ΛΙΓΑΠΟΛΑ

ΦΡΑΧΤΗΣ=ΜΝΗΜΕΙΟ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

2012-01-25T13:15:00.001+02:00

Υιοθετώ και αναδημοσιεύω την ανάρτηση:

Φράχτης προσβολή, φράχτης βαρβαρότητα, φράχτης στίγμα...

απο την press-a

υπενθυμίζοντας σχετικές μου αναρτήσεις για το θέμα ΕΔΩ και ΕΔΩ

Κατάφερε και προσέλκυσε περισσότερους από 200 ακροατές, χωρίς καν να “διαφημιστεί” ιδιαίτερα η διάλεξή του στη Νέα Ορεστιάδα.

Μίλησε με θέμα “άνθρωποι και φράχτες”, όχι σαν προικισμένη με υψηλότατο IQ ιδιοφυΐα , ούτε σαν τετραπέρατο μυαλό που καθηλώνει με την εξυπνάδα του τους λιγότερο ευφυείς, αλλά σαν ένας “μέσος” άνθρωπος που έβαλε κάτω τη λογική, και χωρίς καν να τη στύψει, αντιλήφθηκε αμέσως το αυτονόητο. Ότι δηλαδή είναι τεράστια ανοησία να φαντάζεται κάποιος πως στήνοντας έναν “τοίχο” 10 χιλιομέτρων σε μία γραμμή συνόρων που ξεπερνά τα 100 χλμ., θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα,δήθεν, εμπόδια σε εκείνους που προηγουμένως πέρασαν πολλές άλλες, πολύ πιο μεγάλες δυσκολίες, μέχρι να “σκοντάψουν” σε ένα “φράχτη” 2,5 μέτρων ύψους.

Ο καθηγητής Νίκος Λυγερός ήρθε στη Νέα Ορεστιάδα το Σάββατο 21 Ιανουαρίου, μίλησε στο θέατρο Διόνυσος για περισσότερες από δύο ώρες και στη συνέχεια συνομίλησε για άλλη μία ώρα με το κοινό, το οποίο, σημειωτέον, τον παρακολούθησε καθηλωμένο, με απόλυτο σεβασμό.

Τι ήταν όμως αυτό που “εξέπεμπε” επί τρεις ώρες “κρατώντας” αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου; Το “κέρασμά” του. Ο ιδιοφυής “κέρασε” το μέσης ευφυίας μεν, υψηλής ευαισθησίας δε κοινό του, από ένα γεμάτο δίσκο με χιούμορ, αμεσότητα, απλότητα λόγου και επιχειρήματα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” στερείται ορθολογικής σκέψης;

Όποιος σκέφτηκε το “φράχτη” ως εμπόδιο για τους μη νομίμως κινούμενους μετανάστες, ξέχασε ότι υπάρχουν και...σκάλες! Αυτός που φαντάστηκε ότι μία τέτοια κατασκευή είναι ικανή να δείξει STOP στους ανθρώπους αυτούς, ξέχασε ότι πολύ σύντομα το σήμα του STOP θα αντικατασταθεί από σηματάκια με βελάκια που θα δείχνουν προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν μέχρι να βρουν ένα άνοιγμα, μία “πόρτα”. Δυστυχώς, βέβαια, η επόμενη “ανοιχτή πόρτα” που θα βρουν θα είναι υδάτινη. Αυτό ανεβάζει το επίπεδο του ρίσκου για τη ζωή τους, ανεβάζει όμως και τις ταρίφες των διακινητών που θα έχουν να διεκπεραιώσουν πιο δύσκολες αποστολές για να τους περάσουν από τη μία πλευρά του ποταμού στην άλλη. “Ο φράχτης δεν είναι λύση ούτε για το επίπεδο “εξυπνάδας” των μυρμηγκιών...”

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” έρχεται να επιβαρύνει με εκατομμύρια ευρώ την ήδη βουλιαγμένη ελληνική οικονομία; Η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προχώρησε πριν από λίγες ημέρες στην υπογραφή της σύμβασης κατασκευής αυτού του έργου, παρότι η Ε. Ε. ξεκαθάρισε πως δεν δίνει ούτε τσακιστό ευρώ για τη δημιουργία ενός “τείχους”, που και “ξεπερασμένο” θεωρείται και ασύμβατο με κάθε έννοια σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τις ανθρώπινες αξίες εκείνων που βρίσκονται από την “ασφαλή” και “νόμιμη” πλευρά ενός “τείχους” βαρβαρότητας;

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” δεν συνάδει με τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού, που τα ήθελε όλα ανοιχτά με θέα τον ορίζοντα και χωρίς υποψία εσωστρέφειας; “Οι Έλληνες έκτισαν τον Παρθενώνα, ναούς, θέατρα. Ποτέ δεν έκτισαν φράχτες...”

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” θα στιγματίσει μία ολόκληρη περιοχή, μία ολόκληρη πόλη; “Θα λέμε σε ένα παιδί να ζωγραφίσει την Ορεστιάδα και αυτό θα ζωγραφίζει και έναν τοίχο...” “Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πάνω στο “φράχτη” και μία πινακίδα που θα γράφει “welcome to Orestiada...”

Και τελικά, τι θα απαντήσουμε στο παιδί που αύριο θα μας ρωτήσει: “Μαμά, μπαμπά, σε τι συναίνεσες; γιατί έκανες ή άφησες να γίνει ένα λάθος που εγώ σήμερα πρέπει να γκρεμίσω;”

Ο Νίκος Λυγερός υπενθύμισε στο ακροατήριό του ότι “πρέπει όλοι να πάρουμε σήμερα θέση, διαφορετικά, κατά έναν τρόπο, τα ονόματά μας θα είναι γραμμένα πάνω σε αυτό το βάρβαρο κατασκεύασμα”. Υπενθύμισε επίσης, πως όπως και σε άλλα κρίσιμα ζητήματα, έτσι και σε αυτήν την υπόθεση, η ουδετερότητα δηλώνει ουσιαστικά ταύτιση με το θύτη...

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς πόσους και πόσο ουσιαστικά προβλημάτισε τους υπέρμαχους του “φράχτη” ο Νίκος Λυγερός, κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η διάλεξή του “ακούστηκε”, συζητήθηκε, σχολιάστηκε...Κι αυτό ακόμα, κέρδος είναι. Για όλους μας...

Ακούστε ηχογραφημένα αποσπάσματα της ομιλίας του Νίκου Λυγερού στη Νέα Ορεστιάδα:

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΤΙΣΤΗΣ

2012-01-11T22:34:00.001+02:00

Εκτιμώ πολύ τουςανθρώπους που έρχονται σε ρήξη μεκατεστημένες αντιλήψεις και παίρνουναποφάσεις που ταράζουν τα λιμνάζοντανερά, ακόμα κι αν τα αποτελέσματα δείχνουνότι δεν ήταν “ωφέλιμες” επιλογές. Δενδέχομαι την έννοια του λάθους στηνανθρώπινη δράση. Υπάρχουν επιλογές,που ανάλογα με τις συνθήκες και τοπεριβάλλον που εξελίσσονται καταλήγουνευνοϊκά ή δυσάρεστα για τη ζωή μας.Προπάντων όταν η τελική έκβαση τωνπραγμάτων εξαρτάται από πολλέςπαραμέτρους, που η κάθε μια επηρεάζεισημαντικά την εξέλιξή τους. Σημειωτέονότι η ιστορία χαρακτήρισε πολλές φορέςως ιδιοφυείς τολμηρότατες ενέργειεςανθρώπων, που πριν την ευνοϊκή κατάληξήτους αποδίδονταν σε αποκοτιά τρελού με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας.

Αντίθετα, δεν δίνωδεκάρα για τους συνήθεις “σιγουρατζήδες”,που αποφεύγουν τις αποφάσεις με αβέβαιοαποτέλεσμα, κρατώντας πάντα μια “πισινή”για να φορτώσουν σε άλλους τις ενδεχόμενεςαποτυχίες τους. Είναι οι τύποι που έχουνεύκολη την κριτική για τα πεπραγμένατων άλλων, αλλά σπάνια εκτίθενται οιίδιοι στην κοινή κρίση .

Στην πολιτική σκηνήοι πρώτοι είναι οι πραγματικοί πολιτικοί, οι δεύτεροι οι κοινοί πολιτικάντηδες.Οι μεν γράφουν την ιστορία πληρώνονταςσυνήθως το κόστος, οι δε διαχειρίζονταιτο νέο τοπίο που προκύπτει και νέμονταιτα όποια οφέλη μέχρι τη βαθιά του σήψη.Θυμόμαστε μόνο αυτούς που γκρεμίζουνένα σάπιο οικοδόμημα και τρώνε όλη τηβρώμα και τη σκόνη, καθώς και αυτούς πουκτίζουν το καινούργιο. Τους διαχειριστέςδεν τους θυμάται ποτέ κανείς.

Δεν έχω τα πραγματικάδεδομένα, ούτε είμαι γνώστης των πολιτικώνπαρασκηνίων για να μπορώ να αποτιμήσωτις πολιτικές δράσεις του ΓιώργουΠαπανδρέου. Το γεγονός ότι οι περισσότεροιγίναμε φτωχότεροι στα δύο τελευταίαχρόνια, ότι πολλοί άνθρωποι έχασαν τηνεργασία τους , ότι πολλοί νέοι δε μπορούννα βρουν δουλειά , ότι βρισκόμαστε γενικάσε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία μεαπρόβλεπτες ακόμη συνέπειες στο τέρματης, αποτελούν αρνητικά στοιχεία για τη συνολική αποτίμηση. Αν υπήρχε τρόποςνα είχε κινηθεί μια παράλληλη πορείαμε διαφορετικές πολιτικές αποφάσειςγια τους μισούς Έλληνες χωρίς μνημόνιακαι τρόϊκες και να μπορούσαμε νασυγκρίνουμε τη θέση τους με την τωρινήδική μας, ίσως να αισθανόμασταν ευτυχείς,που δεν είχαμε την τύχη τους ή ναδικαιούμαστε να στείλουμε στο εκτελεστικόαπόσπασμα όλα τα μέλη των κυβερνήσεωντης τελευταίας διετίας. Όταν κάποιοςμπαίνει στο Νοσοκομείο με λίγεςπιθανότητες να ζήσει και φεύγει τελικάζωντανός, μα ακρωτηριασμένος, δεν ξέρειαν πρέπει να είναι ευγνώμων στουςθεράποντες γιατρούς ή να τους θεωρείυπεύθυνους για την αναπηρία του. Ταπολιτικά γεγονότα δυστυχώς εξελίσσονταιμονοσήμαντα χωρίς να μπορεί ποτέ κανείςνα γυρίσει πίσω το χρόνο. Αυτή η νομοτέλειαείναι άλλωστε η τροφή της πολιτικής.

Παρόλα αυτά κανείςδεν αμφιβάλει ότι είμαστε στη διαδικασίαμιας δύσκολης γέννας, που θα μας οδηγήσεισε μια νέα πολιτική, οικονομική,πολιτισμική και κοινωνική πραγματικότητα,στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικούμε τα στοιχεία της νέας κοινωνικοπολιτικήςμας ταυτότητας. Το τοπίο που θα αναδειχθείαμέσως μετά την έξοδό μας από το τωρινόσκοτεινό τούνελ , όποτε αυτή συμβεί, θασυμψηφιστεί λογικά στη συνολική αποτίμηση της προσφοράς του Γιώργου Παπανδρέου στην ιστορική μας διαδρομή.

Όταν οι τωρινέςκραυγές των ΜΜΕ, που απευθύνονται στοθυμικό και προσπερνούν τη λογική, οιδηλώσεις των δελφίνων και οι θέσεις τωνπολιτικών δυνάμεων της χώρας, μετρημένεςπια, θα είναι μακρινές αναμνήσεις καιαντικείμενα μελετών της ιστορίας, οκαθένας θα πάρει σ' αυτήν τη θέση πουτου αξίζει.

Το δυσκολότερο είναινα γκρεμίσεις ένα σάπιο οικοδόμημα καινα αντέξεις τη βρώμα της σαπίλας, καθώςκατακρημνίζεται στη σκόνη του. Ότι καινα κτιστεί πλέον στη θέση του θα είναισίγουρα καλύτερο και πιο όμορφο.

Ζητείται κτίστης...

To Exit

2012-01-05T21:30:00.000+02:00

του Γιώργου Γραμματικάκη

Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.
Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.
Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.
Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit. Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.

Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.
Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς την κορυφή του λόφου. Ας παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα –ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.
To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.
Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2011-12-24T19:55:00.002+02:00

Τζίτζικες και μέρμηγκες

2011-12-18T01:21:00.001+02:00

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Tο σημερινό Δελτίο Κρίσης της σημερινής θα είναι πολύ σύντομο. Μια παράγραφος όλη κι όλη. Η εξής: Το κούρεμα (γνωστό κι ως PSI), η χρηματοδότηση του ΔΝΤ από τις Κεντρικές Τράπεζες της ευρωζώνης (ώστε να χρηματοδοτηθούν έμμεσα οι Ιταλία και η Ισπανία), η “μόχλευση” του EFSF, τα 500 δις ευρω με τα οποία θα προικιζόταν ο νέος μηχανισμός (το ESM) ώστε να αρχίσει να λειτουργεί νωρίτερα – όλες αυτές οι μεγάλες «υποσχέσεις» των τελευταίων δυο Συνόδων Κορυφής (26ης Οκτωβρίου και 9ης Δεκεμβρίου) εξανεμίστηκαν. Τίποτα από αυτά δεν έχει μείνει παρά μόνο οι στάχτες τους που τις σκορπίζει ο άνεμος από εδώ κι από εκεί. Τι έμεινε από την Τελική Λύση; Μονάχα η απόφαση να συνάψουμε μια, ουσιαστικά, μη-Συνθήκη, η οποία, έτσι κι αλλιώς, είναι εκτός θέματος (και η οποία έβαλε τέλος στην ΕΕ όπως την ξέραμε, καθώς η Βρετανία άνοιξε τον δρόμο της διάσπασης της Ένωσης). Πάλι καλά που έχουμε γιορτές και κανείς δεν έχει όρεξη να έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Ζούμε την «ηρεμία» πριν την καταιγίδα του νέου έτους.
Εν αναμονή λοιπόν της νέμεσης που θα επισκεφτεί την Ευρώπη μετά τις γιορτές, σκέφτηκα ότι, αντί να επιδοθώ άλλη μια φορά σε αναλύσεις οικονομικού περιεχομένου, ίσως να είναι προτιμότερο να πω μια ιστορία. Έναν μύθο που έχει στόχο την απομυθοποίηση, την αμφισβήτηση για την ακρίβεια, του μύθου που σήμερα κυριαρχεί στην Ευρώπη με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βρεθεί λύση.
Τζίτζικες και μέρμηγκες – ο κυρίαρχος μύθος
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα του Νότου, τα τζιτζίκια ζούσαν ανέμελα σε μια συνομοσπονδία με μερμήγκια βόρειων χωρών τα οποία δούλευαν, δούλευαν και δούλευαν. Όσο η συνομοσπονδία τους αυτή πέρναγε μέρες καλοκαιριού, όλα πήγαιναν φίνα. Τα τζιτζίκια τραγούδαγαν και κορόιδευαν τα μερμήγκια αλλά και τα μερμήγκια που και που επισκέπτονταν τον Νότο για μερικές εβδομάδες ανεμελιάς στον ήλιο δίπλα στα τεμπέλικα τζιτζίκια.
Μια μέρα όμως, το καλοκαίρι της συνομοσπονδίας τους τελείωσε. Άγριοι, παγωμένοι άνεμοι άρχισαν να φυσούν από βορειοδυτική κατεύθυνση, αρχικά από την Wall Street και αργότερα από κάθε δυνατή κατεύθυνση. Τότε, τα τζιτζίκια του Νότου, ιδίως στην Ελλάδα, παραλίγο να ξεπαγιάσουν. Χωρίς τρόφιμα στις αποθήκες τους, χωρίς να έχουν προνοήσει για τις δύσκολες ημέρες του χειμώνα της συνομοσπονδίας τους, έτρεξαν στις πρωτεύουσες του Βορρά, με προτεταμένο το χέρι, ζητώντας από τα μερμήγκια αρωγή, αλληλεγγύη. Τα μερμήγκια, όπως είναι φυσικό, δίσταζαν να ανοίξουν τις αποθήκες με τα όλο κόπο συσσωρευμένα καλούδια τους. Δεν δίσταζαν ωστόσο από τσιγκουνιά αλλά από φόβο. Φόβο ότι αν αρχίσουν να ταΐζουν ανεξέλεγκτα τα πεινασμένα, άφρονα τζιτζίκια, ήταν πολύ πιθανόν αυτά να κάνουν πάλι τα ίδια: να συνεχίσουν να γλεντοκοπούν και, κάθε φορά που η κοιλιά τους είναι άδεια, να τρέχουν πάλι στα μερμήγκια να την γεμίσουν, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να αδειάσουν οι αποθήκες των μερμηγκιών και να πεινάσουν όλοι μαζί.
Να γιατί τα μερμήγκια ναι μεν δεν αρνήθηκαν στα τζιτζίκια συνδρομή αλλά απλά απαίτησαν από αυτά δείγματα γραφής ότι θα αλλάξουν. Θα γίνουν κι αυτά πιο... μερμήγκια. Όταν άκουγαν από τα χείλη των τζιτζικιών κουβέντες περί ευρωομολόγων, ενεργοποίηση της ΕΚΤ με στόχο την «ορθολογική διαχείριση του χρέους της ευρωζώνης» κλπ, αμέσως στύλωναν τα πόδια, σκεπτόμενα μέσα τους: «Πάλι τις αποθήκες μας έβαλαν στο μάτι.» Κι έτσι επέμεναν ακόμα περισσότερο στην μερμηγκοποίηση των τζιτζικιών ως συνθήκη για να ανοίξουν τις αποθήκες τους για να ταϊστούν τα πεινασμένα τζιτζίκια.
Μύθοι και πραγματικότητα

Το πρόβλημα με τους μύθους, όπως ο Αίσωπος γνώριζε καλά, είναι ότι όταν τους χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα, να εξαγάγουμε συμπεράσματα και ηθικά διδάγματα, είναι πολύ εύκολο να οδηγηθούμε σε καταστροφική πλάνη όταν ο μύθος που τελικά κυριαρχεί χάνει την «επαφή» με καίριες διαστάσεις της πραγματικότητας, καλύπτοντας έτσι την τελευταία στο σκοτάδι (αντί να την λούζει με φως). Κάτι τέτοιο συμβαίνει τώρα στην Ευρώπη. Ο Αισώπειος μύθος με τα μερμήγκια του Βορρά και τα τζιτζίκια του Νότου αντανακλά μια νοοτροπία, έναν κυρίαρχο τρόπο ανάλυσης της Κρίσης, που αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της ευρωζώνης, καθώς ωθεί τις ελίτ (Βορρά τε και Νότου) σε πολιτικές που, χωρίς πλέον αμφιβολία, κρατούν το καράβι της ευρωζώνης σε σταθερή πορεία σύγκρουσης με την σκληρή πραγματικότητα της κατάρρευσης. Χρειαζόμαστε λοιπόν έναν νέο μύθο. Έναν μύθο που να μένει όσο πιο κοντά στην αφήγηση του κυρίαρχου μύθου αλλά, παράλληλα, να τον διορθώνει με τρόπο που να απελευθερώσει τις απομένουσες δυνατότητες της Ευρώπης να σταματήσει την κατρακύλα.
Τζίτζικες και μέρμηγκες – ο μύθος redux

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια όμορφη συνομοσπονδία, ζούσαν μερμήγκια και τζιτζίκια. Τα τζιτζίκια ζούσαν ζωή χαρισάμενη ενώ τα μερμήγκια δούλευαν, δούλευαν και δούλευαν. Όσο η συνομοσπονδία τους αυτή πέρναγε μέρες καλοκαιριού, τα τζιτζίκια τραγούδαγαν και κορόιδευαν τα μερμήγκια που, κάθιδρα και κάπως αντιαισθητικά όπως ήταν, δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι.
Τα μερμήγκια ζούσαν παντού. Όπως και τα τζιτζίκια. Μπορεί τα βόρεια ξαδέρφια τους να μην τους έμοιαζαν απόλυτα, όμως τα τζιτζίκια του Νότου είχαν πολλά κοινά με τα τζιτζίκια του Βορρά, όπως άλλωστε συνέβαινε και με τα μερμήγκια: αλλιώς δούλευαν εκείνα του Βορρά κι αλλιώς εκείνα του Νότου. Ας τα γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.
Τα νότια μερμήγκια: Ζευγάρια μερμηγκιών που, στις καλές εποχές, δούλευαν και τα δυο σε κλάδους χαμηλής παραγωγικότητας (π.χ. ταμίες supermarket), πολλές φορές κάνοντας δύο δουλειές με σκοπό να τα βγάλουν πέρα δεδομένων των χαμηλών τους μισθών και ενός οικογενειακού πληθωρισμού πολύ μεγαλύτερου του επίσημου μέσου πληθωρισμού. Παρ όλες τις τέσσερις δουλειές που έκαναν μεταξύ τους, τα εισοδήματά τους δεν έφταναν για να παρακολουθούν το γενικότερο φαγοπότι γύρω τους. Όταν το παιδί τους τους πίεζε για ένα καινούργιο gadget ή αναγκάζονταν να πληρώνουν φροντιστήρια για τα πάντα, φακελάκια στα νοσοκομεία κλπ., ο μόνος τρόπος που μπορούσαν να σκεφτούν πως θα τα κατάφερναν ήταν να πούνε ναι σε μία από τις πάμπολλες προσφορές που λάμβαναν κάθε μέρα από λογιών- λογιών τράπεζες για πιστωτικές κάρτες, εορτοδάνεια κ.ο.κ. Κι όταν το «καλοκαίρι» τελείωσε, κι ήρθε η Κρίση, είδαν τα εισοδήματά τους από την πρώτη τους δουλειά να εξαφανίζονται, οι εργοδότες τους της δεύτερης δουλειάς τους είπαν να μην ξαναπάνε, τα δάνεια άρχισαν να τους πνίγουν, οι επιθέσεις της εφορίας τους ανάγκασαν ακόμα και να σκεφτούν να μείνουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Και σαν να μην έφταναν αυτά, κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν ότι όλη η οικουμένη τους θεωρούσε υπεύθυνους για τη συντέλεια του κόσμου που ήταν καθ’ οδόν. Έγιναν οι δακτυλοδεικτούμενοι θύτες της παγκόσμιας οικονομίας!
Τα βόρεια μερμήγκια: Ζευγάρια μερμηγκιών-εργατών σε παραγωγικότατα εργοστάσια που όμως έβλεπαν, για μια δεκαετία, την αγοραστική δύναμη των εισοδημάτων τους να μειώνεται. Όσο πιο σκληρά και αποδοτικά εργάζονταν τόσο πιο δύσκολα τα έβγαζαν πέρα. Κι αυτά συνέβαιναν στις καλές εποχές του καλοκαιριού της μεγάλης συνομοσπονδίας τους. Η όλο και παραγωγικότερη εργασία τους, σε συνδυασμό με τους όλο και πιο ασθενικούς μισθούς τους, οικοδομούσε τεράστια πλεονάσματα. Από την μία, η μείωση του κόστους της εργασίας των βόρειων μερμηγκιών αύξανε τα κέρδη των επιχειρήσεων και από την άλλη, καθώς τα προϊόντα τους γίνονταν φθηνότερα σε ολόκληρη την συνομοσπονδία (αλλά και παγκοσμίως), αυξάνονταν οι εξαγωγές και, μαζί τους, τα πλεονάσματα ψήλωναν ακόμα πιο πολύ. Όμως, αντίθετα με τους σπόρους των μερμηγκιών του Αισώπου, τα πλεονάσματα αυτά δεν αποθηκεύονται. Έχουν γίνει χρήμα και το χρήμα δεν επιτρέπεται να λιμνάζει. Πρέπει να κινείται ψάχνοντας καλύτερες αποδόσεις. Καθώς μάλιστα τα βουνά αυτά των πλεονασμάτων έριξαν πολύ τα επιτόκια στον Βορρά, άρχισαν να ρέουν προς τον Νότο, όπου τα επιτόκια ήταν πάντα σχετικά τσιμπημένα (λόγω της χαμηλότερης παραγωγικότητας των εκεί μερμηγκιών, που οφείλεται στο ότι τα νότια μερμήγκια δεν είχαν τα μηχανήματα και την τεχνολογία που θα τα βοηθούσαν να δουλεύουν εξ ίσου παραγωγικά).
Ποιος ενορχήστρωσε την ροή των πλεονασμάτων που παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια προς τον Νότο; Μα τα βόρεια τζιτζίκια, σε αγαστή συνεργασία με τα νότια ξαδέρφια τους. Οι βόρειες τράπεζες που, αποφασισμένες να μετατρέψουν σε προσοδοφόρο ευαγγέλιο την νοοτροπία του τζίτζικα (μέγιστη απόδοση για ελάχιστη προσωπική εργασία), βρήκαν στα νότια ξαδέρφια τους (κατασκευαστικές εταιρείες, ελληνικές τράπεζες κλπ κλπ) τους ιδανικούς παρτενέρ στην διοχέτευση των πλεονασμάτων του Νότου, μέσω θαλασσοδανείων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που όμως απέφεραν υψηλότερα επιτόκια από εκείνα που θα έβρισκαν στον βορρά – για τον ίδιο λόγο που παρήχθησαν στον Βορρά τα πλεονάσματα αυτά (δηλαδή, την φθηνή, παραγωγική εργασία των βόρειων μερμηγκιών).
Και τι γίνεται κάθε φορά που ζεστό, μπόλικο χρήμα ρέει ξαφνικά σε μία περιοχή; Δημιουργούνται φούσκες. Στην Ισπανία η φούσκα δημιουργήθηκε απ’ ευθείας στον ιδιωτικό τομέα καθώς εκεί οι επιτήδειοι τζίτζικες-κατασκευαστές δανείστηκαν τα βόρεια πλεονάσματα από τις ιδιωτικές τράπεζες-τζιτζίκια του Νότου. Και πού βρήκαν τα χρήματα οι τελευταίες; Από τις ιδιωτικές τράπεζες-τζιτζίκια του Βορρά βεβαίως! Αντίθετα, στην Ελλάδα, η φούσκα προέκυψε μέσα στα σπλάχνα του δημοσίου καθώς, τα δικά μας τζιτζίκια-κατασκευαστές έπεισαν τα φιλαράκια τους, τα τζιτζίκια του ελληνικού δημοσίου, να δανειστεί το δημόσιο ώστε, κατόπιν, να τους δώσουν χρυσοφόρα συμβόλαια.
Δεν έχει απολύτως καμία σημασία πώς ακριβώς δημιουργήθηκαν οι φούσκες του Νότου. Είτε άμεσα από τον ιδιωτικό τομέα (όπως στην Ισπανία) είτε έμμεσα μέσω του Δημοσίου (όπως στην Ελλάδα) οι φούσκες δημιουργήθηκαν επειδή τα πλεονάσματα τα οποία παρήγαγαν τα βόρεια μερμήγκια δεν τα γεύτηκαν εκείνα αλλά, και εδώ έγκειται η τραγωδία, τα υπεξαίρεσαν τα βόρεια τζιτζίκια τα οποία, συνεπικουρούμενα από τα νότια τζιτζίκια, τα έστειλαν στον Νότο δημιουργώντας φούσκες από τις οποίες κέρδισαν πολλά όλα τα τζιτζίκια. Ότι θα έσκαγαν, θα έσκαγαν. Έσκασαν όταν έσκασε πρώτη μια ακόμα μεγαλύτερη υπερ-φούσκα, εκείνη που έχτιζαν για 25 χρόνια τα υπερπόντια super-τζιτζίκια της Wall Street.
Κάπως έτσι, τα μερμήγκια του Βορρά είδαν την σκληρή δουλειά τους όχι μόνο να μην μεταφράζεται σε καλύτερη ζωή για τα ίδια και για τα παιδιά τους αλλά, αντίθετα, να έχει υπονομεύσει ολόκληρη την συνομοσπονδία.
Τοξικοί μύθοι

Κι όταν η Κρίση χτύπησε, στα βόρεια μερμήγκια είπανε να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι. Να κατέβουν άλλο ένα σκαλοπάτι προς την κόλαση της ανέχειας και της ανασφάλειας. Τους είπανε ακόμα ότι η κυβέρνησή τους, την ίδια ώρα, απαιτεί την έγκριση των αντιπροσώπων τους για να στείλει, άκουσον άκουσον, αναρίθμητα δισεκατομμύρια στην ελληνική κυβέρνηση και άλλες νότιες κυβερνήσεις λίγο πολύ σαν και την ελληνική. Και δεδομένου ότι ποτέ δεν τους ξεκαθάρισαν τι επιτρέπεται και τι όχι να τα κάνουν οι νότιες κυβερνήσεις τα χρήματα αυτά (ότι, ουσιαστικά, αποτελούν κονδύλια που στόχο έχουν την διάσωση των απανταχού τζιτζικιών, βορείων και νοτίων, και υπό τον αδιαπραγμάτευτο όρο να μειωθούν κι άλλο τα εισοδήματα των νότιων μερμηγκιών), τα βόρεια μερμήγκια έμειναν εμβρόντητα: Πως συνέβη να δουλεύουν όλο και πιο πολύ για όλο και πιο λίγα, την ώρα που οι κυβερνήσεις τους στέλνουν πακτωλούς χρημάτων σε ξένους; Τότε, οι κυβερνώντες τους, για να μην παραδεχτούν ότι αυτό συμβαίνει για να προστατευτούν τα απανταχού τζιτζίκια, τους εξήγησαν τι συνέβη στο πλαίσιο ενός μύθου του Αισώπου. Ενός μύθου που όμως όλα τα τζιτζίκια ζούσαν στον Νότο και όλα τα μερμήγκια στον Βορρά (βλ. πιο πάνω).
Την ίδια ώρα, τα νότια μερμήγκια βρίσκονταν σε απόγνωση. Τα απανταχού τζιτζίκια, βόρεια και νότια, τα έβριζαν χυδαία: Ανεπρόκοπα τα ανέβαζαν, διεφθαρμένα τα κατέβαζαν. Τα κατηγορούσαν ως δυναμιτιστές του Δυτικού Πολιτισμού οι οποίοι λόγω της τεμπελιάς τους και της καλής ζωής που ζούσαν έβαλαν σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομική τάξη. Δεν ήξεραν πως να αντιδράσουν. Αναρωτιόντουσαν πως γίνεται να τα κατηγορούν για καλοζωία όταν δεν θυμούνται μέρα που να μην δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ και εβδομάδα που να μην δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα. Ακόμα και στις καλές εποχές! Πάλευαν τότε, παλεύουν ακόμα χειρότερα σήμερα. Κι όσο για τα πακέτα διάσωσης, δεν έχουν δει τίποτα παρά μόνο ακούνε για δισεκατομμύρια - την ώρα που καλούνται να πληρώνουν όλο και περισσότερους φόρους, όλο και ακριβότερα τα είδη πρώτης ανάγκης, από όλο και ισχνότερα εισοδήματα. Κι όταν ακούνε τους βόρειους να τους αποκαλούν τζιτζίκια, αχρείους, κλέφτες, δεν είναι δύσκολο να σκύψουν πάνω από το πηγάδι της συλλογικής μνήμης και να βρουν υλικό με το οποίο να χτίσουν δικές τους ύβρεις κατά των βορείων (ιδίως εκείνων που τους βρίζουν στα γερμανικά).
Ηθικό δίδαγμα (κάθε Αισώπιος μύθος πρέπει να έχει ένα!)

Πολλοί θεωρούν ότι με τον Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα, ο Αίσωπος προσπάθησε να μας αποτρέψει από την τεμπελιά προτρέποντάς μας να είμαστε καλοί προς τον μελλοντικό μας εαυτό – κάτι που ο Τζίτζικας δεν μπορούσε να κάνει. Σωστά. Όμως, ο Αίσωπος θεωρούσε προβληματικό τόσο τον Τζίτζικα όσο και τον Μέρμηγκα, προετοιμάζοντάς μας για το ηθικό δίδαγμα του παν μέτρον άριστον: Ούτε Μέργηγκας, που δεν μπορεί ποτέ να χαρεί παρά μόνο την σκέψη της μελλοντικής κατανάλωσης, ούτε Τζίτζικας, που αρνείται να κάνει θυσίες προς όφελος του μελλοντικού του εαυτού. Σήμερα, εδώ στην Ευρώπη, μια νέα διάσταση του Αισώπιου μύθου έκανε την εμφάνισή της – μια διάσταση που ο Αίσωπος δεν είχε φανταστεί και, δυστυχώς, ούτε και οι σημερινοί Ευρωπαίοι λαμβάνουν υπ’ όψη τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να σταματήσουμε την κατρακύλα της ευρωζώνης.
Ποια είναι η διάσταση αυτή, η συνυφασμένη με την ευρωζώνη; Η εξής: Όταν οι μέρμηγκες και οι τζίτζικες είναι κατανεμημένοι τόσο στον Βορρά όσο και στον Νότο, τόσο στα ελλειμματικά όσο και στα πλεονασματικά κράτη-μέλη της ευρωζώνης, το σκηνικό είναι έτοιμο για μια Μεγάλη Ύφεση παντού, η οποία, αργά ή γρήγορα, δίνει το έναυσμα για μια σκοτοδίνη από την οποία μόνον ηττημένοι προκύπτουν. Ένα σκηνικό στο οποίο κανείς δεν μπορεί να διασωθεί.
Η μόνη μας διέξοδος από αυτό το δυστοπικό σκηνικό, στο οποίο ήδη βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι, είναι να ανατρέψουμε ο κυρίαρχο αφήγημα. Να επανα-σχεδιάσουμε την συνομοσπονδία μας στην βάση της συνειδητοποίησης ότι σε αυτήν συμβιώνουν από την μία άκρη της στην άλλη (α) τα παραγκωνισμένα και απογοητευμένα μερμήγκια και (β) τζίτζικες με περισσότερη εξουσία και “φροντίδα” απ’ ότι δικαιούνται και από όσο μπορεί η συνομοσπονδία μας να αντέξει.

