Follow by Email

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

Η ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΤΖΕΜΗΛ



Βρεθήκαμε πριν λίγες μέρες στην Ξάνθη. Το μεσημέρι του Σαββάτου στο δρόμο για φαγητό σε κάποια από τις πολλές καλές ταβέρνες στα περίχωρα της πόλης ο «γνώστης» και κυνηγός των εκλεκτών εδεσμάτων μας αποκάλυψε ότι θα χρειαζόμασταν μια – μιάμιση ώρα για να φτάσουμε στον προορισμό μας, αφού έπρεπε να διανύσουμε περίπου 53 χιλιόμετρα δρόμο, τα τελευταία 5,5 μάλιστα χωματόδρομο, στα Πομακοχώρια του Νομού Ξάνθης . Θα φτάναμε στην Κοττάνη , το τελευταίο χωριό στα σύνορα με τη Βουλγαρία στην ταβέρνα του Τζεμήλ Χαλήλογλου .

Πριν αρχίσω να γκρινιάζω και να ρωτώ, αν άξιζε αυτή η ταλαιπωρία για ένα φαγητό, είχαμε ήδη βγει από την Ξάνθη και ανηφορίζαμε για τον Εχίνο λίγο μετά το σταυροδρόμι πριν από τη Σμίνθη. Το τοπίο που άρχισε να αποκαλύπτεται στην πορεία μας δίπλα από όμορφα ποταμάκια και τα μικρά καταπράσινα λιβάδια έπνιγε σιγά-σιγά τη διάθεση για γκρίνια και γεννούσε την περιέργεια για τις καινούργιες εικόνες που ξετυλίγονταν μπροστά μας. Περάσαμε χωρίς να καταλάβουμε τη Σμίνθη, τον Εχίνο , τις Άνω Θέρμες, τις Μέσες Θέρμες και τις Θέρμες με τις Ιαματικές πηγές , ώσπου φτάσαμε στη Μέδουσα και πιάσαμε το χωματόδρομο για την Κοττάνη.


Με το που μπήκαμε στην ταβέρνα του Τζεμήλ , αισθανθήκαμε αμέσως τη ζεστασιά της φιλοξενίας τους. Με την πρώτη ματιά είναι αδύνατον να μη συμπαθήσεις τον Τζεμήλ και τη σύζυγό του. Άνθρωποι ευγενέστατοι , χαμογελαστοί, γλυκομίλητοι , που σου δίνουν την αίσθηση του φιλοξενούμενου μάλλον παρά του πελάτη.



Η ταβέρνα ένα ζωντανό μουσείο λαϊκής τέχνης. Θα άξιζε τον κόπο να κάνει κανείς αυτή τη διαδρομή και μόνο για να δει όλα τα εργαλεία , τα σκεύη , τα ενδύματα και παντός είδους αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι σ’ αυτή τη γωνιά της Θρακικής γης στην καθημερινή πάλη τους με τα στοιχειά της φύσης για ζωή μέσα σε ένα πανέμορφο , πλην όμως δύσκολο περιβάλλον. Αναδύεται έντονα ένας αξιόλογος πολιτισμός , που διαμορφώθηκε διαχρονικά από έναν εργατικό, περήφανο, φιλήσυχο Θρακιώτικο λαό και προσαρμόστηκε άριστα στον περιβάλλοντα χώρο.

Ίσως να συνέβαλε και το περιβάλλον, που τα ψητά του Τζεμήλ και τα εδέσματα που μας έφερε, καθώς και το μπρούσκο κρασί του, μου φάνηκαν ιδιαίτερα νόστιμα!
Μου θύμισαν τις μυρωδιές και τα αρώματα των παιδικών μου χρόνων, όταν τρώγαμε, ότι παράγανε οι γονείς και οι παππούδες στο σπίτι μας. Το γουρούνι που μεγαλώναμε όλο το χρόνο μέχρι την παραμονή των Χριστουγέννων, το κατσίκι από το κοπάδι , που εκτρέφαμε, το μοσχάρι , που μεγάλωνε από το γάλα της αγελάδας πρώτα και τα καλαμπόκια και το στάρι που θερίζανε, σα μεγάλωνε.

