, μπροστά στην ωμή προσβολή με την υπαγόρευση των ερωτημάτων του δημοψηφίσματος. Αντ' αυτού μόλις οι “Ελληναράδες” και οι “επαναστάτες” κατάλαβαν ότι οι Μέρκελ, Σαρκοζί και ΔΝΤ δεν αστειεύονται και υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το παραδάκι , γυάλισε το μάτι, τους έφυγε ξαφνικά η μαγκιά , ξέχασαν την εθνική υπερηφάνεια, κοκκίνισαν τάχα μου από ντροπή γιατί μας μάλωσαν και είπαν κακά λόγια για μας οι ξένοι, έκαναν την κωλοτούμπα στηρίζοντας τη δανειακή σύμβαση, γιατί τώρα έγινε ξαφνικά “αναγκαίο κακό” και την έπεσαν στον Παπανδρέου γιατί τάχα μου εξέθεσε τη χώρα στον κίνδυνο να φύγει από το ευρώ!!!

Ο παραλογισμός συνεχίζεται με την απαίτηση της άμεσης παραίτησης Παπανδρέου και τη διενέργεια εκλογών. Μα με τις πρόωρες εκλογές δεν υπάρχει κίνδυνος να φύγουμε από το ευρώ; Τι είναι το πιο πιθανό; Να μην υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Να μην προκύψουν οι απαραίτητες συμμαχίες για συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας  και να ξαναπάμε σε νέες εκλογές, Δεν κυρώνεται από τη βουλή η δανειακή σύμβαση, δεν εκταμιεύεται η δόση, οπότε; Και αν ακόμα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας ποιος βεβαιώνει ότι ο λαός δεν θα αναδείξει τις πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν απόρριψη της δανειακής σύμβασης, οπότε πάπαλα το ευρώ, πάπαλα και η ιστορική επιλογή της χώρας για πορεία στην Ευρωζώνη; Τι εμποδίζει το λαό να πει ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή του πορεία μέσω των εθνικών εκλογών και όχι μέσω ενός δημοψηφίσματος; ποιος εγγυάται ότι δεν θα εμφανιστεί κάποια πολιτική δύναμη , που θα υποσχεθεί στο λαό μια πορεία έξω από το ευρώ, απαλλαγές από δάνεια και κάθε είδους εξαρτήσεις και θα κερδίσει την πλειοψηφία;

Η παράνοια χτυπά κόκκινο και μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Επιμένουν λέει καμιά δεκαριά βουλευτές να μη δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, αν δεν ....παραιτηθεί από το αξίωμά του!!! Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να απαιτούν παραίτηση του εκλεγμένου πρωθυπουργού; Ή η τρέλα χτυπάει κόκκινο ή κάποιοι εκβιάζουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, που εξυπηρετεί άγνωστα(;) συμφέροντα. Τα ΜΜΕ έχουν λυσσάξει υποστηρίζοντας με πάθος αυτή την παράνοια χωρίς κανείς να ασχολείται, αν νομιμοποιούνται υπουργοί και βουλευτές να παραιτούν στο παρασκήνιο τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και να προβάλλεται σαν “εκτροπή” το συνταγματικό του δικαίωμα και η ευθύνη να υπακούει στην εντολή που του έδωσε ο Ελληνικός λαός. Μόνο αυτός μπορεί να πάρει πίσω αυτή την εντολή και οι βουλευτές που θα άρουν την εμπιστοσύνη τους σηκώνοντας αντρίκεια το χέρι τους στην ψηφοφορία της βουλής και αναλαμβάνοντας την ευθύνη απέναντι στο λαό και την ιστορία. Κάποιοι προφανώς θέλουν να διαπραγματευθούν κατά το δοκούν τα ανοιχτά θέματα της δανειακής σύμβασης και θέλουν τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις με τον Παπανδρέου εκτός παιγνίου.

Δεν ξέρω αν ο Παπανδρέου δεχτεί τελικά αυτή την απαίτηση ή θα τραβήξει τον αγώνα του μέχρι το τέλος πέφτοντας μαχόμενος και παραδίδοντάς τους στην κρίση της ιστορίας ή κερδίζοντας ψήφο εμπιστοσύνης και διατηρώντας ο ίδιος την πρωτοβουλία για τις επόμενες κινήσεις του.

Η κυβέρνηση “εθνικής ευθύνης” ήταν πράγματι έτοιμη από καιρό. Οι εργολάβοι έκαναν από νωρίς προσεκτικά τη δουλειά τους, αλλά να δούμε τι θα πει και ο...ξενοδόχος.