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΤΟ "ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"

2011-12-14T14:10:00.001+02:00

Στα πλαίσια ενημέρωσης σε παγκόσμιο επίπεδο για τα δρώμενα και τα προσδοκόμενα από τα πειράματα του μεγάλου επιταχυντή στο Ευρωπαϊκό Κέντρο CERN στη Γενεύη της Ελβετίας, η Αλεξανδρούπολη εφιλοξενεί την έκθεση του CERN με τίτλο : «Αυτός ο κόσμος …. Ο ΜΕΓΑΣ».

Η έκθεση λειτουργεί στην αίθουσα ΜΟΥΣΕΣ του ξενοδοχείου ASTIR HOTEL από 8 έως 18 Δεκεμβρίου 2011. Το ωράριο λειτουργίας θα είναι:

Δευτέρα – Παρασκευή από 10.00 έως 20.00

Σάββατο και Κυριακή από 11.00 έως 20.00

Οι επισκέπτες της έκθεσης έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν για τον οργανισμό και τα μέλη του, το Μεγάλο Αδρόνικο Επιταγχυντή (LHC, Large Hadron Collider) μοντέλο ενός τμήματος το οποίο εκτίθεται για τα 4 μεγάλα πειράματα του LHC, τα παράπλευρα τεχνολογικά οφέλη που προκύπτουν από τα πειράματα της σωματιδιακής φυσικής καθώς και για την ελληνική συμμετοχή στον οργανισμό.

Το βασικό αντικείμενο της έρευνας στο CERN

Η έρευνα που γίνεται στο CERN χαρακτηρίζεται ως Έρευνα Μεγάλων Στόχων (Big Science), αυτή, δηλαδή, για τη διεξαγωγή της οποίας απαιτείται η συμβολή πολλών κρατών. Το βασικό αντικείμενο της έρευνας του CERN είναι η θεμελιακή φυσική, η οποία μελετά τα συστατικά και τις λειτουργίες του σύμπαντος. Χρησιμοποιώντας τα μεγαλύτερα και πλέον πολύπλοκα επιστημονικά όργανα για τη μελέτη των βασικών συστατικών της ύλης, τα στοιχειώδη σωματίδια και τις συγκρούσεις μεταξύ τους, οι φυσικοί αποκαλύπτουν τους νόμους της φύσεως.

Οι επιστήμονες του CERN ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν «σημάδια» ύπαρξης του μποζoνίου του Higgs, χωρίς ωστόσο να μιλούν ακόμη για «ανακάλυψη». Εμφανίζονται πάντως αισιόδοξοι ότι ο γρίφος θα λυθεί εντός του 2012.

Η Φαμπιόλα Τζιανότι, η επικεφαλής επιστήμονας του πειράματος ATLAS (ένα από τα δυο πειράματα στα πλαίσια των οποίων αναζητείται το μποζόνιο) είπε ότι το «σήμα» επικεντρώνεται στα 125 GeV (Giga electron volts). Οι κρίσιμες περιοχές είναι τα 116-130 GeV για το ATLAS και τα 115-127 GeV για το CMS.
«Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ πιθανό το μποζόνιο του Higgs να βρίσκεται εδώ» δήλωσε η επιστήμονας προσθέτοντας ωστόσο ότι «είναι πολύ νωρίς για τελικά συμπεράσματα. Χρειάζονται περισσότερες μελέτες και περισσότερα στοιχεία. Οι επόμενοι μήνες θα είναι συναρπαστικοί…Δεν ξέρω ποια θα είναι τα συμπεράσματα...Μπορούμε να αναμένουμε λύση του γρίφου εντός του 2012».
Εξίσου αισιόδοξος εμφανίστηκε και ο Γκουίντο Τονέλι, εκπρόσωπος του δεύτερου πειράματος (CMS).
Θεωρητικά, το μποζόνιο του Higgs είναι αυτό που δίνει μάζα σε όλα τα άλλα θεμελιώδη σωματίδια και θεωρείται ο «χαμένος κρίκος» στο Καθιερωμένο Μοντέλο (Standard Model) της Φυσικής.
Αν και η ανακάλυψή του θα ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη των τελευταίων 60 ετών, τα αποτελέσματα των πειραμάτων στο CERN θα μπορούσαν επίσης να δείξουν ότι το μποζόνιο του Higgs- «το φυλλάδιο οδηγιών» για την αλληλεπίδραση των σωματιδίων- δεν υφίσταται, κάτι που θα μεταφραζόταν σε πιθανή αναθεώρηση του Καθιερωμένου Μοντέλου.

«Το σωματίδιο του Θεού»

Το μποζόνιο του Higgs είναι ένα υπο-ατομικό σωματίδιο που πιστεύεται ότι υπάρχει, ωστόσο δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα.
Είχε προταθεί το 1964 από έξι φυσικούς- μεταξύ των οποίων και ο Πίτερ Χιγκς (Higgs)- ως ένας «μηχανισμός» βάσει του οποίου εξηγείται η μάζα.
Είναι ο «χαμένος κρίκος» του Καθιερωμένου Μοντέλου (Standard Model) της Φυσικής, που εξηγεί πως αλληλεπιδρούν τα σωματίδια.

ΕΙΚΟΝΕΣ

2011-12-05T23:40:00.000+02:00

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΡΥΦΤΗΚΕ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗΣ

2011-11-24T20:09:00.000+02:00

Ο κ. Σαμαράς , σαν νέος πολυμήχανος Οδυσσέας , κατάφερε τελικά να κοροϊδέψει για ακόμα μια φορά τους κουτόφραγκους. Σε μια "αθώα" γραμμή της υπογραφής του κατάφερε , χρησιμοποιώντας ειδική πένα , να τοποθετήσει τη "Δούρεια λέξη", ώστε να μπορέσει, όταν γίνει πρωθυπουργός, να επαναδιαπραγματευτεί με τον δέοντα πατριωτισμό τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Μάλιστα υπάρχουν πληροφορίες, ότι το μελάνι είναι ειδικό , ώστε να γίνει λευκό σαν το χαρτί, μόλις πάρουμε το παραδάκι, οπότε θα μπορεί χωρίς κίνδυνο να αλλάξει το μείγμα της πολιτικής και να αποτινάξει το ζυγό από τον τράχηλο των Ελλήνων.
Το Ελληνικό δαιμόνιο νίκησε ξανά!!!

Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ 2ου ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

2011-11-21T10:31:00.005+02:00

Η ιστοσελίδα του 2ου Γενικού Λυκείου Ορεστιάδας. είχε δημιουργηθεί εδώ και αρκετό καιρό, αλλά πλέον έχει εμπλουτιστεί με άφθονο υλικό, τόσο για τα προηγούμενα Σχολικά έτη (από το 1996), όσο και για τις τρέχουσες δράσεις της Σχολικής οικογένειας, ώστε να είναι ένας χρήσιμος τόπος για τους τωρινούς μαθητές και τους γονείς τους, καθώς και όλους όσοι αποφοίτησαν απο το Σχολείο μας.
Θα βρει κανεις:

Όλα τα λευκώματα των τελειόφοιτων μαθητών από το 1999 ,

Υλικό για τα μαθήματα από τους καθηγητές του Σχολείου μας

Πληροφορίες για τις πολιτιστικές, αθλητικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, καλλιτεχνικές κ.α. δράσεις της Σχολικής μας κοινότητας, με πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό,

Εγκυκλίους και ανακοινώσεις του Σχολείου, που αφορούν τους γονείς,

Ανακοινώσεις, που αφορούν τους μαθητές.

Το πιο σημαντικό όμως για μας είναι, ότι ανοίγουμε ένα διάλογο του Σχολείου με την κοινωνία της πόλης μας δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους να επικοινωνήσουν με τη Σχολική μας οικογένεια, καθώς επίσης μας δίνεται η δυνατότητα να αναδείξουμε τις ιδιαίτερες ικανότητες των μαθητών μας σε όλους τους τομείς πέρα απο την επίδοσή τους στα μαθήματα. Μαζί με τους άριστους μαθητές υπάρχουν ανάμεσά τους καταπληκτικοί μουσικοί, ζωγράφοι, καλλιτέχνες, αθλητές, οργανωτικά μυαλά, επικοινωνιακοί τύποι, κ.α. που χρωματίζουν την κοινωνία μας και γίνονται επιτυχημένοι επαγγελματίες στον τομέα τους χωρίς ποτέ να περάσουν τις πόρτες των Πανεπιστημίων.

Η διεύθυνση της ιστοσελίδας είναι:
http://2lyk-orest.evr.sch.gr/

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΒΡΟ

2011-11-16T20:07:00.000+02:00

Ηλιοβασίλεμα στην Παταγή

Στο δρόμο από Μεγ. Δέρειο για τρεις βρύσες περιοχής Δαδιάς

Στο δρόμο Μεγ. Δέρειο- Δαδιάς

Λίγο πιο ψηλά από τις τρεις βρύσες Δαδιάς

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ... ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

2011-11-11T19:25:00.002+02:00

Τα τελευταία πολιτικά γεγονότα, μετά την ανακοίνωση και της νέας κυβέρνησης μου φέρνουν στο μυαλό όλο και πιο έντονα την εικόνα της κακάσχημης γεροντοκόρης, που καθώς και η ίδια δεν αντέχει να βλέπει τα μούτρα της, φοράει το προσωπείο μιας καλλονής και στέκεται μπροστά στον καθρέφτη καμαρώνοντας την... ομορφιά της. Την εικόνα του καραφλού ασπρομάλλη, που με μπογιές και περουκάκια προσπαθεί να γαντζωθεί στη φευγάτη του νιότη. Τους ξιπασμένους μικροαστούς, που πιστεύουν ότι ο "μεσσίας" με το πλούσιο βιογραφικό και το κύρος στους τραπεζικούς και πολιτικούς κύκλους θα τους γλυτώσει από τη φτώχεια, που βλέπουν να έρχεται απειλητική και αναπόφευκτη, καίγοντας στο θυσιαστήριο μαζί με τους "ανίκανους" πολιτικούς της ηγέτες και αυτή την ίδια ανάπηρη Δημοκρατία.
Ξεχάσαμε στην απελπισία μας, ότι η Δημοκρατία είναι ο καθρέφτης, που αντανακλά τον πολιτισμό, την παιδεία, την πολιτική ευφυΐα και τις προσμονές της πλειοψηφίας των πολιτών. Οι πολιτικοί είναι κομμωτές μας, που φροντίζουν την αιθητική μας και τους επιλέγουμε για να παραλλάζουμε το είδωλο , όταν θέλουμε να κρύβεται ό,τι δεν θέλουμε να βλέπουμε ή να συνεχίσουμε να βλέπουμε ό,τι έκρυψε οριστικά ο χρόνος. Τρομάξαμε μ' αυτό που είδαμε μπροστά μας, όταν ξέμειναν από καλλυντικά , περούκες και μπογιές, τους απολύσαμε και σπάσαμε τον καθρέφτη.
Ο καινούργιος κομμωτής, διατηρώντας το ίδιο προσωπικό, χωρίς "τα εργαλεία" του κι αυτός, αναμένεται να μας πείσει, ότι το εν χρω κούρεμα, με επαναλαμβανόμενα ραπίσματα στα μάγουλα και τους σβέρκους, καθώς και η καθημερινή επάλειψη του γυμνού της κεφαλής με κοπριά θα είναι η μοντέρνα πρόταση για την αισθητική του μέλλοντος. Με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της διαφήμισης, όταν καθιερωθεί αυτή η μόδα, θα πιστεύουμε ότι πάλι ωραίοι θάμαστε έχοντας μάλιστα την πεποίθηση ότι δε χρειάζεται δα και κανένας καθρέφτης να μας το βεβαιώνει... Αλλάζουμε "λουκ", υμνώντας τις ικανότητες του νέου καλλιτέχνη.
Η φτώχεια θα εξαλειφθεί από τους πολλούς γιατί θα γίνει ...τρόπος ζωής. Οι λίγοι που θα συνεχίσουν να ζουν με τα εργαλεία των παλιών κομμωτών και τους καθρέφτες τους θα είναι η "Αριστοκρατία" της κοινωνίας μας.
Στην απελπισία μας αποδεχθήκαμε σιωπηρά τη διολίσθηση στην Αριστοκρατία με το ψευδώνυμο της "κυβέρνησης σωτηρίας". Στην ευθεία, που οδηγεί εύκολα και σταθερά προς την Ολιγαρχία.

Η ιστορία θα κρίνει αν η απόφαση για δημοψήφισμα ήταν σωστή

2011-11-07T08:53:00.004+02:00

Πώς άλλαξε τη χώρα το δημοψήφισμα του Γιώργου Νικολόπουλου

"Για έξι ημέρες, όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως, όλα τα κανάλια ανεξαιρέτως και σχεδόν όλοι οι Έλληνες αρθρογράφοι (με εξαίρεση Μίχα, Θεοδωράκη και Θεοδωρόπουλο), όλοι μα όλοι υποστήριξαν πως η ιδέα Παπανδρέου για δημοψήφισμα ήταν καταστροφική. Ε λοιπόν όχι. Δεν ήταν καταστροφική η ιδέα αυτή. Ήταν σοφή. Ιδιοφυής. «Με μία κίνηση ματ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ άδειασε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας» έγραφα ξημερώματα Τρίτης. Προσθέτω σήμερα: δεν το άδειασε μόνο. Το ξεδόντιασε. Το ξεμπρόστιασε. Το ξεγύμνωσε. Το άλλαξε.

Ξεδόντιασε πρώτα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, την Άκρα Αριστερά που μιλούσε για Κατοχή και Χούντα. Θα είχαμε ακόμη «Χούντα» αν ψήφιζε ο λαός για τη νέα δανειακή σύμβαση; Μάλλον όχι. Και τότε γιατί ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκαν ενάντια στο δημοψήφισμα, χαρακτηρίζοντας το υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου και εκβιαστικό τρικ; Είχαν την ευκαιρία να αποδείξουν πως όντως θέλουν να μιλήσει ο λαός κόντρα στα συμφέροντα και τον «ευρωμονόδρομο». Δεν την άρπαξαν. Και ξεφτιλίστηκαν.

Ξεμπρόστιασε μετά και τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ. Παλαιό ΠΑΣΟΚ, διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ, επαρχιώτικο ΠΑΣΟΚ, δελφίνοι και «καλτσοδέτες» έψαχναν εδώ και καιρό αφορμή να ρίξουν τον πρωθυπουργό, άκοπα διαφωνώντας στα περισσότερα μέτρα. Η πρόταση για δημοψήφισμα έγινε σάλπισμα ανταρσίας. Ποιος λαός να μιλήσει; Μίλησε αντ’ αυτού ο Βενιζέλος ο Βρούτος. Ο « Brown του Βαρδάρη». Ο Βαγγέλης ο Βουλιμικός. Για την εξουσία, την προδοσία πολλοί αγάπησαν. Τον προδότη;

Το κυριότερο; Με την ιδέα για δημοψήφισμα ξεγυμνώθηκε ο Αντώνης Σαμαράς. Δύο χρόνια προσπαθούσε ο λαϊκιστής πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας να μείνει «εκτός κάδρου» των δυσάρεστων, αντιλαϊκών μέτρων. Όχι στο Μνημόνιο Ι, όχι στο Μνημόνιο ΙΙ, ανέξοδα όχι και φτηνά με το κιλό. Ήξεραν στη Συγγρού πως το «κορόιδο» ο Παπανδρέου πάντα θα ψήφιζε τα μέτρα και θα εισέπραττε μόνος τη λαϊκή οργή. Έλα όμως που το «κορόιδο» πρότεινε δημοψήφισμα. Με μία μόνο κίνηση, υποχρέωσε τον κύριο Σαμαρά να αλλάξει στάση. Αναγκάστηκε να δηλώσει για πρώτη φορά πως θα υπερψηφίσει τη Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Με τη ψήφο της, η Νέα Δημοκρατία δεν αποδέχεται όμως μόνο το ευχάριστο «κούρεμα» του χρέους και τα ευχάριστα δάνεια. Αποδέχεται μονομιάς το να πουληθούν 65 δις δημόσιας περιουσίας (15 δις επιπλέον των αρχικών 50 αναφέρει ρητά το κείμενο). Αποδέχεται την καθημερινή και στενή εν Ελλάδι εποπτεία της Τρόικας. Επιτροπεία; Ναι, και πολλά άλλα, πολύ δυσάρεστα και πολύ συγκεκριμένα τα οποία αρνιόταν μέχρι τώρα. Γιατί είχαν πολιτικό κόστος. Αργά για δάκρυα τώρα. Είναι και ο κύριος Σαμαράς πια «συνένοχος».

Αυτά τα λίγα κατάφερε η ιδέα για δημοψήφισμα. Μπορεί να μη μίλησε ο λαός, που θα ήταν η πιο σωστή και έντιμη λύση. Αλλά λειτούργησε ως καταλύτης, ως επιταχυντής των εξελίξεων. Πήγε να αδειάσει το πολιτικό σύστημα. Κι έτσι, το ανάγκασε να σταματήσει να υποκρίνεται. Τραβώντας το από τα μαλλιά, να κλαίει και να κλωτσάει. Έστω κι έτσι, το έσυρε σε μία νέα πολιτική θέση. Με την απειλή του δημοψηφίσματος, δημιουργήθηκε επιτέλους αυτό που έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή της κρίσης. Ένα ισχυρό αστικό μπλοκ. Ένα αστικό μπλοκ 250 βουλευτών ήταν απαραίτητο για να κοπούν μισθοί και συντάξεις χωρίς να παραλύσει τη χώρα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Ένα αστικό μπλοκ 250 βουλευτών ήταν απαραίτητο για να απομονωθούν ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και το αντισυστημικό τους αντάρτικο πόλης. Ένα συμπαγές αστικό μπλοκ, με ερείσματα στα ΜΜΕ, μπορεί πιο αποτελεσματικά να περάσει αναγκαίες διαρθρωτικές αλλαγές που η κάθε συντεχνία μπλόκαρε εύκολα ως τώρα.

Στη θεωρία, αυτό μπορεί να κάνει ένα αστικό μπλοκ, να διαφυλάξει τη θέση της Ελλάδας στο ευρώ. Θα το κάνει; Κόντρα στην ευφορία της ημέρας, πολύ φοβάμαι πως είναι ήδη αργά…"

Βρήκα έτοιμο ένα κείμενο που σκόπευα να γράψω...
συμπληρώνοντας ότι δεν είναι απαραίτητα καλό να διασωθεί το πολιτικό σύστημα της χώρας, που εκφράζεται από το αστικό της μπλοκ με μια επίπλαστη "συναίνεση" των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας και τη δημιουργία "κατάλληλου κλίματος" από τα ΜΜΕ. Το καλό είναι ότι επιτέλους γίνεται κατανοητό από τους περισσότερους πλέον τι πραγματικά επεδίωκε ο καθένας εδώ και δύο χρόνια κρυπτόμενος και δημαγωγώντας πίσω από υποκριτικές κορώνες και φιλολαϊκά και πατριωτικά προσωπεία φορτώνοντας ανέξοδα τη μουτζούρα στον πρωθυπουργό και σε μία μόνο πολιτική παράταξη.Θα πρέπει επιτέλους, όσοι δηλώνουν κατά της Ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, να μας εξηγήσουν γιατί θα είναι καλύτερα για τους πολίτες έξω απ' αυτήν και όσοι είναι μαζί της να εξηγήσουν στους Έλληνες για την αναγκαιότητα των μέτρων που λαμβάνονται και με ποιο τρόπο θα γίνει καλύτερη η ζωή μας. Για οποιαδήποτε ολιγωρία στο κηνύγι της φοροδιαφυγής , στην απονομή της δικαιοσύνης, στον εκσυγχρονισμό της Δημόσιας διοίκησης, στην πάταξη της διαφθοράς, στον περιορισμό της σπατάλης και στην δίκαια κατανομή των θυσιών που απαιτούνται θα μοιράζονται πλέον τις μούτζες, το γιαούρτωμα και την απαξίωση όλοι ανεξαίρετα οι δικαιούχοι.

ΧΤΥΠΑΕΙ ΚΟΚΚΙΝΟ Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ

2011-11-04T23:07:00.006+02:00

Παρακολουθώντας καθημερινά την πολιτική κατάσταση της χώρας, μου δημιουργείται η πεποίθηση ότι, είτε η τρέλα κυκλοφορεί πλέον αδέσποτη ανάμεσά μας και λειτουργεί παραλυτικά για ολόκληρη τη χώρα, είτε ωμά και απροκάλυπτα βιάζεται καθημερινά η λογική απ' αυτούς που διαμορφώνουν το πολιτικό κλίμα στη χώρα μας περιφρονώντας προκλητικά την κρίση των απλών Ελλήνων πολιτών. Επειδή είναι απίθανο τόσοι άνθρωποι να τρελάθηκαν ταυτόχρονα, καταλήγω στη δεύτερη εκδοχή.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η κυβέρνηση, στις 26 Οκτωβρίου με την απειλή της άμεσης χρεοκοπίας, αποδέχεται ένα σχέδιο διάσωσης των ηγετών της Ε.Ε. , “σωτήριο” , κατ' αυτήν, “καταστροφικό” , που οδηγεί το λαό σε εξαθλίωση κατά την αντιπολίτευση . Σύσσωμη η αντιπολίτευση κάνει λόγο για εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, για ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας για ενδοτισμό σε Γερμανούς και άλλους εταίρους και ο Παπανδρέου χαρακτηρίζεται με ότι απαξιωτικό επίθετο μπορεί να σκεφτεί κανείς , αποδοκιμάζονται ακόμη και στην επέτειο της εθνικής μας γιορτής οι εκπρόσωποι της πολιτείας με κορυφαίο γεγονός την εξύβριση και αυτού ακόμα του κορυφαίου θεσμού της Δημοκρατίας μας, του προέδρου της. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος σκέπτεται ότι η δανειακή σύμβαση με τις υποχρεώσεις που δημιουργεί δεν μπορεί να υποστηριχθεί από οποιαδήποτε κυβέρνηση, χωρίς να εξασφαλίζεται η ανοχή τουλάχιστον από μεγάλη μερίδα του Ελληνικού λαού με δεδομένη την αντίθεση του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, καθώς διαφαίνεται ότι ακόμα και ο πολιτικός χώρος της κυβερνώσας παράταξης δεν αποδέχεται τη συμφωνία.

Ο πρωθυπουργός αποφασίζει να θέσει το θέμα σε Δημοψήφισμα , γνωρίζοντας φαντάζομαι (ως κύριος συνομιλητής με τους εταίρους μας) ότι η αθέτηση, έστω και μέρους των συμφωνηθέντων οδηγεί αυτόματα τη χώρα σε χρεοκοπία και πιθανότατα εκτός ευρώ. Κάνει την κίνηση με αποδέκτες πιστεύω τους ηγέτες της Ε.Ε. διερευνώντας τη δυνατότητα που υπάρχει, και αποτελεί την βάση της αντιπολιτευτικής τακτικής της Ν.Δ. , για οποιαδήποτε αναδιαπραγμάτευση στο μέλλον χωρίς να θέσει θέμα παραμονής ή όχι στο ευρώ.

Η απάντηση Μέρκελ-Σαρκοζί , ΔΝΤ είναι ακαριαία. Διαμηνύουν ότι οποιαδήποτε απόρριψη της δανειακής σύμβασης που συμφωνήθηκε αποτελεί ουσιαστικά απόφαση αποχώρησης από το ευρώ. Το μήνυμα δεν αποστέλλεται μόνο στην κυβέρνηση αλλά προπάντων στη μείζονα αντιπολίτευση, που υπόσχεται επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνηθέντων. Ποια θα είναι η διατύπωση στο ερώτημα του δημοψηφίσματος, μας λένε, είναι υπόθεση των Ελλήνων. Η ουσία είναι ναι ή όχι στο ευρώ. Το μήνυμά τους αφήνει μετέωρη πρώτα και κύρια την πολιτική επένδυση της Ν.Δ. Και διαμηνύει σε όλους, ότι δεν αστειεύονται.

Αρχίζει ο παραλογισμός. Αρχίζουν οι κραυγές κατά Παπανδρέου, γιατί τάχα εκθέτει την Ελλάδα στον κίνδυνο αποχώρησης από το ευρώ! Πως θα συμβεί αυτό; Αν καταψηφιστεί η συμφωνία! Γιατί; Μα γιατί το λένε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί!!! Μα αυτό δεν έλεγε τόσους μήνες και ο Παπανδρέου για το μνημόνιο, για τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου, για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και όποτε αναγκάζονταν να πάρει σκληρά μέτρα; “Εκβιαστή του λαού” τον ανέβαζαν “εθνικό μειοδότη” τον κατέβαζαν εκ του ασφαλούς και μιλούσαν για ανάλγητη κυβέρνηση που εξυπηρετεί ξένους αφέντες.
Θα περίμενε κανείς να πάρουν ανάποδες οι πατριώτες και να στείλουν αυστηρό μήνυμα σε Μέρκελ και Σαρκοζί, ότι γούστο μας και καπέλο μας είναι να προκηρύσσουμε όποτε θέλουμε και με όποιο θέμα δημοψηφίσματα . Αλίμονο, αν ρωτάμε τους Γερμανούς και τους Γάλλους, αν μας επιτρέπουν να ασκούμε τα δικαιώματά μας. Να διαμηνύσουν ότι δεν πωλούμε την ψυχή μας για κάποια δις, που πρόκειται να μας δανείσουν. Να προτιμήσουμε την εθνική υπερηφάνεια χωρίς ευρώ και με τίμημα την πτώχευση ακόμα , αν είναι επιλογή του Ελληνικού λαού, μπροστά στην ωμή προσβολή με την υπαγόρευση των ερωτημάτων του δημοψηφίσματος. Αντ' αυτού μόλις οι “Ελληναράδες” και οι “επαναστάτες” κατάλαβαν ότι οι Μέρκελ, Σαρκοζί και ΔΝΤ δεν αστειεύονται και υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το παραδάκι , γυάλισε το μάτι, τους έφυγε ξαφνικά η μαγκιά , ξέχασαν την εθνική υπερηφάνεια, κοκκίνισαν τάχα μου από ντροπή γιατί μας μάλωσαν και είπαν κακά λόγια για μας οι ξένοι, έκαναν την κωλοτούμπα στηρίζοντας τη δανειακή σύμβαση, γιατί τώρα έγινε ξαφνικά “αναγκαίο κακό” και την έπεσαν στον Παπανδρέου γιατί τάχα μου εξέθεσε τη χώρα στον κίνδυνο να φύγει από το ευρώ!!!

Ο παραλογισμός συνεχίζεται με την απαίτηση της άμεσης παραίτησης Παπανδρέου και τη διενέργεια εκλογών. Μα με τις πρόωρες εκλογές δεν υπάρχει κίνδυνος να φύγουμε από το ευρώ; Τι είναι το πιο πιθανό; Να μην υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Να μην προκύψουν οι απαραίτητες συμμαχίες για συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας και να ξαναπάμε σε νέες εκλογές, Δεν κυρώνεται από τη βουλή η δανειακή σύμβαση, δεν εκταμιεύεται η δόση, οπότε; Και αν ακόμα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας ποιος βεβαιώνει ότι ο λαός δεν θα αναδείξει τις πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν απόρριψη της δανειακής σύμβασης, οπότε πάπαλα το ευρώ, πάπαλα και η ιστορική επιλογή της χώρας για πορεία στην Ευρωζώνη; Τι εμποδίζει το λαό να πει ΟΧΙ στην Ευρωπαϊκή του πορεία μέσω των εθνικών εκλογών και όχι μέσω ενός δημοψηφίσματος; ποιος εγγυάται ότι δεν θα εμφανιστεί κάποια πολιτική δύναμη , που θα υποσχεθεί στο λαό μια πορεία έξω από το ευρώ, απαλλαγές από δάνεια και κάθε είδους εξαρτήσεις και θα κερδίσει την πλειοψηφία;

Η παράνοια χτυπά κόκκινο και μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Επιμένουν λέει καμιά δεκαριά βουλευτές να μη δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, αν δεν ....παραιτηθεί από το αξίωμά του!!! Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να απαιτούν παραίτηση του εκλεγμένου πρωθυπουργού; Ή η τρέλα χτυπάει κόκκινο ή κάποιοι εκβιάζουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, που εξυπηρετεί άγνωστα(;) συμφέροντα. Τα ΜΜΕ έχουν λυσσάξει υποστηρίζοντας με πάθος αυτή την παράνοια χωρίς κανείς να ασχολείται, αν νομιμοποιούνται υπουργοί και βουλευτές να παραιτούν στο παρασκήνιο τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και να προβάλλεται σαν “εκτροπή” το συνταγματικό του δικαίωμα και η ευθύνη να υπακούει στην εντολή που του έδωσε ο Ελληνικός λαός. Μόνο αυτός μπορεί να πάρει πίσω αυτή την εντολή και οι βουλευτές που θα άρουν την εμπιστοσύνη τους σηκώνοντας αντρίκεια το χέρι τους στην ψηφοφορία της βουλής και αναλαμβάνοντας την ευθύνη απέναντι στο λαό και την ιστορία. Κάποιοι προφανώς θέλουν να διαπραγματευθούν κατά το δοκούν τα ανοιχτά θέματα της δανειακής σύμβασης και θέλουν τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις με τον Παπανδρέου εκτός παιγνίου.

Δεν ξέρω αν ο Παπανδρέου δεχτεί τελικά αυτή την απαίτηση ή θα τραβήξει τον αγώνα του μέχρι το τέλος πέφτοντας μαχόμενος και παραδίδοντάς τους στην κρίση της ιστορίας ή κερδίζοντας ψήφο εμπιστοσύνης και διατηρώντας ο ίδιος την πρωτοβουλία για τις επόμενες κινήσεις του.

Η κυβέρνηση “εθνικής ευθύνης” ήταν πράγματι έτοιμη από καιρό. Οι εργολάβοι έκαναν από νωρίς προσεκτικά τη δουλειά τους, αλλά να δούμε τι θα πει και ο...ξενοδόχος.

Η πολυτέλεια της αλήθειας

2011-11-03T10:25:00.001+02:00

της Άννας Δαμιανίδη

Δεν με ενδιαφέρει αν η Καϊλή είναι ωραία, η Μιλένα Αποστολάκη καπάτσα και η Βάσω Παπανδρέου πολιτικάντζα, αλλά το αν ως τώρα είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν για να γίνει αντιληπτό πόσο σημαντικό είναι το μνημόνιο και η συμμόρφωση στις επιταγές του. Πού βρίσκονταν; Δεν άκουσα να τρέχουν σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις. Λαϊκές αγορές, σε σπίτια και πλατείες και να εξηγούν ότι αυτά που μας ζητά η τρόικα θα συνέφεραν εν τέλει τους μη προνομιούχους, θα υπερασπίζονταν την ισονομία, θα διέλυαν τις μαφίες των επαγγελμάτων. Δεν τις είδα να σκοτώνονται, ούτε και κανέναν άλλον, εκτός από κάτι δακτυλοδεικτούμενους δημοσιογράφους που τρώνε και αυγά αν περάσουν σε χώρους ασύλου και τους βρίζουν πουλημένους. Τώρα λοιπόν γιατί ακριβώς παραιτούνται, δεν κατάλαβα.

Αν ήταν δύσκολη η δουλειά, έπρεπε να την αρνηθούν εγκαίρως. Αν ήταν σκληρό να βγαίνουνε να λένε μη δημοφιλή πράγματα στο λαό, ας μην έπαιρναν το μισθό τους εδώ και δυο χρόνια. Άσε που από αυτό το μισθό έπρεπε να έχουν όλοι παραιτηθεί για να δείξουν ότι δεν ζητάνε μόνο από τους άλλους θυσίες. Άστο αυτό.

Τόσα χρόνια οι εκλεγμένοι και καλοπληρωμένοι εκπρόσωποι δεν εξηγούν, δεν αναλύουν, δεν τρέχουν παρά μόνο στην προεκλογική περίοδο. Τότε βάζουν τους φίλους τους να οργανώνουν πάρτυ και ξενυχτάνε να μοιράζουν φυλλάδια και σφίγγουν χέρια και γίνονται κοινωνικοί. Ας το έκαναν λοιπόν αυτό και τόσον καιρό που χρειάζονταν εξηγήσεις, που στα κανάλια γαύγιζαν οι καταστροφολόγοι. Πού ήταν όλους αυτούς τους μήνες; Έλεγαν ωραίες θεωρίες περί πτώσης του επιπέδου ζωής και δικαίων αιτημάτων. Αυτά τα ξέρουμε όλοι. Η δύσκολη δουλειά είναι να βραχνιάσεις να εξηγείς τι θα βγει από τις αδικίες και τις πιέσεις που όλοι υφιστάμεθα.

Υπάρχει μια παραχώρηση του δημόσιου λόγου στην ευκολία εδώ και χρόνια. Από την εποχή του Σημίτη, τότε που χρειαζόταν τόσο πολύ να εξηγηθούν κάποια πράγματα, οι πολιτικοί δεν καταδέχονταν. Δεν ρισκάριζαν να γίνουν δυσάρεστοι. Μια ετικέτα ευκολίας που δεν την ξεπερνούσε κανείς.

Από χτες βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω καταγγελίες εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι προχτές όλοι ήταν εναντίον του επειδή δεν ρωτούσε το λαό. Τώρα είναι εναντίον του επειδή τον ρωτάει. Κι όλοι τα στρίβουν, ναι μεν αλλά, δεν εννοούσαμε αυτό, κλπ. Όλοι τα αντίθετα από όσα έλεγαν την προηγούμενη μέρα.

Αν το δημοψήφισμα γίνει τελικά, είναι απλό, θα πρέπει να βγουν να εξηγήσουν κάποιοι άλλοι και κάποιες άλλες, αφού οι κυρίες που είπαμε παραιτήθηκαν, τι σημαίνει το ναι, τι σημαίνει το όχι. Όπως το ’74, κάποιοι άνθρωποι πρέπει να μείνουν ξύπνιοι για πολλές μέρες και να τρέχουν σαν τρελοί, ίσως να φάνε και πέτρες, όπως τότε. Τι να γίνει, πτωχεύσαμε, αλλά μας μένει μια τελευταία πολυτέλεια. Η πολυτέλεια της αλήθειας.

Die Zeit: Aυξάνονται σταθερά οι υποστηρικτές του δημοψηφίσματος

2011-11-03T01:19:00.000+02:00

Η απόφαση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου να προχωρήσει στη διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας προκάλεσε αρχικά σοκ, όμως στο εξωτερικό αυξάνονται σταθερά οι υποστηρικτές της.
Αυτό αναφέρεται σε ανταπόκριση από την Αθήνα της γερμανικής εφημερίδας Die Zeit, στην οποία αρχικώς τίθεται το ερώτημα «αν τρελάθηκαν εντελώς οι Έλληνες, θέτοντας υπό αμφισβήτηση μία συμφωνία που επιτεύχθηκε μετά από τόσο κόπο, δηλητηριάζοντας εκ νέου το κλίμα στην Ε.Ε. και αναστατώνοντας τις διεθνείς αγορές».
Τις απαντήσεις στο συγκεκριμένο ερώτημα δίνει η ίδια το ρεπορτάζ της εφημερίδας, στο οποίο τονίζεται ότι η συμφωνία προκάλεσε μεν ανακούφιση στους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλάδας, όμως για τους Έλληνες ξεκινά μια σκληρή περίοδος και είναι απολύτως δημοκρατικό να ερωτηθούν αν συμφωνούν και οι ίδιοι με αυτή την πολιτική. Αν δεν γίνει αυτό με τη μορφή ενός δημοψηφίσματος, τότε θα πραγματοποιηθεί με χαοτικό τρόπο, με παραιτήσεις υπουργών, με παράδοση στις απαιτήσεις των διαδηλωτών και με εκλογές.
Κανένας δεν γνωρίζει, προσθέτει η εφημερίδα, αν η αντίδραση των Ελλήνων οφείλεται στα ίδια τα μέτρα ή περισσότερο στο γεγονός ότι εκπορεύονται ως τιμωρία και βοήθεια από τις Βρυξέλλες. Με το δημοψήφισμα αναλαμβάνουν οι ίδιοι την ευθύνη, παίρνουν και πάλι τη μοίρα τους -πολιτικά και συμβολικά- στα χέρια τους και η Ελλάδα θα μπορούσε να κερδίσει και πάλι την τιμή της και την αυτοεκτίμησή της.
Βεβαίως οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ξεκάθαρα τις εναλλακτικές λύσεις και τις επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης άρνησης. Το δημοψήφισμα δεν μπορεί να περιοριστεί στο πακέτο των μέτρων, αλλά ουσιαστικά αποτελεί μία ψηφοφορία για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη ή όχι. Είναι βέβαιο, ότι οι Ευρωπαίοι δεν πρόκειται να μπουν σε διαδικασία επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας στην περίπτωση ενός όχι, οπότε η πτώχευση της Ελλάδας θα ήταν αναπότρεπτη και η χώρα θα έπρεπε να εγκαταλείψει τη νομισματική ένωση. Αν εννοεί πραγματικά ο Παπανδρέου το δημοψήφισμα και δεν πρόκειται για κάποιον ελιγμό ή ανατραπεί από τις εσωτερικές εξελίξεις, τότε θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα για τη θέση και το ρόλο της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Ο ίδιος ποντάρει στη σωφροσύνη και στην πολιτική ωριμότητα του έθνους του, ενάντια σε όσα προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, ίσως και ενάντια στις
πιθανότητες. Αν χάσει, τότε θα γνωρίζουμε όλοι, ότι αυτή η υπόθεση δεν θα μπορούσε να έχει έτσι και αλλιώς αίσιο τέλος. Αν νικήσει όμως ο Γιώργος Παπανδρέου, τότε θα είναι ένας μεγάλος Ευρωπαίος, το γόητρο της χώρας του θα αλλάξει μεμιάς και η ήπειρός μας θα έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός.

ΣΑΧ!

2011-11-01T20:19:00.003+02:00

«Η Ευρώπη σάστισε. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει ο λαός να αποφασίσει για τη σωτηρία της χώρας. Ο Παπανδρέου ποντάρει σε ένα και μοναδικό χαρτί. Η απόφασή του είναι σωστή» γράφει σε πρωτοσέλιδο άρθρο το Spiegel Online υπό τον τίτλο «Μπράβο κύριε Παπανδρέου!» και εξηγεί γιατί θεωρεί πως η απόφαση του πρωθυπουργού είναι ορθή.

«Ο κίνδυνος να πουν οι Έλληνες «όχι» στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής υπάρχει. Παρόλα αυτά η απόφαση είναι ορθή για τρεις λόγους» αναφέρει το άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση του Spiegel και εξηγεί:

α) Ο πρωθυπουργός χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή. Εξελέγη πριν την κορύφωση της κρίσης. Η πολιτική που ακολουθεί απαιτεί δύσκολες αποφάσεις. Σε καμία αναπτυγμένη χώρα δεν έχουν επιβληθεί τόσο σκληρά μέτρα περικοπών και λιτότητας.

β) Η αντιπολίτευση κωλυσιεργεί. Μετά από ενάμιση χρόνo δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι η χώρα δεν έχει ανάγκη από μικροπολιτικά παιχνίδια. Μέσω του δημοψηφίσματος υπάρχει η ελπίδα ότι η αντιπολίτευση θα λάβει σαφώς θέση για το πως βλέπει το μέλλον της χώρας και...

γ) Η Ελλάδα βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. Σχεδόν όλοι οι πολίτες είναι θύματα της οικονομικής πολιτικής, πολλοί δεν συνειδητοποιούν τι συμβαίνει γύρω τους και καταφεύγουν στην απεργία. Σε περίπτωση που η πλειοψηφία των πολιτών ταχθεί υπέρ του δρόμου που χαράσσει η κυβέρνηση ίσως η χώρα εξέλθει μια ώρα αρχύτερα από την κρίση. Ως συνέπεια οι απεργιακές κινητοποιήσεις θα έχαναν οποιαδήποτε νομιμοποίησή τους."

Η κίνηση Παπανδρέου δεν αφορά μόνο το πολιτικό παίγνιο εντός της Ελλάδας. Είναι κίνηση πάνω στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, καθώς καλύτερα απ' όλους γνωρίζει, ότι ο "πόνος" των Ευρωπαίων και των άλλων για τη "σωτηρία" της Ελλάδας δεν είναι παρά μόνο μια αγωνιώδης προσπάθεια να φρενάρουν τις ραγδαίες εξελίξεις που προσλαμβάνει η κρίση χρέους στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης με επίκεντρο όχι πια αμελητέες ποσότητες, όπως η Ελλάδα. Είναι μια κίνηση με στόχο την αφύπνιση των ηγετών της Ευρωζώνης, που σχεδιάζοντας την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας με βίαιη προσαρμογή σε συνθήκες άγριας πολυετούς λιτότητας , θεωρούν ότι θα κερδίσουν τον απαραίτητο χρόνο για να προετοιμάσουν τη δική τους σωτηρία. Η πρόθεσή τους να μετατρέψουν την Ελλάδα σε σκιάχτρο των λαών της Ε.Ε. για να εξασφαλίσουν ρευστότητα οι τραπεζίτες- εντολείς τους στην πλάτη των Ευρωπαίων φορολογούμενων στο Ελληνικό Δημοψήφισμα συναντά μια τεράστια απειλή που θέτει σε κίνδυνο τους σχεδιασμούς τους. Τους αναγκάζει να συμπεριλάβουν εδώ και τώρα και την Ελλάδα στην κοινή τους μοίρα δίνοντας ριζικό τέλος στο πρόβλημά της, αντιμετωπίζοντάς το σαν πρόβλημα συστημικό της Ευρωζώνης και όχι μόνο της Ελλάδας και των Ελλήνων, χωρίς αστερίσκους και όρους υποτέλειας. Χρησιμοποίησε το φόβο τους κάνοντας τους αναγκαίους συμβιβασμούς για να κρατήσει το κεφάλι της οικονομίας μας έξω από το νερό εδώ και δυο χρόνια, αλλά αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι πλέον η Ε.Ε. θα αντιμετωπίσει σύντομα, αν δεν πάρει άμεσες ριζικές , διορθωτικές και γενναίες αποφάσεις, τέτοια προβλήματα, που κανείς δεν θα έχει το χρόνο να ασχοληθεί με την Ελλάδα.
Η εγχώριοι υπηρέτες των τραπεζιτών και των συνεταίρων τους αντελήφθησαν αμέσως τον κίνδυνο γιαυτό και η λυσσαλέα αντίδρασή τους στη διεξαγωγή του Δημοψηφίσματος. Θέλουν οι όποιες αποφάσεις να παίρνονται από κλειστά κλαμπ "ειδικών" ερήμην του Ελληνικού λαού θολώνοντας τα νερά με ελεγχόμενες επίπλαστες "πολιτικές συναινέσεις" . Αρκεί να δει κανείς ποιοι αντέδρασαν ακόμα και μέσα στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ και θα καταλάβει αμέσως ποιους δε συμφέρει το Δημοψήφισμα, εκτός βέβαια των επαγγελματιών του λαϊκισμού, που μοναδικό τους στόχο έχουν την αύξηση των ποσοστών στις εκλογές σπεκουλάροντας σε οτιδήποτε προκαλεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια, καθώς σ' αυτήν και μόνο οφείλουν την ύπαρξή τους.
Βλέποντας κι αυτοί την καταιγίδα που έρχεται θα τους ήταν πολύ βολικό να φορτώσουν τις συμφορές στον Παπανδρέου χωρίς ποτέ οι ίδιοι να λάβουν θέση για κανένα δύσκολο θέμα. Το δίλημμα τίθεται σκληρό και αμείλικτο μέσα και έξω απο τη χώρα:
Ευρωπαίοι ηγέτες, αφήστε το κρυφτούλι , αναγνωρίστε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και των λοιπών χωρών εντάσσεται στο εγγενές δομικό πρόβλημα της Ευρωζώνης και του πολιτικοοικονομικού της κατεστημένου και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι μας με τις απαιτούμενες πολιτικές αποφάσεις, χωρίς σκιάχτρα και υποτελείς, αλλιώς οι λαοί των χωρών μας θα μας προσπεράσουν και θα μας καταργήσουν πριν οδηγηθούμε νομοτελειακά στη διάλυση της Ε.Ε. και του ευρώ.
Έλληνες δημαγωγοί, λαϊκιστές και πατριδοκάπηλοι, ξεχάστε τις τζάμπα μαγκιές και τις ανέξοδες κριτικές και πάρτε θέση εδώ και τώρα, αν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε στα σοβαρά να προχωρήσουμε στις αναγκαίες , ενίοτε δύσκολες μεταρρυθμίσεις και τους απαραίτητους συμβιβασμούς, ώστε να πετύχουμε την προσαρμογή στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα ή αν προτιμούμε να προχωρήσουμε μόνοι μας με όλες τις συνέπειες της μοναχικής μας πορείας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε μια κίνηση, που χαρακτηρίζει μεγάλους παίκτες, με μεγάλο ρίσκο για τον εαυτό του και τη χώρα. Κερδίζει ή χάνει μια μεγάλη παρτίδα, που κατά τους επικριτές του, είναι χαμένη από καιρό.
Απειλεί Σαχ! με τη Βασίλισσα μετά από αμυντικές κινήσεις δύο ετών και το μεγάλο παιχνίδι μόλις αρχίζει, οδεύοντας στο φινάλε!

Ενα άλλο Μνημόνιο. Ελπίδα ή φενάκη;‏

2011-10-31T09:32:00.003+02:00

"Από την αρχή είχα προειδοποιήσει ότι η πολιτική του Μνημονίου θα βυθίσει σε ύφεση την ελληνική οικονομία και τώρα δικαιώνομαι" επαναλαμβάνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτό είναι το βασικό του Αξίωμα. Το δεύτερο σαμαρικό Αξίωμα είναι πως: "μόνο με ανάπτυξη μπορεί η οικονομία της χώρας να ανταποκριθεί στο δυσβάσταχτο χρέος". Στη βάση αυτών των δύο Αξιωμάτων καταλήγει στο Θεώρημα – που αποτελεί και τον πυρήνα της αντιπολιτευτικής του τακτικής – πως η λύση για τη χώρα είναι ένα άλλο Μνημόνιο που θα πυροδοτήσει άμεσα την ανάπτυξη και η Ελλάδα θα αρχίσει να αποπληρώνει τα χρέη της.

Στη θεωρία παίρνει άριστα. Δεν ξέρω με τι βαθμό πήρε το πτυχίο του τα Οικονομικά, οφείλουμε όμως όλοι μας να υποκλιθούμε στην αυθεντία του Προέδρου της ΝΔ, καθώς και τα δύο Αξιώματα πάνω στα οποία στηρίζει το Θεώρημά του – το οποίο...

...και προτείνει ως λύση για το γόρδιο δεσμό του ελληνικού χρέους – είναι σωστά και η εξ’αυτών συναγόμενη πρόταση είναι ακολούθως σωστή. Σε αυτό δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας λογικός άνθρωπος να διαφωνήσει μαζί του. Είναι όμως και εφικτό;

Το μεγάλο πλεονέκτημα των επιστημονικών, οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών κ.α. θεωριών είναι ότι έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν τις προκείμενες, με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταλήγουν συμπερασματικά στα αποτελέσματα που επιθυμούν. Το μεγάλο τους μειονέκτημα όμως είναι, πως ενίοτε πρέπει να υποστούν τη βάσανο της εφαρμογής, σε ένα πιο σύνθετο και περίπλοκο περιβάλλον, με πολλούς αστάθμητους παράγοντες με αποτέλεσμα οι κατά τα άλλα σωστές βασικές παραδοχές τους να νοθεύονται, η απολυτότητά τους να φθίρεται και το προσδοκόμενο αποτέλεσμα να μην είναι εφικτό.

Ποιος θα είχε π.χ. αντίρρηση στο Αξίωμα ότι για να φτιάξεις μια καλή ποδοσφαιρική ομάδα προϋπόθεση είναι να επενδύσεις αρκετά χρήματα. Ή ακόμα πως αν θες να κάνεις πρωταθλητισμό και να αποκτήσεις οντότητα ως ομάδα θα πρέπει εκτός από το να αγοράζεις παίκτες, να έχεις τη δυνατότητα να αναδεικνύεις και κάποιους από τα φυτώρια σου ή με σκάουτινγκ.Αν τώρα έρθει ένας μάνατζερ και σου πει πως: για να διακριθείς στο Champions League πρέπει να επενδύσεις € 100 εκατ. και να αναδείξεις έναν Μέσι και έναν Γκουαντιόλα, η συνταγή του είναι σωστή, αλλά θα έχει αντίκρυσμα μόνο αν είσαι η Μπαρτσελόνα ή η Ρεάλ. Αν είσαι ο βάζελος ή ο γαύρος θα του πεις: μεγάλε, μας υποχρέωσες! Αμα είχα € 100 εκατ έφτιαχνα κι εγώ ομαδάρα, δε θα φώναζα εσένα. Βρες μου λύσεις με € 10 εκατ. και έχοντας βασικό το Βύντρα ή τον Αβραάμ.

Υπάρχουν κάποια βασικά μεγέθη σε κάθε κρατικό μόρφωμα που θέλει να συμμετέχει στο παγκόσμιο παιχνίδι πολιτικής, πολιτισμικής και οικονομικής επιρροής, τα οποία είναι γενικώς παραδεκτά και απεικονίζουν το επίπεδο υγείας των αρχών και των κανόνων που το διέπουν και το βαθμό κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας του πληθυσμού που το απαρτίζει. Τέτοια είναι το έλλειμμα/πλεόνασμα του προϋπολογισμού, το κρατικό χρέος, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το επίπεδο απονομής της Δικαιοσύνης, η γραφειοκρατία, η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, η αξιοκρατία, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, η διαφάνεια στο δημόσιο βίο, το ποσοστό απασχόλησης του εργατικού δυναμικού, η παραγωγική βάση, η πρωτοπορία και η καινοτομία, ο σεβασμός στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Ολοι λίγο πολύ συμφωνούμε ότι στα περισσότερα απ’ αυτά τα μεγέθη η χώρα εμφανίζεται προβληματική και αντικειμενικά – από αξιολογήσεις διεθνών οργανισμών – καταλαμβάνει θέσεις κοντά στο μέσον της παγκόσμιας κατάταξης των 200 περίπου χωρών του ΟΗΕ. Ειδικά, στα αμιγώς οικονομικά μεγέθη (χρέος, έλλειμμα, συναλλαγές) έχουμε πιάσει πάτο. Παραταύτα η Ελλάδα βρίσκεται στις 30 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, με τα υψηλότερα εισοδήματα και το υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης. Πως εξηγείται αυτό το παράδοξο;

Το αρχαίο κλέος, η γεωπολιτική της θέση, η σωστή επιλογή συμμάχων στη νεώτερη ιστορία και η κορυφαία απόφαση του Κων. Καραμανλή πριν από 35 χρόνια, έκαναν τη χώρα μέλος ενός club προνομοιούχων. Αν δεν συνέτρεχαν αυτές οι συγκυρίες, που πολλές φορές έγιναν ερήμην και σε πείσμα της λαϊκής βούλησης, με το επίπεδο κρατικών και οικονομικών δομών που τη χαρακτηρίζουν, η χώρα σήμερα θα βρισκόταν στη μοίρα των χωρών του πρώην ανατολικού μπλόκ.

Αυτό το ξέρουν και το βλέπουν οι σύμμαχοι και εταίροι μας, γι’αυτό και οι κραυγές "πεινάμε" και "ζούμε μια νέα κατοχή" δεν τους συγκινούν ιδιαίτερα. Αντιθέτως όσοι ενημερώνονται για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό ή κινούνται και εκτός συνόρων, πέρα από τα όρια του ελληνικού μικρόκοσμου, διαπιστώνουν το τελευταίο διάστημα και έναν εκνευρισμό και μια δυσθυμία πολλών, ακόμα και φίλων, απέναντι στη χώρα και τους κατοίκους της.

Το Μνημόνιο λοιπόν που επικαλείται ο Σαμαράς και ονειρεύονται και πολλοί άλλοι ακόμα, δεν πρόκειται να μας το δώσουν. Και είναι απόλυτα λογικό να μη μας το δώσουν. Η χώρα ήταν σε ύφεση 0.2% από το 2008 και δανείστηκε € 23 δισ. για να καλύψει τις υπέρογκες ανάγκες της. Το 2009 δανειστήκαμε ακόμα πιο πολλά (€ 36 δισ.) και αντί για ανάπτυξη, η ύφεση βάθυνε ακόμα περισσότερο (-3.2%). Σύμφωνα με τους εγχώριους οικονομολόγους της φακής πόσα λεφτά έπρεπε να μας δανείσουν άραγε οι τροϊκανοί το 2010 για να έχουμε ανάπτυξη; 50 δισ.; 60 δισ.; 70 δισ.; 70 δισ. κι έναν αράπη στον καθένα; Ο γερμανός ή ο γάλλος πολιτικός που θα έκανε μια τέτοια εισήγηση στο κοινοβούλιό του, θα έπρεπε στην καλύτερη περίπτωση να διεκδικήσει το Darwin Award της χρονιάς και στη χειρότερη να κατηγορηθεί για εσχάτη προδοσία απέναντι στην πατρίδα του.

Το Μνημόνιο δεν συντάχθηκε για να φέρει ανάπτυξη το ’10 και το ’11. Οταν βρίσκεσαι ήδη σε ύφεση 3.2% και καλείσαι να τραβήξεις 36 δισ. από την οικονομία, χωρίς εξωτερικό δανεισμό και χωρίς παραγωγική βάση, η ύφεση είναι τόσο σίγουρη όσο κι ο θάνατος. Το Μνημόνιο σχεδιάστηκε έτσι ώστε να λειτουργήσει ως βαλβίδα ασφαλείας, προκειμένου να εκτονωθεί η ελληνική φούσκα ομαλά και να αποτραπεί η εκρηξη που θα προκαλούσε μία μονομερής στάση πληρωμών.Η μείωση του ΑΕΠ της χώρας γίνεται εσκεμμένα και βάσει σχεδίου, ώστε να επιστρέψουμε στα πραγματικά κυβικά της οικονομίας μας. Η χώρα βρίσκεται σε κίνδυνο όχι γιατί μειώνεται το ΑΕΠ, αλλά γιατί έχει μια τελευταία ευκαιρία τα επόμενα 2-3 χρόνια, να αλλάξει τις δομές της και τον τρόπο που λειτουργεί, και να προσεγγίσει την Ευρώπη πραγματικά και όχι θεωρητικά ή ονομαστικά. Ο κόσμος έχει γίνει πιο σύνθετος, νέες δυνάμεις αναδεικνύονται και ο νέος καταμερισμός του παγκόσμιου προϊόντος αλλάζει τις ισορροπίες. Οι κινήσεις θα πρέπει να είναι ταχύτατες από όλους αν θέλουμε να επιβιώσουμε.

Ο Παπανδρέου θα πρέπει να διώξει άμεσα από την κυβέρνηση τους Σκανδαλίδηδες και τους Καστανίδηδες που δηλώνουν ότι δεν θέλουν μπάστακες στα υπουργεία τους. Η χώρα χρειάζεται σοβαρούς και μετρημένους ανθρώπους που θα συνεργαστούν με τους ευρωπαίους για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Οποιος υπουργός δεν έχει πρόθεση να σκορπάει κρατικό χρήμα κάτω απ’ το τραπέζι δεν έχει να φοβάται τίποτα από τους ελεγκτές. Αυτοί που σκούζουν είναι ύποπτοι.

Οι υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να πάψουν να κρύβονται και να σέρνουν τα πόδια τους και από φορείς της διαμαρτυρίας των ψηφοφόρων τους προς την κυβέρνηση, να γίνουν φορείς του μηνύματος της αλλαγής του κράτους προς τους ψηφοφόρους.

Ο Σαμαράς καλό θα ήταν να σταματήσει να παίζει με τα νεύρα του κατάκοιτου πολυτραυματία ασθενή του νοσοκομείου, ότι τάχατες του το είχε πει εκ των προτέρων ότι θα τον κρατήσουν μέσα για κανα μήνα και θα τον ταράξουν στις εγχειρήσεις, ενώ εκείνος του είχε προτείνει ανώδυνη θεραπεία με ματζούνια. Αν ήθελε να προσφέρει στη χώρα, καλύτερα θα ήταν να είχε παρέμβει πρίν το ατύχημα, όταν ο χοντρός και μεθυσμένος οδηγός πήγαινε με 200 το λεωφορείο σούμπιτο στο γκρεμό και ο ίδιος από τη θέση του συνοδηγού ασχολούταν με το πώς θα φέρει το ναό του Επικούριου Απόλλωνα από την Ηλεία στη Μεσσηνία. Τότε δεν είχε αντιληφθεί τίποτα. Τώρα τα προβλέπει όλα.

Από την Αριστερά δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα καθώς ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο η μία στις δύο λέξεις είναι "ξοδεύω" ενώ δεν υφίστανται ούτε ως έννοια οι λέξεις "εισπράττω" και "εξοικονομώ".

Οι επιστημονικοί φορείς (δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, δικαστές, φαρμακοποιοί) της χώρας θα πρέπει να σταματήσουν να συναγωνίζονται στο ποιός θα σκεφτεί την πιο ευρηματική μπαρούφα εναντίον της τρόϊκας και να συνδράμουν με το επιστημονικό τους έργο στην ανάκαμψη της χώρας..

Εμπορικοί σύλλογοι, επιμελητήρια, σύνδεσμοι βιοτεχνών και βιομηχάνων, ινστιτούτα, κέντρα ερευνών, συνδικαλιστικοί και λοιποί φορείς θα έπρεπε αυτή την ώρα να βρίσκονται σε έναν οργασμό συσκέψεων τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα πολιτικά κόμματα αλλά και με διεθνείς οργανισμούς, αξιολογώντας μελέτες και σχέδια δράσης σε μια προσπάθεια σχεδιασμού, από σήμερα, της Ελλάδας του 2020. Να ενημερώνουν τα μέλη τους και να συμβουλεύουν τους νέους επιχειρηματίες για τις σύγχρονες τάσεις στην παγκόσμια αγορά, για νέες μεθόδους παραγωγής, για τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων, για τις νέες τεχνολογίες, για σύγχρονες μεθόδους διείσδυσης σε νέες προσοδοφόρες αγορές. Αντ’αυτού οι εκπρόσωποί τους περιφέρονται μέρα νύχτα από κανάλι σε κανάλι μιξοκλαίγοντας σαν τη χήρα στο κρεββάτι, προκειμένου να εξαιρεθούν από τους φόρους. Τα παιδιά τους θα το εκτιμήσουν πολύ περισσότερο αν συνδράμουν στη διαμόρφωση ενός καλύτερου αύριο, παρά στη διάσωση μιάς φοροαπαλλαγής σήμερα. Ας δουλέψουν για αυτά.

Για τους βολεμένους του πασοκικού και νεοδημοκρατικού συστήματος που έχουν συμπήξει ένα ισχυρό μέτωπο με την παλαιοκομμουνιστική και νεοκομμουνιστική Αριστερά, που νοσταλγούν το χθές και τα προνόμια που χάνονται και δίνουν την υπέρτατη μάχη για να αποτρέψουν οποιαδήποτε αλλαγή, τι να πει κανείς! Εχουν κάνει δεύτερο σπίτι τους την πλατεία Συντάγματος και δηλητηριάζουν το λαό ενσπείρωντας αισθήματα μιζέριας και μίσους. Ας σκεφτούν λίγο καλύτερα τις πράξεις τους. Αν αποτύχει η κυβέρνηση η ικανοποίηση που θα πάρουν όταν θα δουν τον Παπανδρέου να κρεμιέται στο Σύνταγμα ή να εκτελείται στο Γουδί θα κρατήσει λίγες μέρες. Οι συνέπειες της αποτυχίας όμως ενδέχεται να κρατήσουν αρκετά χρόνια.

Το πάρτυ του συνεχούς δανεισμού, της κατάχρησης και του επίπλαστου ευδαιμονισμού έλαβε τέλος. Οσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο γρήγορα θα έρθει ξανά η περιβόητη ανάπτυξη. Σε πιο στέρεες βάσεις όμως αυτή τη φορά. Το χωράφι που λέγεται ελληνικό κράτος θα πρέπει να καθαριστεί από τα ζιζάνια και να οργωθεί απ’ την αρχή, προκειμένου να προσελκύσει επιχειρηματίες που θα θελήσουν να επενδύσουν. Η ώρα σήμανε 12, το άγγιγμα της νεράιδας δε φτουράει πιά, η άμαξα έγινε κολοκύθα και η νύχτα θα είναι βαθιά. Τον πρίγκηπα του παραμυθιού καλούμαστε να τον βρούμε μόνοι μας. Τώρα. Οι καιροί ου μενετοί.
Πηγή: Παραπολιτική

Μήνυμα απο έναν νεκρό πολεμιστή του 1940

2011-10-28T19:21:00.001+03:00

Συγγραφείς του μηνύματος της ΟΛΜΕ για την επέτειο του "ΟΧΙ",
Αγαπητοί απόγονοι,

Στις 28 του Οκτώβρη υποτίθεται ότι γιορτάζετε, γιατί πριν από 71 χρόνια, μια μέρα σαν κι αυτή, εμείς, οι εργάτες , οι έμποροι, οι αγρότες, αφήσαμε τις δουλειές μας, τα μαγαζιά μας και τα χωράφια μας. Μια δικτατορική κυβέρνηση μας είπε ότι απειλούνταν η κυριαρχία μας, η ανεξαρτησία μας, η αξιοπρέπειά μας. Μας μήνυσε ότι ο Ιταλο-Γερμανικός ιμπεριαλισμός, το μαύρο μπλοκ του φασισμού, επιτέθηκαν στη χώρα μας. Είπαν “ΟΧΙ” στην απαίτησή τους να περάσουν από τη χώρα μας, γιατί αυτό απαιτούσαν οι συμμαχικές μας υποχρεώσεις. Χωρίς κανέναν δισταγμό, όλοι μας υιοθετήσαμε το «ΟΧΙ». Δεν θα περάσουν! Και, νέοι τότε, βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή. Οι γυναίκες στις πόλεις και πρώτα απ’ όλα στα χωριά ανέλαβαν την τροφοδοσία. Όλοι μας σηκώσαμε το μπόι μας, είτε διαφωνούσαμε , είτε συμφωνούσαμε με την επιλογή της κυβέρνησης. Λυγίσαμε τα σίδερα.
Οι Ιταλοί φασίστες βρήκαν το μπελά τους:
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα σπίτια μας, που με ιδρώτα έχουμε χτίσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε τα χωράφια μας, που με αίμα τα έχουμε οργώσει».
«ΟΧΙ, δεν θα μας πάρετε το βιός μας που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε».
«ΟΧΙ, δεν θα παραχωρήσουμε ούτε μια σπιθαμή από τα δικαιώματα μας, την ανεξαρτησία μας, την πατρίδα των γονιών μας». Έτσι πιστεύαμε!
Και νικήσαμε! Οι Ιταλικές μεραρχίες δεν πέρασαν! Χρειάστηκε να κατέβουν οι φασιστικές ορδές του Χίτλερ για να κάμψουν την ηρωική μας αντίσταση. Και παρά το ότι με φωτιά και σίδερο οι κατακτητές άρχισαν να ληστεύουν τη χώρα, παρά το ότι πεθαίναμε από την πείνα, παρά το ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί μας εγκατέλειψαν και λούφαξαν, εμείς ξανασηκωθήκαμε. Οργανωθήκαμε στις πόλεις και στα χωριά και βγήκαμε στο βουνό. Η Εθνική Αντίσταση απλώθηκε σε όλη τη χώρα. Μαθητές και μαθήτριες, φοιτητές και φοιτήτριες, εργάτες και εργάτριες, αγρότες και αγρότισσες πήραμε τα όπλα.
Η ζωή των κατακτητών έγινε μαύρη. Δεν στέκονταν πουθενά. Το νέο για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου έκανε το γύρο του κόσμου. Ο ανυπότακτος λαός μας οργάνωσε την αντίσταση του. Πιστέψαμε ότι σώσαμε τον κόσμο από την πείνα. Ότι σώσαμε την αξιοπρέπεια μας. Με χιλιάδες θύματα. Με Καλάβρυτα, με Δίστομο, με δεκάδες ολοκαυτώματα. Και νικήσαμε! Διώξαμε τον κατακτητή, γράφοντας τις πιο φωτεινές σελίδες στην ιστορία , την Εθνική Αντίσταση.
Η αγωνιστική στάση ζωής, η ανιδιοτέλεια και η αυτοθυσία μας, καθώς επιλέξαμε το δρόμο της προσφοράς και του κοινωνικού χρέους δυστυχώς διαπιστώσαμε πολύ γρήγορα από τον ουρανό που βρεθήκαμε, ότι πήγαν στράφι! . Οι πανανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά, που θέλαμε να είναι ισχυρές βάσεις για την οικοδόμηση της ειρήνης, τη θεμελίωση της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προαγωγής του πολιτισμού, δυστυχώς ποδοπατήθηκαν στη συνέχεια.
Σήμερα, 71 χρόνια μετά, παρατηρώντας τα γεγονότα , που συνέβησαν στη συνέχεια , δυστυχώς μετανιώσαμε πικρά, που δώσαμε τα νιάτα μας για χάρη σας. Γιατί αμέσως μετά την απελευθέρωση σας είδαμε να χωρίζεστε σε δύο ομάδες που πολεμούσαν μεταξύ τους με τόση λύσσα, που δεν είδαμε στο δικό μας πόλεμο. Τα θύματα και οι φρικαλεότητες ήταν περισσότερα στον εμφύλιο πόλεμό σας παρά στο δικό μας. Στη συνέχεια οι νικητές συμπεριφέρθηκαν στους ηττημένους με τέτοια αγριότητα, που οι Γερμανοί κατακτητές φαίνονταν μπροστά σας αγγελούδια. Πολλά από τα παιδιά και τα εγγόνια μας, κυνηγημένα, τα στείλατε μετανάστες στη Γερμανία και στην Ιταλία να υπηρετούν αυτούς που μας στέρησαν τη ζωή με αντάλλαγμα, σαν δάνειο, λίγο από τον πλούτο τους.
Δουλεύατε σαν σκλάβοι στα ανθρακορυχεία τους και σε όποια δουλειά απαξίωσαν οι ίδιοι, γιατί δεν καταφέρατε μόνοι σας να φτιάξετε ένα κράτος που να μπορεί να ζήσει τα παιδιά του. Δεν σεβαστήκατε τη Δημοκρατία που ονειρευτήκαμε δεν επικράτησε η Δικαιοσύνη, που διεκδικήσαμε με αντάλλαγμα τη ζωή μας, δεν δώσατε αξία στην παιδεία και τον πολιτισμό μας. Γίνατε καταναλωτικά υποκείμενα και ξεπουλήσατε την ψυχή σας και την ανθρωπιά σας για να αποκτήσετε τις Mερσεντές σας, τις Φεράρι σας , τα Καγιέν σας, τις συσκευές Siemens , τα τρακτέρ σας, τα Ιταλικά ρούχα, τις Ιταλικές κουζίνες κ.λ.π. χωρίς να φροντίσετε να παράγετε τίποτα απ' όλα αυτά στον τόπο μας. Επιτρέψατε να σας κλέψουν οι δήμιοί μας τα καλύτερα μυαλά και να εργάζονται και να ερευνούν για χάρη τους. Παρακαλώντας τους, ακόμα και με δόλια μέσα, μπήκατε, με τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών σύμφωνη, στην Ένωσή τους καθιστώντας το Σύνταγμά τους ισχυρότερο από το δικό σας και υιοθετήσατε τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ό, τι σας κληρονομήσαμε εμείς. Επιδιώξατε χρησιμοποιώντας ότι “μέσο” διέθετε ο καθένας και εκλέγοντας όποιον σας υπόσχονταν διορισμό στο Δημόσιο να βολέψετε τον εαυτό σας μόνο και τα παιδιά σας χωρίς να απαιτήσετε δυναμικά κανόνες και θεσμούς, που να αναδεικνύουν τους ικανούς ανάμεσά σας. Δεχθήκατε με ευκολία τα δάνειά τους διαλύοντας πρόθυμα την όποια παραγωγική σας μηχανή για να αποκτήσετε τα αγαθά που αυτοί παρήγαγαν χωρίς να αντιδράσει ποτέ κανείς σας. Αρχίζουμε να έχουμε τύψεις, που δεν αφήσαμε πιο μπροστά τους Ιταλούς και τους Γερμανούς να περάσουν ελεύθερα. Ίσως τότε να αποφεύγονταν όσα είδαμε , να μην είχαμε φτάσει στην καταστροφή, να ζούσαμε και μεις με τα παιδιά και τα εγγόνια μας μια ήσυχη ζωή στα χωριά και τις πόλεις μας.
Στη εφετινή επέτειο της 28ης του Οκτώβρη, που υποτίθεται ότι αφιερώνετε στη μνήμη μας αντιληφθήκατε αίφνης ότι βρίσκεστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας σας με αφορμή την άρνηση των αφεντικών, που μόνοι σας ορίσατε από την απελευθέρωση και μετά , να συνεχίσουν να σας δανείζουν την “ευδαιμονία”, που ζήσατε , ξεπουλώντας εδώ και 71 χρόνια τις αρχές και αξίες, που έκαναν όλους εμάς να δώσουμε τα νιάτα μας για χάρη σας.
Αντιληφθήκατε ότι δέχεστε μια τεράστια επίθεση που αμφισβητεί τις κατακτήσεις σας, την κυριαρχία σας, τη δυνατότητα σας να χαράζετε το μέλλον σας, επειδή απλά σας έκοψαν τα δανεικά!
Τον δικό μας αγώνα , αχρείοι, προσπαθείτε να τον εξομοιώσετε με τον δικό σας, καθώς σε σας οι “εχθροί” :

καταργούν κατακτήσεις και δικαιώματα που χρειάστηκαν πολύχρονοι, σκληροί κοινωνικοί αγώνες για να διασφαλιστούν, αποσιωπώντας ότι πολλά απ' αυτά τα “δικαιώματα” και τις “κατακτήσεις” αποκτήθηκαν εις βάρος άλλων κοινωνικά αδύναμων ομάδων, σαν ειδικά κατ' εξαίρεση επιδόματα. Ας δεχτούμε ότι έχετε δίκιο!
υπονομεύουν και διαλύουν βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και δημόσια αγαθά, όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική ασφάλιση, αποσιωπώντας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν έχει καμία εκτίμηση, ούτε στις Δημόσιες υπηρεσίες, ούτε στη Δημόσια Εκπαίδευση, ούτε στην ποιότητα των Δημόσιων αγαθών και της Δημόσιας υγείας.
μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις σας και οδηγούν εργαζομένους κάθε ηλικίας στην εργασιακή εφεδρεία, στην ανεργία και την υποαπασχόληση, και τις οικογένειές τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση, αποσιωπώντας ότι οι αναπηρικές συντάξεις ξεπερνούν στον αριθμό ακόμα και τον αριθμό των αναπήρων που δημιούργησε ο Ιταλο-Γερμανικός πόλεμος, ότι οι μισοί συνταξιούχοι είναι κοντά στα 50 τους, ότι μαζί με τους Δημόσιους υπαλλήλους που πραγματικά εργάζονται , αμείβονται άθλια και κρατούν στις πλάτες τους ολόκληρο το κράτος υπάρχουν και πολλοί ακόμα που δεν έχουν αντικείμενο εργασίας, όταν εμφανίζονται στην “εργασία” τους.
Ξεπουλούν εθνικό πλούτο , παραδίδουν στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο δημόσιες υπηρεσίες, υποβαθμίζουν και εγκαταλείπουν το περιβάλλον, χωρίς να λέτε ότι αυτό τους το επιτρέπετε εδώ και 71 χρόνια, αλλά δεν αντιδράσατε, όσο επιτρέπονταν και σε σας να κτίζετε το αυθαίρετό σας, να φοροδιαφεύγετε, να κακοποιείτε τη γη με τα φυτοφάρμακά σας, με τα αυτοκίνητά σας, με τα φουγάρα σας.
Και το πιο σημαντικό: Στο βωμό της κρίσης περιορίζεται ασφυκτικά η δημοκρατία, συρρικνώνεται η εθνική κυριαρχία και δίνεται το δικαίωμα σε όργανα και μηχανισμούς της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας να διαφεντεύουν τη ζωή μας. Χα!!! Πολύ αργά το θυμηθήκατε αγαπητοί μου απόγονοι! Αυτό δε συνέβη στον καιρό της κρίσης. Επειδή συνέβαιναν όλα αυτά για 71 χρόνια , χωρίς να αντιδράτε, καθώς εσείς σκοτωνόσασταν μεταξύ σας, φτάσατε στην κρίση!

Τέτοιους αγώνες δίναμε και μεις πριν τον πόλεμο, απόγονοί μας! Και η δική μας πείνα τότε ήταν πραγματική. Χωρίς Σχολεία, χωρίς συντάξεις, χωρίς Νοσοκομεία, χωρίς δρόμους, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς νερό. Και όλοι οι άνθρωποι πριν από μας έδιναν , αλλά και μετά από σας θα δίνουν τέτοιους αγώνες κάθε μέρα, κάθε ώρα. Οι κυβερνήτες σας είναι οι ίδιοι, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους εδώ και 71 χρόνια και τους επιλέγετε συνήθως εσείς οι ίδιοι. Πως και ανακαλύψατε τόσο ξαφνικά, ότι είναι “ξεπουλημένοι”, “προδότες”, “δοσίλογοι” και όργανα των μηχανισμών που διαφεντεύουν τη ζωή σας; Πως και χρειάστηκαν 70 επέτειοι του 40 για να το καταλάβετε; Πού είχατε το καμπανάκι του συναγερμού; Στο ύψος του μισθού σας μήπως; Τότε πολεμήσαμε αποκλειστικά και μόνο για την δική σας ελευθερία, καθώς εμείς δεν είχαμε τίποτα άλλο να γλυτώσουμε παρά τη φτώχεια μας.

Αν λοιπόν ο δικός μας αγώνας είναι ίδιος με τον δικός σας, τότε δεν υπάρχει λόγος να μας μνημονεύετε κάθε χρόνο. Αρκετά χρησιμοποιηθήκαμε για να προβάλλονται οι “πολιτικοί” σας στις εξέδρες των παρελάσεων, για να κερδίζουν οι έμποροι των στολών, των παρελάσεων, των μπαλονιών και των σημαιών. Βρήκατε και σεις την ευκαιρία να διεκδικήσετε στη μνήμη μας τη σωτηρία των μισθών σας και την διατήρηση των κεκτημένων σας; Να αναδεικνύετε λοιπόν τους δικούς σας ετήσιους ήρωες στους καθημερινούς κοινωνικούς σας αγώνες, να τους τιμάτε, να γιαουρτώνετε και να μουτζώνετε τους πολιτικούς σας, όταν έρχονται να ζητήσουν την ψήφο σας και αφήστε μας στην ησυχία μας. Δεν θέλουμε , ούτε παρελάσεις, ούτε παράτες, ούτε τιμές, ούτε αγήματα. Ένα δάφνινο στεφάνι μόνο και ενός λεπτού σιγή απ' όσους πιστεύουν ότι ο δικός μας αγώνας και το δικό μας “ΟΧΙ” δεν ήταν ίδιο με το δικό σας μας φτάνει...

ΚΟΥΙΖ

2011-10-27T23:11:00.004+03:00

Δύτης βρίσκεται 120 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και βυθίζεται με ταχύτητα 25 m κάθε λεπτό (Κατάσταση Α). Αν φτάσει στα 200 μέτρα είναι βέβαιο ότι θα συνθλιβεί από την πίεση του νερού. Αυτός καταφέρνει την ύστατη στιγμή, και αφού πιάσει τα σκοινιά βοήθειας που του παρασχέθηκαν, να σταματήσει τη βύθιση και λίγο πριν φτάσει στο κρίσιμο βάθος μετά 9 λεπτά βρίσκεται πάλι στα 120 m με κατεύθυνση προς την επιφάνεια της θάλασσας (Κατάσταση Β).

Τότε:

Α. Ο δύτης ήταν πιο ασφαλής στην κατάσταση Α

Β. Ο δύτης είναι πιο ασφαλής στην κατάσταση Β

Γ. Δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Σημειώστε την κατά τη γνώμη σας σωστή απάντηση . (Ο κ. Αντώνης Σαμαράς σημείωσε σωστό το Γ, αν σας βοηθάει...)

Ο "ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ" ΘΕΟΣ ΠΕΘΑΝΕ

2011-10-26T18:46:00.001+03:00

Οι από μηχανής θεοί, που εμφανίζονταν την κρίσιμη ώρα και έσωζαν τους ανθρώπους από τα δεινά, καθώς και οι ήρωες των κόμικς, που δευτερόλεπτα πριν το μοιραίο σκαρφίζονταν απίθανα κόλπα και κατατρόπωναν τον εχθρό, μάλλον στη φαντασία των ανθρώπων μόνο υπήρξαν για να ξορκίζεται η πραγματικότητα και να κερδίζεται λίγος ακόμα χρόνος δικαιώματος στην ελπίδα. Ακούω και διαβάζω πολλά σενάρια για την επόμενη μέρα και τις πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν, ώστε να αντιμετωπιστεί η κατάσταση που θα προκύψει αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε. και τις αποφάσεις τους για την τύχη του Ελληνικού (και όχι μόνο) χρέους. Γνώμη μου είναι ότι οποιαδήποτε εσωτερική πολιτική κίνηση δε μπορεί ούτε στο ελάχιστο να επηρεάσει τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα, καθώς το παιχνίδι έχει ξεφύγει εδώ και πολύ καιρό από το δικό μας γήπεδο. Η βάρκα της Ελληνικής Οικονομίας παλεύει ανάμεσα στα κύματα που προκαλεί η ναυμαχία που εξελίσσεται μεταξύ των οικονομικών κολοσσών προσδεδεμένη μεσοπέλαγα στην πλώρη τους. Είτε κόβεις τα σκοινιά και απομακρύνεσαι σε άγνωστα πελάγη, είτε προσπαθείς να απομακρύνεις τα νερά που μπαίνουν από παντού περιμένοντας να καταλαγιάσει το κύμα. Μόνο σαν καταλύτης για την προσαρμογή μας στη νέα πραγματικότητα μπορεί να λειτουργήσει και σ’ αυτό το πεδίο θα αναζητηθεί η βέλτιστη λύση. Η εποχή της «τζάμπα μαγκιάς» τελειώνει για όλους και αυτό πρέπει να αναδειχθεί και στη βουλή τις επόμενες μέρες. Η ιδέα της αυξημένης πλειοψηφίας για οποιαδήποτε νομιμοποίηση συμφωνιών, που θα επηρεάσουν την οικονομική ζωή μιας ολόκληρης γενιάς είναι επιβεβλημένη. Ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες των αποφάσεών τους απέναντι στους πολίτες. Οι συνεννοήσεις και συγκλίσεις σε επίπεδο κορυφής κανένα αποτέλεσμα δεν θα έχουν, το αντίθετο μάλιστα θα ενταθεί η απαξίωση για ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, αν δεν προέρχεται από εντολή μέσω της κάλπης, αφού ειπωθεί στον κόσμο όλη η αλήθεια χωρίς δημαγωγίες και αφορισμούς. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εξαρτηθεί η πορεία της χώρας από την πολιτική ζωή οποιουδήποτε κόμματος. Τα κόμματα και τις ηγεσίες τους τα κρίνει η ιστορία, όταν οι ιστορικοί θα έχουν όλα τα δεδομένα για τις συνθήκες που οδήγησαν στα πεπραγμένα τους. Είναι αστεία η θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ότι αποτελεί πολιτικό εκβιασμό η απαίτηση αυξημένης πλειοψηφίας. Αν θεωρεί ο κ. Σαμαράς ότι η κυβέρνηση ζημιώνει τη χώρα με τις αποφάσεις της έχει μοναδική ευκαιρία να αλλάξει την πολιτική αυτή και να μας οδηγήσει στη γη της επαγγελίας με τη δική του και της παράταξής του . Αν φοβάται ότι θα φορτωθεί ο ίδιος ένα σταυρό, που τώρα κουβαλάει άλλος, οφείλει να το εκφράσει στη βουλή και να αφήσει κατά μέρος τους εύκολους αφορισμούς και την εκ του ασφαλούς κριτική για μια κατάσταση, που η παράταξή του έχει (τουλάχιστον) την ίδια ευθύνη. Γνωρίζουμε όλοι ότι τίποτα δεν θα είναι όπως χθες. Αυτό που περιμένουμε όμως είναι ένα πολιτικό όραμα για το μέλλον, μια πειστική πολιτική πρόταση για να έχουμε ακόμα και την ψευδαίσθηση ότι μετά τις θυσίες και την άχαρη πορεία στην έρημο θα υπάρξει για τα παιδιά μας μια όαση. Με τη μετάβαση από το οικονομικό δράμα στην οικονομική τραγωδία δίνονται αφορμές για την αναγέννηση, αρκεί να είναι σύντομοι οι κλαυθμοί και τα μοιρολόγια και άμεσες οι πρωτοβουλίες για κάτι καινούργιο.

Όμως είναι άδικο η μοίρα της Ελλάδας και των Ελλήνων να ταυτίζεται με την Οικονομία της. Η οικονομία της χώρας και η τσέπη μας είναι ένα από τα κομμάτια που συνθέτουν την ποιότητα της ζωής μας, αλλά όχι το μοναδικό- και για πολλούς -όχι το κυρίαρχο. Οι μισθοί , τα ακίνητα , τα αυτοκίνητα και τα καταναλωτικά αγαθά έρχονται και παρέρχονται, αλλά ο ήλιος μας, η θάλασσά μας, τα τραγούδια μας, η ψυχή, το μυαλό, η παιδεία, η αξιοπρέπεια και ο πολιτισμός μας δεν πρόκειται να χρεοκοπήσουν ποτέ, όσο τα κρατούμε ζωντανά στις δύσκολες ώρες. Ο πανικός ανήκει σε όσους εναπόθεσαν στην οικονομική τους ευμάρεια το νόημα της ζωής και ταυτίζουν την οικονομική κατάρρευση με το τέλος της.

Η ιστορία της Ελλάδας και των Ελλήνων δεν σταματά , ούτε φυσικά ξεκινά , την επόμενη μέρα από τη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ε.Ε. , όποιες και αν είναι οι αποφάσεις τους. Είναι καιρός να παραμερίσει το μοντέλο του πανικόβλητου «καταναλωτή» πολίτη, που μας μετέτρεψαν και να αναδειχθούν όλες οι αρετές της παιδείας και του πολιτισμού μας, ώστε να διαχειριστούμε δημιουργικά την οικονομική κρίση.

Η ΠΡΩΤΗ ΤΩΝ ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC

2011-10-19T00:13:00.001+03:00

Το νεανικό συγκρότημα παραδοσιακής Θρακιώτικης μουσικής ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC ανέβασε στο διαδίκτυο μία από τις πρώτες ηχογραφήσεις ανέκδοτων Θρακιώτικων τραγουδιών . Το τραγούδι "Τσιρτσιλιάγκους" είναι η αρχή.

Εύχομαι στα παιδιά καλή συνέχεια με σεβασμό στο παραδοσιακό Θρακιώτικο τραγούδι.

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ...

2011-10-05T23:43:00.002+03:00

Εδώ και 3 μήνες μετακόμισα στο χωριό μου. Οι εργασίες που απαιτούνταν για να γίνει βιώσιμο το πατρικό μου σπίτι όπου νάναι τελειώνουν και θα έχω το χρόνο να ασχολούμαι και με το blog μου, που παραμέλησα εδώ και 4 μήνες, καθώς έκανα τον σοβατζή, τον πλακατζή, τον ελαιοχρωματιστή, τον υδραυλικό, τον αχθοφόρο και ότι άλλο αναγκάζεται να κάνει κανείς, όταν επιλέγει την αυτοαπασχόληση σαν απάντηση στην οικονομική κρίση.
Πλέον αυτή η εικόνα

της ανατολής

και αυτή

...της δύσης, ανοίγουν και κλείνουν τις ημέρες μας. Δεν υπάρχουν όρια στο βάθος του ορίζοντα, καθώς μπορεί να δει κανείς, όσο μακριά μπορούν τα μάτια του.

Η Ορεστιάδα, όπως φαίνεται απο το μπαλκόνι της ανατολής

και στο βάθος του βορά η Αδριανούπολη

δίνουν την αίσθηση, ότι οι 170 περίπου κάτοικοι του χωριού είναι οι προνομιούχοι των νοτιοδυτικών προαστίων , 10 μόλις χιλιόμετρα από την πόλη και 130 μέτρα περίπου ψηλότερα απ' αυτήν στην πλαγιά ενός καταπράσινου λόφου.

Από δω λοιπόν, με πιο καθαρό μυαλό, θα τα λέμε πλέον πιο συχνά. βγάζοντας τη γλώσσα στους τροϊκανούς, μόλις φυτρώσουν στο μπαχτσέ τα λαχανικά του φθινόπωρου, γίνουν τα πουλάκια κότες και τακτοποιηθούν τα ξύλα για το χειμώνα!!!

ΟΙ ΕΝΤΙΜΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΦΑΝΕΡΟΥΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΥΣ, ΟΙ «ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΕΙΣ» ΛΙΓΟΥΣ ΒΟΛΕΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΟΥΣ

2011-08-03T02:55:00.001+03:00

Είναι σαφές ότι σ’ αυτόν τον τόπο για ν’ αλλάξει κάτι δεν αρκεί μόνο μια απλή κυβερνητική αλλαγή. Οι πολιτικάντηδες και οι λαϊκιστές, αυτοί που έχουν την κύρια ευθύνη για την απαξίωση, που βιώνει ήδη το πολιτικό μας σύστημα, βρίσκονται σε όλα τα κόμματα. Ενώ εμφανίζονται συνήθως φανατικοί πολέμιοι κάθε εκφυλιστικού φαινομένου της κοινωνίας μας , είναι οι ίδιοι που με μια παράδοξη ομοφωνία και διαφορετική φρασεολογία, αντιδρούν σε κάθε απόφαση που επιχειρεί να αλλάξει την κατάσταση παίρνοντας κάθε φορά το μέρος αυτών που «θίγονται». Με μοναδική μαεστρία στρογγυλοποιούν τις πολιτικές τους θέσεις, ώστε να χωρούν μέσα και οι πλέον αντιφατικές απόψεις και μ’ αυτή την τεχνική κατόρθωναν πάντα να επιβιώνουν χωρίς ποτέ να παίρνουν σαφείς πολιτικές αποφάσεις. Μ΄ αυτούς φτάσαμε σ΄ αυτό το πολιτικό μόρφωμα, όπου σηκώνουν πλέον τα χέρια ψηλά οι οικονομικές, οι πολιτικές, οι κοινωνικές και όλων των ειδών επιστήμες . Η κάθε συντεχνία και η κάθε ομάδα , που μπορούσε να κουβαλήσει ψήφους ή διέθετε τα μέσα για να εκβιάσει ή να χαλάσει την ησυχία τους αποκτούσε διαχρονικά τα δικά της προνόμια, τα δικά της επιδόματα, τους δικούς της νόμους εις βάρος όλων των άλλων που βάδιζαν «με το σταυρό στο χέρι».

Με αφορμή το νομοσχέδιο για το άνοιγμα του επαγγέλματος των ταξιτζήδων γέμισαν τα τηλεοπτικά κανάλια από δαύτους. Τη ρύθμιση Ρέππα (πολιτικάντικη διευθέτηση παλαιοκομματικής κοπής, όπου στην ουσία όχι μόνο δεν άνοιγε το επάγγελμα , αλλά εξασφαλίζονταν και νέα προνόμια για τους ίδιους ιδιοκτήτες ταξί) ακολούθησε αυτή του Γιάννη Ραγκούση, που αλλάζει στην ουσία τα πράγματα και είναι μια σαφής πολιτική απόφαση με χαμένους και κερδισμένους. Μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς όπως νομίζει, αλλά αλλάζει ριζικά μια κατάσταση. Δυστυχώς εμφανίστηκαν και πάλι οι αυτόκλητοι κυβερνητικοί «Ρομπέν του κοινοβουλίου» , που μετρώντας το πολιτικό κόστος με τις δικές τους κεραίες και το μυαλό στην επανεκλογή τους , είναι υπέρμαχοι μιας ακόμα «διευθέτησης» μέσα στα γνωστά πελατειακά πλαίσια. Έχω την αίσθηση ότι η ανθεκτικότητα του Γιάννη Ραγκούση εκφράζει την ανθεκτικότητα της κυβέρνησης και την αποφασιστικότητά της να πάρει επιτέλους πολιτικές αποφάσεις. Η πολιτική αναμέτρηση δεν είναι μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, αλλά μεταξύ πραγματικών πολιτικών και πολιτικάντηδων παλαιάς κοπής στο πολιτικό προσωπικό όλων των κομμάτων. Η ζυγαριά θα δείξει στον καιρό της για το πολιτικό κόστος ή όφελος .

Να σημειωθεί, ότι σε αντίθεση με τους ιδιοκτήτες (της άδειας βασικά) των ταξί οι οδηγοί είναι υπέρ του νόμου και μ΄ αυτούς δεν ασχολείται κανείς. Δεν κλείνουν δρόμους και λιμάνια, δεν κλείνουν αεροδρόμια και δε σπάνε γραφεία βουλευτών. Αντίθετα απολύονται από τους ιδιοκτήτες και ξυλοκοπούνται , γιατί τολμούν να εκφράσουν τις απόψεις τους. Να ταυτίζεται ο κ. Σαμαράς με τους ιδιοκτήτες ταξί το θεωρώ αυτονόητο. Για το ΚΚΕ όμως, τον ΣΥΡΙΖΑ και τους υπόλοιπους αυτόκλητους εκφραστές των προλετάριων συμβαίνει ένα πολιτικό παράδοξο. Ενώ με φανατισμό υποστηρίζουν τον αγώνα των ιδιοκτητών δε βρίσκουν ούτε μια κουβέντα για τους οδηγούς , που κάνουν ουσιαστικά τη δουλειά και από τον κόπο τους, χάρη στο κεφάλαιο (άδεια), που διαθέτουν, ζουν οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων που εργάζονται. Φανταστείτε να δίνεται η δυνατότητα στους εργαζόμενους να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους και να μοιράζονται οι ίδιοι τα κέρδη από την εργασία τους και οι εκφραστές των εργαζομένων να υποστηρίζουν λυσσαλέα τους ιδιοκτήτες του, που φυσικά βγαίνουν στους δρόμους!!!

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΩΝ... ΤΑΞΙΤΖΗΔΩΝ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2011-07-29T22:18:00.001+03:00

Η ΕΙΔΗΣΗ:

"Για πρώτη φορά Έλληνας κατακτά το χρυσό μετάλλιο στη Μαθηματική Ολυμπιάδα. Ο μαθητής Γιώργος Βλάχος βγήκε πρώτος ανάμεσα σε 560 μαθηματικά μυαλά από 101 χώρες.
Η ελληνική ομάδα γυρίζει στην Ελλάδα με ακόμη τρία χάλκινα μετάλλια και μία εύφημη μνεία. «Νιώθουμε ιδιαίτερη υπερηφάνεια για την κατάκτηση για πρώτη φορά χρυσού μεταλλίου στη Μαθηματική Ολυμπιάδα», τονίζει η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία.
Οι διεθνείς μαθηματικές ολυμπιάδες είναι ένας θεσμός υψηλοτάτου επιστημονικού επιπέδου, όπου συμμετέχουν τα μεγαλύτερα ταλέντα στον χώρο των Μαθηματικών από όλο….. σχεδόν τον κόσμο
Η Ελλάδα συμμετείχε με ομάδα έξι μαθητών και οι μαθητές που διακρίθηκαν είναι: Βλάχος Γιώργος (χρυσό μετάλλιο), Καλαντζής Γιώργος (χάλκινο), Λώλας Παναγιώτης (χάλκινο), Μουσάτωβ Αλέξανδρος (χάλκινο) και Κακαρούμπας Σπύρος (εύφημη μνεία).
Ο «χρυσός Ολυμπιονίκης» στα Μαθηματικά Γιώργος Βλάχος είχε πάρει τη χαρά της νίκης και πέρυσι στην αντίστοιχη Βαλκανική Ολυμπιάδα Μαθηματικών, όπου είχε κατακτήσει χάλκινο μετάλλιο. Φέτος, όμως, έκανε τεράστιο άλμα στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα και κατέκτησε χρυσό μετάλλιο.
Πριν από λίγες μέρες τελείωσε το Λύκειο στο Αρσάκειο, αλλά ήδη από πέρυσι είχε κατακτήσει μία θέση στο ΕΜΠ της Αθήνας χωρίς εξετάσεις, αφού ο νόμος του δίνει αυτήν τη δυνατότητα λόγω της διάκρισης σε Ολυμπιάδα.
Όσο για τα μελλοντικά του σχέδια; O ίδιος λέει: «Για την ώρα δεν σκέφτομαι κάτι. Είμαι λίγο κουρασμένος και θα δω τι μπορώ να κάνω με τις διακοπές μου»".

Πηγή: ‘Εθνος

Ένα ακόμα δείγμα της ιεράρχησης των αξιών και αξιολόγησης των "επιτυχιών" των νέων από την Ελληνική κοινωνία. Από τη μία για την επιτυχία της ομάδας πόλο των γυναικών, που κατέκτησε την πρώτη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα (μπράβο στα κορίτσια) τα ΜΜΕ στο σύνολό τους αφιερώνουν το μισό χρόνο του δελτίου ειδήσεων, στέλνει συγχαρητήριο τηλεγράφημα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, οι αρχηγοί των κομμάτων κ.λ.π , από την άλλη τα παιδιά που κατέκτησαν μετάλλια στη Μαθηματική Ολυμπιάδα στο πεδίο των επιστημών περνούν στα ψιλά κάποιων εφημερίδων. Έτσι γίνεται συνήθως. Την ώρα που εμείς πανηγυρίζουμε με σημαίες και παράτες τις επιτυχίες μας στα αθλητικά δρώμενα κάποιοι "κουτόφραγκοι" ή "γιάγκηδες" ξέρουν και ανακαλύπτουν τους άλλους αθέατους Ολυμπιονίκες και τους προσφέρουν "γη και ύδωρ" για να τους εντάξουν στο δικό τους επιστημονικό προσωπικό με υποτροφίες και ιδιαίτερες τιμές.

Κι ύστερα ψάχνουμε να βρούμε τι μας φταίει την ώρα, που ο κάθε ...Θύμιος γίνεται ρυθμιστής της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής τραβώντας πάνω του τους προβολείς και οι πραγματικές και ουσιαστικές αξίες περνούν ¨λαθραία" στη σκιά της μίζερης εικόνας που καθημερινά μας σερβίρεται...

Μπράβο σ΄αυτά τα παιδιά, που επιμένουν να διαψεύδουν την βάσιμη υποψία ότι σ΄αυτή τη χώρα πριν την οικονομική είχε ήδη επέλθει η πνευματική χρεοκοπία.

Πρωτιά σε διεθνή διαγωνισμό για το Πολυτεχνείο Κρήτης!

2011-07-25T20:37:00.002+03:00

Η είδηση:
"Νέα διάκριση πέτυχε η ομάδα TUC Eco Racing του Πολυτεχνείου Κρήτης σε Διεθνή Διαγωνισμό Οικονομίας Καυσίμου. Παράλληλα, κατέκτησε την πρώτη θέση σε Διαγωνισμό Ασφάλειας Οχημάτων.
Και όλα αυτά χάρη στο ER11, ένα πρωτότυπο...
μονοθέσιο όχημα, το οποίο διαθέτει κυψέλες καυσίμου υδρογόνου και κινείται με ηλεκτρικό κινητήρα, εκπέμποντας μηδενικούς ρύπους προς την ατμόσφαιρα και παρέχοντας αθόρυβη μετακίνηση.

Όπως επισημαίνουν τα μέλη της ομάδας, 'το Πολυτεχνείο Κρήτης συμμετείχε φέτος, για τέταρτη φορά, στον διεθνή μαραθώνιο οικονομίας καυσίμου Shell Eco Marathon 2011, που πραγματοποιήθηκε (26 - 28 Μαΐου) στην πίστα Eurospeedway Lausitz, στη Γερμανία. Σε αυτόν συμμετείχαν 212 ομάδες εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων από όλο τον κόσμο. Στη μεγάλη κατηγορία οχημάτων του διαγωνισμού, δηλαδή τα οχήματα πόλης (Urban Concept), στην οποία η ομάδα TUC Eco Racing συμμετείχε με το ER11 (το μόνο ελληνικό ΑΕΙ), πήραν μέρος 64 ομάδες.
Στο νέο όχημα που παρουσίασε η ελληνική ομάδα (εξέλιξη του περυσινού μοντέλου), προστέθηκαν αρκετά νέα συστήματα, που στόχο είχαν τόσο την ασφάλεια όσο και τη συνεχή ενημέρωση του οδηγού, όπως η καταγραφή δεδομένων κατά τη διάρκεια του αγώνα από αισθητήρες και η παρουσίασή τους σε οθόνη αφής και η εξέλιξη ενός καινοτόμου ηχητικού συστήματος προειδοποίησης πεζών, δικυκλιστών και ατόμων με ειδικές ανάγκες. Αυτά έφεραν και τη διάκριση καθώς η ομάδα επέστρεψε με ένα ακόμη τρόπαιο, την πρώτη θέση στον Διαγωνισμό Ασφάλειας Οχημάτων (ADAC Safety Award).

Η επιτυχία αυτή αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία καθώς βρέθηκαν στην πρώτη θέση για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το οποίο επιτυγχάνεται σπάνια από μία ομάδα. Μάλιστα, η κριτική επιτροπή τόσο από το βάθρο της απονομής όσο και στην ιστοσελίδα του διαγωνισμού τόνισε την αξία της ελληνικής συμμετοχής αναφέροντας χαρακτηριστικά: 'Οι κριτές εντυπωσιάστηκαν τόσο από την οργάνωση του χώρου της ομάδας αλλά και από το όχημα, τα οποία ξεπερνούσαν τις προσδοκίες μας σε επίπεδο ασφάλειας.
Χρησιμοποίησαν τις εμπειρίες της προηγούμενης χρονιάς και ανέπτυξαν και υλοποίησαν μια μοναδική ιδέα ενός συστήματος προειδοποίησης πεζών.
Ωστόσο, στο όχημα ER11 έγιναν σημαντικές βελτιώσεις και σε άλλους τομείς (ηλεκτρικά και μηχανικά συστήματα), ώστε να αποκτήσει καλύτερη ποιότητα κύλισης και να βελτιωθεί η κατανάλωση καυσίμου. Και αυτός ο στόχος επετεύχθη καθώς η ομάδα κατάφερε επίδοση 45 Km/KWh. Βελτίωσε έτσι την περυσινή επίδοσή της και κατετάγει τελικά στην 8η θέση της κατηγορίας της'.
Η ομάδα του 2011 αποτελείται από τους: Σπανουδάκη Χρόνη, Πιπερίδη Σάββα, Τσινάρη Γιάννη, Ευσταθίου Δημήτρη, Στρατηγό Γιάννη, Πέτρου Τάσσο, Τζανάκη Θάνο και Τσουρβελούδη Νίκο και υποστηρίζεται από το Διατμηματικό Εργαστήριο Εργαλειομηχανών και το Εργαστήριο Ευφυών Συστημάτων και Ρομποτικής του Τμήματος Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης."

Μέσα στο καθημερινό γκρίζο των ΜΜΕ για την κατάσταση της χώρας αυτή η είδηση πέρασε "λαθραία" απο τις σελίδες και τις οθόνες τους, μολονότι είναι το πραγματικό φώς όχι στο βάθος, αλλά καταμεσίς στο τούνελ της οικονομικής μας πορείας. Αυτά τα παιδιά είναι ένα δείγμα απο τα πολλά που υπάρχουν στην Ελλάδα και δεν τους λείπουν ούτε οι γνώσεις, ούτε ο ενθουσιασμός για να απογειώσουν κυριολεκτικά τη χώρα σε όλους τους τομείς. Είναι η μοναδική μας ελπίδα, αρκεί να τα εμπιστευτούμε και να τα υποστηρίξουμε σοβαρά ξεφεύγοντας επιτέλους απο τη μίζερη πραγματικότητα των συντεχνιών, των πολιτικάντηδων, των πάσης φύσης "σωτήρων" και "επαναστατών". Είναι η τελευταία μας ευκαιρία να δώσουμε οξυγόνο στους νέους επιστήμονες που ασφυκτιούν ξεφεύγοντας οριστικά απο την άρρωστη νοοτροπία μας, που τους ήθελε προσκυνημένους στο πελατειακό πολιτικό σύστημα με αντάλλαγμα μια "πρόωρη σύνταξη" σε μια θέση στο Δημόσιο χωρίς κανένα αντικείμενο απασχόλησης.

Αρνητικά στοιχεία στο κίνημα των Εκπαιδευτικών

2011-07-23T21:08:00.001+03:00

Του Νίκου Τσούλια

Έχω αναφερθεί στη δυναμική του εκπαιδευτικού κινήματος, στις πολλαπλές θετικές όψεις της λειτουργίας του (Η δράση του εκπαιδευτικού κινήματος). Σήμερα θα κάνω μια μικρή επισκόπηση σε αρνητικές πλευρές του, όσον αφορά την ΟΛΜΕ.
Κάθε κοινωνικό κίνημα έχει θεσμικές συλλογικές διαδικασίες αυτο – συλλογισμού, μέσα από τις οποίες αντλεί νέα δυναμική προκειμένου να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις τόσο των μελών που εκφράζει όσο και της κοινωνίας γενικότερα.
Ο απολογισμός της δράσης ενός κοινωνικού χώρου είναι κορυφαία στιγμή, αφού η αυτοκριτική ανάγεται σε σημαντικό παράγοντα επίλυσης προβλημάτων και αδυναμιών και ανάδυσης νέων μορφών και λειτουργιών που θα τροφοδοτούν την προώθηση των καίριων ζητημάτων του.

Ωστόσο, ο απολογισμός σπάνια αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο, δύσκολα θα ακούσεις τη διαπίστωση «ήταν λάθος αυτή η επιλογή», αντίθετα για το κάθε επιμέρους παραταξιακό ρεύμα πάντα ευθύνεται κάποιο άλλο ή κάποια άλλα ρεύματα και για όλα μαζί οι «απέξω»: η πολιτεία, η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το σύστημα, ο καπιταλισμός. Αλλά μπορεί να υπάρξει δυναμική συλλογική δράση χωρίς ίχνος αυτοκριτικής;
Αλλά η διεκδίκηση από κάθε παραταξιακό ρεύμα της μοναδικής ορθής πρότασης για τα διάφορα ζητήματα και ο εξ ορισμού αποκλεισμός ότι κάποιο άλλο ρεύμα μπορεί να έχει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, οδηγεί σε αδυναμία σύνθεσης και διαμόρφωσης πλειοψηφίας για τα εκπαιδευτικά θέματα. Αλλά μπορεί να υπάρξει συνδικαλιστικό κίνημα που συναρθρώνεται από τόσες επιμέρους προτάσεις της εκπαίδευσης χωρίς κουλτούρα ουσιαστικού διαλόγου και σύνθεσης;
Ως απόρροια του προηγούμενου σημείου προκύπτει τελικά ως μοναδικό σημείο σύγκλισης το πρόγραμμα δράσης! Δηλαδή, το «πότε και πόσες ημέρες απεργίας» θα κάνουμε αποτελεί τα κύριο ή και μοναδικό πεδίο σύγκλισης σχεδόν για κάθε συνδικαλιστική χρονιά. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι το πρόγραμμα δράσης θα είναι εξ ορισμού «αντικυβερνητικό», αφού η πρόταση θα είναι πρότασης διεκδίκησης και αυτό σημαίνει ότι διαχρονικά, οι δύο μεγάλες παρατάξεις του χώρου των εκπαιδευτικών θα είναι «εκτός» του προγράμματος (γιατί δεν μπορούν να πλειοδοτούν εξίσου εύκολα με τους άλλους – και αυτό όχι κατ’ ανάγκην λόγω ‘κυβερνητικού συνδικαλισμού’) και τελικά μια μικρή παράταξη θα έχει μεγαλύτερη επιρροή, σε σχέση με τα μεγάλα ρεύματα, στις επιμέρους αποφάσεις του όποιου θεσμικού χαρακτήρα, οι αποφάσεις αυτές θα είναι του τύπου «μην πειράζετε τίποτα» και θα είναι παρακολουθητικές της όποιας δράσης.
Αυτό τελικά σημαίνει ότι συχνά οι αποφάσεις δεν αντιστοιχούν στην πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, το συνδικάτο αποξενώνεται από τα μέλη που εκφράζει και ευδοκιμεί ο περιβόητος ακτιβισμός: «δράση για τη δράση», που υπηρετεί κάποια εφήμερη προβολή στα ΜΜΕ, αλλά δεν συσπειρώνει τους εκπαιδευτικούς και φυσικά δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αλλά μπορεί η «δράση για τη δράση» να είναι το βασικό πλαίσιο λειτουργίας του κινήματος; Εφέτος, η αντίληψη αυτή επεκτάθηκε πέραν της κεντρικής λειτουργίας και σε επιμέρους ζητήματα.
Εκλήθησαν, λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί να μην πληρώνουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς (εντασσόμενοι στο κίνημα ‘δεν πληρώνω’) και να μη βαθμολογήσουν τα γραπτά της γαλλικής γλώσσας στις πανελλαδικές εξετάσεις!! Φυσικά οι εκπαιδευτικοί απέρριψαν καθολικά αυτό τον ιδιότυπο ακτιβισμό αλλά ούτε και τα στελέχη των παρατάξεων που ψήφισαν αυτές τις πρωτοβουλίες δεν τις εφάρμοσαν. Είναι αυτός συνδικαλισμός; Αυτές οι αποφάσεις συνιστούν λειτουργία εκπαιδευτικού κινήματος; Ή μήπως απαξιώνουν την ίδια τη θεμελίωση του κινήματος;
Ως αποτέλεσμα του προαναφερθέντος στοιχείου είναι η έλλειψη ουσιαστικής πρότασης του κινήματος για το ρόλο του εκπαιδευτικού, για την προαγωγή του δημόσιου σχολείου, για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Σε παλιότερες και απείρως πιο δύσκολες εποχές, οι συλλογικοί εκπαιδευτικοί θεσμοί όχι μόνο συγκροτούσαν μια συνεκτική και ολοκληρωμένη πρόταση, αλλά προσπαθούσαν και να την εφαρμόσουν, ενώ τώρα περνώντας στην άλλη πλευρά φτάνουμε στο σημείο να «κλείνουμε το μάτι» ακόμα και στις καταλήψεις των δημόσιων σχολείων ανάγοντάς τες ως μια μορφή ακτιβισμού, επί της οποίας θα λειτουργήσουν τα ρεύματα που έχουν ως αυτοσκοπό την όποια «κινητικότητα».
Αλλά μπορεί να υπάρξει εκπαιδευτικό κίνημα χωρίς συνολική πρόταση για το σχολείο; Το σχολείο δεν είναι μια βιομηχανική μονάδα, όπου το αντίστοιχο σωματείο θα οριοθετεί τη δράση του επί των εργασιακών και μόνο θεμάτων των εργαζομένων. Για να μιλήσεις για τα θέματα που αφορούν τον εκπαιδευτικό, αναγκαστικά θα αγκαλιάσεις τα θέματα του σχολείου!
Αλλά επί του συζητούμενου ζητήματος υπάρχει και συνέχεια και στα επιμέρους ζητήματα. Ας πάρουμε για παράδειγμα την αξιολόγηση. Στο σημείο αυτό οι τρεις μεγαλύτερες παρατάξεις είναι υπέρ της αξιολόγησης. Επιπλέον, υπάρχει ψηφισμένη παλιότερη θέση υπέρ της αξιολόγησης με έμφαση την εσωτερική αξιολόγηση, η οποία είναι – κατά τη γνώμη μου – επιστημονικά και εκπαιδευτικά άρτια. Παρόλα αυτά, εν τοις πράγμασι, το σκηνικό είναι το εξής: Αρνούμαστε κάθε φορά την όποια πρόταση του Υπουργείου. Και καλά μέχρι εδώ αλλά δεν προτείνουμε τη δική μας πρόταση, μήπως την εκμεταλλευτεί ο …αντίπαλος. Αλλά και όταν δεν προτείνει το Υπουργείο, δεν αναδεικνύουμε πρωτοβουλιακά τη δική μας πρόταση. Και έτσι είναι μια πρόταση – φάντασμα, αλλά ο τακτικισμός καλά κρατεί, όπως, επίσης, και η αποστασιοποίηση των εκπαιδευτικών από τέτοιες τεχνικές που θυμίζουν παραταξιακές επινοήσεις των φοιτητικών συνελεύσεων της πρώιμης μεταπολιτευτικής περιόδου.
Υπάρχει έλλειψη κουλτούρας διαλόγου και στο εσωτερικό του κινήματος αλλά και στη δημόσια έκφρασή του, αν και εδώ η κύρια ευθύνη είναι στην πλευρά του Υπουργείου και της πολιτείας που δεν έχουν αντίληψη συναίνεσης και ουσιαστικού διαλόγου και χρησιμοποιούν το διάλογο συχνά ως πρόσχημα και όχι ως μια ουσιαστική λειτουργία των θεσμών μιας δημοκρατικής πολιτείας.
Παλιότερα, το κίνημα πρωτοστατούσε στα ζητήματα των εκπαιδευτικών αλλαγών. Τώρα γίνεται το αντίθετο. Η βασική γραμμή πλεύσης είναι «να μην αλλάξει τίποτα». Βέβαια, έχει σημασία, προφανώς, και η πορεία των αλλαγών. Αλλά σε κάθε περίπτωση, η παραγωγή πολιτικής είναι εν τω γίγνεσθαι και η ζωή εξελίσσεται αδιαφορώντας για τα φοβικά σύνδρομα. Από πουθενά δεν τεκμηριώνεται η άποψη ότι, αν οχυρωθείς στο υπάρχον, το υπερασπίζεις καλύτερα. Στα αντίστοιχα ευρωπαϊκά κινήματα, η αντίληψη και η δράση είναι εξελισσόμενες και δυναμικές και αυτό εκφράζει καλύτερα τους εκπαιδευτικούς και τα αιτήματά τους.
Σε μια εποχή όπου μετασχηματίζονται σχεδόν τα πάντα (υπέρβαση του έθνους κράτους, διεθνοποίηση της οικονομίας, ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση κλπ κλπ), – όπου πρέπει να παρεμβαίνεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και όχι να ξορκίζεις την κρίση του καπιταλισμού σε αυτό-αναφορικά συστήματα (συμβούλια κλπ) – είναι δυνατόν να σταθείς με τα παλιά εργαλεία ανάλυσης;
Είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεις όλα αυτά τα γεγονότα με την αυτοτέλεια του «3 ή 4 ημέρες απεργίας το χρόνο», ανεξάρτητα αν συνδέεται αυτή η πρόταση με τους εκπαιδευτικούς – αυτή είναι η νέα αντίληψη των εικονικών απεργιών (!) – και με τη μη παραγωγή θέσεων που θα εκπηγάζουν από τον εκπαιδευτικό κόσμο; Δε νομίζω…

*Ο Νίκος Τσούλιας ήταν πρόεδρος της ΟΛΜΕ για αρκετά χρόνια στη δεκαετία 1990-2000

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ....ΓΡΑΦΕΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΡΑΦΕΙΣ ΤΟΥ!

2011-07-11T01:49:00.001+03:00

Στην απογραφή που έγινε το Μάη που μας πέρασε το κράτος απευθύνθηκε σε χιλιάδες νέους και άνεργους κατά το πλείστον και αυτοί ανταποκρίθηκαν με προθυμία υπολογίζοντας σε μια οικονομική ανάσα, που την είχαν μεγάλη ανάγκη. Οι άνεργοι και οι νέοι είναι οι κοινωνικές ομάδες που έχουν κάθε δίκιο να αγανακτούν και να εξοργίζονται με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αυτοί υφίστανται με τον πιο άγριο τρόπο τις συνέπειες της κρίσης και το κράτος οφείλει να τους βοηθήσει κατά προτεραιότητα έναντι οποιωνδήποτε άλλων ομάδων. Δυστυχώς όμως και εδώ η πολιτική μας εξουσία συλλαμβάνεται μικρόψυχη και κοντόμυαλη, καθώς δύο μήνες μετά δεν έχει εκπληρώσει το στοιχειώδες της χρέος που είναι η πληρωμή των δεδουλευμένων τους! Ακόμα κι αν στα ταμεία του κράτους δεν υπήρχε ούτε ένα ευρώ , όφειλαν να κάνουν τα αδύνατα δυνατά -να αποποιηθούν στην ανάγκη συμβολικά τους δικούς τους μισθούς- και να τους πληρώσουν. Πρώτα αυτούς και μετά οποιονδήποτε άλλον. Δε μπορούν να ζητούν εμπιστοσύνη στο κράτος και τους θεσμούς του από τους νέους , όταν το ίδιο το κράτος εμφανίζεται σαν κοινός "μπαταξής" απέναντί τους σε μια περίοδο που έχουν απόλυτη ανάγκη από τη βοήθειά του. Κάθε μέρα καθυστέρησης της πληρωμής τους είναι και μια μαχαιριά στην αξιοπιστία του κράτους και των πολιτικών που το διαχειρίζονται απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που είναι τα κατ΄ εξοχήν θύματα της κρίσης. .
Επιτέλους, δεν αντιλαμβάνεται κανείς τα στοιχειώδη;

ΠΟΛΙΤΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

2011-07-08T13:43:00.003+03:00

Δεκατέσσερις περίπου μήνες πριν (Μάϊος 2010) στην ανάρτησή μου με θέμα "ΠΟΛΙΤΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ" αναφέρθηκα στη σχέση των πολιτών και των πολιτικών και όλων αυτών με την πολιτική έχοντας στο μυαλό τις σκηνές που ζούμε σήμερα με τη στοχοποίηση των βουλευτών (ειδικά των κυβερνητικών) απο "αγανακτισμένους πολίτες" σε ολόκληρη τη χώρα. Επαναφέρω εκείνες τις σκέψεις μου θεωρώντας τες επίκαιρες , όσο ποτέ, καθώς οι σκηνές βίας και η απαξίωση των πολιτικών της χώρας μου θυμίζει ανθρώπους που χτυπούν επικίνδυνα το κεφάλι στον τοίχο μετά τη συνειδητοποίηση τραγικών τους λαθών. Συνήθως ο τοίχος μένει ανέπαφος, αλλά τα πρώτα που παραλύουν είναι τα πόδια ακόμα κι όταν το κεφάλι παραμείνει στη θέση του με κάποιους μώλωπες επι πλέον...
Αλίμονο, αν η κοινωνία μας δείξει ανοχή στην αυτοδικία και μάλιστα απέναντι σε ανθρώπους , που θεσμικά τουλάχιστον μας εκπροσωπούν. Όταν φτάσουμε στο σημείο (αν δεν φτάσαμε) πολιτικές δυνάμεις της χώρας να ανέχονται τέτοια φαινόμενα, αν δεν τα υποκινούν, τότε πια το (πολύχρωμο) φίδι του φασισμού θα κυκλοφορεί ελεύθερο ανάμεσά μας έχοντας σπάσει από καιρό το τσόφλι του αυγού του!
Όσοι θεωρούν ότι η χώρα βλάπτεται απο το υπάρχον πολιτικό δυναμικό έχουν τη δυνατότητα να το αλλάξουν, αλλά αυτό γίνεται με συγκεκριμένες διαδικασίες, που προβλέπονται απο το σύνταγμά μας και αφού πρώτα πείσουν τους περισσότερους ότι τους οδηγούν σε ένα καλύτερο μέλλον!

Προτείνω και μερικές άλλες ενδιαφέρουσες απόψεις για το θέμα της βίας ΕΔΩ (Παύλος Τσίμας στα ΝΕΑ) και ΕΔΩ (Τάκης Θεοδωρόπουλος στα ΝΕΑ)

ΕΝΑΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ...

2011-06-18T02:14:00.005+03:00

Από την εκπομπή "Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ" με το Μίμη Ανδρουλάκη.

Η Ελλάδα των δανείων

15 Ιουνίου 2011

ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΧΘΕΣ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΩΜΑΙΟΥ*

Για 187 χρόνια η Ελλάδα ζει µε ξένα δάνεια και µε χρεοκοπίες. Πριν από 80 χρόνια ο καθηγητής Ανδρέας Ανδρεάδης έγραφε: «Η ιστορία της δηµόσιας οικονοµίαςτου νεώτερου ελληνικού κράτους είναι εν πολλοίς η ιστορία του δηµόσιου χρέους».
Η ιστορία του δανεισµού άρχισε πριν από τη συγκρότηση του νεώτερου ελληνικού κράτους.
Συγκεκριµένα το 1824, όταν ο απελευθερωτικός αγώνας βρισκόταν σε κρίσιµη φάση. Ηταν άµεση η ανάγκη εξοπλισµών και κυρίως η ενίσχυση του στόλου. Ο τότε πρόεδρος του Εκτελεστικού, ο αγγλόφιλος Γεώργιος Κουντουριώτης, προσέφυγε στους «προστάτες» Αγγλους, οι οποίοι πρόθυµα χορήγησαν δύο δάνεια, µε το αζηµίωτο βέβαια. ∆εν τα έδωσαν για να ενισχύσουν τον αγώνα εναντίον των Τούρκων, διότι τότε η Αγγλία υποστήριζε το δόγµα της ακεραιότητας της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας. Στόχευε όµως να εκτοπίσει από την «προστασία» τη Γαλλία και τη Ρωσία,όπως και τελικά πέτυχε!
Ληστρικοί βέβαια ήτανκαι οι όροι του δανείου.
*Ο Γιώργος Ρωµαίος είναι δηµοσιογράφος και ιστορικός (πρόσφατα εκδόθηκαν και κυκλοφορούν οι δύο πρώτοι τόµοι της «Περιπέτειας του Κοινοβουλευτισµού στην Ελλλάδα 1844-1940»)
∆άνεια και χρέη: η Ιστορία επαναλαµβάνεται ….
πρώτο δάνειο πουπήρε η Ελλάδα από τους Αγγλους ήταν ονοµαστικής αξίας 800.000 λιρών, αλλά µόνο 308.000 λίρες και εφόδια αξίας11.900 λιρών δόθηκαν στην Ελλάδα. Από το δεύτερο δάνειο, το 1825, ονοµαστικής αξίας 2.000.000 λιρών,εισπράχθηκαν µόνο 1.100.000. Κρατήθηκαν για προηγούµενα δάνεια 529.000 λίρες και τα υπόλοιπα για τόκους, µεσιτικά και έξοδα!
Αξίωσαν όµως οι δανειστές µαςκαι εγγυήσεις. ∆εν ζήτησαν εκποίηση δηµόσιας περιουσίας,διότι ουδείς θα αγόραζε από µια σε επανάσταση τουρκοκρατούµενη χώρα. Σατανικά ευφυές το «παιχνίδι» των Αγγλων! Ζήτησαν και τους παραχωρήθηκε εγγύηση «επί της γης και των φθαρτών κτηµάτων του Εθνους». Εάν δεν έφθανε στην ολοκλήρωσή της η ελληνική επανάσταση, θα «τα βρίσκαν» µε τους Τούρκους. Εάν απελευθερώνονταν η Ελλάδα, θα εµφανίζονταν ως οι «µεγάλοι ευεργέτες» και οι µόνοι «προστάτες».
Ατυχώς από τα πρώτα αυτά δάνεια καταγράφεται η ανικανότητα τίµιας και επωφελούς διαχείρισης των δανείων. Απόαυτά ταδάνεια 156.000 λίρες εστάλησαν στην Αµερική για την κατασκευή δύο ατµοκίνητων φρεγατών.
Συνωµοσία
Τραπεζίτες και ναυπηγοί συνωµότησαν, κατά τους «Τάιµς της Νέας Υόρκης», µε τον Μεχµέτ Αλή της Αιγύπτου να καθυστερήσει η ναυπήγηση. Τελικά, έπειτα από προσφυγή της Ελλάδας και στο Κογκρέσο, παραδόθηκε µια κορβέτα, η «ΕΛΛΑ∆Α», την οποία πυρπόλησε ο Μιαούλης όταν ξέσπασε το κίνηµα κατά του Καποδίστρια!
Από τα έξι πλοία που επρόκειτο να ναυπηγηθούν στην Αγγλία, το «Καρτερία» έφθασε στην Ελλάδα «εις κακήν κατάστασιν» ύστερα13 µήνες, τον Σεπτέµβρη του 1926, το «Ακαταµάχητος» κάηκε στον Τάµεση και το «Επιχείρησις», όταν ανοίχτηκε στη θάλασσα, κινδύνευσε να βουλιάξει γιατί έσκασαν τα καζάνια. Από τα τρία µικρότερα έφθασε µόνο το «Ερµής» µε χαλασµένη µηχανή. Τυχαίο;
Ο,τι έµεινε από τα δύο δάνεια διατέθηκαν στον «εσωτερικό αγώνα» για τον έλεγχο της εξουσίας. Ο Ανδρέας Ζαΐµης είχε αντιληφθεί τις προθέσεις των Κουντουριώτηδων και έγραφε στον Λόντο: «Το δάνειο οσονούπω εµβαίνει εις χείρας της διοικήσεως, ώστε δεν πρέπει να πάρωµεν τα πράγµατα εν αργοπορία… Ο καιρός είναι κρίσιµος, ο πρόεδρος (Κουντουριώτης)
οποίων φρονηµάτων έγινε γνωστός, οι νησιώτες διά τα ίδια τα τέλη, ότι θέλουν τον µηδενισµόν των εχόντων λόγον Πελοποννησίων… Επειδή µόνο εµάς στοχάζονται, µας θέλουν και διά τα πρώτα θύµατα».
Ο ιστορικός Κ.Παπαρρηγόπουλος γράφει «…η αγγελίατης αλληλοδιαδόχου αφίξεως των δόσεων αυτού (του δανείου) ηύξανεν τον περί της κατοχής της εξουσίαςπόθον και ο πόθος ούτος απέληξε βαθµηδόν εις τον δεύτερον εµφύλιον πόλεµον!».
O Καποδίστριας
Οταν ο Καποδίστριας έφθασε στο Ναύπλιο, τον Ιανουάριο του 1828, είχε ήδη σηµειωθεί (1827) η πρώτη χρεοκοπία λόγω αδυναµίας καταβολής των τοκοχρεολυσίων. Ο κυβερνήτης εγνώριζε την κατάσταση. Προσπάθησε να πετύχει ένα νέο δάνειο, αλλά όλες οι πόρτες ήταν κλειστές και για πολιτικούς λόγους. Αγγλοι και Γάλλοι τον θεωρούσαν «άνθρωπο του τσάρου».
Ο αρµόδιος για τα οικονοµικά Π. Λιδωρίκης τον ενηµέρωσε ότι «όχι µόνο χρήµατα δεν υπάρχουν εις το
Τα µείο, αλλά ούτε και Ταµείο υπάρχει, διότι δεν υπήρξε ποτέ!». Το «Ταµείο» άνοιξε µε 50.000 γαλλικά φράγκα, κατά το µεγαλύτερο µέρος από την προσωπική εισφορά του κυβερνήτη καισυνδροµή οµογενών και φιλελλήνων… Με τον ερχοµό του νεαρού βαυαρού βασιλιά Οθωνα το 1833, οι «προστάτες» αποφάσισαν να στηρίξουν τον «εκλεκτό» τους και πρόσφεραν δάνειο 60 εκατ. γαλλικών φράγκων. Τα 33 κρατήθηκαν για την αποπληρωµή των «δανείων της Ανεξαρτησίας», τα 12,5 εκατ. δόθηκαν στην Τουρκία για την «εξαγορά» (!) επαρχιών της Αττικής, της Εύβοιας και µέρους της Φθιώτιδος. Οι πιστωτές οδήγησανγια δεύτερη φορά την Ελλάδα, το 1843, σε χρεοκοπία.
«Θέλει την τέχνη της και η χρεοκοπία»
Η ιστορία των δανείων θα συνεχιστεί µε κύριους πιστωτές τη Hambro του Λονδίνου, την Banque de Paris, την Brleishrober του Βερολίνου και την Τράπεζα της Κωνσταντινούπολης του Ανδρέα Συγγρού. Εχουµε δώσει το όνοµά του στη γνωστή λεωφόρο. Ευεργέτης, αλλά δεν κέρδισε και λίγα από το παιχνίδι των πιστωτών µας. Εξελέγη και βουλευτής την περίοδο Τρικούπη, στον οποίο, µετά την πτώχευση, είπε το αµίµητο«και η χρεοκοπία θέλει την τέχνη της». Στα χέρια ελλήνων κεφαλαιούχων βρισκόταν το 15% µε 30% των τίτλων.
Από το 1879 µέχρι και το 1893 συνήφθησαν 9 δάνεια (τα 8 επίΤρικούπη) ύψους 643.00
0.000
χρυσών φράγκων. Εισπράχθηκαν µόνο 463εκατοµµύρια και καταβλήθηκαν 455 εκατοµµύρια για τοκοχρεολύσια. Γεγονός όµως είναι ότι τα δάνεια επί Τρικούπη αξιοποιήθηκαν και δεν σπαταλήθηκαν. Ολοκληρώθηκε η διώρυγα της Κορίνθου. Κατασκευάστηκαν 907 χιλιόµετρα σιδηροδροµικών γραµµών και 1.446 αµαξιτών δρόµων. Αυξήθηκαν οι επενδύσεις και διευρύνθηκε η οικονοµία, αυξήθηκαν οι εξαγωγές, συγκροτήθηκαν αστικά κέντρα και µετατράπηκε η Αθήνα σε σύγχρονη πόλη. Το Ναυτικό ενισχύθηκε µε τα σύγχρονα σκάφη «Υδρα»,«Σπέτσες» και «Ψαρά». ∆εν πρόλαβε να πραγµατοποιήσει το όραµά τουγια τη ζεύξη του Ρίου µε τον Αντίρριο. Θα υλοποιηθεί ύστερα από 110 χρόνια και η γέφυραθα φέρει το όνοµά του.
Από το «∆υστυχώς επτωχεύσαµεν», στην επικράτηση του Γουλιµή
Τ ο 1885 διαδέχθηκε τον Τρικούπη (1882-85) ο Θεόδωρος ∆ηλιγιάννης, ο οποίος δεν µπόρεσε να ανταποκριθεί στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων από τα δάνεια του Τρικούπη, διότι οι πόρτες για νέο δάνειο ήταν κλειστές. Τις εκλογές του 1892 ο Τρικούπης επανέρχεται στην εξουσία και αναζητεί νέο δάνειο. Ταυτόχρονα θα επιβάλλει νέους φόρους σε πολλά είδη και το πετρέλαιο. Η αντιπολίτευση και ο φιλικός της Τύπος θα εκµεταλλευτούν τη νέα φορολογία και θα «κοσµήσουν» τον Τρικούπη µε σχετικά προσωνύµια «Φοροµπήχτης», «Πετρέλαιος» και ανάλογες γελοιογραφίες… Επιτυγχάνειόµως απότην Αγγλίαδάνειο 3.500.000 λιρών, ικανό να στηρίξει τα ελληνικά οµόλογα και να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Η συµφωνία προέβλεπε την κύρωσή της µε βασιλικό διάταγµα σε οκτώ µέρες. Η αντιπολίτευση αντέδρασε και ζήτησε κύρωση από τη Βουλή.
Οι Αγγλοι αρνήθηκαν, αλλά και ο βασιλιάς Γεώργιος αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό διάταγµα. Κρατούσε η «βεντέτα» από τότε που ο βασιλιάς υποχρεώθηκε να υιοθετήσει την «αρχή της δεδηλωµένης» για τον διορισµό κυβέρνησης. Ο Τρικούπης απέφευγε τη σύγκρουση ακόµη και για τη σπάταλη ζωή της βασιλικής οικογένειας και τις συχνές επισκέψεις του βασιλιά στα καµαρίνια της διάσηµης ηθοποιού Σάρας Μπερνάρ. Είχε όµως και επενδύσει σε ελληνικά χρεόγραφα ο Γεώργιος και έπαιζε παρέα µε τους άλλους κερδοσκόπους.
Ο κουµπάρος
Τη διαχείριση είχε αναλάβει ο κουµπάρος του Συγγρού, Νικόλαος Θων, ο οποίος είχε τεράστια έκταση στη συµβολή Αλεξάνδρας και Βασιλίσσης Σοφίας. Εγραψε τότε ο κορυφαίος δηµοσιογράφος Βλάσης Γαβριηλίδης «Απελπισθέντες (ανακτορικοί και αντιπολίτευση) να καταστρέψουν έναν άνδρα, ενόµισαν ευκολότερον να καταστρέψουν το Εθνος».
Η άρνηση του βασιλιά να εγκρίνει το δάνειο οδηγεί τον Τρικούπη σε παραίτηση τον Μάιο 1892. Τον διαδέχεται κυβέρνηση Ράλλη και Σωτηρόπουλου, η οποία έπειτα από λίγους µήνες θα παραιτηθεί. Θα κληθεί και πάλι ο Τρικούπης για να «διαχειριστεί» τη χρεοκοπία. Τον ∆εκέµβριο 1893 θα δηλώσει στη Βουλή ότι το κράτος αδυνατεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς τα εξωτερικά δάνεια και ότι τα τοκοµερίδια θα πληρωθούν κατά 30%. Στη συνεδρίαση εκείνη αποδίδεται και η ιστορική φράση «Κύ ριοι, δυστυχώς… επτωχεύσαµεν». Στα πρακτικά δεν υπάρχει. Κατά µια εκδοχή η φράση ελέχθη εκτός Βουλής και απευθυνόταν στους δανειστές. Ο Συγγρός, ο οποίος µετείχε στη συνεδρίαση ως βουλευτής, υποστηρίζει στα «Αποµνηµονεύµατά» του ότι την «άκουσε µε τα ίδια του τα αυτιά». Ανεξάρτητα εάν ειπώθηκε στη Βουλή ή όχι, η φράση αυτή έµεινε στην Ιστορία. Οι οµολογιούχοι, µε πρωτοπόρους τους Γερµανούς, αξιώνουν αύξηση του ποσοστού. Αρχίζουν επίπονες διαπραγµατεύσεις µε αντιπροσώπους των οµολογιούχων, οι οποίες καταλήγουν σε έναν συµβιβασµό, ο οποίος απορρίπτεται από τα κοµιτάτα των οµολογιούχων.
Παρεµβαίνουν οι κυβερνήσεις και ζητούν επανάληψη των διαπραγµατεύσεων µε πρόσθετο αίτηµα τον έλεγχο όλων των κρατικών εσόδων. Ο Τρικούπης αρνείται και επιµένει στην εφαρµογή της απόφασης που είχαν συµφωνήσει οι εκπρόσωποι των οµολογιούχων. Θεωρεί ότι ακόµη και η συζήτηση τέτοιων όρων οδηγεί σε υποθήκευση της ανεξαρτησίας της χώρας.
Υπήρχαν, όµως, οι «πρόθυµοι», τα Ανάκτορα και η αντιπολίτευση µε ηγέτη τον ∆ηλιγιάννη.
Το 1885 και το 1890 ανέτρεψαν τον Τρικούπη µε συνθήµατα «Κάτω οι φόροι» και «Κάτω ο τύραννος». Στις 8 Ιανουαρίου 1895 οι αντικυβερνητικοί οργάνωσαν συγκέντρωση διαµαρτυρίας στο Πεδίον του Αρεως, µε αφορµή την επιβολή φόρου στα ακίνητα, και οι φιλοκυβερνητικοί στο κέντρο της Αθήνας. Στη συγκέντρωση των αντικυβερνητικών εµφανίστηκε έφιππος ο διάδοχος Κωνσταντίνος, ακολουθούµενος από τον φρούραρχο και πλήθος αξιωµατικών. Προκλητική η παρέµβαση των Ανακτόρων. Ο Τρικούπης δεν µπορούσε να ανεχθεί αυτή την πρόκληση. Αποφάσισε να ζητήσει διευκρινίσεις από τον βασιλιά. Πριν ανέβει όµως στα Ανάκτορα, συγκάλεσε τη Βουλή. Η αντιπολίτευση δεν µετείχε, µε την ελπίδα ότι δεν θα είχε απαρτία και ο Τρικούπης θα παραιτείτο. Οι ελπίδες της διαψεύστηκαν. Και απαρτία υπήρξε και επιβεβαιώθηκε ότι η πλειοψηφία στηρίζει τον Τρικούπη. Η συνάντηση µε τον βασιλιά απέδειξε ότι η παρουσία του διαδόχου στην αντικυβερνητική συγκέντρωση ήταν προσχεδιασµένη. Ο Τρικούπης έθεσε θέµα λειτουργίας των θεσµών. Αλλά ο Γεώργιος Α΄ κάλυψε απόλυτα τον διάδοχο. Ουσιαστικά υποδεικνυόταν στον Τρικούπη να παραιτηθεί. Ο βασιλιάς δεν τόλµησε να ορίσει διάδοχο τον ∆ηλιγιάννη. Απευθύνθηκε στον γηραιό ναύαρχο Κανάρη, ο οποίος έθεσε ως όρο τη διεξαγωγή εκλογών για Εθνοσυνέλευση για αλλαγή του Συντάγµατος. Ο Γεώργιος δεν δέχθηκε και έδωσε την εντολή σε έναν άλλο ∆ηλιγιάννη, τον Νικόλαο, εξάδελφο του Θεόδωρου, ο οποίος υπηρετούσε πρεσβευτής στο Παρίσι.
Οι εκλογές
Τον Απρίλιο του 1895διεξήχθησαν εκλογές που χαρακτηρίστηκαν από τροµοκρατία, βία και εξαγορές ψηφοφόρων. Νικητής αναδείχθηκε ο Θ. ∆ηλιγιάννης. Στο Μεσολόγγι µε τρεις ψήφους ο περίφηµος Γουλιµής απέκλεισε τον Τρικούπη από τη Βουλή. Εµεινε στην Ιστορία η πικρόχολη φράση του«Ανθ’ηµών, λοιπόν, βουλευτής ο κύριος Γουλιµής. Καληνύχτα σας». Ο Χαρίλαος Τρικούπης, ένας από τους λίγους µεγάλους και δηµιουργικούς πολιτικούς ηγέ

Η αντιπολίτευση και ο φιλικός προς αυτήν Τύπος θα εκµεταλλευτούν τη νέα φορολογία και θα «κοσµήσουν» τον Τρικούπη µε σχετικά προσωνύµια «Φοροµπήχτης», «Πετρέλαιος» και ανάλογες γελοιογραφίες

