Follow by Email

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΑΔΕΡΦΙΑ!

H παράσταση γνωστή και επαναλαμβανόμενη στην τεράστια Ελληνική θεατρική σκηνή. . Όλοι «πέφτουμε από τα σύννεφα», όταν συμβεί η στραβή, που κατά περίεργο τρόπο όλοι τη βλέπαμε να έρχεται, αλλά κανείς δε μιλούσε στην ώρα του. Μια περίεργη ύπνωση την ώρα που εξελίσσονται τα γεγονότα και πολύ φασαρία και «έκπληξη», όταν τα πράγματα οδηγούνται σε αδιέξοδο και φτάνει η ώρα του τέλους της τραγωδίας. Κάποια παπαγαλάκια μόνο ψέλλιζαν κάτι πριν τις εκλογές , αλλά ο «τρομαγμένος» πολίτης έκλεινε ερμητικά πίσω του την πόρτα για να μην τα ακούει. Τελικά ήταν πραγματικοί προφήτες! Κάτι ήξεραν οι δημιουργοί του προεκλογικού σποτ και μάλλον ήθελαν να ξορκίσουν το κακό.

Ξαφνικά , μετά τα νέα μέτρα , που απαίτησαν οι κύριοι της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. για να μας δανείσουν , θυμήθηκαν όλοι τα λαμόγια , που έφαγαν τα λεφτά , ενώ κυκλοφορούσαν χρόνια δίπλα μας και τάχα μου δεν τα γνώριζε κανείς, πείστηκαν όλοι ότι: πολιτικοί=απατεώνες , ενώ τους έγλειφαν , όταν ήθελαν να διορίσουν στο Δημόσιο τον κανακάρη τους. Προσχώρησαν οι περισσότεροι στη λογική της σταύρωσής τους , αφού πλέον μυρίζονται ότι δεν θα έχουν και πολλά περιθώρια να βολέψουν τα βλαστάρια τους. Ο ραγιάς αντιλαμβάνεται, ότι ο αγάς που μέχρι πρότινος προσκυνούσε, βρίσκεται λαβωμένος και αδύναμος.

Τα μέτρα είναι προφανώς άδικα, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της εγχώριας και διεθνούς πλουτοκρατίας. Οι ξένοι επιτηρητές αυτών τα συμφέροντα ήρθαν να διασφαλίσουν. Πόσοι όμως απ’ αυτούς που εμφανίζονται «οργισμένοι» και έτοιμοι να εξορίσουν τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση μαζί με τους επιτηρητές τους, είναι πραγματικά έτοιμοι να υποστούν τις συνέπειες μιας τέτοιας πράξης; Αυτοί που πραγματικά δεν έχουν τίποτα να χάσουν, παρά μόνο τα δεσμά τους, δεν περίμεναν, ούτε τους εκπροσώπους της Ε.Ε., ούτε το Δ.Ν.Τ. για ν' αρχίσουν τα δεινά τους. Τα υφίστανται εδώ και πολύ καιρό, αλλά κανείς από τους «βολεμένους», ούτε έβλεπε , ούτε άκουγε τίποτα. Έχουν εξηγήσει στους πολίτες ότι θα χρειαστεί να σταματήσουν οι πληρωμές για όσο χρόνο χρειαστούν οι «πορθητές» να οργανώσουν εξ αρχής στοιχειωδώς το «νέο» τους κράτος, να αρχίσουν να παράγονται προϊόντα που δεν θα διακινούνται πλέον από τη διεθνή πλουτοκρατία, να κόψουν το νέο νόμισμα και να αρχίσουν να πληρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις, να ενισχύουν τους άνεργους και τους ανήμπορους για εργασία; Τους εξήγησαν ότι θα πρέπει να ξεχάσουν καταθέσεις και ό,τι άλλο κατέχουν σ’ αυτό το καταραμένο χρηματοοικονομικό σύστημα; Κι αν ακόμα αποσπάσουν βίαια τον πλούτο των τοκογλύφων τραπεζιτών και τον μοιράσουν στο «λαό» δεν θα έχει κανένα αντίκρισμα, αφού κανείς δεν θα τον αναγνωρίζει σαν «ανταλλάξιμο» μέσο; Και αν τη νέα κατάσταση καταφέρουν να την ελέγξουν και πάλι ετερόχρωμα «λαμόγια»;