Η πολυτέλεια της αλήθειας

  της Άννας Δαμιανίδη 

Δεν με ενδιαφέρει αν η Καϊλή είναι ωραία, η Μιλένα Αποστολάκη καπάτσα και η Βάσω Παπανδρέου πολιτικάντζα, αλλά το αν ως τώρα είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν για να γίνει αντιληπτό πόσο σημαντικό είναι το μνημόνιο και η συμμόρφωση στις επιταγές του. Πού βρίσκονταν; Δεν άκουσα να τρέχουν σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις. Λαϊκές αγορές, σε σπίτια και πλατείες και να εξηγούν ότι αυτά που μας ζητά η τρόικα θα συνέφεραν εν τέλει τους μη προνομιούχους, θα υπερασπίζονταν την ισονομία, θα διέλυαν τις μαφίες των επαγγελμάτων. Δεν τις είδα να σκοτώνονται, ούτε και κανέναν άλλον, εκτός από κάτι δακτυλοδεικτούμενους δημοσιογράφους που τρώνε και αυγά αν περάσουν σε χώρους ασύλου και τους βρίζουν πουλημένους. Τώρα λοιπόν γιατί ακριβώς παραιτούνται, δεν κατάλαβα.

Αν ήταν δύσκολη η δουλειά, έπρεπε να την αρνηθούν εγκαίρως. Αν ήταν σκληρό να βγαίνουνε να λένε μη δημοφιλή πράγματα στο λαό, ας μην έπαιρναν το μισθό τους εδώ και δυο χρόνια. Άσε που από αυτό το μισθό έπρεπε να έχουν όλοι παραιτηθεί για να δείξουν ότι δεν ζητάνε μόνο από τους άλλους θυσίες. Άστο αυτό.

Τόσα χρόνια οι εκλεγμένοι και καλοπληρωμένοι εκπρόσωποι δεν εξηγούν, δεν αναλύουν, δεν τρέχουν παρά μόνο στην προεκλογική περίοδο. Τότε βάζουν τους φίλους τους να οργανώνουν πάρτυ και ξενυχτάνε να μοιράζουν φυλλάδια και σφίγγουν χέρια και γίνονται κοινωνικοί. Ας το έκαναν λοιπόν αυτό και τόσον καιρό που χρειάζονταν εξηγήσεις, που στα κανάλια γαύγιζαν οι καταστροφολόγοι. Πού ήταν όλους αυτούς τους μήνες; Έλεγαν ωραίες θεωρίες περί πτώσης του επιπέδου ζωής και δικαίων αιτημάτων. Αυτά τα ξέρουμε όλοι. Η δύσκολη δουλειά είναι να βραχνιάσεις να εξηγείς τι θα βγει από τις αδικίες και τις πιέσεις που όλοι υφιστάμεθα.

Υπάρχει μια παραχώρηση του δημόσιου λόγου στην ευκολία εδώ και χρόνια. Από την εποχή του Σημίτη, τότε που χρειαζόταν τόσο πολύ να εξηγηθούν κάποια πράγματα, οι πολιτικοί δεν καταδέχονταν. Δεν ρισκάριζαν να γίνουν δυσάρεστοι. Μια ετικέτα ευκολίας που δεν την ξεπερνούσε κανείς.

Από χτες βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω καταγγελίες εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι προχτές όλοι ήταν εναντίον του επειδή δεν ρωτούσε το λαό. Τώρα είναι εναντίον του επειδή τον ρωτάει. Κι όλοι τα στρίβουν, ναι μεν αλλά, δεν εννοούσαμε αυτό, κλπ. Όλοι τα αντίθετα από όσα έλεγαν την προηγούμενη μέρα.

Αν το δημοψήφισμα γίνει τελικά, είναι απλό, θα πρέπει να βγουν να εξηγήσουν κάποιοι άλλοι και κάποιες άλλες, αφού οι κυρίες που είπαμε παραιτήθηκαν, τι σημαίνει το ναι, τι σημαίνει το όχι. Όπως το ’74, κάποιοι άνθρωποι πρέπει να μείνουν ξύπνιοι για πολλές μέρες και να τρέχουν σαν τρελοί, ίσως να φάνε και πέτρες, όπως τότε. Τι να γίνει, πτωχεύσαμε, αλλά μας μένει μια τελευταία πολυτέλεια. Η πολυτέλεια της αλήθειας.