τες από την ίδρυση του νεώτερουελληνικού κράτους, στη µακρά διαδροµή του «στολίστηκε» µε πλήθος υβριστικών ή ειρωνικών χαρακτηρισµών: Τύραννος, Φοροµπήχτης, Μογγόλος. Ξένος, Αγγλος, Εγγλέζικο Κεφάλι,Μιλόρδος και άλλα. Μετά τις εκλογές έφυγε στη Γαλλία, όπου πέθανε έπειτα από έναν χρόνο. Λίγα χρόνια αργότερα στη Γαλλίαθα πεθάνει και ο µέγας εθνικός ηγέτης Ελευθέριος Βενιζέλος… Για τη συµπεριφορά των Ανακτόρων και των πολιτικών αντιπάλων έναντι του Τρικούπη στην κρίσιµη εκείνη περίοδο είναι χαρακτηριστικό το ειρωνικό σχόλιοτης γαλλικής εφηµερίδας «Temps»: «Η διαγωγήµερικών πολιτικών κύκλων και της Αυλής θυµίζει τη µερίδα εκείνη των Αθηναίων που έδινε σήµατα από την κορυφή του Υµηττού στους Πέρσες γιανα τους καθοδηγήσει πού ήταν καταλληλότερο µέρος για την απόβασή τους!».
∆ιεθνής Οικονοµικός Ελεγχος
Η ήττα της Ελλάδος στον πόλεµο µε την Τουρκία το 1897 άνοιξε τον δρόµο για την επιβολή του ∆ιεθνούςΟικονοµικού Ελέγχου. Ο∆ηλιγιάννης ζήτησε από τις Μεγάλες ∆υνάµεις (Αγγλία, Γαλλία,Ρωσία, Γερµανία,Ιταλία και Αυστρία) να µεσολαβήσουν για τη σύναψη ανακωχής µε τηνΤουρκία. Αµεση ηανταπόκριση στο αίτηµα και µε προθυµία δέχθηκαν να προσφέρουν και νέο δάνειο µε τον όρο τον απόλυτο έλεγχο της οικονοµίας.
Στην προκαταρκτική συνθήκη ειρήνης αναφέρονταν τα εξής: «Ο σχετικός διά την διευκόλυνσιν της ταχείας πληρωµής της αποζηµιώσεως (στην Τουρκία) διακανονισµός θέλει να γίνη συναινέσει των ∆υνάµεων κατά τρόπον µη θίγοντα κεκτηµένα δικαιώµατα των παλιών δανειστών της Ελλάδος, κατόχων οµολογιών του ελληνικού δηµοσίου χρέους. Προς τον σκοπόν τούτον θέλει ιδρυθή εν Αθήναις ∆ιεθνής Επιτροπή εξ αντιπροσώπων των µεσολαβησασών ∆υνάµεων».
Ο νόµος για τα έσοδα
Τον Οκτώβριο του 1897 ψηφίστηκε ο σχετικός νόµος, ο οποίος όριζε και τις πηγές εσόδων που θα ήλεγχε ο ∆ΟΕ. Συγκεκριµένα: τα µονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιόχαρτων. σιγαρόχαρτου και ναξίας σµυρίδος. Εάν δεν επαρκούσαν τα έσοδα από αυτές τις πηγές, θα παραχωρούνταν τα έσοδα από τους δασµούς στα Τελωνεία Λαυρίου, Πατρών, Βόλου και Κερκύρας. Με τον ίδιο νόµο παραχωρούνταν στον∆ΟΕ η εποπτεία των υπηρεσιών που ήταναρµόδιες για την είσπραξη αυτών των εσόδων µε δικαίωµα απολύσεων, προσλήψεων, µεταθέσεων και προαγωγών των υπαλλήλων.
Μετά την ψήφιση του νόµου εγκρίθηκε η παροχή δανείου 170 εκατοµµυρίων φράγκων, το οποίο αναλώθηκε για τις αποζηµιώσεις προς την Τουρκία, την κάλυψη του ελλείµµατος της χώρας και την εξόφληση κυµαινόµενου χρέους σε χρυσό. Με τηνεκροή του δανείου άρχισε και ο ∆ιεθνής Οικονοµικός Ελεγχος. Η αρχική ονοµασία του οργανισµού ελέγχουήταν ∆ιεθνής Επιτροπή Ελέγχου και ύστερα από έναν χρόνο µετονοµάστηκε σε ∆ιεθνήΟικονοµικό Ελεγχο (∆ΟΕ).
Επικεφαλής της Επιτροπής είχε οριστεί ο Βρετανός Εδουάρδος Λο. ∆ικαιολογηµένα προκαλεί ερωτηµατικά η θέα του ονόµατός του στην οδό µεταξύ της Τραπέζης της Ελλάδος και της Αγροτικής Τράπεζας, από την Πανεπιστηµίου µέχρι τη Σταδίου. Υπάρχει όµως µια εξήγηση.
Η Επιτροπή συνέβαλε στην εξυγίανση των δηµοσιονοµικών της χώρας, προστάτευσε τη χώρα από την κλεπτοκρατία της εποχής, µε αποτέλεσµα οι επόµενοι επτά προϋπολογισµοί να ισοσκελιστούν και να δηµιουργηθεί πρωτοφανής ανάπτυξη, που άνοιξε τον δρόµο στην πολιτική µεταρρύθµιση του 1909 µετον ερχοµό του Βενιζέλου και τους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέµους.
Ο Εδουάρδος Λο παντρεύτηκε την αδελφή του αρχιστράτηγου της ήττας στη Μικρά Ασία Χατζηανέστη και παρέµεινε στην Ελλάδα. Αλλωστε και ο ∆ιεθνής Οικονοµικός Ελεγχος κράτησε σχεδόν µισό αιώνα, ώς τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο … Η στάση πληρωµών
Η παγκόσµια οικονοµική κρίση του 1929 βρήκε την Ελλάδασε σχετικά καλή οικονοµική και δηµοσιονοµική κατάσταση. Τελούσε όµως υπό την «εποπτεία» της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία είχε εγγυηθεί ταδάνεια του ∆ηµοσίου. Πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος µετά τη βαριά ήττα του 1920, επανήλθε πανηγυρικά στην εξουσία µετά τις εκλογές του 1928. Επέπρωτο όµως να κλείσει η ιστορική πολιτική πορεία του µε στάσηπληρωµών. Το κράτος δεν είχε δυνατότητα να εξοφλεί τα τοκοχρεολύσια στους δανειστές του… Οπως και στην περίπτωση του Τρικούπη ο βα σιλιάς, ο Κωνσταντίνος τότε θα είναι ο υπαίτιος να χαθεί πίστωση από την Αµερική 33 εκατοµµυρίων δολαρίων, η οποία πιθανόν να απέτρεπε τη στάση πληρωµών. Είναι προφανές ότι ο Κωνσταντίνος ήθελε να πάρει «εκδίκηση» για την αποµάκρυνσή του από τον θρόνο από τον Βενιζέλο µετά το κίνηµα της Θεσσαλονίκης το 1917.
Η δραχµή τότε ήταν συνδεδεµένηµε τη λίρα Αγγλίας. Τον Σεπτέµβριο του 1931 η Αγγλία, λόγω συνεχών υποτιµήσεων και διαρροής µεγάλων ποσοτήτων χρυσού στις ΗΠΑ, αποφάσισε να αποδεσµεύσει τη λίρα από τον «κανόνα χρυσού». Ο Βενιζέλος δεν ακολούθησε την Αγγλία, επιβάλλοντας την αναγκαστική κυκλοφορία της δραχµής. Περιόρισε µόνο την αγορά και πώληση συναλλάγµατος και έκλεισε προσωρινά το Χρηµατιστήριο.
Το συνάλλαγµα
Παρά την «προσωπικήν διαβεβαίωσιν προς τον ελληνικόν λαόν» ότι θαδιατηρηθεί «η ακεραιότητα τουεθνικού νοµίσµατος»,σε οκτώ µήνες τοσυνάλλαγµα τηςΤραπέζης της Ελλάδος ύψους 85 εκατοµµυρίων δολαρίων εξανεµίστηκε. Μόνη λύση ο δανεισµός. Τον Ιανουάριο του 1932 ο Βενιζέλος µετέβη στη Ρώµη, το Παρίσι και το Λονδίνο σε αναζήτηση δανείου. Επέστρεψε µε άδεια χέρια. Οι κυβερνήσεις τηςΓαλλίας και της Αγγλίας συνέχιζαν τη «βεντέτα» µε τον Κωνσταντίνο. Είχαν δηλώσειότι εάν ο Κωνσταντίνος θα επέστρεφε στον θρόνο θα διέκοπταν την οικονοµική ενίσχυση… Μετά την επιστροφή του ο Βενιζέλος συνειδητοποίησε το αδιέξοδο. Ζήτησε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, προς τους οποίους πρότεινε τη συγκρότηση οικουµενικής κυβέρνησης. ∆ιαφώνησε ο αρχηγόςτου Λαϊκού Κόµµατος Π. Τσαλδάρης µε το επιχείρηµα ότι η οικουµενική «θα έφθειρεν όλον τον πολιτικόν κόσµον προς όφελος των πολεµίων του κοινωνικού καθεστώτος». Η αναφορά όµως στο παρελθόν και στην εκτέλεση των Εξι αποκάλυπτε την απόφαση του Τσαλδάρη να αποφύγει κάθε µορφής συνεργασίας µε τους Φιλελευθέρους.
Θα ακολουθήσει συζήτηση στη Βουλή, κατά την οποία Βενιζέλος και Τσαλδάρης θα «αναµοχλεύσουν» µε αλληλοκατηγορίες το παρελθόν. Ο Βενιζέλος θα αναφερθεί στο ιστορικό της απώλειας των αµερικανικών πιστώσεων µε ευθύνη του βασιλιά Κωνσταντίνου. Η αµερικανική κυβέρνηση διεµήνυσε στην ελληνική ότι η συµφωνία υπογράφηκε το1918 µε βασιλιά τον Αλέξανδρο. Για νααποδεσµευθούν οι πιστώσεις, πρέπει να σταλεί επίσηµη ανακοίνωση ότι ο βασιλιάς Κωνσταντίνος επανήλθε στον θρόνο του. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε µε το αιτιολογικό ότι και το 1918 αυτός ήταν βασιλιάς και ότι ο Αλέξανδρος ήταν εκπρόσωπός του! Οταν το 1922ανήλθε στον θρόνο ο Γεώργιος, δέχθηκε να σταλεί στην αµερικανική κυβέρνηση η σχετική ανακοίνωση. Ηταν πλέον αργά. Κατά τον Βενιζέλο «οι ατυχείς υπουργοίετοίµαζαν σακούλαν να βάλωµεν εξ και ήµισυ εκατοµµύρια χρυσάς λίρας ή33,5 εκατοµµύρια δολλάρια χρυσά». Η απάντηση όµως των Αµερικανών ήταν ότι ο σχετικός νόµος είχε λήξει! Η αντιπαράθεση µε «αναµόχλευση» του παρελθόντος συνεχιζότανµε συµµετοχή και του Τύπου. Αλλά και η οικονοµική κατάσταση έπαιρνε την κατηφόρα. Τον Απρίλιο 1932 ο Βενιζέλος παρέστη προσωπικά σε έκτακτη συνεδρίαση του Συµβουλίου της Κοινωνίας των Εθνών. Εξήγησε ότι έχουν εξαντληθεί όλα τα εθνικά περιθώρια γιααντιµετώπιση της κρίσης και ζήτησε δάνειο 50 εκατ. δολαρίων και τετραετή ή πενταετή αναστολή της εξυπηρέτησης των παλαιών δανείων. Το Συµβούλιο δέχθηκε µόνο την αναστολή πληρωµής των τοκοχρεολυσίων για έναν χρόνο µε τον όρο ότι το ισόποσο σε δραχµές θα παρέµενε δεσµευµένο στην Τράπεζα της Ελλάδος. Η κήρυξη προσωρινού χρεοστασίου ήταν αναπόφευκτη όπως και η αναγκαστική κυκλοφορία της δραχµής. ∆ιαφώνησε όµως ο υπουργός Οικονοµικών, προσωπικός φίλος του Βενιζέλου Γ. Μαρής. Οπως και άλλοι υπουργοί πίεζαν τον Βενιζέλο να προσφύγει σε εκλογές, ώστε το χρεοστάσιο και η άρση της σταθεροποίησης να µη βαρύνουν προεκλογικά το Κόµµα των Φιλελευθέρων (τακτική που ακολούθησε ο Κ. Καραµανλής το 2009). Ο Βενιζέλος επέµενε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας, όπως διακηρύσσει σήµερα ο Γεώργιος Παπανδρέου.
20.000 σταυροί!
Αντικαταστάτης του Γ. Μαρή ορίστηκε ο καθηγητής του Πανεπιστηµίου Αθηνών και τότε σύµβουλος της Τραπέζης της Ελλάδος Κυριάκος Βαρβαρέσος, ο οποίος κατέθεσε νοµοσχέδιο για τη νοµισµατική πολιτική, η οποία εφαρµόστηκε µέχρι το1940 αλλά και µετά τον πόλεµο. Η αναστολή πληρωµής του τοκοχρεολυσίου, η αναγκαστική κυκλοφορία της δραχµής, οι µειώσειςµισθών και αµοιβών και η µείωσητων δαπανών του ∆ηµοσίου δεν απέτρεψαντην καθοδική πορεία της οικονοµίας.
Στις εκλογέςτης 25ης Σεπτεµβρίου 1932 η αντιβενιζελική παράταξη δεν εισέπραξε και πολλά απότην έντονη πολεµική κατά του Βενιζέλου για την οικονοµική κρίση. Το 33,03% του 1928 έγινε 35,39%. Ελαφράαυξηµένο το ποσοστό του Κόµµατος των Φιλελευθέρων από το 31,63% στο 33,42%. Ο Βενιζέλος ήταν στόχος και των οκτώ κοµµάτων που µετείχαν στις εκλογές, από το Λαϊκό µέχρι το ΚΚΕ. Στον Πειραιά ο Βενιζέλος εξελέγη µε 20.000 σταυρούς, ενώ οι 10 συνυποψήφιοί του συγκέντρωσαν µόλις 2.000 σταυρούς! Η δηµοκρατική παράταξη είχε διασπασθεί.
Το Κόµµα των Φιλελευθέρων είχε 99 βουλευτές και ο κύριος αντίπαλος, το Λαϊκό, 95. Ο Βενιζέλος επανέφερε την πρόταση για οικουµενική κυβέρνηση «για να καταπαύση ο πολιτικός ανταγωνισµός και να δηµιουργηθή η ατµόσφαιρα εκείνη εντός της οποίας δύναται να ληφθή κάθε ριζικόν µέτρον, οιονδήποτε αντιδηµοτικόν, το οποίον επιβάλλουν οι περιστάσεις, χωρίς να διαβληθή εκ κοµµατικού ανταγωνισµού».
Ο Τσαλδάρης απέρριψε την πρόταση χαρακτηρίζοντας την οικουµενική «εντελώς ανώµαλον διά το κοινοβουλευτικόν ηµών πολίτευµα». Επειτα από διαβουλεύσεις 15 ηµερών και δύο συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών µε τον πρόεδρο Ζαΐµη συµφώνησαν όλοι να στηρίξουν κυβέρνηση υπό τον Π. Τσαλδάρη. Ο Βενιζέλος είχε και ιδιαίτερη συνάντηση µε τον Τσαλδάρη, προς τον οποίο δήλωσε ότι οι Φιλελεύθεροι θα έδιναν ψήφο εµπιστοσύνης και θα ψήφιζαν την επιβολή νέων φόρων και περικοπή δαπανών!
Το συµφέρον της χώρας πάνωαπό το κοµµατικό. Και µάλιστα σε µια χρονική περίοδο που δεν είχε κλείσει τοχάσµα του εθνικού διχασµού και το πολιτειακό.
Οι προτάσεις
Οπως και σήµερα και στην περίοδο Τρικούπη ακούγονταν προτάσεις για στάση πληρωµών, έχει, νοµίζω, ενδιαφέρον ένα µικρό απόσπασµα από τη σχετική συζήτηση στη Βουλή τον Ιανουάριο 1893. Ο βουλευτής της αντιπολίτευσης στον Τρικούπη Αθανάσιος Ευταξίας αντιδρά έντονα όταν κάποιος βουλευτής προτείνει στάση πληρωµών: «Εις την χρεοκοπίαν περιέπεσαν µέχρι τούδε έθνη, άνευ εθνικών παραδόσεων, άνευ εθνικής αποστολής, άνευ µέλλοντος… Θέλετε να εξοµοιωθή προς αυτάς η Ελλάς, η έχουσα τόσον ευκλεείς εθνικάς παραδόσεις; Ελπίζω, κύριοι, ότι αν τολµήση τις πάλι να προβάλη ενταύθα µε το απαίσιον τούτο πρόγραµµα, η Βουλή σύσσωµος θα εξεγερθή και θ’αποστοµώση τον ασεβή, τον βέβηλον εκείνον, όστις θα εξέφραζε εκ νέου την τοιαύτην κατά της Πατρίδος ύβριν».
Κάποιος βουλευτής τον διακόπτει και τον κατηγορεί για «ελληνοκοπία». Ο Ευταξίας απαντά: «Ελληνοκοπία του χειρίστου είδους είναι όταν έρχεται τις και θέλη να εξεγείρη και υποθάλψη τα ταπεινότατα και αγενέστατα των ενστίκτων του λαού, όταν λέγη προς αυτόν: Εδανείσθης τα χρήµατα των άλλων, καταχράσθητι αυτά, γενού επιλήσµων των υποχρεώσεών σου προς τους δανειστάς, γενού επιλήσµων του καθήκοντός σου».
Και αντίλογος από την εφηµερίδα «Παλιγγενεσία». Γράφει: «Σεις οι µονοπωλιακοί πατριώται φωνάζετε κατά της χρεοκοπίας… Ουδέν ευκολότερον του να κάµνει κανείς τον µεγαλοπρεπή και τον υπερήφανον και να κραυγάζη άνευ δανείου και χρεοκοπίας… Αφήστε τας πατριωτικάς εξάρσεις και την ατίµωσιν της πατρίδος και την άτιµον χρεοκοπία και τους προδότας χρεοκόπους και άλλα κενολογήµατα… Τοιούτοι προδόται ωφελούν την πατρίδα παρά η αερώδης φιλοπατρία».

Τις απαντήσεις θα δώσει η ιστορία.

2011-06-16T17:58:00.000+03:00

   Έχω την αίσθηση ότι αυτές τις ώρες η Ελληνική πολιτική ιστορία εμπλουτίζεται με νέες σελίδες, που θα καθαρογραφούν τις επόμενες δεκαετίες. Δεν έχω κανένα δεδομένο για όσα εξελίσσονται στα παρασκήνια της πολιτικής ζωής του τόπου. Προσπαθώ, ανιχνεύοντας τις δηλώσεις των παραιτηθέντων βουλευτών και όλων των υπόλοιπων, να καταλάβω τι παίζεται και από ποιους. Αντιλαμβάνομαι ότι πλέον ο κόμπος έφτασε στο χτένι και η πραγματικότητα αναγκάζει τους πρωταγωνιστές του πολιτικού μας συστήματος να αποφασίσουν επιτέλους "με ποιους θα παν και ποιους θ' αφήσουν" , όπως λέει ο ποιητής... Η εποχή, που η "καλή καταγωγή" και η "αναγνωρισιμότητα" κάποιου ήταν αρκετά εφόδια για να κάνει το άλμα και να ενταχθεί στο πολιτικό προσωπικό της χώρας χωρίς να χρειάζεται να κοπιάζει και να ενοχλείται σοβαρά στη συνέχεια, μάλλον παρέρχεται, γιατί πλέον η πραγματικότητα παραγίνεται σκληρή για να έχουμε περιθώρια πειραματισμών και παιγνίων με το πολιτικό μας προσωπικό. Αρχίζει επιτέλους να γίνεται αντιληπτό ότι η ενασχόληση με την πολιτική είναι μια δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά, καθώς μετατρέπεται συχνά σε ένα σκληρό παιχνίδι συγκρούσεων και συναινέσεων μεταξύ αντικρουόμενων συμφερόντων, όπου οι ικανότεροι αναδεικνύονται από τις χρονικές στιγμές που επιλέγουν να ακολουθήσουν τη μια ή την άλλη εκδοχή. Οι όποιες ριζικές αλλαγές στην πολιτική ιστορία του τόπου (θετικές ή αρνητικές, αποφαίνεται μετά πολλά χρόνια η ιστορία) ξεκινούν μετά από σοβαρές πολιτικές ανακατατάξεις που ακολουθούν τις σφοδρές πολιτικές συγκρούσεις. Η πολιτική νηνεμία καταδεικνύει συνήθως το προχωρημένο στάδιο σήψης και αποσύνθεσης ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος.
   Μ' αυτή την έννοια οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών δίνουν ίσως το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα, ότι κάτι επιτέλους αρχίζει να κινείται στην πολιτική ζωή του τόπου.
   Τους μεγάλους ηγέτες τους αναδεικνύουν οι σοβαρές κρίσεις και τους εξευτελίζει η διαχείριση της ακίνδυνης καθημερινότητας, που απαιτεί μικρούς και συχνούς "συμβιβασμούς" και εκπτώσεις ιδεών και αξιών.
Θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά στα ΜΜΕ, στα blogs, στις πλατείες και στα καφενεία. Την απάντηση ή τις απαντήσεις σε όλα τα σημερινά μας "γιατί" θα δώσει εν καιρώ η ιστορία και αυτή θα τοποθετήσει τους σημερινούς της πρωταγωνιστές στη θέση που τους αξίζει. Να θυμίσω ότι οι περισσότεροι απ' αυτούς , που μνημονεύονται στην ιστορία για την προσφορά τους στην Ελλάδα, τελείωσαν άδοξα την πολιτική , αλλά και φυσική τους ζωή, είτε εξόριστοι, είτε φυλακισμένοι από την οργή των "αγανακτισμένων" της εποχής τους. Ίσως επειδή είχαν την "ατυχία" να βλέπουν μερικές δεκαετίες πιο μπροστά από τις "κυρά-Κατίνες" της εποχής τους, που δεν ήταν ποτέ πρόθυμες να θυσιάσουν τη δική τους βόλεψη για το κοινό συμφέρον.

Σιγά μη καταστραφούμε!!!

2011-06-15T01:53:00.001+03:00

Αυτή την περίοδο όλος ο κόσμος βιώνει μια μαζική παράκρουση. Σε τέτοιες περιόδους φόβου, απελπισίας και απόγνωσης, εμφανίζονται πολλά παράλογα σενάρια.

Το πρώτο το είδαμε, τον ένα επαναστάτη, τον Ψωμιάδη, να σκύβει με ευλάβεια και να φυλάει το χέρι του άλλου επαναστάτη του Μίκη. Το δεύτερο παράλογο σενάριο το άκουσα σήμερα στο ράδιο και μιλούσε για την καταστροφή του κόσμου!

Ίσως ψυχολογικά και σε συμβολικό επίπεδο οι άνθρωποι προβάλλουν την καταστροφή του κόσμου τους, του τρόπου ζωής τους δηλαδή, με κυριολεκτικό τρόπο...

Σίγουρα δεν θα ένιωθα καμία έκπληξη αν μια μέρα έπεφτε στην γη ή και σε μια πόλη της Ελλάδος, ένας μικρός κομήτης που επειδή ακριβώς θα ήταν μικρός δεν θα μπορούσαν τα τηλεσκόπια να τον δουν εγκαίρως για να τον αντιμετωπίσουν. Και ένας τέτοιος αστεροειδής θα μπορούσε να εξαφανίσει από τον χάρτη μια πόλη σαν τη Λάρισα ή την Πάτρα. Εξίσου δεν θα με εξέπληττε αν μια πανδημία σκότωνε μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων. Το ότι την γλιτώσαμε τα προηγούμενα χρόνια δεν σημαίνει ότι αυτός δεν είναι ένας πιθανός κίνδυνος. Νομίζω ότι κατά τύχη ζούμε ακόμη πάνω στη γη.

Παρόλα αυτά από μια θεωρητική-φιλοσοφική κουβέντα αυτού του τύπου μέχρι να αρχίσουν να κυκλοφορούν σενάρια μαζική καταστροφής στη γη υπάρχει μεγάλη απόσταση, δείτε εδώ: NASA.

Αυτά τα σενάρια βρίσκουν ανθρώπους έτοιμους να τα πιστέψουν επειδή είναι ήδη απογοητευμένοι και φοβισμένοι.

Η αλήθεια όμως απέχει πολύ από αυτό που νομίζουμε.

Ο άνθρωπος χρειάζεται λίγα πράγματα για να επιβιώσει, στέγη, τροφή, ρουχισμό. Τι σημασία έχει αν δεν έχουμε χρήματα για να αγοράζουμε ξένες μάρκες και ακριβά εισαγόμενα προϊόντα πολυτελείας που ούτως ή αλλιώς δεν χρειαζόμαστε; Ακόμη και τις μετακινήσεις θα περιορίσουμε στο ελάχιστο, θα μπαίνουμε στα μέσα μαζικής μεταφοράς, θα βρούμε σπίτια κοντά στη δουλειά μας, θα πουλήσουμε το αυτοκίνητό μας, θα πάμε στο χωριό να ζήσουμε μέσα στην ηρεμία της φύσης.

Γιατί δηλαδή η διασκέδαση πρέπει να ταυτίζεται με το shopping σε τέτοιο βαθμό που προτιμάμε να πάμε στο μόλ από ότι να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να συζητήσουμε σε ένα παγκάκι;

Ο άνθρωπος θέλει πολύ λίγα πράγματα για να ζήσει.

Προσωπικά δεν αναγνωρίζω το δικαίωμα του λαού στην υπερκατανάλωση λόγω στέρησης. Ας προσλάβουν ειδικούς ψυχολόγους-ψυχοθεραπευτές και ας κάνουν ειδικές εκστρατείες από την τηλεόραση που θα προσπαθούν να συνεφέρουν τον κόσμο.Πράγμα που βεβαίως δεν θα γίνει ποτέ γιατί ο καπιταλισμός ολόκληρος βασίζεται πάνω σε μια παράλογη μαζική παράκρουση.

Το 1970 ένας υπάλληλος μπορούσε να ζήσει την οικογένειά του. Τι κακό είναι λοιπόν αν γυρίσουμε οικονομικώς στην δεκαετία του 1970. Δεν θα χάσουμε εμείς αλλά οι μεγάλες πολυεθνικές που μας πουλούσαν τα σαβουροπροιόντα τους. Στο διάολο και το κινητό, ποιος το χρειάζεται πραγματικά;

Εφόσον ένας λαός έχει ένα καλό επίπεδο παιδείας και δημόσιας υγείας (που δεν έχουμε) τότε όλα τα άλλα είναι περιττά.

Τι είναι αυτό το χάλι να πρέπει να δουλεύουμε όλο και περισσότερο για να διατηρούμε όλο και χαμηλότερο επίπεδο ζωής και διαβίωσης;

Εγώ απέχω εδώ και κάποια χρόνια από αυτό τον ηλίθιο αγώνα δρόμου και γι' αυτό δεν με ενδιαφέρει πλέον σήμερα η χρεοκοπία.

Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν κανένας να φοβάται για τίποτα. Και το μυστικό είναι να μην ελπίζει και σε πολλά πράγματα γιατί συνήθως οι ελπίδες είναι και το τυράκι που κάνει εμάς τα ποντικάκια να τρέχουμε γύρω από τον τροχό όλο και γρηγορότερα παράγοντας ενέργεια για κάποιους που μας εκμεταλλεύονται.

Γι' αυτό πολλοί άνθρωποι δεν πρέπει να φοβούνται τίποτα, γιατί είχαν φτάσει σε τέτοιο πάτο που παρακάτω δεν πρόκειται να φτάσουν ούτε με την χρεοκοπία. Μπορεί μάλιστα να συνέλθουν.
Από τον GREEK RIDER

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΑΛΒΙΔΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

2011-06-05T01:46:00.000+03:00

Τα τελευταία γεγονότα, που εξελίσσονται στις πλατείες των πόλεων και στους χώρους, όπου κάνουν την εμφάνισή τους οι πολιτικοί (προπάντων αυτοί που έχουν ασκήσει εξουσία) μάλλον δίνουν μερικές ισχυρές ενδείξεις για το τέλος του πολιτικού μοντέλου της μεταπολιτευτικής περιόδου, καθώς παρακολουθούμε την κορύφωση ενός δράματος , που εκδηλώνεται με το ξέσπασμα των πολιτών απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα, που βολεύονταν και τους βόλευε τόσα χρόνια με το δικό του τρόπο. Με την εμπλοκή της τρόϊκας και την αδυναμία του να λειτουργεί πλέον με τα μέχρι τώρα δεδομένα έχασε τις συνεκτικές του δυνάμεις , καθώς γίνεται αντιληπτό απ' όλους ότι δεν έχουν πλέον τίποτα να περιμένουν από τους μέχρι τώρα πολιτικούς τους ηγέτες με τον τρόπο που μέχρι τώρα γνώριζαν.

Πιο αναλυτικά: Ο δικομματισμός λειτουργούσε ως ένα βαθμό “λυτρωτικά” για το πολιτικοκοινωνικό μας σύστημα, καθώς, αυτοί που ήταν στην εξουσία έδιναν ελπίδες στο στρατό που τους ακολουθούσε για καλύτερες μέρες, οι δε αντιπολιτευόμενοι ζούσαν με την ελπίδα και την προσμονή, ότι θα έρχονταν αργά ή γρήγορα και η δική τους σειρά στην κομματική εναλλαγή. Έτσι το πολιτικό σύστημα πορεύονταν άρρωστο μεν, χωρίς κλυδωνισμούς όμως, καθώς οι πολίτες, που επέλεγαν το άρμα ενός μεγάλου κόμματος είχαν πάντα την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα έρχονταν και η δική τους σειρά στο “βόλεμα”. Οι λοιπές “Δημοκρατικές δυνάμεις” αποτελούνταν από ανθρώπους , που είτε δεν είχαν καμία φιλοδοξία για την ανέλιξή τους στο κοινωνικό στάτους, είτε από τη φύση της δουλειάς τους δεν είχαν καμία εξάρτηση από κανένα μεγάλο κόμμα. Πάντα φυσικά υπήρχαν και οι αθεράπευτοι αιθεροβάμονες ιδεολόγοι σε όλο το φάσμα των κομμάτων , που ζούσαν στο δικό τους κόσμο, όσο οι ιδεολογίες χρησιμοποιούνταν σαν κατάλληλα περιτυλίγματα στις μάχες των συμφερόντων. Όσο θεσπίζονταν μέτρα που υποβάθμιζαν το ρόλο της κομματικής ταυτότητας για τη ζωή του καθενός, τόσο αμβλύνονταν οι κομματικές αντιπαραθέσεις μεταξύ των πολιτών και ξεθώριαζε η ισχύς των κομματικών παραγόντων. Γιαυτό άλλωστε χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να θεσπιστούν κάποιες αυτονόητες διαδικασίες αντικειμενικών κριτηρίων στη λειτουργία του κράτους. Το κράτος αντιμετωπίζονταν πάντα σαν λάφυρο των νικητών στους πολιτικούς αγώνες , γιαυτό και αντιμετωπίζονταν πάντα εχθρικά από τους ηττημένους. Διαχρονικά δημιουργήθηκε μια σχέση λατρείας-μίσους των πολιτών απέναντί του. Το αντιμετώπιζαν άλλοτε σαν προστάτη , άλλοτε σαν δυνάστη, ώσπου έφτασε η ώρα να φαίνεται σαν σκέτος δυνάστης για όλους, εφόσον δε μπορεί πια να τους “βολέψει” από τη μια , τους ζητά δε πολλές θυσίες από την άλλη. Όσο άναρχη ήταν η δόμηση της οικονομικής μας ζωής στη βάση αυτής της πελατειακής σχέσης πολιτών -κράτους , άλλο τόσο -και χειρότερα- άναρχη ήταν και η δόμηση της κοινωνίας και της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Αυτά τα τερατουργήματα δημιούργησαν μια άκρως αντιπαραγωγική και αναρχοαυτόνομη κοινωνικοοικονομική δομή, όπου οι αξίες ιεραρχήθηκαν στη βάση των νόμων των ισχυρών βάζοντας στο περιθώριο την παιδεία και τον πολιτισμό. Όσο εξασφαλίζονταν η “ευημερία” των υπηκόων , που μεταφράζονταν στη δυνατότητά τους να “καταναλώνουν” το σύστημα δούλευε. Κι' αν δε μπορούσε μόνο του να καλύψει τις ανάγκες που δημιούργησε, τα δάνεια ήταν η λύση. Έλα όμως που όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος. Μόλις, με αφορμή τη διεθνή οικονομική κρίση, έκλεισαν οι στρόφιγγες των δανεικών, αντιλήφθηκαν πλέον όλοι ότι αυτό το σύστημα δε δουλεύει πια. Οι υπήκοοι δεν έχουν πλέον να περιμένουν τίποτα από τα μέχρι τώρα πρωτοπαλίκαρα τους και μπροστά στον πανικό τους για το το μέλλον ως “αγανακτισμένοι” άρχισαν ξαφνικά να τους πετροβολούν !!! Τους πετροβολούν γιατί, ενώ έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη γι' αυτό το μόρφωμα , καλούν τους υπηκόους μόνο να πληρώσουν το μάρμαρο κρατώντας για τον εαυτό τους όλα τα “κεκτημένα”. Βλακώδεις δηλώσεις του τύπου: “Μαζί τα φάγαμε” σε συνδυασμό με ψήφιση μέτρων, που λένε καθαρά “Εσείς μόνο θα τα πληρώσετε” ανάβουν τα φιτίλια της οργής .

Η εκτόνωση της πολιτικής κρίσης-πέρα από την οικονομική- που ταλανίζει τον τόπο απαιτεί Ιφιγένειες από τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος, που θα λειτουργήσουν λυτρωτικά σε συμβολικό επίπεδο. Χρειάζεται έμπρακτη συμμετοχή στις θυσίες των πολιτικά υπεύθυνων για το τέρας που εξέθρεψαν. Το πρόβλημα για την κοινωνία μας δεν είναι , αν θα πρέπει να ματώσουμε για να σκοτωθεί το τέρας που μας απειλεί με αφανισμό. Η απαίτηση είναι να ματώσουν ΟΛΟΙ στο βαθμό που ευθύνονται για την εκτροφή του.