Τα πράγματα κατά τη γνώμη μου είναι πολύ απλά. Είτε αποδέχεσαι το πολιτικό σύστημα και προσπαθείς μέσα από τις δυνατότητες που σου δίνει το ίδιο να το αλλάξεις, είτε δεν το αποδέχεσαι και προσπαθείς να το ανατρέψεις δυναμικά με κάθε τρόπο, που σημαίνει ότι περνάς στην «παρανομία». Οι τρομοκράτες της 17Ν και του Ε.Α. είχαν το θάρρος να το ομολογήσουν με συνέπεια λόγων και πράξεων, πληρώνοντας μάλιστα το κόστος των επιλογών τους με την ελευθερία τους. Όσοι όμως συμμετέχουν στο πολιτικό παιχνίδι, όπως γίνεται, είναι ανακόλουθοι και υποκριτές , όταν ταυτόχρονα καλούν το «λαό» να το ανατρέψει χωρίς αυτό να γίνει μέσα από την κάλπη, όταν μάλιστα οι ίδιοι πρόσφατα έχουν καταγραφεί με ισχνά ποσοστά επιρροής στην Ελληνική κοινωνία. Σαν ο «λαός» να είναι μια συγκεκριμένη οντότητα που κάθε φορά τα «συμφέροντά» του ταυτίζονται με τα δικά τους. Μέσα σ’ αυτό το «λαό» δε βρίσκονται κρυμμένα άραγε και όλα τα βολεμένα «λαμόγια»;

Κάποιοι δηλώνουν προδομένοι από τον πολιτικό φορέα της σοσιαλιστικής προοπτικής στην Ελλάδα . Η πορεία προς το σοσιαλισμό δεν ήταν και δεν πρόκειται να είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Αυτή η πορεία ενίοτε έχει και πισωγυρίσματα, όταν οι αντίπαλοι έχουν το πάνω χέρι, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα στην Ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα. Αν σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές λιποτακτούμε και εγκαταλείπουμε τον προσανατολισμό μας τότε δε μας αξίζει να φτάσουμε ποτέ στο στόχο. Στη διαδρομή πρέπει να είμαστε έτοιμοι για νίκες , αλλά και συντριπτικές ήττες. Το ζητούμενο είναι η νίκη στον πόλεμο κι ας υπάρχουν μερικές χαμένες μάχες.

Όταν το πλοίο προσκρούσει στον ύφαλο το τελευταίο πράγμα που κάνει κανείς είναι να λυντσάρει τον καπετάνιο και τους ναύτες , που θα μπορούσαν να λύσουν κάποιες από τις σωσίβιες λέμβους. Όταν μάλιστα το πλήρωμα ανέλαβε το πηδάλιο τη στιγμή που δεν υπήρχε δυνατότητα διαφυγής , καθώς ο προηγούμενος καπετάνιος, που είχε την ευθύνη και το χρόνο, αρμένιζε ήδη ασφαλής στο πέλαγος με σωσίβια λέμβο εγκαταλείποντας έγκαιρα (για τον εαυτό του) πλοίο και επιβάτες…

5 σχόλια:

katerina είπε...

του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν τον νοιάζει τον πρωθυπουργό να θυσιάσει και τη δεύτερη θητεία του προκειμένου να σώσει την Ελλάδα από τη χρεοκοπία. Λες και έχει προεξοφλήσει την πρώτη...
Μέρες μετράει η ελληνική κυβέρνηση, αφού κατόρθωσε μέσα σε 7 μήνες -δηλαδή μόλις στο ένα όγδοο της πρώτης της θητείας- το ακατόρθωτο: να μην είναι σε θέση να δανειστεί ευρώ τσακιστό.

Και το αν η κυβέρνηση μετράει μέρες λίγο μας ενδιαφέρει. Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική οικονομία μάς έχει ήδη αφήσει μέρες. Βέβαια η ανικανότητα των Ελλήνων πολιτικών συναγωνίζεται εκείνη των Ευρωπαίων ομολόγων τους. Οι οποίοι αποφάσισαν να φιλοδωρήσουν και τα υπόλοιπα γουρουνάκια (pigs: Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία) με το ίδιο φάρμακο που χορήγησαν στον Ελληνα ασθενή. Προτού καν δουν πώς θα αντιδράσει ο πρώτος ετοιμοθάνατος και τι κλινική εικόνα θα παρουσιάσει αργότερα, είναι έτοιμοι να γενικεύσουν τη δημοσιονομική συνταγή. Οι άνθρωποι πορεύονται ακόμη με το δηλητήριο του Μάαστριχτ ανά χείρας. Οι ευρωπαϊκές οικονομίες είναι σε καταστολή και αυτοί παρασκευάζουν γενναίες δόσεις ηρεμιστικών για να τις συνεφέρουν. Η ελληνική περιπέτεια αποκάλυψε την πολιτική γύμνια της Ευρώπης.