Φεύγοντας , ούτε που σκεφτόμουν το δρόμο της επιστροφής. Ήμουν βέβαιος , ότι θα ξαναπήγαινα στην ταβέρνα του Τζεμήλ, όχι τόσο για τα εξαίσια εδέσματα και τα αξιοθέατα της περιοχής. Είχα ήδη την αίσθηση ότι πριν από λίγο απέκτήσαμε δύο πολύ καλούς φίλους…

5 σχόλια:

ksipnistere είπε...

ΠΡΟΣ το Blog σας....
Είμαστε ένα νέο blog ανοιχτό προς όλους τους blogger. Ευχόμαστε και ελπίζουμε και στην δική σας στήριξη βάζοντας το blog μας στη σελίδα σας. Θέλουμε επίσης να σας πούμε ότι τα «μεγάλα» Blog των δημοσιογράφων που βάζετε στη σελίδα σας …δεν σας βάζουν αυτά… σκεφτήκατε ποτέ γιατί..??? Tους έχετε κάνει μάγκες…για βγάλτε τους από τι σελίδα σας να τους δούμε..!! Τους ανεβάζετε της επισκέψεις όταν τους έχετε στη σελίδα σας … στείλε αυτό το μήνυμα σε όλους τους φίλους σου blogger....Είμαστε πάντα στη διάθεση σας για ότι χρειαστείτε.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων

www.ksipnistere.blogspot.com
email : ksipnistere1@gmail.com

Χρήστος Χαρακοπίδης είπε...

Αγαπητέ blogger ksipnistere,
Δεν μ΄απασχολεί σοβαρά, ούτε ο αριθμός των blogger που θα εγγραφούν αναγνώστες μου, ούτε σκέπτομαι αν ανεβάζω ή όχι την κατάταξη των διάφορων άλλων bloggs. Επισκέπτομαι ή αγνοώ κάποια bloggs ανάλογα με το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν στην αρθρογραφία τους και μόνο-ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή όχι-, χωρίς να εξετάζω , αν αυτοί είναι αναγνώστες του δικού μου blog. Χαίρομαι για όσους θεωρούν ενδιαφέροντα , όσα γράφω, αλλά σέβομαι και αυτούς, που τα θεωρούν ανάξια προσοχής και τα προσπερνούν.
Συμφωνώ μαζί σου, ότι τα "μεγάλα" bloggs διάφορων δημοσιογράφων ή "δημοσιογράφων" , πρωταρχικό μέλημα έχουν τη βελτίωση της κατάταξής τους στη bloggoσφαιρα, αλλά εμπιστεύομαι τα φίλτρα που διαθέτω στο μυαλό μου, ώστε απ΄όλα τα σκουπίδια που προβάλλονται να διακρίνω και τις λίγες αξιόλογες αναρτήσεις, που είναι συμβατές με τη δική μου αισθητική.
Ευχαριστώ για την παρέμβασή σας και τις ευγενικές σας προθέσεις για την υποστήριξη σε μας τους μικρούς και ασήμαντους bloggers.

Δημήτρης είπε...

αγαπητε Χρήστο,
θέλω να πάω στην ταβέρνα στην Κοττάνη το άλλο σ/κ αλλά δεν έχω 4χ4. Είναι δύσκολο να φτάσω;
Φιλικά,Δημήτρης

Χρήστος Χαρακοπίδης είπε...

Φίλε Δημήτρη,
Εμείς πήγαμε με απλο αυτοκίνητο. Ο δρόμος μέχρι τη Μέδουσα είναι καλός. Θα δυσκολευτείτε λίγο στα τελευταία 5 περίπου χλμ που είναι χωματόδρομος, αλλά πηγαίνοντας αργά δεν αντιμετωπίζει κανείς ιδιαίτερο πρόβλημα. Εξαρτάται φυσικά και απο τις εμπειρίες που έχετε σαν οδηγός. Πάντως θα διαπιστώσετε ότι άξιζε ο κόπος, όταν μπείτε στην ταβέρνα!
Μπορείτε να του τηλεφωνήσετε στο 2544023520 πριν ξεκινήσετε, για να βεβαιωθείτε ότι δεν υπάρχει κανένα απρόβλεπτο πρόβλημα στο δρόμο.

Δημήτρης είπε...

Χρήστο σ' ευχαριστώ πολύ
...αν κια βλέπω δύσκολο να πηγαίνουμε τελικά! Βλέπω προβλέψεις για -2 μέσα στην Ξάνθη,οπότε δύσκολα θα είναι ανοιχτά εκεί πάνω!