Οι κομματικές συναινέσεις σε επίπεδο ηγετών στην εφαρμογή οποιωνδήποτε μέτρων δεν πρόκειται να δώσει καμία λύση. Το αντίθετο θα ενισχύσουν την πεποίθηση των πολιτών ότι επιχειρείται “οργανωμένη” προσπάθεια των υπόλογων να αποποιηθούν τις ευθύνες τους, βαθαίνοντας περισσότερο το χάσμα, που ήδη δημιουργήθηκε. Θα πρέπει οι εκπρόσωποι της Αντιπροσωπευτικής μας Δημοκρατίας να θυσιάσουν εκουσίως στο βωμό της κοινωνικής συναίνεσης ΟΛΑ τα “κεκτημένα” τους και μετά να ζητήσουν από τους πολίτες να κάνουν το ίδιο για κάποια απ' αυτά. Να δείξουν ότι πρώτα οι ίδιοι διαγράφουν και πληρώνουν, ό,τι κέρδισαν χωρίς να το δικαιούνται και να δώσουν ελπίδα στον κόσμο ότι η πολιτική ζωή στον τόπο αλλάζει για ΟΛΟΥΣ.

Ο απλός κόσμος της εργασίας δε φοβάται και δε φοβήθηκε ποτέ τη φτώχεια. Έζησε πολλά χρόνια με τη συντροφιά της. Δεν ανέχεται όμως τον εμπαιγμό και τον επιλεκτικό καταμερισμό των ευθυνών. Με την ίδια ευκολία που παραχωρεί πλούσια προνόμια στους στρατηγούς του μετά από νίκες , τους στέλνει στο εκτελεστικό απόσπασμα, όταν στις μάχες δεν είναι μπροστάρηδες στους κινδύνους πρόθυμοι να θυσιάσουν πολύ περισσότερα απ' αυτά που κέρδισαν στην ειρήνη.

Χρειάζεται επιτέλους πολιτική γενναιότητα σε επίπεδο συμβολισμών απ' αυτούς που θέλουν να εκφράζουν το πολιτικό μας σύστημα, αν θέλουν να ανοίξουν τις βαλβίδες ασφαλείας σε ένα καζάνι που βράζει επικίνδυνα.

Ιδού η πλατεία, ιδού και το κόμμα

2011-06-04T16:56:00.001+03:00

Η πλατεία είναι ένα καζάνι ιδεών που βράζει. Κοχλάζει και οι ιδέες με τις προτάσεις εξατμίζονται. Κάποιες σημειώνονται, γίνονται πρακτικά, αναπαράγονται τη στιγμή που ακούγονται μέσω του δικτύου. Είναι όμορφο. Είναι και δημιουργικό. Αλλά και τόσο αδιέξοδο, όσο το τέλος της γραμμής του μετρό.
Αυτές τις μέρες παρακολουθώ, από κοντά ή μέσω δικτύου, τις συγκεντρώσεις και τις συνελεύσεις των «Αγανακτισμένων». Βλέπω την οργή να υψώνεται τόσο ψηλά που δεν φτάνω καν για να προσθέσω το δικό μου πυρακτωμένο πετραδάκι. Και δεν ξέρω που να κοιτάξω πρώτα. Στο πλήθος που σκεπάζει τη λεωφόρο ή στη συνέλευση που αυτοπροσδιορίζεται ως πρωτογενής παραγωγή πολιτικού λόγου; Τελικά κοιτάζω το δρόμο και ακούω τη συνέλευση. «Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας.» Είναι μία πρόταση με την οποία δεν μπορείς να διαφωνήσεις. Αρκεί να μάθεις και ποιοι θα έρθουν όταν φύγουν οι προηγούμενοι.
Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι η συνέλευση δεν φτάνει μόνο να αφορίζει. Πρέπει και να συνθέτει. Και με κάποιον τρόπο να εξηγήσει πως το ταξίδι θα φτάσει στον προορισμό του. Η συνέλευση, λοιπόν, της «πραγματικής δημοκρατίας» καλείται να επεξεργαστεί και μία πραγματική πρόταση. Και να τη φωνάξει όχι με τη μικροφωνική της πλατείας, αλλά με τον πιο δυνατό τρόπο. Δεν χρειάζονται περισσότεροι από εκατό άνθρωποι για να φτιάξουν κόμμα. Ας το δημιουργήσουν αύριο το πρωί. Και μετά οι συμμετέχοντες στη συνέλευση θα εγγραφούν ως μέλη. Το ίδιο και οι «Αγανακτισμένοι». Αν ο λαός όντως εκφράζεται δια της πραγματικής δημοκρατίας, τότε θα προστεθούν και άλλοι. Του κερατά, δεν λέω ότι θα σχηματιστούν ουρές που από ψηλά θα σχηματίζουν μία γροθιά, αλλά λογικά θα είναι αρκετοί αυτοί όσοι συνταχθούν θεσμικά με το κόμμα των Αγανακτισμένων ή της Πραγματικής Δημοκρατίας. Επεξεργασμένες θέσεις με μερικές χιλιάδες υπογραφές από κάτω.
Φτιάχνοντας κόμμα αφαιρείς δύναμη από το σύστημα που πολεμάς. Εν μέρει το διεμβολίζεις, του προκαλείς μία ρωγμή. Σε κάθε άλλη περίπτωση η δυναμική των Αγανακτισμένων δεν θα αποτυπωθεί στα μαρμαρένια αλώνια της πολιτικής, δηλαδή στις εκλογές. Θα παραμείνει στο στενό πλαίσιο μίας ανέξοδης και αναίμακτης διαμαρτυρίας. Γνωρίζουν επίσης πως η λευκή ψήφος ή η αποχή ουσιαστικά ενισχύουν τα πρώτα κόμματα. Και μη μου πείτε ότι οι Αγανακτισμένοι δεν θα μπουν στο παιχνίδι του κομματισμού, γιατί αλλιώς πρέπει να προτείνουν και κάτι άλλο πέραν του κοινοβουλευτισμού. Και αυτό μάλλον δεν πρέπει να είναι στις προθέσεις της συνέλευσης. Είπαμε να αλλάξουμε το σκηνικό, όχι τη σκηνή.
του Κώστα Γιαννακίδη

ΝΑΙ ΣΤΟΥΣ “ΑΦΥΠΝΙΣΜΕΝΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ” , ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ “ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ”

2011-05-29T10:22:00.001+03:00

      Ποτέ μου δε είχα σε εκτίμηση τους "αγανακτισμένους" γενικώς. Συνήθως ήταν οι τύποι, που μονίμως σφύριζαν αδιάφορα, όταν τα πράγματα πήγαιναν βολικά γι' αυτούς, χωρίς να ενδιαφέρονται για κόμματα, συνδικάτα, οργανωμένες ομάδες πολιτών κ.λ.π. Απολίτικοι συνήθως στην καθημερινότητά τους δεν ενδιαφέρθηκαν και δεν αφιέρωσαν ούτε λεπτό από τον προσωπικό τους χρόνο για οποιαδήποτε δραστηριότητα δεν είχε όφελος για τους ίδιους.
Φόρτωναν πάντα τις ευθύνες των δύσκολων αποφάσεων στους “ειδήμονες” , δηλώνοντας συνήθως αναρμόδιοι , οπότε, ό,τι και να πήγαινε στραβά, δεν έφταιγαν ποτέ οι ίδιοι! Ήταν οι πρώτοι που έκαναν κριτική για τα πεπραγμένα των άλλων , καθώς αυτοί ήταν αλάνθαστοι! "Υπερκομματικοί", "υπερπαραταξιακοί" , και γενικώς "υπέρ" σε κάθε κοινωνική δράση.
     Στα δύσκολα είναι οι πρώτοι που "αγανακτούν", χωρίς να καταθέτουν λύση για κανένα πρόβλημα. "Αγανακτούν" γενικώς εναντίον των "ανίκανων" που δε μπόρεσαν να τους γλυτώσουν από τα δεινά. Στο πυρ το εξώτερο όλοι τους, με την προσμονή του "σωτήρα" , που σαν από μηχανής θεός θα τους βγάλει από τη δύσκολη θέση. Οι "αγανακτισμένοι" πολίτες είναι η χαρά των "Σωτήρων", που εμφανίζονται από το πουθενά, καβαλούν το κύμα τους και βρίσκουν την κρίσιμη μάζα για να οργανώσουν τη   δική τους "πολιτική δεξαμενή".
   Προτιμώ την οργανωμένη πολιτική δράση συνειδητοποιημένων ενεργών πολιτών κι ας είναι έξω από τα καθιερωμένα πολιτικά κόμματα. Οργανωμένους πολίτες, που θα έχουν συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους, που θα τους φωνάζουν δυνατά κι ας είναι σε άλλες κατευθύνσεις και γραμμές από αυτές των κομμάτων που γνωρίζουμε. Να περιγράφουν το όραμα , που θα δίνει κάποια διέξοδο και προσμονή για κάτι διαφορετικό. Η "αγανάκτηση" από μόνη της δεν έδωσε ποτέ λύση σε κανένα κοινωνικό πρόβλημα. Λειτούργησε όμως πολλές φορές σαν καλή κρυψώνα αυτών που έχουν συγκεκριμένους στόχους , αλλά δεν τολμούν να τους φωνάξουν δυνατά από το φόβο μήπως οι "αγανακτισμένοι" επιστρέψουν έντρομοι στα σπίτια τους.
Γιαυτό ο χαρακτηρισμός “αγανακτισμένοι” των ανθρώπων που συγκεντρώνονται τελευταία στις πλατείες δε μου κάθεται καλά και πιθανόν τους αδικεί. Ελπίζω να πρόκειται για κίνημα “Αφυπνισμένων, πολιτικά άστεγων πολιτών”, που εκδηλώνουν τις ανησυχίες τους και τις μετατρέπουν σε ενεργό δράση, καθώς δεν εκφράζονται μεν από τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα, αλλά θα μπορούσαν να δώσουν το έναυσμα για μια άλλη πορεία της κοινωνίας μας. Μια συνάθροιση ανθρώπων, που ο καθένας έχει στο μυαλό του τη δική του “ανεξάρτητη” κοσμοθεωρία και ενδέχεται να είναι σε πλήρη αντίθεση με αυτή του διπλανού του, συνθέτει μια άνοστη “πολιτική σούπα” , ακίνδυνη για κάθε πολιτικό κατεστημένο. Θα αποτελούσε μάλιστα έναν βολικό τρόπο "ομαδικής ψυχοθεραπείας", όπου θα εκτονώνεται ανώδυνα η "οργή" των υπηκόων χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο για το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα. Βαθμιαία εκφυλίζεται, όσο δεν αποκτά συγκεκριμένα πολιτικά χαρακτηριστικά ή, αν τα αποκτήσει, είναι σαν ένα μυστήριο αυγό, που κανείς δε γνωρίζει τι θα βγει από μέσα , όταν σπάσει το τσόφλι του. Ως γνωστόν από αυγά βγαίνουν πολλών ειδών όμορφα πλάσματα , αλλά ενίοτε και επικίνδυνα ερπετά...
Δυστυχώς ή ευτυχώς, σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, για ν' αρχίσει κάτι να κινείται θα πρέπει η συνισταμένη των πολιτικών δυνάμεων που εκδηλώνονται να ξεφύγει από το μηδενικό αλγεβρικό άθροισμα των συνιστωσών της.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

2011-05-28T16:35:00.000+03:00

"Μόνο όταν το τελευταίο δέντρο πεθάνει,
το τελευταίο ποτάμι δηλητηριαστεί,
το τελευταίο ψάρι πιαστεί
θα συνειδητοποιήσουμε ότι τα χρήματα δεν τρώγονται"
Wolf Robe
Ινδιάνος Καγιέν

Οι σπόροι είναι ένα πολύτιμο αγαθό της φύσης, οι οποίοι κουβαλάνε μία ιστορία χιλιάδων ετών της κουλτούρας όλων των λαών της γης, από όταν ο άνθρωπος άρχισε να καλλιεργεί την τροφή του στις αρχές της Νεολιθικής Επανάστασης. Δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο ιδιοκτησίας, να πατενταριστούν και να υποταχθούν σε νόμους περί «δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας» από καμία εταιρεία. Είναι καθήκον και ευθύνη μας να τους προστατέψουμε και να τους περάσουμε στις μελλοντικές γενιές.

«Ελέγξτε το πετρέλαιο και θα ελέγχετε έθνη.
Ελέγξτε το φαγητό και θα ελέγχετε τον κόσμο».
Χένρι Κίσιγκερ 1974

Τα τελευταία 20 χρόνια παρατηρείται μία τρομακτική αύξηση της δύναμης και μια ραγδαία επέκταση των μεγάλων πολυεθνικών αγροβιομηχανικών εταιριών, μεταξύ των οποίων η Bayer, η Monsanto, η Syngenta και η Limagrain, οι οποίες ελέγχουν ήδη το 67% της παγκόσμιας αγοράς σπόρων και οι οποίες δεν θα άφηναν για κανένα λόγο να χάνουν και το υπόλοιπο της αγοράς, όταν θα μπορούσαν να επιβάλουν και στον υπόλοιπο κόσμο τις πατενταρισμένες ποικιλίες τους οι οποίες αναπτύσσονται μόνο με τη χρήση χημικών λιπασμάτων και παρασιτοκτόνων τα οποία παράγουν και ελέγχουν οι ίδιες. Και ενώ ο πλανήτης δείχνει να περνάει μία από τις μεγαλύτερες επισιτιστικές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας του, την περίοδο 2007-2008 εταιρίες όπως η Monsanto και η Κάρκγιλ σχεδόν διπλασίασαν τα κέρδη τους.
     Οι χρηματιστές στον ανεπτυγμένο κόσμο τζογάρουν με τα τρόφιμα, ανεβοκατεβάζοντας τις τιμές, παίζοντας με το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση στο φαγητό. Την ίδια στιγμή σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο το κόσμο υποσιτίζονται και 25.000 πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα. Μήπως όμως ο πλανήτης αδυνατεί να θρέψει πλέον τους κατοίκους του; ΟΧΙ. Τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Αυτή τη στιγμή η γη παράγει τα περισσότερα τρόφιμα από ποτέ και στον ανεπτυγμένο κόσμο η παχυσαρκία τείνει να γίνει η κυριότερη ασθένεια της κοινωνίας μας. Μέσα σε ένα χρόνο μέχρι το Μάρτιο του 2008 η τιμή του καλαμποκιού είχε ανέβει κατά 31%, του ρυζιού κατά 74% και του σιταριού κατά 130%, όχι εξαιτίας της μείωσης της παραγωγής αλλά επειδή αυτές οι πολυεθνικές αποφάσισαν να αυξήσουν τα κέρδη τους. Η Κάργκιλ, η οποία ελέγχει το εμπόριο του 25% των δημητριακών που διακινούνται στον πλανήτη, το πρώτο τρίμηνο του 2008, είχε ραγδαία αύξηση των κερδών της που άγγιξαν το 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Το 91% των μεταλλαγμένων σπόρων κατασκευάζεται και ανήκει στην Monsanto, η οποία κυρίως στην Ινδία αλλά και σε όλο κόσμο, κατάφερε ύστερα από συμφωνίες με τις εκάστοτε κυβερνήσεις και με την πίεση από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων, να επιβάλει στους αγρότες να καλλιεργούν μόνο τους δικούς της σπόρους. Οι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι δεν μπορούν να αποθηκευτούν από τους αγρότες για να χρησιμοποιηθούν για σπορά και την επόμενη χρονιά, έτσι αυτοί οι αγρότες, οι οποίοι για χιλιάδες χρόνια κρατούσαν σπόρο για να τον ξανασπείρουν την επόμενη χρονιά, ξαφνικά βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε ένα σύστημα όπου θα έπρεπε κάθε χρόνο να αγοράζουν το σπόρο και μαζί με αυτόν τα χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, τα οποία κατασκευάζει επίσης η ίδια εταιρεία, και χωρίς τα οποία οι σπόροι αυτοί δεν μπορούν να αποδώσουν, ανεβάζοντας το κόστος παραγωγής στα ύψη και οδηγώντας αυτούς τους αγρότες στην καταστροφή.
    Στην Ε.Ε., ύστερα από επιβολή, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τροφίμων, ψηφίστηκε πριν από λίγο καιρό και θα αρχίσει να ισχύει σύντομα ο νέος διατροφικός κώδικας (Codex Alimentarious). Μεταξύ πολλών ρυθμίσεων που έχει, όσον αφορά την ποιότητα, την διακίνηση και τη χρήση των τροφίμων, των βοτάνων κ.τ.λ., όχι φυσικά προς όφελος του καταναλωτή όπως θέλουν να λένε, αποτελεί ουσιαστική απειλή για τη διατήρηση και χρήση των ντόπιων παραδοσιακών ποικιλιών, οδηγώντας μέχρι την απαγόρευση και την ποινικοποίηση της χρήσης αυτών των σπόρων. Ενώ αντιθέτως αυτές οι ρυθμίσεις ευνοούν τις μεγάλες εταιρίες σπόρων, μέσα από τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και του ελέγχου του γενετικού υλικού στις εμπορικές φυτικές ποικιλίες.
Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχουν εξαφανιστεί όλες οι παραδοσιακές ποικιλίες σταριού, ενώ μόνο το 2-3% των παραδοσιακών ποικιλιών λαχανικών, που υπήρχαν πριν 50 χρόνια, έχει διασωθεί και καλλιεργείται μέχρι τις μέρες μας.
Η εξαφάνιση ντόπιων σπόρων προχώρησε μαζί με την εξαφάνιση μικρών αγροτών, πολιτισμών τοπικής διατροφής καθώς και της τοπικής γνώσης για τη καλλιέργεια και χρήση ντόπιων ποικιλιών φυτών.
Το πρώτο καθήκον και δικαίωμα των αγροτών, είναι να προστατεύουν και να ανανεώνουν τη βιοποικιλότητα. Για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, είναι απαραίτητη, η διατήρηση των σπόρων. Νόμοι «πνευματικής ιδιοκτησίας» και νόμοι για πατέντες είναι απειλή για το μέλλον του σπόρου και για τα δικαιώματα των αγροτών στη διατήρηση τη προστασία και την ανταλλαγή σπόρων παραδοσιακών ποικιλιών.
Η μελλοντική εξέλιξη της ανθρωπότητας πάει μαζί με το μέλλον και την ελεύθερη εξέλιξη των σπόρων μας. Η ποικιλία των σπόρων και η γνώση για την καλλιέργειά τους, που ενσωματώθηκε και εξασκήθηκε σε αγροτικούς πολιτισμούς από αρχαιοτάτων χρόνων απαιτεί την μέγιστη δυνατή υποστήριξη από όλους μας.
Όχι στις πατέντες για την βιομηχανία Σπόρων!
Οι σπόροι πρέπει να παραμείνουν κοινό αγαθό

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΣΠΟΡΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

Ενδιαφέρουσα εκδήλωση την Κυριακή 29 Μαϊου στο Άλσος Ορεστιάδας από την ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ με ένα θέμα που, μολονότι δεν τυχαίνει ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ, είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα για όλους μας. Ο έλεγχος της διατροφής μας, για τον οποίο γίνονται σκληρές μάχες μεταξύ των εταιρειών σποροπαραγωγής στα σκοτεινά παρασκήνια του διεθνούς εμπορίου είναι καταλυτικός παράγοντας για τη διατήρηση της διατροφικής μας ανεξαρτησίας που είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη των κάθε είδους ελεύθερων επιλογών και ανεξαρτησίας σε όλα τα υπόλοιπα πεδία.

ΕΙΚΟΝΕΣ 2

2011-05-25T01:32:00.000+03:00

ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ;

2011-05-20T11:34:00.000+03:00

ΤΟ "ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ " ΣΤΟ ΠΕΡΙ "ΠΑΠΑΓΑΛΩΝ" ΜΕΤΩΠΟ

2011-05-08T16:30:00.004+03:00

Σε αρκετά blogs , που υποψιάζομαι ότι έχουν ενταχθεί στην προσπάθεια της Ν.Δ. να αξιοποιήσει το διαδίκτυο για την προβολή των θέσεών της και την αποδόμηση της πολιτικής της κυβέρνησης, αλιεύοντας άρθρα απο ακροδεξιά έως ακροαριστερά έντυπα (αρκεί να στρέφονται κατά της κυβέρνησης) παρατηρώ έναν συγχρονισμό με την αναδημοσίευσή τους , όπου με συνθηματικό τρόπο, γίνονται αναφορές στην πολιτική επικαιρότητα, χωρίς συγκεκριμένη πολιτική επιχειρηματολογία. Χτυπάνε απο θέσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς , απο το κέντρο, απο δεξιά , απο ακροδεξιά, απο παντού! Αρκεί να χτυπάνε!!! Αναδημοσιεύονται ή υιοθετούνται απίθανα σενάρια συνομωσιολογίας, που εκπορεύονται απ' όλες τις κατευθύνσεις! Η Ελληνική κυβέρνηση άλλοτε λειτουργεί σαν υποχείριο των Αμερικανών, άλλοτε των Γερμανών, άλλοτε των Γάλλων, άλλοτε των Ρώσων, άλλοτε των Κινέζων, του Δ.Ν.Τ. της Ε.Ε. των τροϊκανών κ.λ.π., πάντως σε καμία περίπτωση αυτών που της έδωσαν την πλειοψηφία πριν 18 μόλις μήνες! Ένα ιδιότυπο "Αντάρτικο του διαδικτύου" Τελευταίο άρθρο:

Του Νίκου Μπογιόπουλου « Απλώς παπαγάλοι»

Απ΄ ότι γνωρίζω οι παπαγάλοι λένε μόνο ορισμένες λέξεις ή φράσεις χωρίς να προχωρούν σε ανάλυση αυτών των λέξεων ή φράσεων αναπαράγοντας απλά ότι ακούνε ή διαβάζουν (πιθανόν να υπάρχουν και παπαγάλοι που μπορούν να το κάνουν)

Ας επιχειρήσουμε λοιπόν να αναλύσουμε αυτά που αποδίδονται στους «παπαγάλους» να δούμε και την ουσία των λεγόμενών τους.

«λεφτά υπάρχουν»...

Προφανώς , μόνο οι αφελείς και αυτοί που λαϊκίζουν απευθυνόμενοι σε αφελείς εννοούν την ύπαρξη των χρημάτων μέσα σε κάποιο μυστικό συρτάρι, που η κυβέρνηση θα το άνοιγε και θα μοίραζε το περιεχόμενο στο λαό! Τα λεφτά δυστυχώς υπάρχουν μετά από άγρια ανακατανομή που έγινε και κατέληξαν στις τσέπες αυτών που τα απέκτησαν μέσω των κρατικών προμηθειών , μέσω του χρηματιστηρίου, μέσω των τοξικών ομολόγων, μέσω των χαριστικών παράλογων επιδομάτων, μέσω των «νόμιμων» φοροαπαλλαγών και της «νόμιμης» φοροαποφυγής τύπου Βουλγαράκη, μέσω εκβιασμών της κοινωνίας μέσω των πελατειακών σχέσεων πολιτικών και πολιτών και πολλών ακόμη τρόπων που μπορούμε να αραδιάσουμε και αφορούν φυσικά το σύνολο του πολιτικού συστήματος όλων των αποχρώσεων.

Οι «in» περιοχές κάθε πόλης της Ελλάδας, τα κοσμοπολίτικα νησιά της, οι αιγιαλοί και οι βουνοπλαγιές της είναι γεμάτες από πανάκριβες επαύλεις Ελλήνων με «μηδενικά» δηλωθέντα εισοδήματα, καθώς επίσης οι ίδιοι Έλληνες κυκλοφορούν με πανάκριβα αυτοκίνητα - περιουσιακά στοιχεία- των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων των οποίων τυγχάνουν ιδιοκτήτες ή μέτοχοι.

Πολύ σωστά τα λέει λοιπόν ο Παπανδρέου, λεφτά υπάρχουν!

(θα περίμενα ίσως αυστηρή κριτική , γιατί δεν τα επιστρέφει εκεί που είναι δίκαιο με βάση τον κόπο του κάθε πολίτη, αλλά …)

2. « δεν υπάρχει σάλιο»...

Οι του Παπανδρέου αναφέρονται σαφώς στα ταμεία του κράτους και των ασφαλιστικών ταμείων . «Δεν υπάρχει σάλιο», γιατί διαπιστώθηκε ότι το έλλειμμα δεν ήταν 6%, όπως διαβεβαίωνε η κυβέρνηση της Ν.Δ., αλλά 14% , μεσολάβησαν τα τοξικά ομόλογα, το πάρτι διορισμού πληθώρας ημετέρων στο διάστημα 2007-2009 και παντελής πολιτική απραξία , με αποτέλεσμα το πρωτογενές έλλειµµα να εκτιναχθεί από τα 4,5 δισ. του 2007 στα 11,5 το 2008 και στα 24 δισ. το 2009, όταν υποτίθεται ήταν γνωστό και στους αδαείς ότι εισερχόμαστε σε μια διεθνή οικονομική κρίση, από την οποία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει η Ελλάδα.. Αν υπήρχε σάλιο προφανώς δεν θα υπήρχε λόγος προσφυγής , ούτε στο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., ούτε στο Δ.Ν.Τ.

Πολύ σωστά τα λέγανε λοιπόν οι του Παπανδρέου, δεν υπάρχει σάλιο

«το ΔΝΤ είναι καταστροφή»...

Υπάρχει κανείς που αμφιβάλει γι’ αυτό;

Πολύ σωστά τα λέει ο Παπανδρέου, το ΔΝΤ είναι καταστροφή

το ΔΝΤ είναι αναγκαίο»...

Αν κανείς βρεθεί γκρεμοτσακισμένος από αδέξια οδήγηση του οδηγού ενός λεωφορείου, που τον εμπιστεύτηκε για το ταξίδι του, είναι προφανώς καταστροφικό. Τότε όμως το Νοσοκομείο , μολονότι απεχθές και ανεπιθύμητο για τον καθένα, είναι αναγκαίο. Αλλιώς υπάρχουν τα δυο μέτρα κάτω από τα θυμαράκια , όπου πιστεύεται ότι είναι πιο άβολα! Όταν λοιπόν βρίσκεσαι μπροστά σε οικονομικό αδιέξοδο, όπως είπε ο Παπανδρέου, από λαθεμένους χειρισμούς των προηγούμενων κυβερνήσεων (πήγαινε όσα χρόνια πίσω θέλεις) και ιστορικά λάθη που παραδέχονται τα ίδια τα στελέχη της Ν.Δ. (βλέπε π.χ. απογραφή Αλογοσκούφη) μπροστά στον κίνδυνο να βρεθείς σε αδυναμία πληρωμών μισθών και συντάξεων γίνεται αναγκαίος ο μηχανισμός της Ε.Ε. , ακόμα και το ίδιο το ΔΝΤ. Όταν πνίγεσαι και μπορείς να σωθείς προσωρινά βασταζόμενος από την ουρά ενός κροκόδειλου , φαντάζομαι ότι θα το κάνεις! Στην κατάσταση που άφησε το καράβι της Ελλάδας ο προηγούμενος καπετάνιος , που έπλεε λίγο πιο πέρα ασφαλής σε βάρκα διάσωσης, μάλλον…

«Πολύ σωστά τα είπε ο Παπανδρέου, το ΔΝΤ ήταν αναγκαίο κακό »...

«δεν πάμε στο ΔΝΤ»...

Αν η μνήμη μου δεν με απατά πριν ένα χρόνο και κάτι δεν υπήρχε μηχανισμός διάσωσης της Ε.Ε. Αυτός ο μηχανισμός δημιουργήθηκε μετά από επίμονες και επίπονες προσπάθειες του Παπανδρέου να πείσει τους εταίρους μας ότι το πρόβλημα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα , αλλά και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες , όπως π.χ. την Πορτογαλία, με στόχο την αποφυγή της εμπλοκής του ΔΝΤ. Όταν βρίσκεσαι στην κορύφωση αυτού του αγώνα και βλέπεις μάλιστα να προχωράει στην υλοποίηση των στόχων σου είναι ανόητο και παράλογο να δηλώνεις ταυτόχρονα ότι περπατάς στο δρόμο που υποτίθεται προσπαθείς να αποφύγεις.. Ταυτόχρονα όμως είσαι υποχρεωμένος να χαρτογραφήσεις και το δρόμο αυτό , καθώς η υλοποίηση των στόχων σου δεν εξαρτάται μόνο από τη δική σου βούληση. Παίζουν πολλοί ακόμα στο παιχνίδι. Είναι υποχρέωση αυτών που καλούνται να μας κυβερνήσουν να εξετάζουν όλα τα σενάρια των εξελίξεων στις σχέσεις μας με τους άλλους. Αλλοίμονο, αν κάθε σκέψη, κάθε συζήτηση, κάθε σενάριο που συζητείται στα άδυτα των διπλωματικών γραφείων γίνεται με Δημόσια διαβούλευση !!! Η κάθε κυβέρνηση κρίνεται για τις τελικές της αποφάσεις και ενέργειες, που είναι αποτέλεσμα όλων των φανερών και κρυφών επαφών των μελών της με κάθε εμπλεκόμενο πρόσωπο ή θεσμό και επ’ αυτών ασκείται φαντάζομαι η όποια αντιπολίτευση από τα υπόλοιπα κόμματα.

Πολύ σωστά τα έλεγε λοιπόν ο Παπανδρέου ότι δεν πάμε στο ΔΝΤ»..., όσο ήταν σε εξέλιξη η δημιουργία του μηχανισμού στήριξης της Ε.Ε. και πολύ σωστά λέει ότι ορισμένες διαβουλεύσεις δε μπορούν να γίνονται δημόσια»..., όταν υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν ζημία στα συμφέροντα της Ελλάδας οι όποιες παρεξηγήσεις γίνουν , από σκόπιμες παρερμηνείες συζητήσεων που δεν είναι καταγεγραμμένες σε κανένα πρακτικό και σε κανένα πρωτόκολλο. Τίνος είναι η σοφή ρήση: "Στην πολιτική λέγονται πολλά που δε γίνονται και γίνονται πολλά που δε λέγονται";

Πιστεύω ότι , αν χαρακτηριστώ παπαγάλος , τουλάχιστον θα ανήκω σ’ εκείνο το είδος που εκτός από λέξεις και φράσεις καταθέτει τουλάχιστον και κάποιες σκέψεις, αναμένοντας από τους σκεπτόμενους πολιτικούς αναλυτές της Ν.Δ. σοβαρή κριτική για τα λάθη (δεν αμφισβητεί κανείς ότι υπάρχουν) της κυβέρνησης, καθώς και εξηγήσεις (εφόσον δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα ο πρώην αρχηγός τους) γιατί , ενώ είχαν την εξουσία και την εντολή από το λαό να έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας μέχρι και τώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις , μετά τις εκλογές του 2007, αυτοί την εγκατέλειψαν έντρομοι χωρίς να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια να δώσουν τις «σωστές» λύσεις, που όψιμα , ως δια μαγείας ανακάλυψαν!

Ή, έστω, πριν μας πουν για τις καινούργιες τους ιδέες , οφείλουν τουλάχιστον μια συγγνώμη στον Ελληνικό λαό για την πεντάχρονη απραξία τους , που ήταν η αποφασιστική μαχαιριά στην όποια αξιοπιστία διέθετε η χώρα.

Τα «υπογείως» της Ελλάδας

2011-05-08T08:03:00.000+03:00

Αυτό που µε ενόχλησε στον περί Ελλάδας λόγο του Ντοµινίκ Στρος - Καν, τον οποίο πρώτα διαβάσαµε και ύστερα τον ακούσαµε κιόλας, δεν ήταν τόσο το περιεχόµενό του. Αυτό δεν µε σκανδάλισε, οµολογώ. Ηταν τούφος. Η πληθωρική αλαζονεία της φράσης «οι Ελληνες ήταν µέσα στα σκατά κι ήρθαν σ’ εµένα να τους σώσω».

Οι δικές µας αµαρτίες, τα «σκατά» µέσα στα οποία βουλιάξαµε είναι όλα πια οδυνηρά φανερωµένα. Αλλά τι δικαιολογεί την αλαζονεία και την πόζα του «σωτήρα»; Πώς επιτρέπει στον εαυτό του τέτοια έπαρση ένας άνθρωπος που προΐσταται ενός οργανισµού, τον οποίο εµπνεύστηκε και ίδρυσε ο Κέινς, επί των ερειπίων του ΠαγκοσµίουΠολέµου, µε αποστολή να εξασφαλίζει τη διεθνή οικονοµική σταθερότητα και να αποτρέπει µια νέα κρίση α λα ‘29 και ο οποίος οργανισµός ήδη από τη δεκαετία του ‘70 εξετράπη του σκοπού του, έγινε ο σηµαιοφόρος της φιλελεύθερης απορρύθµισης της παγκόσµιας οικονοµίας και όταν η απορρύθµιση αυτή οδήγησε σε ένα νέο κραχ, το 2008, απέτυχε και να το προβλέψει αλλά και να προσαρµόσει τις οικονοµικές του συνταγές στη νέα πραγµατικότητα, τον µετά κραχ κόσµο;

Κι έπειτα, είναι κι εκείνη η σατανική λέξη «de facon souterrain» - υπογείως, που ο Στρος - Καν χρησιµοποίησε για να περιγράψει τις συζητήσεις του µε την Ελλάδα στους µήνες που προηγήθηκαν του Μνηµονίου. Σε κανέναν δεν αρέσει να µαθαίνει πως συζητούν γι’ αυτόν πίσω από την πλάτη του, πως η ζωή του κρίνεται υπογείως. Κι έχουν µαζευτεί πολλές υπόγειες διαδροµές στην ιστορία αυτή.