Ηελληνική οικονομική κρίση είναι πρωτίστως πολιτική. Διότι προήλθε εξ ολοκλήρου -μάλιστα, εξ ολοκλήρου- από πολιτική ανεπάρκεια. Οταν η διεθνής κρίση πρωτοχτύπησε τη χώρα μας, η πρόγνωση δεν ήταν χρεοκοπία. Ο κίνδυνος που καραδοκούσε δεν προερχόταν από τα οικονομικά μεγέθη αλλά από το μέγεθος των πολιτικών μας. Δυστυχώς οι φόβοι επαληθεύθηκαν. Η οικονομική χρεοκοπία της Ελλάδας είναι κατ' αρχήν και κατά τέλος χρεοκοπία της πολιτικής. Ενοχο, απροετοίμαστο και κυρίως τραγικά ακατάρτιστο το πολιτικό μας σύστημα μπροστά στις χρηματοοικονομικές πιέσεις και την παραγωγική αδυναμία αντέδρασε κατά τρόπο αφόρητα ερασιτεχνικό και ολέθρια άστοχο. Είπε ο πρωθυπουργός προχθές στη Βουλή, σε μια κορόνα του με αφορμή κάποια εταιρεία Λαζάρ -ή κάπως έτσι- που προσέλαβε ως σύμβουλο, ότι «θα φέρουμε τους καλύτερους του εξωτερικού για να σώσουμε την πατρίδα μας». Το κακό δεν είναι ότι οι καλύτεροι βρίσκονται στο εξωτερικό. Το κακό είναι ότι οι χειρότεροι βρίσκονται εδώ μέσα.

Ηύφεση δεν αντιμετωπίζεται με περικοπές. Με αποπληθωρισμό δεν τονώνεται η παραγωγή, ούτε αυξάνεται η παραγωγικότητα. Οταν κόβεις μισθούς, κόβεις την κατανάλωση. Οταν κόβεις την κατανάλωση, κόβεις τα φορολογικά έσοδα, άρα τα ελλείμματα θα αυξηθούν και μάλιστα όχι σε πείσμα της μείωσης των δημοσίων δαπανών αλλά εξ αιτίας τους. Ακόμη, όταν κόβεις την κατανάλωση, σε μια αντιπαραγωγική χώρα που κυρίως βασίζεται σε αυτήν, επιτείνεις την ύφεση, δηλαδή μειώνεις το ΑΕΠ. Ετσι ελλείμματα και χρέος, εκτός από απόλυτα νούμερα, θα αυξηθούν και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, που αυτός είναι και ο επίσημος τρόπος μέτρησής τους. Οι οικονομολόγοι το ξέρουν. Ο Ομπάμα το ξέρει. Οι Κινέζοι το ξέρουν. Τα μικρά παιδιά το ξέρουν. Από τον Ελληνα πρωθυπουργό και το επιτελείο του δεν περιμέναμε να το ξέρουν. Αλλά κοτζάμ ηγεσία της ΟΝΕ πότε περιμένει να το μάθει;

katerina είπε...

Χρήστο, όταν οι καταστάσεις οξύνονται, όταν οι διαπραγματευτες καταντούν να "μειώνουν" τις συνταξεις των 430 ευρω, τότε τα ερωτηματα γινονται πιεστικά, τότε οι ερωτήσεις εμπεριέχουν το διαζευκτικό "ή". Για ΟΛΟΥΣ μας.

Το πολιτικό σκηνικό, το πολιτικό προσωπικό, ΟΛΟ το πολιτικό προσωπικό, πνέει τα λοισθια. Κανένας "γιατρός" πια δεν μπορεί να κάνει τίποτα για την περιπτωση τους. Είναι κλινικά νεκροι.

Αλλά η φυση μισεί τα κενά. Το διαζευκτικό "ή" δεν ειναι αναμεσα στα παλια κόμματα, δεν λυνουμε εξισωσεις με τις σταθερές που ξέρουμε, το "ή" αναφερεται στο αν η κοινωνία, η δημοκρατία, έχει την δυναμική να αντικαταστισει το παλιο φθαρμένο, ανικανο πολιτικό προσωπικό με νεες δυνάμεις. Και ποιες θα είναι αυτές.

Το διαζευκτικό "ή" οριοθετείται στο αν το νέο θα είναι καλυτερο, δημοκρατικότερο, θα ξεπηδησει απο την μετακινηση των τεκτονικών πλακών που μετακινούνται(και βέβαια δεν εννοώ συγκεκριμένα προσωπα) ή θα είναι ακόμα πιο φθαρμένο, αντιδημοκρατικό, λαικιστικο απο το παλιό. Αν αθ γινει με κοινωνική συμμετοχή ή στα υπογεια των αντιδημοκρατικών κομματων και των επιχειρηματικων λομπυ. Ο θάνατος ειναι δεδομένος, για το επομενο συζητάμε τωρα.

Και εδώ το ΠΑΡΩΝ ολων μας, στο προσκλητηριο της Ιστορίας και της Πατρίδας, της δικής μας Πατρίδας, ειναι επιβεβλημένο.

Χρηστο ποτέ η Ιστορία δεν "σεβαστηκε" κομματικές σφραγιδες.

Ανώνυμος είπε...

το προβλημά τους ειναι η χειραγωγηση του Ελληνα.Οπως πολυ καλά επισημαίνεις το προβλημα ειναι πολιτικό.και οπως το είπε το 1996 στο συνεδριο του πασοκ,λέγεται
γεωοικονομία και το 2004 ή το 2010 και να που επαληθεύτηκε η ελλάδα θα είναι τουρκομπαρόκ.

Ανώνυμος είπε...

αυτα υα ειπε ο συν ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και το 1999 εφυγε απο αυτους που δεν ηθελαν να ακουσουν και να οδηγήσουν την χωρα εδω που την οδ'ηγησαν ολοι μαζι για να περνα καλα η οικογενειοκρατία.

Χρήστος Χαρακοπίδης είπε...

Κατερίνα,
Οι διαπιστώσεις ότι η κρίση είναι πρωτίστως πολιτική είναι πλέον κοινότοπες. Μπορεί να διαφωνούμε στους χρόνους που συνέβη να φτάσουμε στο μη παρέκει, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει.
Το τέλος της ιστορίας, τα λοίσθια του καπιταλισμού, ο "θάνατος" των πολιτικών κ.λ.π. έχουν εξαγγελθεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά, φευ, από τότε που ανακαλύφθηκαν οι πέτρες εξακολουθούν να παραμένουν ζωντανοί και συνήθως πεθαίνουν από ασιτία οι υποψήφιοι νεκροθάφτες τους. Η ιστορία δεν έχει να αφηγηθεί γεγονότα , όπου μεσσίες ή χασάπηδες των κοινωνιών ξεπήδησαν από το πουθενά για να ανατρέψουν καθεστώτα. Κατά κανόνα κάποιοι μέσα από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις ήταν. Ένας μόνο εμφανίστηκε με αγγέλους και φωτοστέφανο, αλλά κι' αυτόν τον σταύρωσαν και πολύ αργότερα με πολλές προσαρμογές στην καθεστηκυία πραγματικότητα τον αναγνώρισαν.
Στο δια ταύτα: Οποιοσδήποτε "μεσσίας" ή δυνάστης των κοινωνιών είναι μέλος του πολιτικού συστήματος. Απλά στο σωστό χρόνο και τις κατάλληλες συνθήκες καβαλά τα κοινωνικά ρεύματα που δημιουργούνται στα υπόγεια των κοινωνικών τεκτονικών πλακών και, αν δεν ποδοπατηθεί από το πλήθος, αναδεικνύεται "σωτήρας" του. Πιστεύεις σοβαρά ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή τέτοιες υπόγειες κοινωνικές δυνάμεις, που έχουν απορρίψει το σημερινό τρόπο ζωής και τους πολιτικούς του εκφραστές και είναι έτοιμες να δεχθούν ανατροπές στις δεδομένες ισορροπίες; Ο συνταξιούχος των 430 ευρώ που γίνεται συνταξιούχος των 400 θα είναι σε διαφορετική θέση απ' αυτή που θα ήταν , αν γινόταν των 500; Αυτός είναι στην πείνα εδώ και δεκαετίες, αγαπητή μου, ακόμα και τις εποχές που οι πολιτικοί, που τώρα τους θεωρείς "νεκρούς", ζούσαν και βασίλευαν. Η οργή και η "επανάσταση" εκδηλώνεται μάλλον από τους υπαλλήλους και συνταξιούχους των 3500 και 2500 ευρώ, που γίνονται υπάλληλοι και συνταξιούχοι των 2.500 και 1500 αντίστοιχα. Απ' αυτούς που ανησυχούν ότι θα φορολογηθεί το εξοχικό που κρατούσαν στη ζούλα, που δεν θα μπορέσουν να βγουν στη σύνταξη στα 50, που στενεύουν τα περιθώρια να διορίσουν τον κανακάρη τους στο Δημόσιο. Αν έρχονταν κάποιος και τους έλεγε: ΟΚ ησυχάστε, δανειστήκαμε 150 δις ευρώ, επανερχόμαστε στα παλιά, δεν αλλάζει τίποτα, τι νομίζεις ότι θα γινόταν; Ο Τσίπρας και η Παπαρήγα θα πανηγύριζαν ότι κατατρόπωσαν τον καπιταλισμό και τον ανάγκασαν να πάρει πίσω τα μέτρα και πιθανόν να πρόσθεταν 1-2 μονάδες στα ποσοστά τους. Tο πολιτικό σύστημα θα ξανάβρισκε τη χαμένη του τιμή. Ποιός θα νοιάζονταν για το συνταξιούχο των 430 και τον εργαζόμενο των 600 ευρώ, τον άνεργο, μα προπάντων το νέο που θα καλούνταν στο μακρινό για μας μέλλον να πληρώσει τα επιπλέον 150 δις;