ΝΑΙ ΣΤΟΥΣ “ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ” , ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ “ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ”
Ποτέ μου δε είχα σε εκτίμηση τους "αγανακτισμένους" γενικώς. Συνήθως ήταν οι τύποι, που μονίμως σφύριζαν αδιάφορα, όταν τα πράγματα πήγαιναν βολικά γι' αυτούς, χωρίς να ενδιαφέρονται για κόμματα, συνδικάτα, οργανωμένες ομάδες πολιτών κ.λ.π. Απολίτικοι συνήθως στην καθημερινότητά τους δεν ενδιαφέρθηκαν και δεν αφιέρωσαν ούτε λεπτό από τον προσωπικό τους χρόνο για οποιαδήποτε δραστηριότητα δεν είχε όφελος για τους ίδιους. Φόρτωναν πάντα τις ευθύνες των δύσκολων αποφάσεων στους “ειδήμονες” , δηλώνοντας συνήθως αναρμόδιοι , οπότε, ό,τι και να πήγαινε στραβά, δεν έφταιγαν ποτέ οι ίδιοι! Ήταν οι πρώτοι που έκαναν κριτική για τα πεπραγμένα των άλλων , καθώς αυτοί ήταν αλάνθαστοι! "Υπερκομματικοί", "υπερπαραταξιακοί" , και γενικώς "υπέρ" σε κάθε κοινωνική δράση. Στα δύσκολα είναι οι πρώτοι που "αγανακτούν", χωρίς να καταθέτουν λύση για κανένα πρόβλημα. "Αγανακτούν" γενικώς εναντίον των "ανίκανων...