Υπογείως, το καλοκαίρι του 2007 ανακοίνωσε ο Αλογοσκούφης στον Καραµανλή ότι ο προϋπολογισµός εξόκειλε, υπογείως του εισηγήθηκε εκλογές, ώστε να ληφθούν µετεκλογικά «µε ανανεωµένη εντολή» περιοριστικά µέτρα που υπογείως σχεδιάζονταν και υπογείως µαταιώθηκαν όταν το εκλογικό αποτέλεσµα ήταν κατώτερο του αναµενοµένου, η νέα πλειοψηφία καχεκτική και ο Καραµανλής είπε το θρυλικό «Γιώργο, άσ’ το γι’ αργότερα». Υπογείως, επίσης, αντί µέτρων άρχισε ένα πάρτι που οδήγησε το πρωτογενές έλλειµµα να εκτιναχθεί από τα 4,5 δισ. του 2007 στα 11,5 το 2008 και στα 24 δισ. το 2009. Υπογείως άρχισε και η συζήτηση, αρχές του 2009, στην Ευρώπη περί του ενδεχοµένου να κληθεί το ∆ΝΤ να χειριστεί τον «φάκελο Ελλάς» αν προκύψει το µοιραίον, όπως είχε ήδη κάνει για δύο άλλες χώρες - µέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης (αλλά όχι της ευρωζώνης), την Ουγγαρία και τη Ρουµανία. Υπογείως άρχισαν και οι διερευνητικές επαφές του Ταµείου µε την Ελλάδα και τις πολιτικές της ηγεσίες από το καλοκαίρι του 2009, πριν από τις εκλογές.

Και το χειρότερο, πάλι σε υπόγειες διαδροµές, σε διαπραγµατεύσεις για την πολυθρύλητη «θαυµατουργή» αναδιάρθρωση του χρέους µοιάζει να εναποθέτουµε τις τύχες µας – αφού δεν καταφέρνουµε να τις πάρουµε στα δικά µας χέρια, να εµπνεύσουµε τον αναγκαίο συναγερµό ανόρθωσης και αλληλεγγύης.

Και τόσο πια συνηθίσαµε οι δρόµοι µας να ακολουθούν υπόγειες διαδροµές, ώστε πάει να κυριαρχήσει (µε τη βοήθεια και των εκµυστηρεύσεων του Στρος - Καν) και µια «υπόγεια ερµηνεία» της οικονοµικής και κοινωνικής καταστροφής που σήµερα βιώνουµε. Να αντιληφθούµε, δηλαδή, αυτό που είναι µια εθνική τραγωδία ως προϊόν συνωµοσίας. Να αντιληφθούµε τη µοιραία έκβαση χρόνων αµέριµνης παρακµής ως συνωµοσία µιας «παράγκας», που «έστησε» το παιχνίδι. Και γι’ αυτό βρεθήκαµε – αθώοι, κατά τα άλλα, εµείς – αιχµάλωτοι οικονοµικού πολέµου, υπό την επιτροπεία διεθνούς οικονοµικού ελέγχου.

Ε, λοιπόν, δεν ήταν δυστυχώς συνωµοσία. Ηταν η µοιραία έκβαση της επικοινωνίας µιας διεθνούς ηγεσίας που απέτυχε να προβλέψει τη διεθνή κρίση και να αντιδράσει έγκαιρα και ρεαλιστικά στην κρίση αυτή και µιας εθνικής πολιτικής ελίτ που υποτιµούσε τους κινδύνους, δεν προέβλεπε πόσο ραγδαίες και καταστροφικές θα ήταν οι αντιδράσεις των αγορών και – κυρίως – δεν µπορούσε νααπαλλαγεί από το θεµελιώδες δόγµα της ελληνικής πολιτικής ζωής – πως οι άνθρωποι που ψηφίζουν είναι νήπια, ακατάλληλα προς έκθεση στη δοκιµασία της αλήθειας, της ειλικρινούς έκθεσης των προβληµάτων και των προθέσεων. Που τα µαθαίνουν όταν είναι πια αργά.

του ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ απο τα ΝΕΑ

Πολιτική σε πολύπλοκους καιρούς

2011-05-08T08:02:00.000+03:00

Χρόνια τώρα κυριαρχεί ένα ερώτημα στις πολιτικές συζητήσεις. Γιατί σήμερα δεν υπάρχει ένας Σαρλ Ντε Γκωλ, ένας Χέλμουτ Κολ, ένας Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ένας Ζακ Ντελόρ; Γιατί το πολιτικό σύστημα ή ακόμη και οι κοινωνίες δεν παράγουν μεγάλους ηγέτες όπως παλιά;
Κατ’ αρχάς, αν διευρύνουμε λιγάκι τη συζήτηση, θα διαπιστώσουμε ότι τίποτε δεν παράγεται «όπως παλιά». Ούτε καν οι ντομάτες δεν είναι «τόσο νόστιμες όπως παλιά». Τα αυτοκίνητα «δεν είναι τόσο γερά όσο παλιά»· «οι άνθρωποι δεν είναι τόσο τίμιοι όπως παλιά»· «τα παιδιά δεν μορφώνονται τόσο καλά, όσο παλιά»· γενικώς «η ζωή δεν είναι τόσο καλή όσο παλιά».
Κατ’ αρχάς, υπάρχει η πατίνα του χρόνου που εξιδανικεύει το παρελθόν και μεγεθύνει τα προβλήματα του παρόντος. Είναι πολλοί εκείνοι που νοσταλγούν τη ζωή στις πόλεις πριν από πενήντα χρόνια –όπου «όλα ήταν πιο ανθρώπινα»– αλλά έχουν απωθήσει από τη μνήμη τους ότι όλοι οι δρόμοι ακόμη και πέριξ του κέντρου της Αθήνας βούλιαζαν στη λάσπη τον χειμώνα και στη σκόνη το καλοκαίρι. Είναι ανθρώπινο να νοσταλγούν οι παλιότεροι το παρελθόν, διότι νοσταλγούν την νιότη τους. Οταν κάποιος είναι νέος, δεν χρειάζεται νοσοκομείο και οι ελλείψεις στις υποδομές υγείας (που ήταν απείρως μεγαλύτερες από τις σημερινές) περνούσαν απαρατήρητες. Οι άνθρωποι πέθαιναν σε ηλικία που σήμερα θεωρούμε «μικρή» (εξήντα, εβδομήντα χρόνων), ενώ όσο ζούσαν δούλευαν τόσο πολύ που δεν είχαν τον χρόνο να σκεφθούν πόσο καλά ή πόσο άσχημα είναι. Συνεπώς, κάθε φορά που συζητάμε για «τα παλιά» πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη το μικρό καλάθι της μνήμης.
Αύξηση των παραμέτρων
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Η διευρυνόμενη πολυπλοκότητα στο κοινωνικό γίγνεσθαι και στην πολιτική διαδικασία. Αυτή καθ’ αυτή η αύξηση της ευημερίας προσθέτει πολυπλοκότητα στην κοινωνία. Για παράδειγμα, είναι διαφορετική και πιο εύκολη η διαχείριση των απορριμμάτων μιας κοινωνίας με κατά κεφαλήν εισόδημα 5.000 δολαρίων και πιο πολύπλοκη σε μια κοινωνία των 30.000 δολαρίων κατά κεφαλήν. Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε παραγωγή πολύ λιγότερων απορριμμάτων, ενώ ήταν μικρότερη η επέκταση των ανθρώπων στον χώρο, έστω δι’ εξοχικών κατοικιών. Υπάρχουν πολλές περιοχές ελεύθερες στις οποίες μπορούν να δημιουργηθούν ΧΥΤΑ χωρίς να ενοχλούν κανένα. Ετσι, η πολιτική απόφαση που ονομάζεται «Ολοκληρωμένος σχεδιασμός διαχείρισης απορριμμάτων» έχει σήμερα πολύ περισσότερες παραμέτρους να λάβει υπόψη, απ’ ό,τι θα είχε τριάντα χρόνια πριν: και την παραγωγή μεγαλύτερου όγκου σκουπιδιών και τις νέες πραγματικότητες στον χώρο που δημιούργησε η (νόμιμη ή αυθαίρετη) επέκταση των οικισμών.
Από την άλλη, ολόκληρη η βιομηχανική επανάσταση έγινε καίγοντας το ρυπογόνο κάρβουνο χωρίς κοινωνικές ή πολιτικές αντιδράσεις. Η πολιτική απόφαση όμως για τη χρήση ή μη της πυρηνικής ενέργειας είναι πολύ πιο δύσκολη απόφαση. Η ίδια η ιστορία προσθέτει πολυπλοκότητα και δεν δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις. Από την μία υπάρχει η ανάγκη απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα και από την άλλη οι εμπειρίες πυρηνικών ατυχημάτων. Δεν υπάρχουν καθαρές και αποδοτικές πηγές ενέργειας, υπάρχει όμως μια ακόρεστη δίψα για περισσότερη ενέργεια. Η πολιτική θέση υπέρ της πυρηνικής ενέργειας δεν προκύπτει όσο εύκολα κατάληγε κάποιος το 1960, δηλαδή πριν από το Τσερνομπίλ και την Φουκουσίμα. Υπάρχουν νέοι παράγοντες που πρέπει να σταθμιστούν, παράγοντες οι οποίοι ουδόλως απασχολούσαν τους ηγέτες των προηγούμενων εποχών.
Η ίδια η πολυδιάσπαση των σκοπών σε μια κοινωνία οδηγεί και σε πολυδιάσπαση του εκλογικού σώματος. Οι μεγάλες κατηγοριοποιήσεις του παρελθόντος, π.χ. εργοδότες - εργαζόμενοι δεν υπάρχουν πια. Ενας εργαζόμενος μπορεί ταυτόχρονα να είναι και μέτοχος επιχειρήσεων και μια φιλεργατική απόφαση (π.χ. αύξηση του βασικού μισθού) δεν είναι κατ’ ανάγκην καλοδεχούμενη από ολόκληρη τη μάζα των εργατών. Κάποιος μπορεί να συμπαθεί την Αριστερά για το οικολογικό της πρόταγμα, αλλά να την αντιπαθεί για κάποιον άλλο λόγο. Δύσκολα πλέον δημιουργείται εκείνη η κρίσιμη μάζα των «πιστών» που δημιουργεί την εικόνα του ηγέτη.
Ο ρόλος των media
Αλλά ακόμη κι αν δημιουργηθεί αυτή η εικόνα του ηγέτη υπάρχουν τα πανταχού παρόντα media για να τη ροκανίσουν. Σε μια εποχή δεκάδων τηλεοπτικών σταθμών, χιλιάδων εφημερίδων και εκατομμυρίων blogs θα ήταν αδύνατον να μη γίνει βούκινο η ερωτική σχέση του Τόμας Τζέφερσον με τη νέγρα δούλα του. Είναι σίγουρο ότι θα αναλυόταν σε χιλιάδες μεριές η «απάτη» του παράλυτου από την μέση και κάτω Φραγκλίνου Ντελάνο Ρούσβελτ να δείχνει ότι περπατάει ενώ κατ’ ουσίαν υποβασταζόταν από τον γιο του. Οπως ακριβώς σήμερα όλοι βλέπουμε τις φωτογραφίες του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί να στέκεται πάνω σε σκαμνάκι πίσω από το πόντιουμ για να μη φαίνεται κοντός.
Αν στη δεκαετία του ’60 υπήρχε αυτός ο ανταγωνισμός των media, σίγουρα όλοι θα αναρωτιούνταν και θα άφηναν υπονοούμενα για το «Happy birthday to you» που τραγούδησε η Μέρλιν Μονρόε στα γενέθλια του Τζον Κένεντι. Αντιθέτως, παλιά, όπως στην περίπτωση του Φρανσουά Μιτεράν, η εξώγαμη κόρη του δεν έγινε ποτέ θέμα. Ο Γάλλος πρόεδρος μυθοποιήθηκε ως ηγέτης εν απουσία κάποιων πτυχών της ζωής του. Τα ΜΜΕ από τη φύση τους ψάχνουν για τις σκανδαλιστικές πλευρές της ζωής των πολιτικών και τις προβάλλουν απομυθοποιώντας τους.
Αλλά ακόμη κι αν δεν υπάρχει κάτι επιλήψιμο στην προσωπική ζωή του πολιτικού, η απομυθοποίηση έρχεται διά της οικειότητας. Η φωνή του μυθοποιημένου αυτοκράτορα της Ιαπωνίας ακούστηκε πρώτη φορά μετά την ήττα της χώρας του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πολιτικοί μας είναι κάθε μέρα στο σαλόνι μας και όπως είπε ο Οσκαρ Ουάιλντ «η οικειότητα γεννά περιφρόνηση».
H τηλεόραση αναλώνει ταχύτατα ό,τι προβάλλει. Στην αρχή δημιουργεί την αίσθηση του οικείου, αλλά η διαρκής έκθεση σ’ αυτήν καλλιεργεί την πλήξη που μπορεί να καταλήξει σε αποστροφή. Κάποιος θα μπορούσε να αστειευτεί λέγοντας ότι «ένας φυσιολογικός άνθρωπος δεν αντέχει να βλέπει τον ή τη σύζυγό του κάθε μέρα· πόσο θα αντέξει να έχει τον Ομπάμα κάθε απόγευμα στο σαλόνι του;». Η τηλεόραση είναι ένα μηχάνημα που καταβροχθίζει προσωπικότητες. Ο,τι φρέσκο υπάρχει κι έχει ενδιαφέρον, το προβάλλει τόσο πολύ μέχρι να το μπαγιατέψει πλήρως.
Πολυπλοκότητα και λαϊκισμός
Η διευρυνόμενη πολυπλοκότητα στα κοινωνικά (και συνεπώς στα πολιτικά) πράγματα δημιουργεί αισθήματα άγχους στους πολίτες. Αυτό μεταφράζεται ή σε παθητική στάση («τίποτε δεν μπορεί να γίνει») ή στην ανάγκη απλοποίησης των σύνθετων καταστάσεων. Εκεί βρίσκουν γόνιμο χωράφι οι λαϊκισμοί, είτε των πολιτικών είτε των ΜΜΕ. Η βασική αρετή του λαϊκισμού είναι η απλοϊκότητα του μηνύματός του. Ψεύδεται διά της απλοποίησης των σύνθετων καταστάσεων. Μεταφράζει την πραγματικότητα σε συνωμοσία είτε σε βολική γενίκευση («όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο»). Φυσικά, ο λαϊκισμός δεν λύνει προβλήματα, απλώς πάντα βρίσκει κάποιον ένοχο γι’ αυτά. Μεταφέρει τη συζήτηση σε ορατούς ή πιο συχνά σε αόρατους εχθρούς και στο τέλος οι απλοϊκές πολιτικές που εφαρμόζει απλώς διογκώνουν τα υπάρχοντα προβλήματα.
Η μαγεύτρα τηλεόραση
Το λιγότερο πολιτικό πρόβλημα των πολιτικών, αλλά και το πλέον δυσεπίλυτο, είναι η διαχείριση της δημόσιας εικόνας τους. Αυτή διαμορφώνεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά με τους κανόνες που αυτά θέτουν. Δεν υπάρχει ασφαλής δοσολογία έκθεσης. Οι πολιτικοί δεν έχουν την πολυτέλεια άλλων δημοσίων προσώπων (σταρ, ηθοποιοί κ. ά.) να απομακρύνονται κατά καιρούς από τα φώτα της δημοσιότητας. Οι εκλεκτοί του λαού πρέπει διαρκώς να λογοδοτούν, που σημαίνει ότι πρέπει να είναι διαρκώς στην τηλεόραση, άρα περνούν ταχύτατα από την οικειότητα στην πλήξη. Ακόμη κι όταν αποφεύγουν τις πολλές επαφές με την TV, τα βίντεο αρχείου είναι στη μικρή οθόνη να καλλιεργούν την πλήξη.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής στα χρόνια της τηλεόρασης είναι ότι το χαζοκούτι συμπυκνώνει τον πολιτικό χρόνο. Κάθε πολιτική διεργασία –που εκ της φύσεώς της απαιτεί χρόνο για να ολοκληρωθεί– είναι «αιώνας» για τα δελτία ειδήσεων που αναμετριούνται με τη «μέση τηλεθέαση του λεπτού». Ειδικά για την ελληνική τηλεόραση, κάθε πρόβλημα πρέπει να λύνεται κατά τη διάρκεια του δελτίου, αλλιώς το επόμενο ξεκινά με τη χαρακτηριστική φράση «με καθυστέρηση αντέδρασε η κυβέρνηση στο πρόβλημα που αποκαλύψαμε χθες...».
Γράφαμε και παλιότερα ότι η τηλεόραση αναδεικνύει ταχύτατα κάποια ζητήματα και το ίδιο γρήγορα τα εξαντλεί. Στην προ της τηλεόρασης εποχή, η πολιτική ζύμωση γινόταν με τον ρυθμό της τυπογραφίας: στην ταχύτερη περίπτωση μέρα με τη μέρα που εκδίδονται οι εφημερίδες. Στην εποχή των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, η πολιτική ζύμωση γίνεται λεπτό προς λεπτό, δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο.
Οπως σημείωσε και ο μεγάλος θεωρητικός των media Νιλ Πόστμαν, ο τυπωμένος λόγος ευνοεί τη σκέψη πριν από τη δράση, τα ηλεκτρονικά Μέσα τη δράση πριν από τη σκέψη. Οπως σημείωσε ο ίδιος, «στην εποχή της τυπογραφίας είχαμε σοβαρή πολιτική. Oι άνθρωποι διάβαζαν βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά, μπροσούρες και φυλλάδια. Eίχαν να κάνουν με ιδέες και εναλλακτικές δυνατότητες ζωής. Στον πολιτισμό της εικόνας έχεις στην τηλεόραση απομίμηση δημόσιας συζήτησης». Τα προβλήματα απογυμνώνονται από τις παραμέτρους των, το δε σοκ της εικόνας είναι τέτοιο που μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορες και φυσικά απερίσκεπτες αποφάσεις. Το ζήσαμε, εξάλλου, πολλάκις στο πρόσφατο παρελθόν, με πολλές πολιτικές αποφάσεις πολιτικών στελεχών που ελήφθησαν σε ζωντανή μετάδοση...
Διαβάστε
- Αλέξης ντε Τοκβίλ, «Η δημοκρατία στην Αμερική», εκδ. Στοχαστής
- Νιλ Πόστμαν, «Διασκέδαση μέχρι θανάτου. Ο δημόσιος λόγος στην εποχή του θεάματος», εκδ. Κατάρτι

Του Πασχου Mανδραβελη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΣΑΦΑΡΙ

2011-05-02T01:32:00.001+03:00

Οι διακοπές του Πάσχα μου έδωσαν την ευκαιρία να βγω για...κυνήγι. Πήρα λοιπόν τη φωτογραφική μου μηχανή και σας παρουσιάζω μέρος της λείας μου. Η άνοιξη μας δίνει πλήθος από όμορφες εικόνες, μεθυστικές μυρωδιές, μαγευτικούς ήχους, αρκεί να έχουμε μάτια να δούμε, μύτη να μυρίσουμε, αφτιά να ακούσουμε.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

2011-05-01T10:54:00.003+03:00

1η Μαϊου 1886. Στο Chicago των Η.Π.Α. στην πλατεία Haymarket συναντώνται απεργοί εργάτες και διαμαρτύρονται διεκδικώντας τα αυτονόητα. 8ωρη εργασία , ανθρώπινες συνθήκες και στοιχειώδη ασφάλεια στην εργασία τους. Οι εργάτες ήταν στη διάθεση των αφεντικών απο την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου σε μια ιδιότυπη εργασιακή δουλεία σε άθλιες συνθήκες και πολλές φορές ανασφάλιστοι. Στη διάρκεια της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας γίνονται επεισόδια και χάνουν τη ζωή τους πολλοί απεργοί.
Ανάλογες απεργίες γίνονται διαχρονικά και σε άλλες χώρες στον κόσμο και το εργατικό κίνημα προσλαμβάνει οικουμενικό χαρακτήρα.

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Το 1892 έγινε η πρώτη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα, από τον Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Καλλέργη. Το 1893, 2000 διαδήλωσαν ζητώντας οχτάωρο, Κυριακή αργία και κρατική ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Το 1894, γίνεται μια μεγάλη συγκέντρωση με τα ίδια αιτήματα που λήγει με 10 συλλήψεις και τον Αύγουστο ακολουθεί σύλληψη του σοσιαλιστή Σταύρου Καλλέργη.
Το 1936 έχουμε τους καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης. Τα γεγονότα ξεκίνησαν γύρω στο Φεβρουάριο, με κατάληψη ενός εργοστασίου ύστερα από την απόρριψη των αιτημάτων των εργατών και συνεχίστηκε με συμπαράσταση καπνεργατών από άλλα εργοστάσια. Εναντίον τους χρησιμοποιήθηκε τόσο η αστυνομία όσο και ο στρατός. Δεν υπήρχε κεντρική συγκέντρωση, αλλά μικρές συγκεντρώσεις με ομιλητές σε διάφορα μέρη της πόλης. Σε μια συγκέντρωση στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, χωροφύλακες πυροβόλησαν και σκότωσαν 7-8 εργάτες. Σ' αυτό το σημείο έχει στηθεί το μνημείο του καπνεργάτη. Με πυροβολισμούς προσπάθησαν να διαλύσουν και τις άλλες συγκεντρώσεις και συνολικά είχαμε τουλάχιστον 12 νεκρούς και 300 τραυματίες. Οι δολοφονίες των εργατών ήταν η έμπνευση του Ρίτσου για τον "Επιτάφιο".
Το 1944 ο κατοχικός στρατός των Γερμανών, εκτέλεσε 200 Έλληνες αγωνιστές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ο Νίκος Μαριακάκης, ένας απ' τους 200, έγραψε στο σημείωμα που άφησε: "Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος".
Το Μάη του 1963, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα. Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Το 1976, πάλι πρώτη Μαΐου, είχαμε το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη σε τροχαίο. Ο Αλέκος Παναγούλης έχει μείνει στην ιστορία σαν σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας για την απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού , τον Αύγουστο του 1968. Είχε συλληφθεί άμεσα και είχε τελειώσει την απολογία του με τη φράση "Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας". Η παγκόσμια κατακραυγή της δίκης απέτρεψε την εκτέλεση του Παναγούλη. Στη φυλακή βασανίστηκε μέχρι την απελευθέρωσή του. Η αμνηστία που έδωσε ο Παπαδόπουλος τον Αύγουστο του 1973 κάλυπτε και τον Αλέκο Παναγούλη. Η συγκυρία του θανάτου του Παναγούλη σε τροχαίο χαρακτηρίζεται από πολλούς ιδιαίτερα ύποπτη, επειδή μόλις λίγο καιρό πριν το θάνατό του, είχε φέρει στη δημοσιότητα στοιχεία από τα μυστικά αρχεία της ΕΣΑ.

Σήμερα, μετά απο τόσα χρόνια, οι αγώνες των πρώτων εργατικών κινημάτων αποκτούν ιδιαίτερη σημασία , καθώς παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες μια σφοδρή αντεπίθεση της εργοδοσίας με στόχο την κατάργηση των δικαιωμάτων, που με αγώνες και αίμα κέρδισαν οι εργαζόμενοι διαχρονικά και τη σταδιακή επαναφορά των ανθρώπων της εργασίας στην αρχική τους κατάσταση, στην εποχή του εργασιακού μεσαίωνα.
Γιαυτό δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, αλλά απεργία. Είναι η μέρα μνήμης και υποχρέωσης όλων των ανθρώπων του καθημερινού μόχθου να μένουν σε συνεχή εγρήγορση και να αντιδρούν δυναμικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια της εργοδοσίας για επαναφορά στην εποχή της εργασιακής δουλείας.
Τα χαζοχαρούμενα μοντελάκια των πρωινάδικων των τηλεοπτικών μας εκπομπών με τα λουλουδάκια στα μαλλιά δίνουν έμφαση μόνο στην απαρχή της Άνοιξης, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και αυτό.

1η ΜΑΪΟΥ του Μάνου Λοίζου
ΟΛΕΣ οι εκδοχές για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς.

ΕΥΧΕΣ

2011-04-24T01:45:00.001+03:00

ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΣΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΣΑΣ

ΣΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΣΑΣ

ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΦΕΡΕΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ!

"ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ" ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ

2011-04-13T13:55:00.001+03:00

Αξίζει να δει κανείς το ντοκιμαντέρ "ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ" σχετικα με την οικονομική κρίση, αλλά πρέπει να επισημάνω ότι απουσιάζει τελείως η άλλη άποψη, που επιτρέπει στο θεατή να υποθέσει ότι η προβολή του έχει στόχο να εξυπηρετήσει μια μόνο οπτική γωνία του θέματος.
Βρήκα λοιπόν και παραπέμπω σε ενδιαφέροντα άρθρα σχετικά με το θέμα, όπου εκφράζονται απόψεις απο διαφορετικές οπτικές γωνίες . Συμφωνώ μάλιστα με την άποψη, ότι τα δεδομένα με τα οποία πρέπει να αναλύεται οποιαδήποτε κατάσταση έχουν πλέον αλλάξει δραματικά μετά την σε παγκόσμια κλίμακα κρίση του 2008 και βρισκόμαστε πλέον σε μια φάση που πρέπει να λειτουργήσει η "Δημιουργική σκέψη" των πολιτικών ηγετών και οικονομολόγων ανα τον κόσμο εγκαταλείποντας τις μέχρι τώρα δοκιμασμένες συνταγές. Είναι η ώρα , που θα επιλεγούν ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ απο τις πολιτικές ηγεσίες της Ε.Ε. και των ισχυρών της γής και θα αναζητηθούν νέα οικονομικά μοντέλα, που θα τις υπηρετήσουν.

Παραπέμπω λοιπόν στα άρθρα:

Debtocracy: Γιατί δεν συνυπέγραψα

To μνημόνιο και η οικονομική κρίση

Πρόταση για έξοδο από την κρίση

Άλλες ενδιαφέρουσες απόψεις ΕΔΩ

Βατοπαίδι by Orestiada και ένσταση 250 πολιτών για αποχαρακτηρισμό “πάρκου”...

2011-04-13T02:06:00.003+03:00

Στην κατάθεση ένστασης κατά της απόφασης – πρότασης του δημοτικού συμβουλίου Ορεστιάδας (107/2011) που αφορά τον αποχαρακτηρισμό οικοπέδου 4 στρεμμάτων (οικοδομικό τετράγωνο 301α), εκεί που στεγάζεται η Υ. Ε. Β, στην οδό Ιπποκράτους, από “πάρκο- χώρο πρασίνου” σε “χώρο για ανέγερση καθεδρικού ναού” προχωρούν πολίτες του δήμου Ορεστιάδας. Εκφράζουν την αντίθεσή τους στη συγκεκριμένη απόφαση- πρόταση, γιατί, όπως υποστηρίζουν, το “ισοζύγιο πρασίνου” δεν διατηρείται με το χαρακτηρισμό των οικοδομικών τετραγώνων (Ο. Τ) 306 και 307 σε “χώρο πρασίνου” (πρόκειται για τα οικοδομικά τετράγωνα που βρίσκονται απέναντι από τον πίσω είσοδο του κολυμβητηρίου), αφού στα συγκεκριμένα Ο. Τ κατοικούν, εδώ και δεκαετίες, πολίτες (έστω και χωρίς τίτλους κυριότητας) και η απομάκρυσή τους θεωρείται αδύνατη. Αυτόματα σημαίνει πως η “μεταφορά” του “χώρου πρασίνου” στη συγκεκριμένη περιοχή είναι, πρακτικά και ουσιαστικά, ανεφάρμοστη και έγινε για να... γίνει...

Το συγκεκριμένο θέμα είχε “έλθει” ως “έκτακτο” στο δημοτικό συμβούλιο, λόγω... βιασύνης προφανώς και χωρίς έγγραφη εισήγηση στο φάκελο των θεμάτων που είχε διανεμηθεί στους δημοτικούς συμβούλου, στη συνεδρίαση που είχε πραγματοποιηθεί στις 28 Φεβρουαρίου 2011. Το αίτημα αποχαρακτηρισμού της συγκεκριμένης έκτασης (“η πρόταση του επάρχου”, όπως σύμφωνα με τα πρακτικά φέρεται να ανέφερε ο εισηγητής του θέματος, αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, Τάσος Παπαδόπουλος), είχε σταλεί από τον “απερχόμενο” έπαρχο β. Έβρου, που, πιθανά, λίγο πριν “πάει σπίτι του”, ίσως σκέφτηκε να “εξασφαλίσει” μια θέση στον “παράδεισο της κοσμικής εκκλησίας”. Μήπως δικό του ήταν το “οικόπεδο”; Δημόσιο ήταν...

Παρεμπιπτόντως, όταν αναζητούνταν οικόπεδο για το Ειδικό Σχολείο, δεν είχε “βρει” χώρο στη Νέα Ορεστιάδα, όπου λειτουργεί το Σχολείο εδώ και 20 χρόνια και το “'στειλε” στο Σοφικό του δήμου Διδυμοτείχου...Φυσικά, ένα... “καλό παιδί”, όπως ο δήμαρχος Ορεστιάδας, δεν μπορούσε να πει “όχι” στο αίτημα της εκκλησίας και του “κολλητού” του (μαζί τα...”μπέρδεψαν” για το Ειδικό Σχολείο και τη σύμφωνη γνώμη του “συμβούλου”), και ως εκ τούτου το προώθησε “έκτακτα και κατά το δυνατόν συντομότερα”. Οπότε,“το χάσαμε το “πάρκο” πατριώτ....” Αμ δε...

Πάραυτα, το θέμα του “αποχαρακτηρισμού” πέρασε ομοφώνως από το δημοτικό συμβούλιο, αν και ο Σταμάτης Γκατζίδης της Λαϊκής Συσπείρωσης, δηλώνει πως δεν αντιλήφθηκε ούτε πως, ούτε πότε ψηφίστηκε το συγκεκριμένο θέμα και μάλιστα κατέθεσε και ένσταση κατά την απόφασης, αν και, φέρεται σύμφωνα με τα πρακτικά, να το ψήφισε!

Μίνι... “Βατοπαίδι” θυμίζει η υπόθεση. Με... αποχαρακτηρισμούς και ανταλλαγές εκτάσεων του δημοσίου δεν ξεκίνησε κι εκείνο; Ρουσσοπουλάκια στη θέση σας...

Στην ένσταση κατά της απόφασης, που υπογράφουν περίπου 250 πολίτες, αναφέρεται συγκεκριμένα:

“Εκφράζουμε την πλήρη αντίθεσή μας στην πρόταση του δημοτικού συμβουλίου Ορεστιάδας για την τροποποίηση της χρήσης γης τμήματος του Οικοδομικού Τετραγώνου 301α από “πάρκο” σε “χώρο για ανέγερση καθεδρικού ναού”, με παράλληλη δημιουργία χώρου “πρασίνου- πάρκου” εντός των Ο. Τ 306 και 307, του σχεδίου πόλεως Ορεστιάδας. Επειδή αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η πόλη της Ορεστιάδας, παρ' ότι επαρχιακή και ρυμοτομικά σύγχρονη πόλη, δεν έχει επαρκείς χώρους πρασίνου και αυτοί που ως τέτοιοι είναι χαρακτηρισμένοι, ποτέ στην πραγματικότητα δεν έχουν αξιοποιηθεί, αναδειχθεί και χρησιμοποιηθεί από τους πολίτες. Η μη αξιοποίησή τους βοηθά στην περιοδική ή μόνιμη “καταπάτησή” τους και στη διατήρηση ενός πλασματικού ισοζυγίου πρασίνου στην πόλη. Παράλληλα με τους αποχαρακτηρισμούς, οι χώροι αυτοί γίνονται “περιφερόμενοι” σε διάφορα σημεία της Ορεστιάδας και το ισοζύγιο πρασίνου μεταβάλλεται υπέρ ή σε βάρος διαφόρων περιοχών, ενώ η βασική και συνολική πολεοδομική φιλοσοφία του σχεδίου πόλεως αποδομείται και αλλοιώνεται.

Επειδή η πρόταση για χαρακτηρισμό των Οικοδομικών Τετραγώνων 306 και 307, σε χώρο “πρασίνου- πάρκου”, αντί του Ο. Τ 301Α, δεν αποζημιώνει το ισοζύγιο πρασίνου όπως παντελώς αόριστα και αναιτιολόγητα αναφέρεται στην καθ’ης η παρούσα καθώς αφορά διαφορετικές περιοχές, με διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετικές ανάγκες πρασίνου.

Επειδή παράλληλα, στα Ο. Τ 306 και 307, εδώ και πολλά χρόνια, κατοικούν πολίτες, ανεξάρτητα αν έχουν ή όχι τίτλους κυριότητας ενώ πριν από 10 περίπου χρόνια, ο δήμος Ορεστιάδας, εμμέσως, νομιμοποίησε την παραμονή τους στη συγκεκριμένη περιοχή τοποθετώντας ξύλινους οικίσκους, υποδομές ύδρευσης κ.τ.λ, για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους.

Επειδή ως εκ τούτου, με βάση τα σημερινά δεδομένα, είναι αδύνατη η απομάκρυνσή τους από τα συγκεκριμένα Ο. Τ και φυσικά ο χαρακτηρισμός των Ο. Τ 306 και 307 σε χώρους “πρασίνου- πάρκου”, ουσιαστικά είναι “κενός περιεχομένου” και πλήρως ανεφάρμοστος.

Επειδή η υπ’ αρ. απόφαση 107/2011 του δημοτικού συμβουλίου είναι πλήρως αναιτιολόγητη, ιδιαίτερα όσον αφορά στο σκέλος της αυθαίρετης, αδικαιολόγητης και αναιτιολόγητης μετατροπής της χρήσης γης των εν λόγω Ο.Τ.

Επειδή είναι προφανές το έννομο συμφέρον μας στην υποβολή της αιτούσας και μόνο λόγω της ιδιότητας μας ως κατοίκων Ορεστιάδας

Για τους λόγους αυτούς

και με τη ρητή επιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μας και για όσα επιφυλασσόμαστε να προσθέσουμε στο μέλλον νομίμως και εμπροθέσμως

ΖΗΤΟΥΜΕ

Να γίνει δεκτή η ένστασή μας αυτή και να εξαφανιστεί η ως άνω απόφαση

Αναδημοσίευση από http://stin-press-a.blogspot.com/