Follow by Email

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΩΡΡΑ





Παρακολουθώντας την ιστορία με τον Σώρρα, από τη στιγμή μάλιστα που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια τα γραφεία του σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, μ' απασχόλησαν  δύο βασικά ερωτήματα.

α. Υπάρχουν τόσοι ηλίθιοι, που πιστεύουν ότι ο Σώρρας έχει τα δις που ισχυρίζεται και μπορεί να τους ξεπληρώσει τα δάνεια και τις υποχρεώσεις τους στην εφορεία, αλλά τους ζητάει συνδρομή για να πληρώνονται τα ενοίκια των γραφείων;
β. Είναι δυνατόν ένα κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μη μπορεί να ελέγξει, αν κάποιος πολίτης του έχει τέτοιες δυνατότητες ή αν δεν τις έχει να τον επιτρέπει να εξαπατά τόσο κόσμο;
Δεν μπορώ να δεχθώ ότι υπάρχουν τόσοι ηλίθιοι μαζεμένοι σε μια χώρα, ούτε ότι το επίσημο κράτος είναι τόσο ανίκανο, που δεν μπορεί να προστατέψει στοιχειωδώς τους πολίτες του. Κάτι άλλο πρέπει να συμβαίνει, που να είναι συμβατό με τη λογική.
Ξεκινάω λοιπόν με δεδομένο ότι δεν είναι ηλίθιοι όλοι,  όσοι ακολουθούν το Σώρρα. Τι άλλο μπορεί να συμβαίνει; Θεωρώ πιθανότερο οι περισσότεροι να είναι απελπισμένοι άνθρωποι με χρέη σε τράπεζες και εφορείες, που είναι βέβαιοι ότι δεν είναι δυνατόν να τα αποπληρώσουν. Βλέπουν κατάματα τον κίνδυνο, να χάσουν το σπίτι τους, δεν μπορούν να συναλλάσσονται μέσω των τραπεζών τη στιγμή μάλιστα που αυτός ο δρόμος είναι ο μοναδικός που θα δικαιολογεί οποιαδήποτε φοροελάφρυνση. Σκέπτονται σίγουρα σαν λύτρωση τη «σεισάχθεια», που θα τους βάλει ξανά σε μια υποφερτή οικονομική ζωή, αλλά δεν έχουν το οικονομικό, νομικό και ηθικό "δικαίωμα" να τη διεκδικήσουν ευθέως.  Θα ήταν πρόθυμοι να υποστηρίξουν οποιονδήποτε έδινε υποσχέσεις για κάτι τέτοιο ή θα μπορούσε να εκφράσει οργανωμένα μια κίνηση μ' αυτή την απαίτηση. Μια τέτοια οργανωμένη κίνηση των πολλών υπερχρεωμένων πολιτών με πολιτικούς όρους και σοβαρή οργανωτική δομή, σίγουρα θα ήταν επικίνδυνη και για την κυβέρνηση και για τους δανειστές (βλέπε τράπεζες). Ο Σώρρας σε όλους αυτούς έκλεισε το μάτι. Φόρεσε μάλιστα και την προβιά του "Ελληναρά" δίνοντας και στους υποστηρικτές του το αντίστοιχο ένδυμα για να κρύβονται οι ταπεινές στην ουσία επιδιώξεις τους. Εμφανίστηκε σαν ο μοναδικός συνδετικός τους κρίκος, που έδωσε ελπίδα, έστω και μέσω του παραμυθιού του ότι κάτι μπορεί να γίνει. Οι ακόλουθοί του δεν πιστεύουν σίγουρα το παραμύθι του. Είδαν απλά ένα φως σε κάποιο τούνελ σχετικό με το πρόβλημά τους, στο οποίο μάλιστα κυμάτιζαν πλήθος οι Ελληνικές σημαίες,  και μπήκαν για να δηλώσουν την παρουσία τους. Από την άλλη μεριά ο Σώρρας,  είτε ήταν το μάνα εξ ουρανού για την οικονομική ελίτ της χώρας και τις κυβερνήσεις της, είτε δημιούργημά τους για να μπορεί να εκτονώσει ακίνδυνα την οργή και την πίεση τόσων απελπισμένων ανθρώπων. Έτσι ερμηνεύω το γεγονός ότι άφησαν την υπόθεση να σέρνεται χωρίς καμία παρέμβαση. Δεν ήταν ανικανότητα. Η λογική λέει ότι ήταν συνειδητή επιλογή η διατήρηση της θολούρας. Άλλωστε το ίδιο παραμύθι εμφανίστηκε και από την επίσημη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την εποχή της αντιμνημονιακής υστερίας και του πρώτου έτους διακυβέρνησης με τις περιβόητες επιτροπές της κ. Κωσταντοπούλου σχετικές με το παράνομο, απεχθές και επονείδιστο χρέος, που έδωσαν παρόμοιες υποσχέσεις. Γιατί να μην έχει και το ιδιωτικό χρέος τα ίδια χαρακτηριστικά; Ο Σώρρας εξυπηρέτησε ταυτόχρονα τρεις κοινωνικούς εταίρους, χωρίς φυσικά να λύσει το πρόβλημα κανενός. Τους υπερχρεωμένους, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημά τους αναδεικνύεται, έστω και ανορθόδοξα, τους δανειστές, καθώς μια εκρηκτική κατάσταση εκτονώνονταν ακίνδυνα για τα συμφέροντά τους και τις κυβερνήσεις που βολεύονταν έχοντας να διαχειριστούν ένα λιγότερο,  από τα πολλά και πλέον  σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, που δημιούργησε η κρίση.

Το ζόμπι που άφησαν να περιφέρεται και βοηθούσε στην ακίνδυνη εκτόνωση των απελπισμένων άρχισε να γίνεται πλέον επικίνδυνο τέρας! Ο δράκος του παραμυθιού έκανε την εμφάνισή του και οι τροφοί του ή οι δημιουργοί του βλέπουν ότι δεν θα μπορούν εύκολα να το τιθασεύσουν φοβούμενοι ότι θα στραφεί και εναντίον τους. Το δράκο κάποιος άγιος μπορεί να βρεθεί και να τον φονεύσει. Το ερώτημα που θα παραμείνει είναι τι θα γίνει με τις στρατιές των απελπισμένων, που δεν είναι μέρος του παραμυθιού, αλλά μια υπαρκτή σκληρή πραγματικότητα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: